Psyche
alle pijlers
Begrafenis
donderdag 6 februari 2014 om 20:52
Hoi,
Ik wil graag even van me af schrijven en hoop eigenlijk op raad of tips.
Afgelopen weekend is de oma van mijn vriend overleden.
Ze was 88 en is in haar slaap overleden.
Toch is het verdrietig (wanneer niet?).
Morgen is de begrafenis.
Nu 13 jaar geleden alweer, is mijn vader overleden, na een jaar ziek te zijn geweest en erg te hebben geleden.
Ik heb geen fijne herinneringen aan zijn ziekte, niet aan zijn overlijden en ook niet aan de begrafenis.
Bij zijn graf kom ik vrijwel nooit, ik kan daar nog steeds niet goed over.
Af en toe tijdens de kerst of andere feestdagen of zijn verjaardag, heb ik er nog steeds erg verdriet om.
Ik ben nu 30, mijn vriend en ik denken over kinderen en die dingen, en soms bedenk ik me dan wat mijn vader allemaal mist van mij, en mn zusje en mn broertjes, en hoeveel we missen van hem.
Hij was nog maar 40, had een erg goed huwelijk met mijn moeder en we waren gewoon een gelukkig gezin.
Sinds mijn vader is overleden, heb ik altijd moeite gehad met begrafenissen. Zeker van mensen die dichterbij staan.
De familie van mijn vriend heeft verdriet om het verlies van oma, en ik ben er voor ze, en natuurlijk ook voor mijn vriend.
Ik zie alleen zo verschrikkelijk tegen morgen op.
Ik wil er graag voor hun zijn, en niet geplaagd worden door herinneringen uit het verleden, of in paniek raken of gaan hyperventileren.
Ik heb last van paniekaanvallen en hyperventilatie gehad, en hoewel het nu veel beter gaat heb ik het soms wel in stress situaties.
En dit vind ik zo'n stress situatie.
Mijn moeder zegt dat ik er afstand van moet nemen op de manier dat ik me moet bedenken dat dit heel anders is.
Een oude vrouw, en op die manier is het realistischer.
Ja, dat is allemaal waar, maar toch blijft dat verdriet bij hun moeilijk.
Ik laat dat niet zo blijken, het draait niet om mij, maar ik vind het echt lastig.
Als puntje bij paaltje komt wil ik morgen zelf geen verdriet hebben om het verleden of een paniekaanval krijgen daardoor.
Waar ik ook gigantisch tegen op zie is als we op het kerkhof zijn en de kist de grond in gaat.
Snapt iemand me?
En hebben jullie misschien tips of goede raad?
Ik wil graag even van me af schrijven en hoop eigenlijk op raad of tips.
Afgelopen weekend is de oma van mijn vriend overleden.
Ze was 88 en is in haar slaap overleden.
Toch is het verdrietig (wanneer niet?).
Morgen is de begrafenis.
Nu 13 jaar geleden alweer, is mijn vader overleden, na een jaar ziek te zijn geweest en erg te hebben geleden.
Ik heb geen fijne herinneringen aan zijn ziekte, niet aan zijn overlijden en ook niet aan de begrafenis.
Bij zijn graf kom ik vrijwel nooit, ik kan daar nog steeds niet goed over.
Af en toe tijdens de kerst of andere feestdagen of zijn verjaardag, heb ik er nog steeds erg verdriet om.
Ik ben nu 30, mijn vriend en ik denken over kinderen en die dingen, en soms bedenk ik me dan wat mijn vader allemaal mist van mij, en mn zusje en mn broertjes, en hoeveel we missen van hem.
Hij was nog maar 40, had een erg goed huwelijk met mijn moeder en we waren gewoon een gelukkig gezin.
Sinds mijn vader is overleden, heb ik altijd moeite gehad met begrafenissen. Zeker van mensen die dichterbij staan.
De familie van mijn vriend heeft verdriet om het verlies van oma, en ik ben er voor ze, en natuurlijk ook voor mijn vriend.
Ik zie alleen zo verschrikkelijk tegen morgen op.
Ik wil er graag voor hun zijn, en niet geplaagd worden door herinneringen uit het verleden, of in paniek raken of gaan hyperventileren.
