Psyche
alle pijlers
Bang in het donker
woensdag 11 januari 2012 om 19:58
Ik ben begin 20, maar nog steeds bang in het donker en als ik alleen thuis ben. Niet in zoverre dat ik met het licht aan slaap of iets, maar het liefst heb ik wel een klein lichtje op de gang aan zodat ik toch nog een klein beetje kan zien. Ik kan er wel rationeel over na denken, ik weet heus wel dat de angst nergens op slaat. Monsters bestaan niet en er zitten zoveel sloten op de deur dat er echt niet zomaar iemand binnen kan komen. Ik weet ook niet waar de angst vandaan komt, want als kind was ik juist totaal niet bang in het donker. Het is er aan het eind van de puberteit een beetje ingeslopen, toen ik ging wonen in een oud huis waar overal wel geluidjes te horen waren. Toen is gelijk met de angst voor het donker, ook de angst voor het alleen zijn gekomen. Daarvoor vond ik het prima om hele weken alleen thuis te zijn als het moest, maar nu vind ik het niet fijn om alleen thuis te zijn. Niet om het alleen zijn, maar omdat ik bang ben dat er iets (vooral iemand) is en ik er dan alleen voor sta. Het is vooral de angst dat er 'iemand' in huis is, zowel bij mijn angst voor het donker als mijn angst voor het alleen thuis zijn. Ik weet niet waar deze angst vandaan komt, ik heb nooit meegemaakt dat er ingebroken werd, ook niet bij kennissen of in de omgeving. Wel zou ik maar wat graag van deze angst af willen; want inmiddels woon ik al een aardige tijd samen en mijn vriend vind het lampje op de gang maar niks en omdat hij veel lange dagen maakt voor zijn werk ben ik heel veel alleen thuis. Heeft iemand tips om van deze angst af te komen, of om er beter mee om te gaan? Een psycholoog zie ik niet zo zitten, want zo erg is het nou ook weer niet. En zijn er eigenlijk meer dames (of heren) die bang zijn in het donker? Of ben ik echt zo raar :')?
woensdag 11 januari 2012 om 20:02
Niet raar denk ik, ik ben in principe van ma t/m vr alleen, maar ik heb regelmatig dat ik niet kan slapen omdat ik denk dat ik iets hoor. Na een tijdje realiseer ik me ook wel dat het niks is, maar helemaal wennen aan alleen slapen doe ik nooit.
En ik ken meer vrouwen die bang zijn in het donker, voor het slapen gaan onder hun bed kijken (heb ik ook tijden gedaan ) of alleen slapen niet prettig vinden, dus denk dat het vrij normaal is.
En ik ken meer vrouwen die bang zijn in het donker, voor het slapen gaan onder hun bed kijken (heb ik ook tijden gedaan ) of alleen slapen niet prettig vinden, dus denk dat het vrij normaal is.
woensdag 11 januari 2012 om 20:11
Haha, ik wilde hier ook een topic over openen maar ik schaamde me een beetje!
Jouw verhaal zou zo het mijne kunnen zijn!
ls mijn vriend thuis is, ben ik niet bang. Dan denk ik zelfs niet aan mogelijke inbreker. Vanaf het moment hij niet thuis is, gaan alle deuren op dubbel slot en laat ik altijd een lichtje aan. Wanneer vriend gewoon erg laat thuis komt, laat ik licht aan en maak ik hem wijs dat ik dit doe zodat hij niet in een donker huis thuis hoeft te komen
Nu is hij een week op vakantie en ik vind het verschrikkelijk , niet enkel omdat ik hem mis maar gewoon omdat ik 's nachts zo bang ben! Ik laat steeds het licht op de gang branden en ben bang bij elk geluidje. Waar deze angst vandaan komt weet ik niet, ik heb ook nooit iets meegemaakt ofzo...
