Psyche
alle pijlers
Belastbaarheid
woensdag 5 november 2014 om 17:58
Pfoe... daar komt 'ie dan... ik hoop dat iemand dit herkent/ tips heeft... vanuit een arbeidsongeschiktheidsuitkering ben ik weer gaan werken, maar helaas weer uitgevallen. Mijn uitval is beide keren gekomen door psychische klachten (depressie en andere klachten).
Ik ben nu voor 75% aan het werk (ik werk in totaal 16 uur). Het UWV (vanuit wia) heeft al wel aangegeven dat ik eigenlijk 10 uur kan werken.
Ik wil alleen zo graag werken. Ik wil niet langs de kant van de weg zitten - en tuurlijk is vrijwilligerswerk ook mooi werk, maar potjandrie: ik heb hersens, ik wil ze gebruiken (alleen gaat het niet altijd). Ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet. Vanuit de werkgever voel ik druk (logisch), en ik leg mezelf ook druk op. Maar de vraag wat ik nou eigenlijk aankan - daar kom ik niet zo goed aan toe. Heeft iemand tips of dit zelf meegemaakt? Hoe kun je dan weer het beste opbouwen, wat helpt dan etc.
Ik ben nu voor 75% aan het werk (ik werk in totaal 16 uur). Het UWV (vanuit wia) heeft al wel aangegeven dat ik eigenlijk 10 uur kan werken.
Ik wil alleen zo graag werken. Ik wil niet langs de kant van de weg zitten - en tuurlijk is vrijwilligerswerk ook mooi werk, maar potjandrie: ik heb hersens, ik wil ze gebruiken (alleen gaat het niet altijd). Ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet. Vanuit de werkgever voel ik druk (logisch), en ik leg mezelf ook druk op. Maar de vraag wat ik nou eigenlijk aankan - daar kom ik niet zo goed aan toe. Heeft iemand tips of dit zelf meegemaakt? Hoe kun je dan weer het beste opbouwen, wat helpt dan etc.
woensdag 5 november 2014 om 18:06
Ja, arbo-arts zegt dat ik gewoon op dit aantal uren moet blijven. Er zou begeleiding komen, maar leidinggevende zag begeleiding van buitenaf niet zitten, dus nu krijg ik dat van hem. Overigens wilde lg me eerst voor een tijdje van het werk af halen (en dan iemand anders in de plek) en dan langzaam weer laten invoegen, maar dat wilde ik niet. Ik ben al bijna een jaar bezig en voel de hete adem van het weer worden afgekeurd.
Er is overigens wel een optie om het werk te splitsen (dus halve dagen werken).
Er is overigens wel een optie om het werk te splitsen (dus halve dagen werken).
woensdag 5 november 2014 om 18:10
die begeleiding zou ik nogmaals aankaarten, het is tegen het advies van de arbo zoals ik het nu lees?
misschien idd halve dagen, als dat beter voelt voor jou
maar realiseer je dat je dan wel 4 halve dagen van huis bent, dat kan ook weer tot onrust / lastig te plannen huishouden lijden, kijk wat het beste voelt voor jou!
misschien idd halve dagen, als dat beter voelt voor jou
maar realiseer je dat je dan wel 4 halve dagen van huis bent, dat kan ook weer tot onrust / lastig te plannen huishouden lijden, kijk wat het beste voelt voor jou!
woensdag 5 november 2014 om 18:13
De arbo wilde idd coaching/ maatschappelijk werk erop zetten, maar leidinggevende zag dat niet zitten. Dus was dit het voorstel. Ik voel(de) me nogal klem zitten en heb maar ja gezegd. Het is ook niet zo'n groot bedrijf dus ik kan me voorstellen ivm kosten... .
Ik overzie het allemaal niet zo goed geloof ik...
Ik overzie het allemaal niet zo goed geloof ik...
woensdag 5 november 2014 om 18:43
De laatste keer dat ik het checkte, hoorde het UWV die begeleiding te betalen... Is dat veranderd? Zo niet, ga terug naar UWV en geef aan dat je wil dat zij jou begeleiden/begeleiding regelen.