Ik heb last van paniekaanvallen en hyperventilatie gehad, en hoewel het nu veel beter gaat heb ik het soms wel in stress situaties.
En dit vind ik zo'n stress situatie.
Mijn moeder zegt dat ik er afstand van moet nemen op de manier dat ik me moet bedenken dat dit heel anders is.
Een oude vrouw, en op die manier is het realistischer.
Ja, dat is allemaal waar, maar toch blijft dat verdriet bij hun moeilijk.
Ik laat dat niet zo blijken, het draait niet om mij, maar ik vind het echt lastig.
Als puntje bij paaltje komt wil ik morgen zelf geen verdriet hebben om het verleden of een paniekaanval krijgen daardoor.
Waar ik ook gigantisch tegen op zie is als we op het kerkhof zijn en de kist de grond in gaat.
Snapt iemand me?
En hebben jullie misschien tips of goede raad?
donderdag 6 februari 2014 om 20:55
Kun je niet iets rustgevends innemen om de top van je spanning eraf te halen? En wie weet, gaat het morgen wel goed. Je kunt moeilijk alle begrafenissen mijden, dus eens zal je toch door de zure appel heen bijten. Bij mij was het juist omgekeerd; voordat mijn overleed hield ik echt bij geen enkele begrafenis droog, bekende of niet. Nadat hij was overleden, ben ik bij twee begrafenissen waren van jonge mensen, dus eigenlijk veel 'zieliger', hoewel je dat niet kan vergelijken. Daar had ik dus stukken minder moeite mee.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
donderdag 6 februari 2014 om 21:01
Ik denk dat het heel normaal is dat er herinneringen komen aan persoon a bij de begrafenis van persoon b.
Toen mijn opa overleed werd hij gecremeerd op dezelfde begraafplaats als waar we een paar jaar ervoor mijn moeder hadden begraven. Meer mensen hadden het er moeilijk mee (we zijn met de kist langs het graf van mijn moeder gegaan) maar na mijn speech ben ik misselijk naar buiten gehold om daar al snel mijn zwagers en zussen tegen te komen die zich ook zo voelde.
En met de begrafenis van de opa van destijds toen nog mijn vriend heb ik zeker gehuild terwijl ik de beste man slechts 1 keer gezien had.
Maar snap dat paniekaanvallen niet de bedoeling zijn maar als je minder krampachtig met het idee van verdriet uit het verleden omgaat heb je ook minder kans op paniekaanvallen. Je (oude) verdriet mag er zijn.
Gecondoleerd en sterkte morgen.
Toen mijn opa overleed werd hij gecremeerd op dezelfde begraafplaats als waar we een paar jaar ervoor mijn moeder hadden begraven. Meer mensen hadden het er moeilijk mee (we zijn met de kist langs het graf van mijn moeder gegaan) maar na mijn speech ben ik misselijk naar buiten gehold om daar al snel mijn zwagers en zussen tegen te komen die zich ook zo voelde.
En met de begrafenis van de opa van destijds toen nog mijn vriend heb ik zeker gehuild terwijl ik de beste man slechts 1 keer gezien had.
Maar snap dat paniekaanvallen niet de bedoeling zijn maar als je minder krampachtig met het idee van verdriet uit het verleden omgaat heb je ook minder kans op paniekaanvallen. Je (oude) verdriet mag er zijn.
Gecondoleerd en sterkte morgen.
donderdag 6 februari 2014 om 21:07
Bedankt voor jullie reacties.
Jullie hebben gelijk.
Je kunt geen begrafenissen uit de weg gaan en inderdaad, je kunt ook niet verdriet als dat er wel is, uit de weg gaan.
Wie weet gaat het ook wel goed.
Ja, dat mag er ook zijn.
Het is alleen het idee dan: als ik zelf verdriet heb kan ik er niet voor mijn vriend en zijn familie zijn.
Hoewel dat ook wel zo is natuurlijk.
Jullie hebben gelijk.
Je kunt geen begrafenissen uit de weg gaan en inderdaad, je kunt ook niet verdriet als dat er wel is, uit de weg gaan.