Ik hou mezelf wel stoer hoor, niet iedereen moet weten dat ik zo bang ben
Jouw verhaal zou zo het mijne kunnen zijn!
ls mijn vriend thuis is, ben ik niet bang. Dan denk ik zelfs niet aan mogelijke inbreker. Vanaf het moment hij niet thuis is, gaan alle deuren op dubbel slot en laat ik altijd een lichtje aan. Wanneer vriend gewoon erg laat thuis komt, laat ik licht aan en maak ik hem wijs dat ik dit doe zodat hij niet in een donker huis thuis hoeft te komen
Nu is hij een week op vakantie en ik vind het verschrikkelijk , niet enkel omdat ik hem mis maar gewoon omdat ik 's nachts zo bang ben! Ik laat steeds het licht op de gang branden en ben bang bij elk geluidje. Waar deze angst vandaan komt weet ik niet, ik heb ook nooit iets meegemaakt ofzo...
Ik hou mezelf wel stoer hoor, niet iedereen moet weten dat ik zo bang ben
woensdag 11 januari 2012 om 20:12
Dat meer vrouwen er last van hebben betekent toch niet automatisch dat het normaal is om bang te zijn in het donker? Eerlijk gezegd vind ik het namelijk helemaal niet normaal.
Esmee, ik ben ook een tijdje bang geweest in het donker omdat ik een inbreker heb gehad. Nadat ik verhuisd ben (niet daarom) is dat weer verdwenen. Het goede slot wat op de voordeur zit, geeft mij een veilig genoeg gevoel. Als ik jou was zou ik er toch iets aan gaan doen, misschien zelfs wel met behulp van een psycholoog. Is zonde om elke keer nodeloos bang te zijn.
Esmee, ik ben ook een tijdje bang geweest in het donker omdat ik een inbreker heb gehad. Nadat ik verhuisd ben (niet daarom) is dat weer verdwenen. Het goede slot wat op de voordeur zit, geeft mij een veilig genoeg gevoel. Als ik jou was zou ik er toch iets aan gaan doen, misschien zelfs wel met behulp van een psycholoog. Is zonde om elke keer nodeloos bang te zijn.
woensdag 11 januari 2012 om 20:27
quote:flowerbombje schreef op 11 januari 2012 @ 20:12:
Dat meer vrouwen er last van hebben betekent toch niet automatisch dat het normaal is om bang te zijn in het donker? Eerlijk gezegd vind ik het namelijk helemaal niet normaal.
Als ik jou was zou ik er toch iets aan gaan doen, misschien zelfs wel met behulp van een psycholoog. Is zonde om elke keer nodeloos bang te zijn.Dit lijkt me een beetje overdreven, zolang de angst geen ernstige vormen aanneemt kan het toch geen kwaad? Als TO altijd ergens anders zou logeren omdat ze niet alleen durft zijn en de angst echt een grote invloed heeft op haar dagelijkse leven en nachtrust, dan moet er inderdaad hulp gezocht worden. Uit haar verhaal kan ik opmaken dat ze zichzelf een beetje schaamt maar dat de angst haar leven niet overneemt. Uit mijn eigen ervaring weet ik ook dat het nu niet zo ernstig is dat ik psychische hulp nodig heb
Dat meer vrouwen er last van hebben betekent toch niet automatisch dat het normaal is om bang te zijn in het donker? Eerlijk gezegd vind ik het namelijk helemaal niet normaal.
Als ik jou was zou ik er toch iets aan gaan doen, misschien zelfs wel met behulp van een psycholoog. Is zonde om elke keer nodeloos bang te zijn.Dit lijkt me een beetje overdreven, zolang de angst geen ernstige vormen aanneemt kan het toch geen kwaad? Als TO altijd ergens anders zou logeren omdat ze niet alleen durft zijn en de angst echt een grote invloed heeft op haar dagelijkse leven en nachtrust, dan moet er inderdaad hulp gezocht worden. Uit haar verhaal kan ik opmaken dat ze zichzelf een beetje schaamt maar dat de angst haar leven niet overneemt. Uit mijn eigen ervaring weet ik ook dat het nu niet zo ernstig is dat ik psychische hulp nodig heb
woensdag 11 januari 2012 om 20:35
woensdag 11 januari 2012 om 21:21
quote:flowerbombje schreef op 11 januari 2012 @ 20:12:
Dat meer vrouwen er last van hebben betekent toch niet automatisch dat het normaal is om bang te zijn in het donker? Eerlijk gezegd vind ik het namelijk helemaal niet normaal.
