Psyche
alle pijlers
Angsten, angsten en nog eens angsten
donderdag 18 oktober 2012 om 12:57
Ik ben 22 jaar en mijn paniek/angst beïnvloed de laatste 2 maanden ongeveer echt mijn leven. Ik loop nu sinds kort bij een psycholoog, maar wil graag hierover praten op het VIVA forum.
Even in het kort wat dingetjes:
- Ik ben ongelofelijk bang voor de dood. Ik ben bang voor mijn eigen dood. Ik denk dat het een soort hypochonder is. Zodra ik een pijntje heb of iets anders, denk ik gelijk aan kanker of iets anders ergs. Druk op mijn borst? Ik krijg een hartaanval. Het is achterlijk om te denken op mijn 22e, maar het is wel voor mij de realiteit. Laatst is er een vage kennis (24 jaar) plotseling in zijn slaap overleden. Door dat soort dingen denk ik: ja, het kan gewoon gebeuren. Ik maak mezelf helemaal gek. Maar ik ben ook bang voor de dood van mijn dierbaren en dan voornamelijk mijn ouders. Het is zelfs zo erg dat als ik 's avonds laat in bed lig en ik hoor mijn moeder een tijdje niet (die dan nog beneden wakker is), dat ik uit bed ga en naar beneden ga om te kijken wat ze aan het doen is. Mijn gedachten gaan dus zo ver dat ik de angst heb dat ze opeens dood ligt beneden
- Ik heb een enorm schuldgevoel naar mezelf. Het rookgedrag van mezelf de laatste jaren (ben sinds kort gestopt) zorgt ervoor dat ik bang ben.. Bang dat ik over een paar jaar longkanker heb of iets anders raars, mede door het roken.. Kan mezelf dan wel voor mijn kop slaan dat ik gerookt heb
- Ik ben altijd maar onrustig. Elke dag weer.. Het begint zodra ik wakker word.. Ik denk ook iedere keer: als ik slaap, is het heerlijk.. Tja.. Dan denk je nergens aan en als ik wakker word, beginnen mijn zorgen weer en mijn zorgen heb ik de hele dag
- Mijn angsten/zorgen zijn zo breed en mijn aanvallen kunnen overal openbaren. In de trein, op school, op het werk, bij mijn vriend thuis.. Soms denk ik echt dat ik helemaal gek aan het worden ben..
Bah, ik moet gewoon lekker genieten op deze leeftijd. Ik moet niet overal bang voor zijn.. Ervaringen/tips/tricks?
Even in het kort wat dingetjes:
- Ik ben ongelofelijk bang voor de dood. Ik ben bang voor mijn eigen dood. Ik denk dat het een soort hypochonder is. Zodra ik een pijntje heb of iets anders, denk ik gelijk aan kanker of iets anders ergs. Druk op mijn borst? Ik krijg een hartaanval. Het is achterlijk om te denken op mijn 22e, maar het is wel voor mij de realiteit. Laatst is er een vage kennis (24 jaar) plotseling in zijn slaap overleden. Door dat soort dingen denk ik: ja, het kan gewoon gebeuren. Ik maak mezelf helemaal gek. Maar ik ben ook bang voor de dood van mijn dierbaren en dan voornamelijk mijn ouders. Het is zelfs zo erg dat als ik 's avonds laat in bed lig en ik hoor mijn moeder een tijdje niet (die dan nog beneden wakker is), dat ik uit bed ga en naar beneden ga om te kijken wat ze aan het doen is. Mijn gedachten gaan dus zo ver dat ik de angst heb dat ze opeens dood ligt beneden
- Ik heb een enorm schuldgevoel naar mezelf. Het rookgedrag van mezelf de laatste jaren (ben sinds kort gestopt) zorgt ervoor dat ik bang ben.. Bang dat ik over een paar jaar longkanker heb of iets anders raars, mede door het roken.. Kan mezelf dan wel voor mijn kop slaan dat ik gerookt heb
- Ik ben altijd maar onrustig. Elke dag weer.. Het begint zodra ik wakker word.. Ik denk ook iedere keer: als ik slaap, is het heerlijk.. Tja.. Dan denk je nergens aan en als ik wakker word, beginnen mijn zorgen weer en mijn zorgen heb ik de hele dag
- Mijn angsten/zorgen zijn zo breed en mijn aanvallen kunnen overal openbaren. In de trein, op school, op het werk, bij mijn vriend thuis.. Soms denk ik echt dat ik helemaal gek aan het worden ben..