Wie weet gaat het ook wel goed.
Ja, dat mag er ook zijn.
Het is alleen het idee dan: als ik zelf verdriet heb kan ik er niet voor mijn vriend en zijn familie zijn.
Hoewel dat ook wel zo is natuurlijk.
donderdag 6 februari 2014 om 21:11
Vlak na het overlijden van mijn vader moest ik naar de begrafenis van een oudoom van mijn toenmalige vriend, kende hem amper, ging mee voor vriend. Ik ben daar compleet ingestort, zó hard gehuild en gesnotterd, echt met grote uithalen, vond het zó gênant! Ben naar maar buiten gelopen, dat kon ik dus nog even niet aan..
Wat ik tegenwoordig doe als ik dat voel aankomen is even aan wat heel anders denken, een boodschappen lijstje of iets grappigs wat ik heb meegemaakt. Het leid je even af dan is het moment voorbij en kun je er weer voor je vriend zijn. Huilen doe ik nog steeds bij elke begrafenis, de sfeer alleen al, maar niet meer zo'n paniek als toen.
Wat ik tegenwoordig doe als ik dat voel aankomen is even aan wat heel anders denken, een boodschappen lijstje of iets grappigs wat ik heb meegemaakt. Het leid je even af dan is het moment voorbij en kun je er weer voor je vriend zijn. Huilen doe ik nog steeds bij elke begrafenis, de sfeer alleen al, maar niet meer zo'n paniek als toen.
Erger je niet, maar verbaas je!
donderdag 6 februari 2014 om 23:01
Je mag best verdriet hebben, door het weg te drukken en continu te denken dat je geen paniek of hyperventilatie 'mag' voelen wordt het alleen maar moeilijk.
Voor de rest zou ik inderdaad op het moment dat je het voelt opkomen afleiding zoeken. Een goede methode: eerst vijf dingen in je hoofd benoemen die je kunt ziet. Dat ook een paar keer herhalen. Dan vijf geluiden, om af te sluiten met vijf concrete dingen die je voelt (zoals je schoen aan de zijkanten van je voet, het randje van je mouwen bij je armen). Door je op heel andere dingen te concentreren word je afgeleid van paniek en raak je veel minder snel in de war. Heel veel sterkte!
Voor de rest zou ik inderdaad op het moment dat je het voelt opkomen afleiding zoeken. Een goede methode: eerst vijf dingen in je hoofd benoemen die je kunt ziet. Dat ook een paar keer herhalen. Dan vijf geluiden, om af te sluiten met vijf concrete dingen die je voelt (zoals je schoen aan de zijkanten van je voet, het randje van je mouwen bij je armen). Door je op heel andere dingen te concentreren word je afgeleid van paniek en raak je veel minder snel in de war. Heel veel sterkte!
donderdag 6 februari 2014 om 23:24
Haha ja ik snap je!
Ten eerste; als je paniek aanvallen hebt, zoek je dan ook hulp bij iemand die je hierbij kan helpen? Dat zo je echt zo goed doen..
Ten tweede; je vriend heeft je nodig. Probeer goed op je adem te letten. 4 tellen in ademen en 10 tellen uit. Blijven doen.
Hou je vriend dichtbij je en zorg dat hij voelt day jij zijn verdriet met hem deelt. Zoals je had gewild dat iemand er voor jou was geweest.
En je papa zal trots op je zijn trouwens Z'n dochter gaat verder met de man waar ze van houdt.
Heel veel sterkte en gecondoleerd!
Ten eerste; als je paniek aanvallen hebt, zoek je dan ook hulp bij iemand die je hierbij kan helpen? Dat zo je echt zo goed doen..
Ten tweede; je vriend heeft je nodig. Probeer goed op je adem te letten. 4 tellen in ademen en 10 tellen uit. Blijven doen.
Hou je vriend dichtbij je en zorg dat hij voelt day jij zijn verdriet met hem deelt. Zoals je had gewild dat iemand er voor jou was geweest.
En je papa zal trots op je zijn trouwens Z'n dochter gaat verder met de man waar ze van houdt.