Je leidinggevende heeft niet per sé hetgeen voor ogen wat het beste is voor jou.
Daarbij: na een jaar ziekte kan een werkgever ook geld krijgen om jou te 'vervangen' zonder dat het jou je baan kost. Aangezien je daar bijna aan zit, is dat misschien ook nog een optie.
Nog iets: reken jezelf niet zo af op wat je niet meer kan. Accepteren dat dit het nu is hoort bij je proces, en zal je uiteindelijk gelukkiger maken. Anders blijf je het gevoel houden dat je te kort schiet, en daar wordt je heel erg moe van... (ik spreek uit ervaring...)
Je leidinggevende heeft niet per sé hetgeen voor ogen wat het beste is voor jou.
Daarbij: na een jaar ziekte kan een werkgever ook geld krijgen om jou te 'vervangen' zonder dat het jou je baan kost. Aangezien je daar bijna aan zit, is dat misschien ook nog een optie.
Nog iets: reken jezelf niet zo af op wat je niet meer kan. Accepteren dat dit het nu is hoort bij je proces, en zal je uiteindelijk gelukkiger maken. Anders blijf je het gevoel houden dat je te kort schiet, en daar wordt je heel erg moe van... (ik spreek uit ervaring...)
woensdag 5 november 2014 om 18:52
Dank jullie wel voor de reacties. Met het UWV loopt de communicatie niet bepaald gemakkelijk - ik had al eerder aangegeven graag begeleiding te willen, maar dit bleek niet mogelijk te zijn (want: geen geld). Ik kan het nog een keer proberen uiteraard.
Ik ben gewoon onwijs bang mijn baan kwijt te raken. En terwijl ik dit tik zit ik weer zowat te janken. Ik heb zo hard gevochten om weer aan het werk te kunnen, en nu lijkt het me uit mijn handen te glippen.
Het kost me ook bergen met energie om naast werk & therapie nog al die regeldingen te moeten doen, merk ik.
En Blue: acceptatie... dat is een lastige nog .
Ik ben gewoon onwijs bang mijn baan kwijt te raken. En terwijl ik dit tik zit ik weer zowat te janken. Ik heb zo hard gevochten om weer aan het werk te kunnen, en nu lijkt het me uit mijn handen te glippen.
Het kost me ook bergen met energie om naast werk & therapie nog al die regeldingen te moeten doen, merk ik.
En Blue: acceptatie... dat is een lastige nog .
woensdag 5 november 2014 om 19:02
woensdag 5 november 2014 om 19:29
Ik heb een aantal beperkingen, oa concentratie.
Waardoor het niet lukt om uit te breiden: ik moet heel eerlijk zeggen dat als ik er nu aan denk om uit te breiden dat ik het daar al Spaans benauwd van krijg, omdat het voelt of ik aan max zit.
Ik heb heel veel moeite om me ook ziek te melden - toen ik vorig jaar weer ziek werd, ben ik ook veel te lang doorgelopen. Grenzen is een lastig ding voor me.
Tegelijk denk ik - maar of dat mogelijk is weet ik niet, als ik nou bv. 2 uur thuis zou werken, dan zou het al wat rust geven.
Ik heb veel structuur nodig (dat heeft va ook aangegeven) en dat mist nu een beetje.
Bedankt voor je vragen, ze zetten me aan het denken - kan ik weer verder mee!
Waardoor het niet lukt om uit te breiden: ik moet heel eerlijk zeggen dat als ik er nu aan denk om uit te breiden dat ik het daar al Spaans benauwd van krijg, omdat het voelt of ik aan max zit.
Ik heb heel veel moeite om me ook ziek te melden - toen ik vorig jaar weer ziek werd, ben ik ook veel te lang doorgelopen. Grenzen is een lastig ding voor me.
