Psyche
alle pijlers
ben het zat..
vrijdag 8 februari 2013 om 10:46
Ik lees al een tijd mee, en toch ook maar even een account aangemaakt.
Ik lees op dit topic dat sommigen angst hebben voor bepaalde dingen. Zo heb ik ook angst. Ik heb best angst voor veel dingen, onder andere dat er wat kan gebeuren onderweg zoals onwel worden, flauwvallen, niet goed worden, beroerte of wat dan ook krijgen. Maar wat ik dus merk is dat voornamelijk mijn gedachten zijn die het allemaal doen. Als k dan bijvoorbeeld iets voel in mijn lichaam denk ik gelijk het ergst en daar kan ik erg bang voor worden. Het is een beetje afwisselend, dan heb ik een periode dat ik alles aan kan en er weinig over denk, ma dan heb ik een periode dat de angst weer overheerst en dat de ene angst sterker op de voorgrond staat dan de andere angst..
Ik heb soms echt zo van die periodes dat ik denk, nee ik wil niet meer in die angst leven en dan opeens voel ik me een periode weer goed! Heb afgelopen jaar wel hulp gehad, maar heeft nier echt geholpen. Nu heb ik voor volgende week wel een afspraak gemaakt mer een psycholoog, maar ben bang dat ik nooit van mijn angst af kom. En heb soms echt van die dagen dat ik neeee, ik durf niet naar buiten, stel dat er wat gebeurd? Maar dan voel ik me zo angstig omdat ik mezelf echt gek kan maken met mijn gedachten.. wordt er soms zo moedeloos van...
Iemand dit dit herkent en tips voor me heeft? zodatik niet alles vermijd en even door kan gaan tot dat ik bij mijn psycholoog ben geweest? wil soms echt graag dingen doen maar dan haal ik van alles in mijn hoofd en opeensdurf k dan niet meer..
ach en ik weet ook wel dat achter de wolken de zon schijnt, maar soms weet ik het echt niet mee, hoe graag k ook weg zou willen zonder er teveel bij na te denken..
Ik lees op dit topic dat sommigen angst hebben voor bepaalde dingen. Zo heb ik ook angst. Ik heb best angst voor veel dingen, onder andere dat er wat kan gebeuren onderweg zoals onwel worden, flauwvallen, niet goed worden, beroerte of wat dan ook krijgen. Maar wat ik dus merk is dat voornamelijk mijn gedachten zijn die het allemaal doen. Als k dan bijvoorbeeld iets voel in mijn lichaam denk ik gelijk het ergst en daar kan ik erg bang voor worden. Het is een beetje afwisselend, dan heb ik een periode dat ik alles aan kan en er weinig over denk, ma dan heb ik een periode dat de angst weer overheerst en dat de ene angst sterker op de voorgrond staat dan de andere angst..
Ik heb soms echt zo van die periodes dat ik denk, nee ik wil niet meer in die angst leven en dan opeens voel ik me een periode weer goed! Heb afgelopen jaar wel hulp gehad, maar heeft nier echt geholpen. Nu heb ik voor volgende week wel een afspraak gemaakt mer een psycholoog, maar ben bang dat ik nooit van mijn angst af kom. En heb soms echt van die dagen dat ik neeee, ik durf niet naar buiten, stel dat er wat gebeurd? Maar dan voel ik me zo angstig omdat ik mezelf echt gek kan maken met mijn gedachten.. wordt er soms zo moedeloos van...
Iemand dit dit herkent en tips voor me heeft? zodatik niet alles vermijd en even door kan gaan tot dat ik bij mijn psycholoog ben geweest? wil soms echt graag dingen doen maar dan haal ik van alles in mijn hoofd en opeensdurf k dan niet meer..
ach en ik weet ook wel dat achter de wolken de zon schijnt, maar soms weet ik het echt niet mee, hoe graag k ook weg zou willen zonder er teveel bij na te denken..
vrijdag 8 februari 2013 om 11:27
Hè meid wat afschuwelijk voor je, uit ervaring weet ik dat angst een verschrikkelijk iets is.
Ik vind het ontzettend knap van je dat je opnieuw hulp hebt gezocht. Ik denk dat het belangrijk is om je gedachten bij een psycholoog.
Tegelijkertijd denk ik ook dat om over angst heen te komen, veel tijd kost en het stapje voor stapje moet doen. Te grote stappen kunnen alleen maar de spanning aanwakkeren.
