Psyche
alle pijlers
angststoornis
zondag 15 juli 2012 om 17:43
Ik heb sinds november 2011 last van angst, waar het precies vandaan kom, heb ik nog niet achter kunnen halen, mijn vorige therapeut zei dat het uit mijn verleden kwam, eerst kon er goed mee om gaan, omdat ik toch een therapeut had. Ik ging weer meer dingen doen, winkelen, wat ik toen niet durfde, en toen heb ik weer een tijd gehad dat ik bijna niks durfde en na een tijd wel, dat zal wel te maken hebben met up en downs, maar ik ben gewoon bang dat er onderweg iets zou kunnen gebeuren, zoals onwel worden, flauw vallen of iets anders ergs.. soms heb ik het gevoel dat het erger wordt, en vind het moeilijk om mijn gedachten te zetten, soms heb ik een dag dat alles goed gaat, maar durf soms niet veel, alhoewel ik gelukkig elke dag 4 keer met de hond uit ga, vind ik het toch knap..
ik denk dat ik mijn angsten zelf heb aangeleerd/aangepraat. Kan dat? het lijkt net alsof ik er door gevangen ben, in mijn eigen gedachten, en er steeds maar aandenken...
Bij mijn vorige therapeut ben ik niet meer, hij ging niet in mijn angsten op, maar negeerde en aankomend vrijdag heb ik een afspraak met een nieuwe psycholoogd, daar heb ik wel vertrouwen in:)
maar ik vroeg mij af of jullie nog tips hebben om hier mee om te gaan? of iemand die ervaring mee heb? ik heb periodes dat ik veel dingen durf en soms dagen dat ik bijna niks durf, omdat ik zo in mijn gedachten verzeild
ik weet dat jullie geen pscyhologen of iets degelijk zijn, maar een beetje steun en tips kan geen kwaad;) en diep in mijn hart weet ik dat het toch altijd wel weer goed komt
ik denk dat ik mijn angsten zelf heb aangeleerd/aangepraat. Kan dat? het lijkt net alsof ik er door gevangen ben, in mijn eigen gedachten, en er steeds maar aandenken...
Bij mijn vorige therapeut ben ik niet meer, hij ging niet in mijn angsten op, maar negeerde en aankomend vrijdag heb ik een afspraak met een nieuwe psycholoogd, daar heb ik wel vertrouwen in:)
maar ik vroeg mij af of jullie nog tips hebben om hier mee om te gaan? of iemand die ervaring mee heb? ik heb periodes dat ik veel dingen durf en soms dagen dat ik bijna niks durf, omdat ik zo in mijn gedachten verzeild
ik weet dat jullie geen pscyhologen of iets degelijk zijn, maar een beetje steun en tips kan geen kwaad;) en diep in mijn hart weet ik dat het toch altijd wel weer goed komt
zondag 15 juli 2012 om 17:53
Wat ik weet (zelf geen angststoornis maar vriend wel) is dat afleiding helpt. Als je een gedachte op voelt komen die je bang maakt proberen jezelf af te leiden. Tel de stoplichten onderweg die je tegenkomt, focus je op de beweging van bladeren aan de bomen in de wind dat soort dingen.
Structuur kan je ook helpen. Vaste rituelen bij het ontbijt, aankleden, naar bed gaan etc kunnen je ook een gevoel van rust geven.
Ook belangrijk is om je lijf te voelen. Dat kan door te dansen, te stampen met je voeten, te sporten, jezelf heel bewust in te smeren met bodylotion en te voelen hoe dat voelt ik noem maar even wat voorbeelden. En wat je zelf ook al zegt maar wat heel belangrijk is "Je wéét dat het altijd weer goed komt" en dat is waar.
Structuur kan je ook helpen. Vaste rituelen bij het ontbijt, aankleden, naar bed gaan etc kunnen je ook een gevoel van rust geven.