Esmee, ik ben ook een tijdje bang geweest in het donker omdat ik een inbreker heb gehad. Nadat ik verhuisd ben (niet daarom) is dat weer verdwenen. Het goede slot wat op de voordeur zit, geeft mij een veilig genoeg gevoel. Als ik jou was zou ik er toch iets aan gaan doen, misschien zelfs wel met behulp van een psycholoog. Is zonde om elke keer nodeloos bang te zijn.
Naar de psycholoog omdat je wel eens bang bent in het donker??
Als je dagelijks leven nou wordt verstoord doordat je zo bang bent dat je niet kan slapen, kan ik me vinden in je reactie.
Maar er zijn genoeg mensen bang in het donker, maar kunnen dit uiteindelijk prima relativeren, en gaan na een tijdje gewoon slapen. Schromelijk overdreven om daar meteen een psycholoog voor in te schakelen.
Dat meer vrouwen er last van hebben betekent toch niet automatisch dat het normaal is om bang te zijn in het donker? Eerlijk gezegd vind ik het namelijk helemaal niet normaal.
Esmee, ik ben ook een tijdje bang geweest in het donker omdat ik een inbreker heb gehad. Nadat ik verhuisd ben (niet daarom) is dat weer verdwenen. Het goede slot wat op de voordeur zit, geeft mij een veilig genoeg gevoel. Als ik jou was zou ik er toch iets aan gaan doen, misschien zelfs wel met behulp van een psycholoog. Is zonde om elke keer nodeloos bang te zijn.
Naar de psycholoog omdat je wel eens bang bent in het donker??
Als je dagelijks leven nou wordt verstoord doordat je zo bang bent dat je niet kan slapen, kan ik me vinden in je reactie.
Maar er zijn genoeg mensen bang in het donker, maar kunnen dit uiteindelijk prima relativeren, en gaan na een tijdje gewoon slapen. Schromelijk overdreven om daar meteen een psycholoog voor in te schakelen.
woensdag 11 januari 2012 om 21:28
Lezen jullie over het woordje misschien heen??
Bovendien vind ik 's avonds persé lampen aan moeten hebben, bang zijn bij elk geluid wat je hoort en een tijd(je) wakker liggen omdat je bang bent voor weet ik veel wat niet normaal. Elke keer weer moeten relativeren zou niet nodig moeten zijn om gewoon normaal te gaan slapen zonder allerlei poespas.
Bovendien vind ik 's avonds persé lampen aan moeten hebben, bang zijn bij elk geluid wat je hoort en een tijd(je) wakker liggen omdat je bang bent voor weet ik veel wat niet normaal. Elke keer weer moeten relativeren zou niet nodig moeten zijn om gewoon normaal te gaan slapen zonder allerlei poespas.
woensdag 11 januari 2012 om 22:07
woensdag 11 januari 2012 om 22:24
TO, ik snap je helemaal! Als mijn man laat thuis is doe ik geen oog dicht. Al van kinds af aan erg bang, voor zowel de "boeven" als "monsters en geesten". Periodes heb ik het zelfs als hij naast me ligt (als hij bij me licht is alles ok, als hij zich omdraait.. Krijg ik weer last).
Waar ik achter ben gekomen is dat ik aanleg heb voor depressies, mede door adhd. Daardoor ben ik tegenwoordig als ik snachts wakker lig extra bang want: geen slaap vergroot kans op psychoses bij instabiele mensen..
Maar weetje: je kunt jezelf zo gek maken als je wilt, uiteindelijk zit het tussen je oren..
Heb overigens ontdekt dat ik dus heel erg ga dromen als ik op mijn rug lig (na een droom word ik altijd op mijn rug wakker) en dus ga ik nu in een andere houding slapen..
Waar ik achter ben gekomen is dat ik aanleg heb voor depressies, mede door adhd. Daardoor ben ik tegenwoordig als ik snachts wakker lig extra bang want: geen slaap vergroot kans op psychoses bij instabiele mensen..