Bah, ik moet gewoon lekker genieten op deze leeftijd. Ik moet niet overal bang voor zijn.. Ervaringen/tips/tricks?
donderdag 18 oktober 2012 om 13:25
Ja, maar dat is het voor mij: je weet nooit wanneer het je laatste dag is. Er kan van alles gebeuren. Dat maakt me gek. Ik heb de afgelopen jaren zoveel (jonge) mensen zien wegvallen. Waren geen vrienden maar wel weer vrienden van vrienden van mij. Dus voor mij een soort van vage kennissen. Maar allemaal jong (18-30 jaar) en overleden door (voornamelijk) auto ongelukken en het zijn er zeker een stuk of 10. Meerdere keren in mijn omgeving een vader of moeder overleden van een vriend/vriendin, enge ziektes etc. Het is de realiteit, ik weet het. Maar die is zo hard.
donderdag 18 oktober 2012 om 13:30
quote:blushlashes07 schreef op 18 oktober 2012 @ 13:25:
je weet nooit wanneer het je laatste dag is. Er kan van alles gebeuren.
Is dat juist niet een reden om te genieten van elke dag die je wel hebt? Je hebt vrij weinig invloed op wanneer je zelf dood gaat of wanneer mensen in je omgeving dood gaan. Je daar voortdurend druk over maken zorgt er alleen maar voor dat de dagen die jij wel hebt en de dagen die de mensen waarvan jij houdt er wel zijn ellendig worden. Dat is toch eeuwig zonde?
Dat gezegd hebbende, het lijkt me verstandig dat je contact opneemt met je huisarts en gaat kijken naar wat voor behandelingen er voor je mogelijk zijn. Zo moeten leven lijkt me echt verschrikkelijk.
je weet nooit wanneer het je laatste dag is. Er kan van alles gebeuren.
Is dat juist niet een reden om te genieten van elke dag die je wel hebt? Je hebt vrij weinig invloed op wanneer je zelf dood gaat of wanneer mensen in je omgeving dood gaan. Je daar voortdurend druk over maken zorgt er alleen maar voor dat de dagen die jij wel hebt en de dagen die de mensen waarvan jij houdt er wel zijn ellendig worden. Dat is toch eeuwig zonde?
Dat gezegd hebbende, het lijkt me verstandig dat je contact opneemt met je huisarts en gaat kijken naar wat voor behandelingen er voor je mogelijk zijn. Zo moeten leven lijkt me echt verschrikkelijk.
donderdag 18 oktober 2012 om 13:31
quote:blushlashes07 schreef op 18 oktober 2012 @ 13:25:
Ja, maar dat is het voor mij: je weet nooit wanneer het je laatste dag is. Er kan van alles gebeuren.Dus ga je maar zitten wachten totdat er echt wat gaat gebeuren? Waarom geniet je niet van de dagen, weken, maanden, jaren die jullie 'doorkomen' zonder ellende? Met je gedachten kun je een eventueel ongeluk,ziekte, of whatever toch niet beinvloeden... En als het komt, komt het.. Je doet er niks aan. Zo simpel is het.