Ik had oa straatvrees, ging eerst met iemand die ik vertrouwde naar buiten, letterlijk liepen we tot het eind van de straat. En dit herhaalde zich dagelijks, tot ik op een bepaald moment alleen durfde, dit was heel spannend, maar ik had het gedaan!!! Vervolgens eindeloos herhalen, zodat ik vertrouwen kreeg, en zo heb ik het stapje voor stapje op moeten bouwen.
Wat kan helpen is dat als je je angstig voelt, om het uit te spreken, je angsten bespreekbaar te maken.
En daarnaast word je bewust van je gedachten en hoe kun je er mee omgaan, want vele angsten ontstaan juist door negatieve gedachten. Oh jee als ik maar niet..... Als je daar mee om leert gaan, leer je ook je angst de baas te worden.
Heeeel veel succes en sterkte, want ik weet hoe zwaar t kan zijn.
Ik vind het ontzettend knap van je dat je opnieuw hulp hebt gezocht. Ik denk dat het belangrijk is om je gedachten bij een psycholoog.
Tegelijkertijd denk ik ook dat om over angst heen te komen, veel tijd kost en het stapje voor stapje moet doen. Te grote stappen kunnen alleen maar de spanning aanwakkeren.
Ik had oa straatvrees, ging eerst met iemand die ik vertrouwde naar buiten, letterlijk liepen we tot het eind van de straat. En dit herhaalde zich dagelijks, tot ik op een bepaald moment alleen durfde, dit was heel spannend, maar ik had het gedaan!!! Vervolgens eindeloos herhalen, zodat ik vertrouwen kreeg, en zo heb ik het stapje voor stapje op moeten bouwen.
Wat kan helpen is dat als je je angstig voelt, om het uit te spreken, je angsten bespreekbaar te maken.
En daarnaast word je bewust van je gedachten en hoe kun je er mee omgaan, want vele angsten ontstaan juist door negatieve gedachten. Oh jee als ik maar niet..... Als je daar mee om leert gaan, leer je ook je angst de baas te worden.
Heeeel veel succes en sterkte, want ik weet hoe zwaar t kan zijn.
vrijdag 8 februari 2013 om 11:49
Ik heb gelukkig geen straatvrees, probeer altijd wel naar buiten te gaan! En soms heb ik een dag dat ik niet eens naar buiten durf maar het toch wel doe, het is echt van die periodes, en als iemand mij vraagt om iets te doen, dan moet ik daar echt over nadenken, en dan denk ik wat nou als er wat gebeurd of k val flauw!? of wat anders..Maar als k mij goed voel ga k gewoon dingen doen en denk ik er niet bij mij...
Nu ook mijn vriendin vraagt of ik wat wil doen en toch zit k erg steeds te twijfelen..
Nu ook mijn vriendin vraagt of ik wat wil doen en toch zit k erg steeds te twijfelen..
vrijdag 8 februari 2013 om 11:57
ik herken je verhaal.
Heb ontdekt dat ik angst heb voor de angst.
Geef je angst de ruimte om er te zijn, doe dit,als je wil, in bijzijn van anderen. Voel de angst, hoe eng dat ook lijkt.
Het zal op den duur, als je er regelmatig mee oefent, als sneeuw voor de zon verdwijnen.
Wat mij ook geholpen heeft is een boek van Koen de Jong: de verademing.
Bij angst gaat men oppervlakkig ademen wat de angst doet toenemen.
Een gouden tip uit het boek:
5 seconden rustig inademen.
Even vasthouden.
Vervolgens 7 seconden rustig uitademen.
Begin deze oefening 3 keer daags en probeer dan uit te breiden.
En: ga vooral geen benzodiazepinen/angstremmers slikken.
Heb ontdekt dat ik angst heb voor de angst.
Geef je angst de ruimte om er te zijn, doe dit,als je wil, in bijzijn van anderen. Voel de angst, hoe eng dat ook lijkt.
Het zal op den duur, als je er regelmatig mee oefent, als sneeuw voor de zon verdwijnen.
Wat mij ook geholpen heeft is een boek van Koen de Jong: de verademing.
Bij angst gaat men oppervlakkig ademen wat de angst doet toenemen.
Een gouden tip uit het boek:
5 seconden rustig inademen.
Even vasthouden.
Vervolgens 7 seconden rustig uitademen.
Begin deze oefening 3 keer daags en probeer dan uit te breiden.
En: ga vooral geen benzodiazepinen/angstremmers slikken.
accept the things you cannot change, but change the things you cannot accept.
vrijdag 8 februari 2013 om 12:03
Ik denk dat ik ook angst voor de angst heb, bang voor hoe ik me voel..
ik probeer heel vaak de angst te voelen, maar soms vind ik dat idd doodeng, en soms lukt het me wel en dan ben k weer teveel gefocust, op mijn lichaam..