Maar weetje: je kunt jezelf zo gek maken als je wilt, uiteindelijk zit het tussen je oren..
Heb overigens ontdekt dat ik dus heel erg ga dromen als ik op mijn rug lig (na een droom word ik altijd op mijn rug wakker) en dus ga ik nu in een andere houding slapen..
donderdag 12 januari 2012 om 13:50
Kijk, ik kan me er ook niets bij voorstellen en het lijkt me ook verd... onhandig. Maar ik kan me ook niets voorstellen bij een angst voor spinnen of muizen; wat denk je dat die beesten je aan kunnen doen?
En een ander snapt weer niets van mijn angst voor schoonmaken
Zo lang je er zelf mee kan leven (en je eventuele partner ook) hoef je natuurlijk niet naar de psycholoog, maar als je je leven zo laat beperken dat je niet meer kan slapen of alleen durft te zijn 's avonds, lijkt een bezoekje aan een psycholoog me geen overbodige luxe.
En een ander snapt weer niets van mijn angst voor schoonmaken
Zo lang je er zelf mee kan leven (en je eventuele partner ook) hoef je natuurlijk niet naar de psycholoog, maar als je je leven zo laat beperken dat je niet meer kan slapen of alleen durft te zijn 's avonds, lijkt een bezoekje aan een psycholoog me geen overbodige luxe.
donderdag 12 januari 2012 om 15:12
Hier nog een. Vanaf jongs af aan. Alleen toen ik heel klein was was dat niet zo.
Ik heb tot mijn 13e met een lampje aan geslapen.
Nu ben ik nogsteeds dol op hotelschakelingen in huis. (lamp aan doen voor ik naar boven ga en dan de lamp op de slaapkamer aan en dan pas die op de gang uit enz enz) Deuren op slot als vriendlief er niet is.
En hardlopen stel ik uit tot dat ik weer in iig de schemering kan lopen 'savonds.
Ik heb een tijdje dexamfetamine gebruikt en toen merkte ik wel dat het minder was. de 'normale' kriebel in mijn rug was weg.
Ik heb tot mijn 13e met een lampje aan geslapen.
Nu ben ik nogsteeds dol op hotelschakelingen in huis. (lamp aan doen voor ik naar boven ga en dan de lamp op de slaapkamer aan en dan pas die op de gang uit enz enz) Deuren op slot als vriendlief er niet is.
En hardlopen stel ik uit tot dat ik weer in iig de schemering kan lopen 'savonds.
Ik heb een tijdje dexamfetamine gebruikt en toen merkte ik wel dat het minder was. de 'normale' kriebel in mijn rug was weg.
donderdag 12 januari 2012 om 16:13
Niet echt raar volgens mij. Ik heb het ook wel. Kan niet slapen als ik alleen thuis ben. Veel teveel stilte en juist door die stilte hoor je het allerkleinste geluidje.. brrr.. Toen ik klein was was ik ook bang voor het donker. Slaapkamerdeur moest (als ik in mijn eigen bed sliep) altijd open blijven of op een kier en het ganglicht aan. Ik was bang voor van alles, geesten, monsters, de stilte. Ik heb zelfs een groot deel van mijn jeugd bij mijn zus in de kamer geslapen terwijl ik ook een eigen slaapkamer had. Puur omdat ik bang was. Nu ben ik niet meer echt bang in het donker (of ik het heeel prettig vind is wat anders maar bang, nee), maar dus wel als ik alleen ben.
Niet raar denk ik dus. En hoef je ook geen psycholoog voor te zoeken. Denk dat je het gewoon niet fijn vindt, weet niet of een psych daar iets aan kan veranderen.