Heel veel sterkte en gecondoleerd!
zaterdag 8 februari 2014 om 14:06
Hoi allemaal,
Bedankt voor alle lieve reacties.
Vooral vantevoren zag ik het niet zitten.
Toen we bij het huis van zijn oma kwamen gisteren en iedereen daar was van die familie, was dat niet het leukste. Veel verdriet maar ook ongemakkelijkheid. Het was wel een mooie dienst, mooi gesproken door de dominee en ook door 2 dochters.
Daarna gingen we naar de begraafplaats.
Bij oma's huis kon ik het niet aan zien toen de kist in de auto werd gezet, op de begraafplaats heb ik wel gekeken. Ik wilde echt niet mee de begraafplaats op, maar ik heb een relatie en kon het mijn vriend ook niet zonder me laten doen. Oma werd bij gelegd bij opa. En dat heeft ook weer iets heel moois dus ben ook blij dat ik dat wel gezien heb.
Al met al viel het me mee.
Vooral vooraf bij de familie zat ik erg onrustig, en ik heb me de hele dag niet kunnen ontspannen maar misschien hoort dat er ook wel bij.
Ben al lang blij dat ik het wel kan.
Na de tijd gisteravond nog mee geweest naar schoonouders, zijn moeder vroeg me of het me was mee gevallen. Mijn vriend had het ze wel gezegd.
Toen belde mijn moeder later eerst mij en wilde ze schoonouders ook nog spreken.
Toen heeft mijn schoonmoeder gezegd tegen mijn moeder, dat ze wist hoe moeilijk ik het vond, dat ze blij was dat ik er voor hun was en het wel gedaan had allemaal. En het aller mooiste, dat ik als een dochter ben voor hun. Zo mooi.
Gek is dat aan begrafenissen. Het brengt je ook dichter bij elkaar. Ik ben dankbaar voor mijn schoonfamilie, en ook dankbaar dat we elkaar zo begrijpen.
Mijn schoonmoeder heeft iets vergelijkbaars mee gemaakt en hoe het tussen ons klikt, dat is heel waardevol
.
Al met al met ik ook blij met gisteren.
Bedankt voor alle lieve reacties.
Vooral vantevoren zag ik het niet zitten.
Toen we bij het huis van zijn oma kwamen gisteren en iedereen daar was van die familie, was dat niet het leukste. Veel verdriet maar ook ongemakkelijkheid. Het was wel een mooie dienst, mooi gesproken door de dominee en ook door 2 dochters.
Daarna gingen we naar de begraafplaats.
Bij oma's huis kon ik het niet aan zien toen de kist in de auto werd gezet, op de begraafplaats heb ik wel gekeken. Ik wilde echt niet mee de begraafplaats op, maar ik heb een relatie en kon het mijn vriend ook niet zonder me laten doen. Oma werd bij gelegd bij opa. En dat heeft ook weer iets heel moois dus ben ook blij dat ik dat wel gezien heb.
Al met al viel het me mee.
Vooral vooraf bij de familie zat ik erg onrustig, en ik heb me de hele dag niet kunnen ontspannen maar misschien hoort dat er ook wel bij.
Ben al lang blij dat ik het wel kan.
Na de tijd gisteravond nog mee geweest naar schoonouders, zijn moeder vroeg me of het me was mee gevallen. Mijn vriend had het ze wel gezegd.
Toen belde mijn moeder later eerst mij en wilde ze schoonouders ook nog spreken.
Toen heeft mijn schoonmoeder gezegd tegen mijn moeder, dat ze wist hoe moeilijk ik het vond, dat ze blij was dat ik er voor hun was en het wel gedaan had allemaal. En het aller mooiste, dat ik als een dochter ben voor hun. Zo mooi.
Gek is dat aan begrafenissen. Het brengt je ook dichter bij elkaar. Ik ben dankbaar voor mijn schoonfamilie, en ook dankbaar dat we elkaar zo begrijpen.
Mijn schoonmoeder heeft iets vergelijkbaars mee gemaakt en hoe het tussen ons klikt, dat is heel waardevol
.
Al met al met ik ook blij met gisteren.
zaterdag 8 februari 2014 om 14:18