Ik wil sowiezo geen medicijnen er voor slikken want ik weet dat het in mijn hoofd zit en k het zelf erger doet lijken, en met medicijnen onderdruk ik het alleen maar en dat neemt de oorzaak niet weg
ik probeer heel vaak de angst te voelen, maar soms vind ik dat idd doodeng, en soms lukt het me wel en dan ben k weer teveel gefocust, op mijn lichaam..
Ik wil sowiezo geen medicijnen er voor slikken want ik weet dat het in mijn hoofd zit en k het zelf erger doet lijken, en met medicijnen onderdruk ik het alleen maar en dat neemt de oorzaak niet weg
vrijdag 8 februari 2013 om 12:31
vrijdag 8 februari 2013 om 12:37
daar ben ik mij idd heel erg bewust en doordat ik er soms continu aan denk worden mijn klachten alleen maar erger en daardoor blijft het ook een beetje in stand. daardoor lijkt het soms dat het ook daadwerkelijk gaat gebeuren, maar het zijn maar gedachten Doordat ik van een mug een olifant maak
bedankt voor die tip, ik zal eens even gaan kijken
bedankt voor die tip, ik zal eens even gaan kijken
vrijdag 8 februari 2013 om 13:09
Als je gaat mediteren zul je ontdekken dat emoties, gevoelens in een golf komen. Het bouwt op, komt tot een piek en zwakt dan weer af. Dit geldt dus ook voor je angstgevoelens en betekent ook dat die nare gevoelens weer afzakken, gewoon met de tijd. Dus als je in angst zit dan kun je dat ook beleven en dan zul je merken dat die angst ook weer afzakt. Om meer in het moment te blijven kun je gaan mediteren. Je kunt dit ook in je achterhoofd houden en op die manier je angstmomenten door komen.
Wat flauwvallen betreft, ik ben wel eens flauw gevallen en dat voel je aankomen, je bent niet zomaar weg. Waarom ben je zo bang voor flauwvallen? Ben je bang om verkeerd terecht te komen? Ben je bang voor verlies van de controle? Ben je bang dat vreemden zich met je gaat bemoeien als je flauw valt? Ik wil het graag begrijpen, want ik snap het niet. Ik vond flauw vallen niet naar en ik ben na een ongeluk herl lief geholpen door mensen, dus ik probeer me in te denken wat het is bij jou, maar kom er niet uit.
Wat flauwvallen betreft, ik ben wel eens flauw gevallen en dat voel je aankomen, je bent niet zomaar weg. Waarom ben je zo bang voor flauwvallen? Ben je bang om verkeerd terecht te komen? Ben je bang voor verlies van de controle? Ben je bang dat vreemden zich met je gaat bemoeien als je flauw valt? Ik wil het graag begrijpen, want ik snap het niet. Ik vond flauw vallen niet naar en ik ben na een ongeluk herl lief geholpen door mensen, dus ik probeer me in te denken wat het is bij jou, maar kom er niet uit.
vrijdag 8 februari 2013 om 13:18
Ik weet niet precies echt waar ik dan bang voor ben... Ik denk meer dat ik dan bang ben, wat ik van te voren zou voelen als het zou gebeuren... en ik denk dat het meer gaat om controle te verliezen... en mij er voor schamen dat mensen dan raar over me zullen denken, en de volgende keer als ik daar kom dat ze denken die is flauwgevallen, of dat er niet op tijd hulp is als ergens flauw val, of dat mensen me laat liggen, dat soort dingen, en ook meer van dat iedereen om me heen gaat staan en me gaan bewonderen... dat soort dingen denk ik, ik denk dat het grootste is toch ook om de controle te verliezen.. want k kan soms al in paniek schieten als k iets in mijn lichaam voel, of moe ben..
vrijdag 8 februari 2013 om 14:03
Lieve Angsthaas,
Ik ben absoluut geen pillenboer, maar heb je wel eens overwogen een lichte dosering van een antidepressivum te gaan slikken?
Dat helpt een heleboel mensen deze spiraal te doorbreken.
Bijvoorbeeld Sertraline, 25 mg, als startdosering.
Heb ik veel goede resultaten mee geboekt.
Bespreek het eens met je huisarts.
Ook al is het maar voor een half jaartje.
Meditatie, yoga, mindfullness, zelfhulpboeken, het is allemaal goed en gezond.
Maar op korte termijn helpt het je niet en kan dit juist, in 1e instantie, meer angsten oproepen.
