Autistisch. En nu?

Heel kort door de bocht: puin ruimen, en gewenste reacties in bepaalde situaties aanleren. Veel lezen over de aandoening, ervaringen uitwisselen met andere mensen met autisme. Autisme-forum bezoeken, autsider heet dat geloof ik. Het beestje heeft nu een naam en daardoor kun je beter actie ondernemen als dat nodig is. Het is niet het einde van de wereld!

Rustig laten bezinken en zorgen dat je het accepteert. Dat scheelt je al een heleboel frustratie. Maar kan me voorstellen dat je deze diagnose liever niet had gehad.

Even heel makkelijk gezegd, maar in feite verandert er niet zoveel.

Er is een diagnose, maar jij als persoon verandert niet daardoor. Je bent altijd al zo, maar het heeft nu een etiketje. Een etiketje waardoor je waarschijnlijk sneller hulp krijgt.

Laat het bezinken en ga er dan mee aan de slag. Het gaat je lukken!

Ik herken de reactie. Ruim tien jaar geleden heb ik te horen gekregen dat ik Asperger heb. Dat is op mijn eigen verzoek onderzocht, omdat ik erg veel herkende in de kenmerken en ik al jaren vastliep in mijn leven.

En toch was ik van slag toen ik de diagnose kreeg, het wordt zo echt en onomkeerbaar daardoor. Dat speelde bij mij heel erg mee. Tot dat moment kon ik mezelf nog voorhouden dat ik gewoon beter mijn best moest doen, dat er dus aan bepaalde dingen iets kon veranderen.

De diagnose haalde door een aantal dingen gewoon een streep en zorgde ervoor dat ik moest overschakelen van beter mijn best doen naar accepteren.

En dat heeft me best moeite gekost.

In mijn geval heeft acceptatie uiteindelijk juist voor rust en ruimte gezorgd om de puinhopen te kunnen opruimen en een redelijk normaal leven te kunnen lijden.

Ik groei nog steeds en kan steeds meer. Juist omdat ik nu zo goed weet wat mijn sterke en zwakke punten zijn.

Ik hoop voor jou dat het je uiteindelijk ook rust geeft.



Voor nu sterkte met het verwerken/accepteren van de diagnose. Geef jezelf de tijd, het is niet niks.

Neem het met de dag. In welke levensfase zit je? Woon je op jezelf? Heb je een opleiding afgerond? Loop je vast in werk. Met hulp kun je op termijn nog steeds veel bereiken. Neem de tijd voor rust en acceptatie.

Wat goed dat je een diagnose hebt gekregen, dat zal ongetwijfeld een hoop voor je verklaren en met de ondersteuning die je zegt te gaan krijgen zal je bepaalde dingen aanleren en vaardiger in worden. Je Psychose kan ook ontstaan zijn door het autisme want bij overprikkeling waar langdurig niets mee gedaan is kan een psychose ontstaan vanuit het autisme. Dus ik hoop voor je dat je diagnose een boel vooral verklaarbaarder maakt en duidelijker.



Nu kan je je op de toekomst richten en leren waar bij jou je autisme de grootste belemmering vormt en waar je gevoeliger voor bent, dan kan jij en de mensen in je omgeving daar rekening mee gaan houden.



Dus laat je koppie niet hangen, vanaf nu kan je ook op een positieve manier vooruit.

Een naam verandert voor jezelf eigenlijk weinig.

Behalve dat je misschien iets gerichter hulp kan gaan zoeken.

Maar je bent nog altijd diezelfde persoon als voor de diagnose.



Naar naar de "buitenwereld" kreeg ik wel ineens recht op hulp en bepaalde zaken toen ik mijn officiële diagnose kreeg.

Ik wist zelf al jaren van mijn autisme (van mijn 13de - ik was 25 bij de de officiële test), maar er was gewoon nooit een officieel label op geplakt.



In the real world loop ik er overigens niet mee te koop dat ik het heb.

Wie het moet weten, die weet het intussen wel. Voor de rest van de wereld probeer ik een masker op te houden.

Aan mijn uiterlijk zie je 't niet en een heel deel mensen snappen het toch niet. Of merken weinig.

Of om het met de woorden van mijn collega's te zeggen (die het weten) "We merken af en toe wel heel lichtjes dat je anders bent en reageert, maar zoveel scheelt het toch niet." ... Kan ik eraan doen dat ik net moeite doe om mijn job te houden en mijn masker dus zo goed mogelijk ophou?

Ik heb ruim een jaar geleden, op mijn 35ste, de diagnose gekregen.



Op dat moment hadden we al diagnose voor 2 van mijn (stief)kinderen (later is daar nog een 3de bij gekomen) en ik herkende er wel heul erg veel in.

N.a.v. een burn-out heb ik de stap gezet om me ook te laten testen.