Niet raar denk ik dus. En hoef je ook geen psycholoog voor te zoeken. Denk dat je het gewoon niet fijn vindt, weet niet of een psych daar iets aan kan veranderen.
donderdag 12 januari 2012 om 23:07
nou komt tie: ik ben 26 jr en slaap met een lampje aan,ik kan echt niet in het donker slapen want het benauwd me en het is pikdonker,de angst dat je niks ziet en dan nog beelden in je hoofd van enge films,the grudge,geest films..iehhh ik kan het echt niet..ik schaam me er niet voor wou het ook even kwijt dan weet je esmeexx dat je niet de enige bent die bang is in het donker!
vrijdag 13 januari 2012 om 00:20
Ik was ook altijd heel bang in het donker toen ik nog bij mijn ouders woonde (dus tot ongeveer mijn 21ste). Ook bang voor alleen thuis zijn. Alleen thuis zijn als het al donker was vooral. 's Avonds sprong ik van een meter afstand mijn bed in, bang voor 'monsters' onder mijn bed (serieus ja). Als ik alleen thuis was, en ik was beneden, durfde ik niet naar boven, en andersom. Tenzij er ligt brandde op de andere verdieping. Nog met knikkende knietjes, maar dan ging ik wel. Een lichtje op de gang vond ik ook altijd fijn. Buiten was ik echter helemaal niet bang, ook niet als het donker was. In huis des te meer. Gek genoeg was deze angst weg toen ik verhuisde. En dan ook echt dat 'ie meteen verdwenen was. Ik ben er nu niet eens meer mee bezig. Bij mijn ouders thuis bleef de angst, ik weet niet hoe het is nu ook zij verhuist zijn. Ik herken het dus wel. Maar nu is het weg, en slaap ook gewoon met alle lichten uit. Ik heb nu eerder de bibbers als ik 's avonds laat over straat moet, maar nog niet dat ik doodsbang ben ofzo. Vind het gewoon onprettig, maar moet vaak wel nog 's avonds laat over straat en doe het ook wel. Ben wel iets alerter dan.
Ik heb gek genoeg pas geleden ontdekt dat ik altijd zoveel nachtmerries had omdat mijn slaapkamer niet donker genoeg was (vaak vergeten het licht in de woonkamer enzo uit te zetten). Bij mij werkt het nu dus andersom, want op een gegeven moment durfde ik door de heftige nachtmerries nauwelijks meer te gaan slapen.
Maar wilde dus even mijn herkenning met je delen. Wat je eraan moet doen? Geen idee, omdat het bij mij dus vanzelf verdween.
Ik heb gek genoeg pas geleden ontdekt dat ik altijd zoveel nachtmerries had omdat mijn slaapkamer niet donker genoeg was (vaak vergeten het licht in de woonkamer enzo uit te zetten). Bij mij werkt het nu dus andersom, want op een gegeven moment durfde ik door de heftige nachtmerries nauwelijks meer te gaan slapen.
Maar wilde dus even mijn herkenning met je delen. Wat je eraan moet doen? Geen idee, omdat het bij mij dus vanzelf verdween.
vrijdag 13 januari 2012 om 16:27
hoi hoi, wat fijn die herkenbaarheid (nou ja fijn..
)
ik heb dit dus ook. Als mijn vriend er is heb ik nergens geen last van. Ook niet als ik weet dat hij in de avond thuis komt..
maar nu gaat hij dus een weekje weg en dan ben ik echt erg bang. Denk dan dat er misschien wel iemand in het huis is geslopen toen ik er niet was, dus loop ik vaak eerst een rondje in het huis
dat kijkt toch iets fijner tv enzo.. wij hebben een alarm in het huis aangezien ons huis best groot is en vrijstaand. Maar dat helpt ook niet genoeg, want stel iemand breekt in en het alarm gaat af? wat dan?? of iemand heeft dat ding gesaboteerd??
hahah erg zeg als ik het zo lees, ben zelf helemaal niet bang uitgevallen en als ik met iemand samen in het huis slaap heb ik er totaal geen last van.
waar het vandaan komt?? geen idee.. ik had het nooit toen ik alleen woonde in mijn appartementje. Maar toen had ik ook het gevoel dat ik overzicht over mijn woning had, dat is misschien nu wat minder.