Ook belangrijk is om je lijf te voelen. Dat kan door te dansen, te stampen met je voeten, te sporten, jezelf heel bewust in te smeren met bodylotion en te voelen hoe dat voelt ik noem maar even wat voorbeelden. En wat je zelf ook al zegt maar wat heel belangrijk is "Je wéét dat het altijd weer goed komt" en dat is waar.
zondag 15 juli 2012 om 17:58
@Maryssa afleiding helpt wel, maar soms ben ik zo in gedachten verzonken dat ze steeds weer terug gaan, als ik mij probeert af te leiden. Je bedoelt zeker mindfulness? ik probeer wel dingen bewust te doen, maar vaak vergeet ik het, omdat het ik weinig geduld heb en je moet er tijd voor nemen, maar ik ga vanaf maar proberen om meer dingen bewust te doen, zodat ik weinig tijd heb om er aan te denken
zondag 15 juli 2012 om 18:00
zondag 15 juli 2012 om 18:10
Ik heb precies het zelfde helaas. Kan me dus goed in je verplaatsen. Heb er laatst ook een topic over geopend met titel: angst en paniek wat helpt echt. Nu mag je hier geen reclame maken maar ik ben begonnen aan de sessies van geert verschaeven en heb daar heel veel aan. Er is zijn 6 stappen die je toe kan passen als je angstig bent en verder gaat het ook in op gezonde voeding en leefpatroon. Dagelijks bewegen, maar dat doe je wel met de hond en positieve zelfspraak. Ik heb er enorm veel baat bij en heb al veel therapie gehad wat nooit helemaal hielp, alleen tijdelijk. En acceptatie is het belangrijkst en jezelf niet neerzetten als slappeling. Erkennen dat je angstig bent en dat accepteren. Trots op jezelf zijn als je weg bent geweest en het ging goed maar ook als het niet goed ging heb je toch de moed getoond en daar moet je ook trots op zijn. Verder de gedachten allemaal niet zo serieus nemen. Zijn maar gedachten, jij bent ze niet. Oh ja, bij mij hielp heel erg stoppen met cola en koffie! En niet meer graven in het verleden. Neem nu als uitgangspunt want het is inderdaad gewoon een verkeerd gedachtenpatroon wat we onszelf ooit hebben aangeleerd en gelukkig kunnen we onszelf dat ook weer afleren. Heel veel sterkte. Ik weet dat het leven met angst gewoon klote is.
zondag 15 juli 2012 om 18:18
@maandtje91 ik wou je een privebericht sturen, maar helaas lukt me dat niet:( tenminste kon er niet opkomen, miss wil jij het eens proberen?
@zimaja die sessie heb ik ook wel eens geluisterd, maar niet die volledige, volgens mij kost dat behoorlijk veel geld? accepteren vind ik nog altijd moeilijk, maar door dat ik er steeds maar in gelooft, lijkt het net echt! maar een gedachte heeft geen macht, alleen als jij het erkent om er in te geloven!:) dat heb ik wel weer geleerd. Ik ben sowieso al blij dat ik elke dag buien kom, soms met moeilijke stappen soms makkelijk
@zimaja die sessie heb ik ook wel eens geluisterd, maar niet die volledige, volgens mij kost dat behoorlijk veel geld? accepteren vind ik nog altijd moeilijk, maar door dat ik er steeds maar in gelooft, lijkt het net echt! maar een gedachte heeft geen macht, alleen als jij het erkent om er in te geloven!:) dat heb ik wel weer geleerd. Ik ben sowieso al blij dat ik elke dag buien kom, soms met moeilijke stappen soms makkelijk
zondag 15 juli 2012 om 18:27
quote:Ishetdanechtzomoeilijk schreef op 15 juli 2012 @ 18:04:
@snoopylynn, hoe kom je daar nou weer bij?!Dat doen therapeuten nou eenmaal. Ze graven net zolang in je verleden tot ze wat vinden. In de toekomst graven is ook een beetje lastig hè! Maar dat wil niet zeggen dat ze geen goed werk doen hoor. Het moet toch ergens vandaan komen, en je moet eerst de oorzaak opsporen om je probleem op te kunnen lossen.