Wat Yasha schrijft, over dat onomkeerbare, jezelf niet meer kunnen wijsmaken dat je maar wat beter je best moet doen, is heel erg herkenbaar.

Ik ben nog in een soort rouwproces maar dat schijnt nie zo gek te zijn.



Langs de andere kant weet ik nu wel beter wat ik nodig heb, durf ik bepaalde dingen beter vragen (o.a. alleen zijn, daar heb ik enorm veel behoefte aan), ben in het algemeen net iets vriendelijker voor mezelf nu.



Ik ben na de diagnose een auti-coach gaan opzoeken die me leert omgaan met dingen, die me leert waarin 'wij' verschillen van 'zij' en daar heb ik heel veel aan.



Globaal gezien ervaar ik de diagnose vooral als een opluchting: ik ben niet 'die rare', er is iets 'echt' met mij aan de hand, ik ben niet 'lui', ik heb voor bepaalde zaken gewoon veel meer energie nodig dan anderen, ik ben niet 'verstrooid', ik zie details gewoon veel beter dan het overzicht,...

Ik weet nu waar mijn zwaktes maar ook mijn sterktes liggen, en ik neem mezelf veel minder kwalijk.

Je moet er waarschijnlijk nog aan wennen aan het feit dat je "iets" hebt. Ik heb ook een vorm van autisme, namelijk NLD. Voor mij was het een grote opluchting. De diagnose kwam nadat een aantal stages mislukt waren en ik op meerdere scholen gepest ben. Ik was niet dwars en lui, maar ik had echt iets. Het had denk ik veel onbegrip gescheeld als ik een vroege diagnose had gekregen. Enorm frustrerend als je steeds afgerekend word op je zwakke punten, maar niet weet hoe het komt. Dan ga je je afvragen waarom het bij JOU altijd fout gaat. Nu weet ik waarom ik niet tegen hoge werkdruk kan, dat moet ik te snel denken en dan raak ik verward. Dan maak ik meer fouten. Of waarom ik na een hele dag werken/stage zo vaak geïrriteerd was. Mijn hoofd kon al die prikkels niet verwerken. Daarom werk ik nu halve dagen en dat gaat een stuk beter. Ik ben nu veel rustiger in mijn hoofd. Het nadeel is dat ik mijn werk niet op mijn denkniveau kan uitvoeren. Omdat daar teveel zelfstandigheid geëist wordt en hogere werkdruk is.

Ook ik heb veel oog voor details. Maar heb moeite om hoofd- en bijzaken te onderscheiden.

Wat ik moeilijk vind is het helemaal te accepteren. Soms heb ik er moeite mee dat bepaalde dingen er misschien voor mij nooit in zitten. Terwijl ik anderen verder zie gaan. Maar die hebben misschien weer wat anders wat ik niet weet.

Theatraal praten herken ik bij mijn zoon, hij schrijft ook (best mooie) gedichten.



Ik vind feestjes dikwijls eng omdat ik dan de hele avond extreem gefocust ben op hoe ik moet zijn, er zit als het ware constant een mannetje op mijn schouder mij te regisseren.

Dan ben ik achteraf stikkapot, dus feestjes vermijd ik zoveel mogelijk.



Ik heb mijn plekje op mijn slaapkamer met sofa en tv waar ik me kan terugtrekken als prikkels me teveel worden.

Kan soms heel moeilijk de gewone speelgeluiden van de kinderen verdragen, dan neemt mijn man het over en kan ik wegkruipen.

De kinderen weten ook dat als ik op mijn kamer met de deur dicht zit dat ze me dan niet mogen storen.



Dat je niet kunt voorzien wat de gevolgen van je daden zijn is 'normaal', autisme houdt ook in dat je heel weinig verbeeldingskracht hebt.

Zit 'm vb. ook in als ik mijn man vraag iets te doen en hij doet het niet onmiddellijk dat ik daar dan heel onrustig van word, ik kan me nl. niet inbeelden dat hij het zal gedaan hebben tot dat effectief het geval is.



Het is trouwens een groot misverstand dat autisten slecht spreken en goed rekenen. Er is meestal wel een verbaal-performaalkloof, maar van de 4 autisten in mijn gezin is er maar eentje die goed rekent en slecht spreekt, de anderen (mezelf incluis) zijn verbaal juist erg sterk, waardoor we heel dikwijls overschat worden qua kunnen.



Oogcontact is voor ons alle 4 een moeilijke.

Op dagen dat ik erg moe/overprikkeld ben kan ik zelfs niet winkelen vanwege de druk die ik voel aan de kassa, ik wil wel graag aan de verwachtingen voldoen maar oogcontact met een vreemde, daar moet ik mezelf zo vreselijk hard voor forceren...