Ja, maar dat is het voor mij: je weet nooit wanneer het je laatste dag is. Er kan van alles gebeuren.Dus ga je maar zitten wachten totdat er echt wat gaat gebeuren? Waarom geniet je niet van de dagen, weken, maanden, jaren die jullie 'doorkomen' zonder ellende? Met je gedachten kun je een eventueel ongeluk,ziekte, of whatever toch niet beinvloeden... En als het komt, komt het.. Je doet er niks aan. Zo simpel is het.
donderdag 18 oktober 2012 om 13:38
blush, nogmaals ik begrijp je volkomen.
En inderdaad, als ik weer eens lees over ongelukken, ziektes bij jonge mensen, overlijden van kleine kinderen, schietpartijen, denk ik: zie je, het komt steeds dichterbij.
Maar de meiden hier hebben gelijk, je moet er echt proberen niet bij stil te staan. Anders word je gek en verpest je de tijd die je hebt hier op aarde. Straks wordt je 80, heb je je voor jan lul altijd bang gemaakt.
Verder helpt het voor mij om in het lot te geloven. Geloof absoluut niet in god, maar wel in het lot. Dat veel dingen al vastliggen en nu eenmaal zo gaan gebeuren/zo moeten zijn. Kan je niet tegen vechten verder.
En inderdaad, als ik weer eens lees over ongelukken, ziektes bij jonge mensen, overlijden van kleine kinderen, schietpartijen, denk ik: zie je, het komt steeds dichterbij.
Maar de meiden hier hebben gelijk, je moet er echt proberen niet bij stil te staan. Anders word je gek en verpest je de tijd die je hebt hier op aarde. Straks wordt je 80, heb je je voor jan lul altijd bang gemaakt.
Verder helpt het voor mij om in het lot te geloven. Geloof absoluut niet in god, maar wel in het lot. Dat veel dingen al vastliggen en nu eenmaal zo gaan gebeuren/zo moeten zijn. Kan je niet tegen vechten verder.
donderdag 18 oktober 2012 om 17:33
Ik begrijp je heel goed! Erg herkenbaar! Ook
Ik maak me enorm druk om de dood. Heb vooral een enorme angst mijn moeder te verliezen. Ben al vroeg in mijn leven diverse keren geconfronteerd met de dood van dierbaren en dood en ziekte van dierbaren hebben als een rode draad door mijn kinder en pubertijd gelopen. Mijn moeder is zeg maar de enige directe biologische familoe die ik heb. Heel sterke band met haar en iedere avond voordat ik ga slapen ben ik zo bang dat ze er de dag erna niet meer is. Krijg soms enge beelden die ik niet kan stoppen, denk aan doodskist, begravenis etc.
Ook ben ik in gedachten veel bezig met de dood. Feit dat we allemaal gaan en wat gebeurt er dan. Is er iets erna?
Laatste tijd ook enorm bang in het donker, irreeele angst om geesten te zien.
Verder ook veel last gehad van paniekaanvallen op verschillende plekken. Dit gaat iets beter nu.
Tips heb ik dus niet, maar je bent dus niet alleen!! Liefs
Ik maak me enorm druk om de dood. Heb vooral een enorme angst mijn moeder te verliezen. Ben al vroeg in mijn leven diverse keren geconfronteerd met de dood van dierbaren en dood en ziekte van dierbaren hebben als een rode draad door mijn kinder en pubertijd gelopen. Mijn moeder is zeg maar de enige directe biologische familoe die ik heb. Heel sterke band met haar en iedere avond voordat ik ga slapen ben ik zo bang dat ze er de dag erna niet meer is. Krijg soms enge beelden die ik niet kan stoppen, denk aan doodskist, begravenis etc.
Ook ben ik in gedachten veel bezig met de dood. Feit dat we allemaal gaan en wat gebeurt er dan. Is er iets erna?
Laatste tijd ook enorm bang in het donker, irreeele angst om geesten te zien.
Verder ook veel last gehad van paniekaanvallen op verschillende plekken. Dit gaat iets beter nu.
