angst voor verdriet

12-07-2013 09:22 7 berichten
Alle reacties Link kopieren
hallo allemaal.....ik wil even wat met jullie delen. gedurende een vrij korte periode zijn een aantal naasten overleden.....door dit verdriet ben ik nu altijd angstig voor weer een slecht bericht of dat is gebeurt is binnen de directe familie/gezin. dit duurt nu al zeker twee jaar. in eerste instantie dacht ik dat ik alle verdriet een plekje moest geven, maar dit gevoel blijft en hierdoor ben ik als het ware bang geworden om echt te leven en van dingen te genieten. herkent iemand dit gevoel?



groetjes
Alle reacties Link kopieren
Professionele hulp zoeken, daar is het voor.

Sterkte!
Alle reacties Link kopieren
Het klinkt als een onderliggende depressie. Het beste is als je hier hulp voor gaat zoeken. Mensen verliezen is onderdeel van het leven. De dood is het enige eerlijke op de wereld het spaart niemand. Ook niet jouw geliefden. Daarom is het belangrijk om te genieten van mensen zolang ze er nog zijn, je weet niet wanneer ze uit het leven gerukt worden.Genieten kan alleen als je in het nu leeft en niet bezig bent met alles wat kan gebeuren in de toekomst. Leef je leven nu, geniet nu van alles en iedereen. Later is een zorg voor later.

Mijn advies is om te gaan praten met rouwprofessionals en/of psychotherapeuten. Heb je geen zin in een lang behandeltraject dan is wellicht een cursus mindfullness iets voor je. Leer je heel veel over leven in het nu en omgaan met negatieve gedachten.
Alle reacties Link kopieren
Ja, ik herken het. Het is zeker aan te raden om hulp te gaan zoeken. Ik was op een gegeven moment al bang voor post. Nu ben ik totaal door mijn hoeven gezakt, en heb nu ook hulp gevraagd. Alleen dat al vond ik eng. Maar toch blij mee de stap te hebben genomen.



Heel veel sterkte. Het is niet raar dat je zo denkt.

Very Cherry (volgens mij) heeft mij toen goede raad gegeven. Misschien dat zij hier komt kijken en jou ook goede tips kan geven.

Sterkte en blijf er vooral niet te lang mee rond lopen!
Alle reacties Link kopieren
Ja, ik herken dat.

Het is me overkomen dat vrienden onverwachts op jonge leeftijden (14 en 22) overleden.

Ik vond het daarna heel moeilijk om 'te leven'. Was heel bang dat het weer zou gebeuren, vond het moeilijk om te genieten.

Bij beiden keren sluimerde bij mij al een depressie, die toen getriggerd werd. Door professionele hulp te zoeken, heb ik deze gevoelens toch kunnen verwerken en kan ik nou weer genieten

Kleine stapjes en leven in het nu hebben me daarnaast ook veel geholpen.
Alle reacties Link kopieren
Ik vind verlies en ander verdriet altijd juist sterke motivators om me op leuke en mooie dingen te richten. Anders krijg je precies en uitsluitend nog maar waar je bang voor was.



Ik denk dat je beter je best moet doen om e.e.a. uit je hoofd te zetten of op te schorten. Niemand anders doet het voor je.
Alle reacties Link kopieren
Inmiddels is de helft van de mensen die ik ooit kende gestorven; onvermijdelijk omdat ik ook op de helft van mijn leven ben aangekomen. Positief is wel dat er nieuwe mensen zijn bijgekomen. Hou je met dat laatste wel rekening in je angstdromen?



Antidepressiva kunnen helpen ja. Je kan dan niet meer zo depressief worden. Ik vind dat het best een grote hulp kan zijn als je je hulpeloos voelt.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven