Psyche
alle pijlers
Bang voor de dood
maandag 21 maart 2011 om 21:07
Ik ben op het moment postnataal depressief,waarin ook een extreme angst voor de dood zit verwerkt. Het is heel erg . Het gevoel dat elk moment de laatste zou kunnen zijn maakt me erg bang en paniekerig. Het idee dat ik er op een dag niet meer ben en m'n geliefde mensen niet meer zie of dat het leven dan gewoon is afgelopen en verder wordt geleefd door de rest van de wereld. Het houdt me heel erg bezig. Enige troost is dat iedereen die nu leeft er over ruim honderd jaar niet meer is, dus echt alleen doodgaan gebeurt niet.
Ik las net ook dit artikel over de dood. Echt stof tot nadenken. Huiverig word ik er van.
http://www.trouw.nl/tr/nl ... o-bang-voor-de-dood.dhtml
Wat ik wil met deze post? Mijn depressiviteit even uitlaten. Wie heeft ook dezelfde angst trouwens?
Ik las net ook dit artikel over de dood. Echt stof tot nadenken. Huiverig word ik er van.
http://www.trouw.nl/tr/nl ... o-bang-voor-de-dood.dhtml
Wat ik wil met deze post? Mijn depressiviteit even uitlaten. Wie heeft ook dezelfde angst trouwens?
maandag 21 maart 2011 om 21:22
Als je het artikel goed leest heeft het juist een mooie boodschap. Het zegt juist dat je niet bang hoeft te zijn voor dood en dat je ziel je lichaam verlaat.
Met andere woorden om arm het leven nu en om arm de dood als het tijd is.
Ik ben niet bang voor de dood. Natuurlijk wil ik heel erg oud worden maar als het niet zo is dan is het zo.
Probeer er uit te halen wat er in zit. Wees niet bang voor wat komen gaat want niemand kan jou vertellen wat er gaat komen.
Met andere woorden om arm het leven nu en om arm de dood als het tijd is.
Ik ben niet bang voor de dood. Natuurlijk wil ik heel erg oud worden maar als het niet zo is dan is het zo.
Probeer er uit te halen wat er in zit. Wees niet bang voor wat komen gaat want niemand kan jou vertellen wat er gaat komen.
Het gras aan de overkant is niet groen.
maandag 21 maart 2011 om 21:27
Ik ben altijd heel erg bang voor de dood geweest. Ik dacht er elke dag aan en leefde mn leven daardoor niet optimaal.
Ik was dat op een gegeven moment zat. Ik heb mezelf getroost met de gedachte dat we allemaal dood gaan en dat als ik ooit oud en versleten ben, al heel veel mensen om me heen vertrokken zullen zijn (waarheen? geen idee).
Sindsdien denk ik er sporadisch aan. Tuurlijk vind het het nog altijd eng, maar dat heeft meer te maken met het moment van het dood gaan, en niet met het dood zijn!
Ik was dat op een gegeven moment zat. Ik heb mezelf getroost met de gedachte dat we allemaal dood gaan en dat als ik ooit oud en versleten ben, al heel veel mensen om me heen vertrokken zullen zijn (waarheen? geen idee).
Sindsdien denk ik er sporadisch aan. Tuurlijk vind het het nog altijd eng, maar dat heeft meer te maken met het moment van het dood gaan, en niet met het dood zijn!
maandag 21 maart 2011 om 21:28
Wordt het makkelijker om de dood te zien als een gordijn waar je doorheen moet, in plaats van een onneembare hindernis, een afgrond waarvan je niet weet hoe diep hij is?
En dat je door dat gordijn toch nog naar deze kant kunt kijken?
Dat is de visie van een kennis van me. Vind het bijzonder om er zo over te denken, het maakt het voor mij minder beangstigend.
En: je kunt beter spijt hebben van dingen die je hebt gedaan, dan van dingen die je niet hebt gedaan . . . .
Postnataal depressief? Dus je hele hormoonhuishouding ligt nog overhoop? Dan ga je hopelijk na verloop van tijd ook anders denken over grote vraagstukken! Veel sterkte, warme
En dat je door dat gordijn toch nog naar deze kant kunt kijken?
Dat is de visie van een kennis van me. Vind het bijzonder om er zo over te denken, het maakt het voor mij minder beangstigend.
En: je kunt beter spijt hebben van dingen die je hebt gedaan, dan van dingen die je niet hebt gedaan . . . .
Postnataal depressief? Dus je hele hormoonhuishouding ligt nog overhoop? Dan ga je hopelijk na verloop van tijd ook anders denken over grote vraagstukken! Veel sterkte, warme
maandag 21 maart 2011 om 21:35
Joh, je moet ook geen Trouw-artikelen lezen om leren om te gaan met de dood, en al helemaal niet als je het wilt relativeren. Dat is een christelijke krant, en het christendom gedijt vanouds bij doodsangst i.c.m. gemeenschapszin.quote:Kampen86 schreef op 21 maart 2011 @ 21:22:
Als je het artikel goed leest heeft het juist een mooie boodschap. Het zegt juist dat je niet bang hoeft te zijn voor dood en dat je ziel je lichaam verlaat.
Dát lijkt mij persoonlijk juist beangstigend. Dat je dus nog steeds zou kunnen zien hoe anderen leven zonder dat je erbij kunt zijn. En nog steeds dingen als verontwaardiging of angst kunt voelen.
Er zijn gelukkig talloze visies op doodgaan waarbij geen énkele waarschijnlijker kan zijn dan een andere.
Wellicht is angst voor de dood dan ook meer een uit de hand gelopen obsessie met controle over je leven of zo.
Als je het artikel goed leest heeft het juist een mooie boodschap. Het zegt juist dat je niet bang hoeft te zijn voor dood en dat je ziel je lichaam verlaat.
Dát lijkt mij persoonlijk juist beangstigend. Dat je dus nog steeds zou kunnen zien hoe anderen leven zonder dat je erbij kunt zijn. En nog steeds dingen als verontwaardiging of angst kunt voelen.
Er zijn gelukkig talloze visies op doodgaan waarbij geen énkele waarschijnlijker kan zijn dan een andere.
Wellicht is angst voor de dood dan ook meer een uit de hand gelopen obsessie met controle over je leven of zo.
maandag 21 maart 2011 om 21:41
@ Friia, nee voor mij is het niet beangstigend, ten eerste ben ik gelovig opgevoed en geloof ik niet dat ik nog mee ga krijgen wat erop de wereld gebeurd als dood ben en gevoelens zal ik op dat moment ook niet meer hebben. Hoogst waarschijnlijk alleen maar rust. Een plek in de hemel ofzo. Of een ster mag ook Ben de moeilijkste niet.
Het gras aan de overkant is niet groen.
maandag 21 maart 2011 om 21:45
quote:elninjoo schreef op 21 maart 2011 @ 21:43:
Ik ben gelovig opgevoed, maar ik geloof niet echt. Hoop in elk geval dat reincarnatie niet bestaat. Lijkt me echt niks om nog 'n keer terug te moeten komen.
HALLELUJAH! Ik zou echt nooooooit meer terug willen komen.
Voor wie en voor wat?. Om alles nogmaals mee te maken?
Echt niet!.
Ik ben gelovig opgevoed, maar ik geloof niet echt. Hoop in elk geval dat reincarnatie niet bestaat. Lijkt me echt niks om nog 'n keer terug te moeten komen.
HALLELUJAH! Ik zou echt nooooooit meer terug willen komen.
Voor wie en voor wat?. Om alles nogmaals mee te maken?
Echt niet!.
maandag 21 maart 2011 om 21:46
@Caesarion;
Ik heb nu nog niet zo veel zin om dood te gaan, maar ik vind het wel een geruststellende gedachte dat ik op een mooi moment een keer dood ga.
Part of the deal, enzo, en ik moet er niet aan denken om eeuwig te leven. Ik denk dat het op een bepaald moment gewoon goed is geweest, ofzo, dat je het dan wel prima vindt als de dood je komt halen.
Ik heb nu nog niet zo veel zin om dood te gaan, maar ik vind het wel een geruststellende gedachte dat ik op een mooi moment een keer dood ga.
Part of the deal, enzo, en ik moet er niet aan denken om eeuwig te leven. Ik denk dat het op een bepaald moment gewoon goed is geweest, ofzo, dat je het dan wel prima vindt als de dood je komt halen.
668, the neighbour of the Beast
maandag 21 maart 2011 om 21:48
maandag 21 maart 2011 om 21:53
Nee, ik ga naar de hel. Ik ga een beetje zitten blauwbekken op een wolk, kom nou. En als Nespresso het enige is in de hemel, daar hoef ik het ook niet voor te doen.
Laat me dan maar bij het vuur zitten in de hel met een goeie fles Jan de Wandelaar. Komt goed.
En trouwens, in de hel hebben we metal. Ik ga een beetje tussen de Charlotte Churchen van deze wereld in de hemel zitten....
Caesarion; dat geloof ik ook wel. Maar zelfs als dat gebeurt he... De mens heeft zo'n enorme veerkracht. Maar liever niet inderdaad.
Ik word gewoon 100 en dan ga ik als allerlaatste. En dan ben je blij dat je mag gaan.
Laat me dan maar bij het vuur zitten in de hel met een goeie fles Jan de Wandelaar. Komt goed.
En trouwens, in de hel hebben we metal. Ik ga een beetje tussen de Charlotte Churchen van deze wereld in de hemel zitten....
Caesarion; dat geloof ik ook wel. Maar zelfs als dat gebeurt he... De mens heeft zo'n enorme veerkracht. Maar liever niet inderdaad.
Ik word gewoon 100 en dan ga ik als allerlaatste. En dan ben je blij dat je mag gaan.
668, the neighbour of the Beast
maandag 21 maart 2011 om 21:57
Er is maar één zekerheid in het leven. En dat is dat we doodgaan. Je kan bang zijn voor de dood, maar wat is het nu waar je feitelijk bang voor bent?
Je schrijft dat je dan je geliefden niet meer ziet.
Dat het leven dan gewoon is afgelopen en de rest van de wereld doorleeft.
Feitelijk weten we echter niet wat er na de dood is.
Eén geruststelling misschien (of eigenlijk twee) ...als het leven gewoon afgelopen is dan heb je er geen last van dat de rest van de wereld gewoon doorleeft en dat jij je geliefden niet meer ziet. Daar merk je dan namelijk niets meer van.
En als er wel iets is na de dood, zie jij je geliefden misschien dus juist nog wel.
Probeer het niet teveel in te vullen, want we weten het niet, maar in de beide gevallen waarin jij je angst beschrijft valt het dus als ik het nuchter bekijk best mee.
En het is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan wanneer je een postnatale depressie hebt, maar er zijn manieren die je manier van denken kunnen ombuigen. Een behandelaar kan je daar tips in geven.
Hoop dat jij je snel weer beter voelt en je kunt gaan richten op vooral het leven. Want je leeft en je hebt nieuw leven gegeven. En beiden zijn het waard om van te gaan genieten.
Je schrijft dat je dan je geliefden niet meer ziet.
Dat het leven dan gewoon is afgelopen en de rest van de wereld doorleeft.
Feitelijk weten we echter niet wat er na de dood is.
Eén geruststelling misschien (of eigenlijk twee) ...als het leven gewoon afgelopen is dan heb je er geen last van dat de rest van de wereld gewoon doorleeft en dat jij je geliefden niet meer ziet. Daar merk je dan namelijk niets meer van.
En als er wel iets is na de dood, zie jij je geliefden misschien dus juist nog wel.
Probeer het niet teveel in te vullen, want we weten het niet, maar in de beide gevallen waarin jij je angst beschrijft valt het dus als ik het nuchter bekijk best mee.
En het is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan wanneer je een postnatale depressie hebt, maar er zijn manieren die je manier van denken kunnen ombuigen. Een behandelaar kan je daar tips in geven.
Hoop dat jij je snel weer beter voelt en je kunt gaan richten op vooral het leven. Want je leeft en je hebt nieuw leven gegeven. En beiden zijn het waard om van te gaan genieten.
maandag 21 maart 2011 om 22:29
Ik heb ook een tijd gehad dat ik heel bang was voor de dood. Het hield me zo erg bezig tot dat mijn psycholoog zei dat bang zijn voor de dood vaak te maken heeft met een levensangst. Bij mij viel het kwartje. Ik heb zoveel nog niet gedaan en ik wil nog zoveel en deed het maar niet. Dus was ik bang om dood te gaan voor ik iets van mijn leven gemaakt zou hebben. Nu leef ik veel bewuster in het hier en nu. De dood komt, dat is onvermijdelijk, maar in de tussentijd leef ik het leven met volle teugen.
maandag 21 maart 2011 om 23:36
Zoals ik vaak vertel aan mijn cliënten en wat ook in deze situatie wel van toepassing is.. Leef en laat leven.
Je kan het niet beïnvloeden, tenzij je niet meer buiten wil komen.
Zie de dood als iets moois.
Ikzelf maak me er niet druk om, iedereen waarvan ik houd weet dat. Zolang ze zich maar wel aan mijn laatste wens houden, anders ga ik van boven af herrie schoppen!
Je kan het niet beïnvloeden, tenzij je niet meer buiten wil komen.
Zie de dood als iets moois.
Ikzelf maak me er niet druk om, iedereen waarvan ik houd weet dat. Zolang ze zich maar wel aan mijn laatste wens houden, anders ga ik van boven af herrie schoppen!
maandag 21 maart 2011 om 23:42
quote:elninjoo schreef op 21 maart 2011 @ 21:47:
Bij (sport)carrieres zegt men vaak dat je er beter op 't hoogtepunt mee kunt stoppen. Denk dat dat voor 't leven zelf ook niet zo'n slecht idee zou zijn. Waarom het hele proces van lichamelijke en geestelijke aftakeling en verliezen van dierbaren moeten trotseren?K denk er precies zo over ja.
Bij (sport)carrieres zegt men vaak dat je er beter op 't hoogtepunt mee kunt stoppen. Denk dat dat voor 't leven zelf ook niet zo'n slecht idee zou zijn. Waarom het hele proces van lichamelijke en geestelijke aftakeling en verliezen van dierbaren moeten trotseren?K denk er precies zo over ja.