Tips heb ik dus niet, maar je bent dus niet alleen!! Liefs
donderdag 18 oktober 2012 om 19:34
Hoi Blush,
Ik begrijp je ook heel goed.
Ik weet dat alle adviezen en tips goed bedoeld zijn, van je niet zo druk maken, niet aan denken...
Maar als die angst er eenmaal in alle hevigheid is dan is het erg moeiljik om nog rationeel na te denken.
Die angst is bijna verlammend.
Ik zou echt even langs de huisarts gaan, hier zijn trouwens ook medicijnen voor, bepaalde ssri's werken in lage dosering ook tegen angst.
En zo heb jij dan de ruimte en energie om uit te zoeken hoe je met deze klachten om kan gaan en waar ze vandaan komen ed.
Ben geen dokter natuurlijk maar dit is ff uit eigen ervaring.
Sterkte!
Ik begrijp je ook heel goed.
Ik weet dat alle adviezen en tips goed bedoeld zijn, van je niet zo druk maken, niet aan denken...
Maar als die angst er eenmaal in alle hevigheid is dan is het erg moeiljik om nog rationeel na te denken.
Die angst is bijna verlammend.
Ik zou echt even langs de huisarts gaan, hier zijn trouwens ook medicijnen voor, bepaalde ssri's werken in lage dosering ook tegen angst.
En zo heb jij dan de ruimte en energie om uit te zoeken hoe je met deze klachten om kan gaan en waar ze vandaan komen ed.
Ben geen dokter natuurlijk maar dit is ff uit eigen ervaring.
Sterkte!
donderdag 18 oktober 2012 om 22:29
Vreselijk hoor! Ik ken het maar al te goed. Bij mij is het teruggekomen dit jaar februari. Ik had mijn baan verloren, en zat teveel thuis met stress. Ik heb in die paar maanden ook allerlei enge ziektes gehad. En dan ook nog een paar keer per dag de angstaanval zelf. Angst voor de angst is het.
Afleiding is inderdaad heel belangrijk. Al zal dat niet alle angst wegnemen. Toen ik weer werk kreeg, waren de gedachte aan enge ziektes verdwenen, maar mijn angstaanvallen waren er nog wel. Alleen al doordat het in je gedachte zit, voed je de angst. Ik ben zelf een paar maanden aan de medicijnen gegaan, en de laatste paar maanden afbouwen naar een halve per dag. Durfde nog steeds niet zonder.
Ben zelf 1x naar een psycholoog gegaan, maar voelde me niet op mijn gemak. Wel kreeg ik een hele goed tip en dat heeft mij heel erg geholpen. Mijn hersenen waren zo geprogrammeerd om te vluchten zodra ik een aanval kreeg, en dat moest ik doorbreken. Dus de angst toelaten. Die gedachte maakt je al een stuk minder bang. Je angst stijgt tot een piek, en dan zakt het af.
Ik ben 5 weken geleden gestopt met de medicijnen, en heb nog geen aanval weer gehad.. Gewoon omdat ik weet hoe ik er nu mee om moet gaan, ben ik er niet meer zo bang voor.
Het is niet makkelijk, maar je kunt het! Ik dacht ook dat ik er nooit meer van af zou komen. Maar mijn leven terug te hebben na 8 zware maanden, voelt super!
Afleiding is inderdaad heel belangrijk. Al zal dat niet alle angst wegnemen. Toen ik weer werk kreeg, waren de gedachte aan enge ziektes verdwenen, maar mijn angstaanvallen waren er nog wel. Alleen al doordat het in je gedachte zit, voed je de angst. Ik ben zelf een paar maanden aan de medicijnen gegaan, en de laatste paar maanden afbouwen naar een halve per dag. Durfde nog steeds niet zonder.