maar goed, ik prbeer dan altijd te lezen tot dat ik inslaap val, en soms doe ik wel een lichtje aan. ik overleef deze week ook wel weer, maar sta er nooit om te springen dat hij een nachtje niet thuis slaapt
)ik heb dit dus ook. Als mijn vriend er is heb ik nergens geen last van. Ook niet als ik weet dat hij in de avond thuis komt..
maar nu gaat hij dus een weekje weg en dan ben ik echt erg bang. Denk dan dat er misschien wel iemand in het huis is geslopen toen ik er niet was, dus loop ik vaak eerst een rondje in het huis
dat kijkt toch iets fijner tv enzo.. wij hebben een alarm in het huis aangezien ons huis best groot is en vrijstaand. Maar dat helpt ook niet genoeg, want stel iemand breekt in en het alarm gaat af? wat dan?? of iemand heeft dat ding gesaboteerd??
hahah erg zeg als ik het zo lees, ben zelf helemaal niet bang uitgevallen en als ik met iemand samen in het huis slaap heb ik er totaal geen last van.
waar het vandaan komt?? geen idee.. ik had het nooit toen ik alleen woonde in mijn appartementje. Maar toen had ik ook het gevoel dat ik overzicht over mijn woning had, dat is misschien nu wat minder.
maar goed, ik prbeer dan altijd te lezen tot dat ik inslaap val, en soms doe ik wel een lichtje aan. ik overleef deze week ook wel weer, maar sta er nooit om te springen dat hij een nachtje niet thuis slaapt
vrijdag 14 augustus 2015 om 21:13
Hey esmeexx
Ik ben hier terecht gekomen omdat ik met exact hetzelfde probleem zit. Alleen is het hier denk ik nog een beetje erger. Nu tijdens mijn herexamens studeer ik samen met wat vrienden in een lokaaltje. Rond 22u ronden we onze studeerwerk voor de dag af, we ontspannen samen wat en gaan dan naar kot. Op kot is deze periode niemand, ik ben blijkbaar de enige met herexamens :p maar ik ben er dus heel alleen.
Bij mij begint het probleem al rond 20u 's avonds. Het idee dat ik de hele nacht alleen zal moeten doorbrengen in een toch wel groter gebouw doet me gewoon nu al heel erg bang worden. Maandag en dinsdag pas na 6uur 's ochtends in slaap gevallen omdat ik wist dat mijn kotbaas dan beneden alles begon klaar te leggen in de broodjeszaak. Woensdag is men vriend langsgekomen, maar zelfs als hij bij me ligt voel ik me niet 100% op mijn gemak, en het was alweer 4uur. Gisteren van pure uitputting rond 1uur wanneer ik tv lag te kijken toch in slaap gevallen, maar om 2uur weer klaarwakker. Uiteindelijk een lampje dat ik vroeger meenam als leidster voor de klein manne aangezet in de hoek en dan ben ik rond 3uur - half 4 wel weer in slaap kunnen vallen. Ik durf de kamer ook niet uit te komen om naar het toilet te gaan.
De wintermaanden wanneer het vroeger donker wordt begint deze angst soms zelfs al om 18uur 's avonds. En er is niets dat helpt... Ik weet ook perfect dat het een zeer onredelijke angst is, ik heb ook nooit inbrekers meegemaakt of andere traumatische ervaringen doorstaan. Ik loop de hele avond tegen mezelf te zeggen van "komaan ge weet dat er niks kan gebeuren, dat er niemand is, ...." maar dan jaag ik mezelf maar enkel meer op en begin ik me belachelijk te vinden.
Soms doet overdag het probleem zich ook wel eens voor. Als ik me plots alleen in het lokaaltje bevind, of als ik thuis in het dorpje het straat op moet zelfs.. (ook een enorme angst om snachts alleen op straat aangevallen te worden,iedereen die ik tegenkom is in mijn hoofd een vijandig persoon die me iets gaat aandoen).
Vanavond is de verjaardag van mijn allerbeste vriendin. En ik wil gewoon niet blijven omdat ik zoooo zowel mentaal als fysiek kapot ben en weet dat ik weer niet zal kunnen slapen deze nacht. Ik ben op het punt gekomen dat ik besef dat het tijd wordt er iets tegen te ondernemen. Maar ik weet ook niet goed wat want durf niemand te vertellen over mijn angst, en stiekem zonder dat iemand het weet naar de psycholoog gaan kan ik als arme student niet iemand tips?