@snoopylynn, hoe kom je daar nou weer bij?!Dat doen therapeuten nou eenmaal. Ze graven net zolang in je verleden tot ze wat vinden. In de toekomst graven is ook een beetje lastig hè! Maar dat wil niet zeggen dat ze geen goed werk doen hoor. Het moet toch ergens vandaan komen, en je moet eerst de oorzaak opsporen om je probleem op te kunnen lossen.
Ja en?
zondag 15 juli 2012 om 18:33
Weet niet of ik dit hier allemaal mag schrijven maar het kost 159€. Het is ook erg persoonlijk waar je je goed bij voelt en wat werkt. Ik heb al zo vaak de congnitieve gedragstherapie gehad en de theorie zit goed in mijn kop maar in de praktijk brengen is erg lastig. Maar voor de een werkt hypnose en voor de ander weer wat anders. Op dit moment in mijn leven heb ik hier baat bij. Je moet voor jezelf iets zoeken waar je je prettig bij voelt. En het komt inderdaad weer goed! Zeker weten! Dit is voor ons een zwakke plek en we moeten hier mee leren omgaan. Goed dat he nog dagelijks buiten komt! Hou dat erin!
zondag 15 juli 2012 om 18:38
Ik vind het een lastige discussie over de oorzaak en of je dat altijd eerst moet achterhalen. Ik bem daar nog niet uit. Ik heb zelf weer angst voor pseudo herinneringen of dat een therapeut je ineens wat aanpraat. En daarnaast dan weet je de oorzaak en dan? We leven toch nu en moeten er nu mee omgaan. Maar misschien ben ik wel kortzichtig op dit gebied hoor.....
zondag 15 juli 2012 om 18:49
zondag 15 juli 2012 om 18:59
Angst is m.i. een levenshouding. Je volgt dus niet je hart maar de negativiteit. Als kind heb je nog heel veel hart; je vindt alles spannend en gaat volledig op in alles wat je overkomt. Je kan helemaal volmaakt gelukkig zijn met een paardenbloem in je hand, op vakantie in de zon aan het strand, tijdens een schoolreisje of zomaar slenterend langs de straat kletsend met vriendinnen. Je bent nog onder de hoede van je ouders dus veilig.
Maar later ben je bang dat je niet meer kan terugvallen op beschermers en dat maakt je voorzichtig. Vooral als er echt veel fout gaat dan wil je dat vermijden. Je wil bij iemand horen maar willen ze jou wel. Je leeft dan in voortdurende stress en deze stresstoestand maakt de kans op paniekaanvallen groter. Het is vooral de chemie in je lichaam (de stapeling van stresshormonen) die zorgen dat het in paniek kan overslaan. Dus nu ben je bang geworden voor de gevolgen van de paniek. Gezichtsverlies en angst om negatieve aandacht te trekken.
Zoiets?
Maar later ben je bang dat je niet meer kan terugvallen op beschermers en dat maakt je voorzichtig. Vooral als er echt veel fout gaat dan wil je dat vermijden. Je wil bij iemand horen maar willen ze jou wel. Je leeft dan in voortdurende stress en deze stresstoestand maakt de kans op paniekaanvallen groter. Het is vooral de chemie in je lichaam (de stapeling van stresshormonen) die zorgen dat het in paniek kan overslaan. Dus nu ben je bang geworden voor de gevolgen van de paniek. Gezichtsverlies en angst om negatieve aandacht te trekken.
Zoiets?
it's a big club and you ain't in it
zondag 15 juli 2012 om 19:06
@rionyriony ja zo zou je het wel kunnen zeggen, maar ik heb niet last van paniekaanvallen, maar van angstaanvallen, tenminsten mijn therapeut zei altijd dat paniekaanvallen veel erger zijn dan angstaanvallen of zo iets.. maar ik ben er nog niet echt achter gekomen waarom ik die angst heb.. Of het waar is wat je beschrijft, dat weet ik zo niet, ben ik nog echt achter gekomen, maar dat heeft toch niks mee te maken met waar ik bang voor ben?
zondag 15 juli 2012 om 19:23
Volgens mij ben je niet echt bang dat er iets mis zou gaan zoals flauw vallen etc maar om de controle te verliezen. In feite is het angst voor de angst symptonen die je krijgt. Teminste zo is het bij mij. Ik vind dat "angstgevoel" niet te verdragen maar weet dondersgoed dat er niks mis zal gaan. En mocht het wel mis gaan dan komt het ook weer goed
zondag 15 juli 2012 om 19:36
quote:rionyriony schreef op 15 juli 2012 @ 18:59:
Angst is m.i. een levenshouding. Je volgt dus niet je hart maar de negativiteit. Als kind heb je nog heel veel hart; je vindt alles spannend en gaat volledig op in alles wat je overkomt. Je kan helemaal volmaakt gelukkig zijn met een paardenbloem in je hand, op vakantie in de zon aan het strand, tijdens een schoolreisje of zomaar slenterend langs de straat kletsend met vriendinnen. Je bent nog onder de hoede van je ouders dus veilig.
Maar later ben je bang dat je niet meer kan terugvallen op beschermers en dat maakt je voorzichtig. Vooral als er echt veel fout gaat dan wil je dat vermijden. Je wil bij iemand horen maar willen ze jou wel. Je leeft dan in voortdurende stress en deze stresstoestand maakt de kans op paniekaanvallen groter. Het is vooral de chemie in je lichaam (de stapeling van stresshormonen) die zorgen dat het in paniek kan overslaan. Dus nu ben je bang geworden voor de gevolgen van de paniek. Gezichtsverlies en angst om negatieve aandacht te trekken.
Zoiets?
Onzin. Ik heb nooit beschermers of veiligheid gekend en ik heb wel een angststoornis.
Beetje psychologie van de koude grond.
Overigens heeft therapie me nooit geholpen en ik ben wel 12 jaar in therapie geweest, 4-5 verschillende aanpakken Van holistische therapie tot emdr tot cognitieve therapie etc. Het enige dat bij mij helpt is anti-depressiva.
Angst is m.i. een levenshouding. Je volgt dus niet je hart maar de negativiteit. Als kind heb je nog heel veel hart; je vindt alles spannend en gaat volledig op in alles wat je overkomt. Je kan helemaal volmaakt gelukkig zijn met een paardenbloem in je hand, op vakantie in de zon aan het strand, tijdens een schoolreisje of zomaar slenterend langs de straat kletsend met vriendinnen. Je bent nog onder de hoede van je ouders dus veilig.
Maar later ben je bang dat je niet meer kan terugvallen op beschermers en dat maakt je voorzichtig. Vooral als er echt veel fout gaat dan wil je dat vermijden. Je wil bij iemand horen maar willen ze jou wel. Je leeft dan in voortdurende stress en deze stresstoestand maakt de kans op paniekaanvallen groter. Het is vooral de chemie in je lichaam (de stapeling van stresshormonen) die zorgen dat het in paniek kan overslaan. Dus nu ben je bang geworden voor de gevolgen van de paniek. Gezichtsverlies en angst om negatieve aandacht te trekken.
Zoiets?
Onzin. Ik heb nooit beschermers of veiligheid gekend en ik heb wel een angststoornis.
Beetje psychologie van de koude grond.
Overigens heeft therapie me nooit geholpen en ik ben wel 12 jaar in therapie geweest, 4-5 verschillende aanpakken Van holistische therapie tot emdr tot cognitieve therapie etc. Het enige dat bij mij helpt is anti-depressiva.
zondag 15 juli 2012 om 19:44
@zimaja dat denk ik ook dat ik bang ben om de controle te verliezen of ik denk meer dat als het wel gebeurt, bang ben wat er daarna zal gebeuren, het gevoel en dan heb ik een heel groot beeld in mijn hoofd, zoals dat ik daar lig, allemaal ambulances (waar ik een hekel aan heb) en dat er allemaal mensen om me heen komen te staan, omdat ik me dan schaam, ik denk meer in die trend., want hier thuis voel ik me veiliger, nja heb het hier thuis ook wel eens last van en dan denk ik, tja rustig maar enz.. waAr IK echt bang voor ben, dat weet ik niet 100% zeker, ik denk toch wel idd wat je zegt