Tegelijk denk ik - maar of dat mogelijk is weet ik niet, als ik nou bv. 2 uur thuis zou werken, dan zou het al wat rust geven.
Ik heb veel structuur nodig (dat heeft va ook aangegeven) en dat mist nu een beetje.
Bedankt voor je vragen, ze zetten me aan het denken - kan ik weer verder mee!
anoniem_203283 wijzigde dit bericht op 05-11-2014 20:00
Reden: Toch iets te persoonlijk
Reden: Toch iets te persoonlijk
% gewijzigd
woensdag 5 november 2014 om 19:32
Je hebt dus het idee dat het werk niet past bij je klachten?
Je zou een deskundigenoordeel kunnen aanvragen bij het UWV dus een tweede mening over het werk dat je nu doet. Er zitten kosten aan verbonden.
Je zou een deskundigenoordeel kunnen aanvragen bij het UWV dus een tweede mening over het werk dat je nu doet. Er zitten kosten aan verbonden.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 5 november 2014 om 19:58
Ik denk dat dat het dilemma is: deels past het niet goed bij mijn klachten. Ik heb een hele tijd redelijk gewerkt bij 12 uur (met soms wat overwerk). Toen ben ik veel meer gaan werken (ik had nog andere wg) en dat was teveel. Nu werk ik dus 16 uur (en ben ik dus voor 75% beter). Maar goed, daar komt mijn spagaat: ik vind mijn werk ook leuk (meestal dan). Ik ben me geloof ik in 1000 bochten aan het wringen om wél aan het werk te blijven. Zucht. Misschien niet helemaal handig (en eigenwijs).
Ik neem het iig mee naar ba en ik ga zelf ook nog eens een lijstje maken.
Ik neem het iig mee naar ba en ik ga zelf ook nog eens een lijstje maken.
woensdag 5 november 2014 om 20:16
Begeleiding hoeft je werkgever niet altijd geld te kosten hoor.
Je kunt ook begeleiding krijgen die vergoed wordt vanuit de AWBZ, of straks in januari vanuit de WMO.
Inderdaad bestaan er ook trajecten die door het UWV betaald worden.
Het kan nog wel eens per gemeente verschillen wat de regelingen zijn (zeker vanaf 1 januari).
Ik kan me voorstellen dat het veel energie kost om dit allemaal uit te zoeken.
Misschien heb je iemand in je omgeving die je daarbij kan helpen?
Of anders misschien de arbo-arts, de huisarts of de praktijkondersteuner GGZ van je huisarts.
Je kunt ook begeleiding krijgen die vergoed wordt vanuit de AWBZ, of straks in januari vanuit de WMO.
Inderdaad bestaan er ook trajecten die door het UWV betaald worden.
Het kan nog wel eens per gemeente verschillen wat de regelingen zijn (zeker vanaf 1 januari).
Ik kan me voorstellen dat het veel energie kost om dit allemaal uit te zoeken.
Misschien heb je iemand in je omgeving die je daarbij kan helpen?
Of anders misschien de arbo-arts, de huisarts of de praktijkondersteuner GGZ van je huisarts.
woensdag 5 november 2014 om 20:22
o, ik lees nu dat je behandeling hebt. Fijn! Misschien weet je behandelaar ook meer over de regels.
Ik weet niet waar je woont, maar kijk eens op www. roads.nl
Ze hebben begeleiding op de werkvloer voor mensen met psychische klachten.
Als ze je niet kunnen helpen omdat je te ver weg woont, kent je arbo-arts of behandelaar misschien wel een instantie met een soortgelijk aanbod.
Ik weet niet waar je woont, maar kijk eens op www. roads.nl
Ze hebben begeleiding op de werkvloer voor mensen met psychische klachten.
Als ze je niet kunnen helpen omdat je te ver weg woont, kent je arbo-arts of behandelaar misschien wel een instantie met een soortgelijk aanbod.
donderdag 6 november 2014 om 00:14
Je verhaal is niet helemaal duidelijk voor me.