Ik ben hier terecht gekomen omdat ik met exact hetzelfde probleem zit. Alleen is het hier denk ik nog een beetje erger. Nu tijdens mijn herexamens studeer ik samen met wat vrienden in een lokaaltje. Rond 22u ronden we onze studeerwerk voor de dag af, we ontspannen samen wat en gaan dan naar kot. Op kot is deze periode niemand, ik ben blijkbaar de enige met herexamens :p maar ik ben er dus heel alleen.
Bij mij begint het probleem al rond 20u 's avonds. Het idee dat ik de hele nacht alleen zal moeten doorbrengen in een toch wel groter gebouw doet me gewoon nu al heel erg bang worden. Maandag en dinsdag pas na 6uur 's ochtends in slaap gevallen omdat ik wist dat mijn kotbaas dan beneden alles begon klaar te leggen in de broodjeszaak. Woensdag is men vriend langsgekomen, maar zelfs als hij bij me ligt voel ik me niet 100% op mijn gemak, en het was alweer 4uur. Gisteren van pure uitputting rond 1uur wanneer ik tv lag te kijken toch in slaap gevallen, maar om 2uur weer klaarwakker. Uiteindelijk een lampje dat ik vroeger meenam als leidster voor de klein manne aangezet in de hoek en dan ben ik rond 3uur - half 4 wel weer in slaap kunnen vallen. Ik durf de kamer ook niet uit te komen om naar het toilet te gaan.
De wintermaanden wanneer het vroeger donker wordt begint deze angst soms zelfs al om 18uur 's avonds. En er is niets dat helpt... Ik weet ook perfect dat het een zeer onredelijke angst is, ik heb ook nooit inbrekers meegemaakt of andere traumatische ervaringen doorstaan. Ik loop de hele avond tegen mezelf te zeggen van "komaan ge weet dat er niks kan gebeuren, dat er niemand is, ...." maar dan jaag ik mezelf maar enkel meer op en begin ik me belachelijk te vinden.
Soms doet overdag het probleem zich ook wel eens voor. Als ik me plots alleen in het lokaaltje bevind, of als ik thuis in het dorpje het straat op moet zelfs.. (ook een enorme angst om snachts alleen op straat aangevallen te worden,iedereen die ik tegenkom is in mijn hoofd een vijandig persoon die me iets gaat aandoen).
Vanavond is de verjaardag van mijn allerbeste vriendin. En ik wil gewoon niet blijven omdat ik zoooo zowel mentaal als fysiek kapot ben en weet dat ik weer niet zal kunnen slapen deze nacht. Ik ben op het punt gekomen dat ik besef dat het tijd wordt er iets tegen te ondernemen. Maar ik weet ook niet goed wat want durf niemand te vertellen over mijn angst, en stiekem zonder dat iemand het weet naar de psycholoog gaan kan ik als arme student niet iemand tips?
vrijdag 14 augustus 2015 om 21:44
Ik heb het ook. Slaap altijd met het licht aan, m'n hele leven al.
Tot ergernis van vriendjes.
Maar nu was ik laatst bij de opticien om m'n ogen op te meten en die zei dat er iets 'mis' was met mijn pupillen. Ze veranderen heel vaak van grootte. En dat ik daardoor in het donker slecht zie. En als ik m'n ogen dicht heb en weer open doe het veel langer duurt mij te Oriënteren.
Dus laat je ogen nakijken bij een goede opticien!
Tot ergernis van vriendjes.
Maar nu was ik laatst bij de opticien om m'n ogen op te meten en die zei dat er iets 'mis' was met mijn pupillen. Ze veranderen heel vaak van grootte. En dat ik daardoor in het donker slecht zie. En als ik m'n ogen dicht heb en weer open doe het veel langer duurt mij te Oriënteren.
Dus laat je ogen nakijken bij een goede opticien!