Ben zelf 1x naar een psycholoog gegaan, maar voelde me niet op mijn gemak. Wel kreeg ik een hele goed tip en dat heeft mij heel erg geholpen. Mijn hersenen waren zo geprogrammeerd om te vluchten zodra ik een aanval kreeg, en dat moest ik doorbreken. Dus de angst toelaten. Die gedachte maakt je al een stuk minder bang. Je angst stijgt tot een piek, en dan zakt het af.
Ik ben 5 weken geleden gestopt met de medicijnen, en heb nog geen aanval weer gehad.. Gewoon omdat ik weet hoe ik er nu mee om moet gaan, ben ik er niet meer zo bang voor.
Het is niet makkelijk, maar je kunt het! Ik dacht ook dat ik er nooit meer van af zou komen. Maar mijn leven terug te hebben na 8 zware maanden, voelt super!
donderdag 18 oktober 2012 om 23:58
Mooie reactie Rooss_.
Het wrange is inderdaad dat van alle doemscenario's die je maakt, waarschijnlijk geen daarvan zal uitkomen. Als dat eenmaal tot je doordringt ben je ineens 10 stappen verder.
Hier geldt echt dat het kwartje moet vallen. Dat is verschrikkelijk moeilijk, maar zo enorm de moeite waard!
Het wrange is inderdaad dat van alle doemscenario's die je maakt, waarschijnlijk geen daarvan zal uitkomen. Als dat eenmaal tot je doordringt ben je ineens 10 stappen verder.
Hier geldt echt dat het kwartje moet vallen. Dat is verschrikkelijk moeilijk, maar zo enorm de moeite waard!
vrijdag 19 oktober 2012 om 07:23
Dankje
Het kwartje moet idd vallen!
Wat ook heel erg belangrijk is: stoppen met jezelf de vraag stellen; wat als ik het hier/daar krijg. Je gaat dan een angst creeën, waardoor je plekken gaat vermijden. En je dus de angst weer voedt. En sommige dingen kun kun je nu eenmaal niet ontwijken, waardoor je dus verzekerd bent van een aanval.
En niet alles koppelen aan een aanval. Als je bv snel opstaat, word je duizelig. Dat is normaal, dat heeft niets met een aanval te maken.
En koffie drinken: Niet doen! Ik ben zelf een koffie drinker, het liefst de hele dag door. Maar na 2/3 bakken, raakte ik al weer in paniek. Gelukkig kan ik het nu weer drinken!
Je kunt hulp zoeken, tips en adviezen krijgen, maar jij bent degene die het uiteindelijk moet doen. Je brein is een krachtig iets. Je kunt jezelf van alles wijs maken.. Maar je hebt zelf ook de power om het een positieve draai te geven!
Het lijkt makkelijk praten, dat is het niet, dat weet ik maar al te goed. Maar deze dingen hebben mij erg geholpen.
Het kwartje moet idd vallen!
Wat ook heel erg belangrijk is: stoppen met jezelf de vraag stellen; wat als ik het hier/daar krijg. Je gaat dan een angst creeën, waardoor je plekken gaat vermijden. En je dus de angst weer voedt. En sommige dingen kun kun je nu eenmaal niet ontwijken, waardoor je dus verzekerd bent van een aanval.
En niet alles koppelen aan een aanval. Als je bv snel opstaat, word je duizelig. Dat is normaal, dat heeft niets met een aanval te maken.
En koffie drinken: Niet doen! Ik ben zelf een koffie drinker, het liefst de hele dag door. Maar na 2/3 bakken, raakte ik al weer in paniek. Gelukkig kan ik het nu weer drinken!
Je kunt hulp zoeken, tips en adviezen krijgen, maar jij bent degene die het uiteindelijk moet doen. Je brein is een krachtig iets. Je kunt jezelf van alles wijs maken.. Maar je hebt zelf ook de power om het een positieve draai te geven!
Het lijkt makkelijk praten, dat is het niet, dat weet ik maar al te goed. Maar deze dingen hebben mij erg geholpen.