Je zit/zat dus in de WIA wegens psychische klachten? Dan is er behoorlijk wat aan de hand en heb je serieuze beperkingen. Je hebt weer een baan gevonden en bent gaan werken. Met 12 uur werk ging het lange tijd goed. Nu werk je 16 uur en het gaat eigenlijk niet. En het UWV vind op dit moment dat 10 uur het maximale haalbare is. Je wil graag werken maar je loopt nu tegen je grenzen op. En je hebt te maken met je werkgever en reintegratie en dat legt druk op je.
Heb ik het zo goed samengevat?
Is het dan geen goed idee om je grenzen niet zo ver op te rekken en dus structureel minder uren te werken? Dus nu maximaal 10 uur werken?
Het is lovenswaardig dat je graag wil, maar wel verstandig om binnen je grenzen te blijven en deze niet op te blijven rekken tot het moment waarop je uiteindelijk uitvalt. Kan moeilijk zijn, weet ik....ambitie met psychische beperkingen is een moeilijke.
Ik geloof dat er wel bureau's zijn die een belastbaarheidstest kunnen doen. Maar de praktijk is natuurlijk de beste raadgever. Zoek voor jezelf een belastbaarheid waarbij je het grootste deel van je tijd ruim binnen je grenzen blijft. Dat kan dan een groot deel van de tijd aanvoelen alsof je het makkelijk hebt en te weinig doet, maar de praktijk leert dat je daar op mindere momenten toch je handen aan vol hebt. Als je het grootste deel van de tijd al tegen je grenzen aan zit, heb je geen ruimte meer om een tandje bij te zetten als het nodig is en dan delf je op zo'n moment het onderspit. En dan komt daar ook weer de stress bij van uitvallen, ziekmelden, arbo-arts, uwv-arts, werkgever, reintegratie. Allemaal ellende waar niemand bij gebaat is en alleen maar omdat jij je wilde bewijzen.
Neem genoegen met minder, tem je ambities en leer dat te accepteren.
Je zit/zat dus in de WIA wegens psychische klachten? Dan is er behoorlijk wat aan de hand en heb je serieuze beperkingen. Je hebt weer een baan gevonden en bent gaan werken. Met 12 uur werk ging het lange tijd goed. Nu werk je 16 uur en het gaat eigenlijk niet. En het UWV vind op dit moment dat 10 uur het maximale haalbare is. Je wil graag werken maar je loopt nu tegen je grenzen op. En je hebt te maken met je werkgever en reintegratie en dat legt druk op je.
Heb ik het zo goed samengevat?
Is het dan geen goed idee om je grenzen niet zo ver op te rekken en dus structureel minder uren te werken? Dus nu maximaal 10 uur werken?
Het is lovenswaardig dat je graag wil, maar wel verstandig om binnen je grenzen te blijven en deze niet op te blijven rekken tot het moment waarop je uiteindelijk uitvalt. Kan moeilijk zijn, weet ik....ambitie met psychische beperkingen is een moeilijke.
Ik geloof dat er wel bureau's zijn die een belastbaarheidstest kunnen doen. Maar de praktijk is natuurlijk de beste raadgever. Zoek voor jezelf een belastbaarheid waarbij je het grootste deel van je tijd ruim binnen je grenzen blijft. Dat kan dan een groot deel van de tijd aanvoelen alsof je het makkelijk hebt en te weinig doet, maar de praktijk leert dat je daar op mindere momenten toch je handen aan vol hebt. Als je het grootste deel van de tijd al tegen je grenzen aan zit, heb je geen ruimte meer om een tandje bij te zetten als het nodig is en dan delf je op zo'n moment het onderspit. En dan komt daar ook weer de stress bij van uitvallen, ziekmelden, arbo-arts, uwv-arts, werkgever, reintegratie. Allemaal ellende waar niemand bij gebaat is en alleen maar omdat jij je wilde bewijzen.
Neem genoegen met minder, tem je ambities en leer dat te accepteren.