Wellicht heb je last van dingen, onverwerkte dingen uit het verleden bijvoorbeeld. Stel je te hoge eisen aan jezelf, ben je een perfectionist? En iemand binnen dit forum vroeg je al: "wat is nou het ergste dat jou kan gebeuren". Ook een te hoge werkdruk is killing. Allemaal dingen om misschien eens een licht op te werpen (maar dat heb je vast al gedaan).
Ik ben absoluut geen pillenboer, maar heb je wel eens overwogen een lichte dosering van een antidepressivum te gaan slikken?
Dat helpt een heleboel mensen deze spiraal te doorbreken.
Bijvoorbeeld Sertraline, 25 mg, als startdosering.
Heb ik veel goede resultaten mee geboekt.
Bespreek het eens met je huisarts.
Ook al is het maar voor een half jaartje.
Meditatie, yoga, mindfullness, zelfhulpboeken, het is allemaal goed en gezond.
Maar op korte termijn helpt het je niet en kan dit juist, in 1e instantie, meer angsten oproepen.
Wellicht heb je last van dingen, onverwerkte dingen uit het verleden bijvoorbeeld. Stel je te hoge eisen aan jezelf, ben je een perfectionist? En iemand binnen dit forum vroeg je al: "wat is nou het ergste dat jou kan gebeuren". Ook een te hoge werkdruk is killing. Allemaal dingen om misschien eens een licht op te werpen (maar dat heb je vast al gedaan).
accept the things you cannot change, but change the things you cannot accept.
vrijdag 8 februari 2013 om 14:04
vrijdag 8 februari 2013 om 15:15
Hier nog iemand! Ik heb net een heeeele pittige tijd achter de rug maar het gaat nu weer de goede kant op. Ik begrijp hoe je je voelt. Ook ik denk bij alles wat ik doe of wil gaan doen; als ik maar niet duizelig/misselijk/beroerd wordt, flauwval of me gewoon niet lekker voel.. Waar ben ik dan bang voor? Voor het gevoel... Het gevoel van niet lekker zijn en dan bang zijn.
Ik probeer de angst nu te voelen en daardoor gaat het 100x beter. Zoals een uurtje geleden: ik was misselijk en dan komt de angst weer naar boven. Dan ga ik rustig zitten en laat de angst komen, gewoon door me er niet tegen te verzetten (vluchten). Binnen 2 minuten zakt het af, inclusief de misselijk die vaak veroorzaakt wordt door mijn eigen gedachten en angst.
Of dit jou ook lukt en helpt weet ik niet, maar wellicht heb je er iets aan? Daarnaast helpt afleiding vaak, probeer iets te vinden waarbij je je goed moet concentreren maar wat ook ontspant. Zoals lezen, iets knutselen, verven, kast in elkaar zetten?
Ik ben mijn dagen vol gaan plannen met dit soort dingen en op een gegeven moment dacht ik, Hee!! Ik heb al zeker een halve dag niet aan mijn angsten gedacht.
En verder inderdaad alles stap voor stap. Zie je op dit moment op tegen ver van huis? Doe het dan voorlopig even niet. Zorg ervoor dat je eerst weer sterker in je schoenen staat. Ga een stukje wandelen met dit heerlijke weer, ookal is het maar de straat heen en weer. Zo krijg je steeds meer vertrouwen in jezelf. Want dat ben je nu kwijt, je denkt dat je veel dingen niet kunt, dus dat moet je weer opbouwen. Een psycholoog zei tegen mij, doe alles waar je tegenop ziet, dus deed ik dat en ging het door alle spanningen alleen maar erger. Toen ik zelf stapje voor stapje ging opbouwen, ging het veel beter. Een keertje boodschappen doen, een keertje naar de stad etc etc. En ja, als ik in de stad loop denk ik het eerste half uur alleen maar, wat als, wat als.. Maar als ik volhou verdwijnen die gedachten op een gegeven moment naar de achtergrond.
Het kost heel veel tijd en moeite en het is gewoon onwijs zwaar.
Praat veel op jezelf in, wees kritisch. Waarom zou je flauw vallen? Vallen mensen constant zomaar ineens flauw? Nee toch?! Ben je niet gezond? Jawel? Dan is de kans heel klein om zomaar uit het niets niet goed te worden.
En ja ik weet het, makkelijker gezegd dan gedaan. Ik voerde dit gesprek vaak met mijn vriend en dan eindigde ik met; ja maar ik ben er gewoon bang voor!! Dat slaat natuurlijk nergens op, pluis die angst uit. Ook dit moet je heel vaak oefenen om er in te gaan geloven.
Mijn ervaring is ook dat erover praten goed helpt, spreek het uit. Ga je met een vriendin weg, zeg dan ik ben bang voor dit en dat. Ik voel me zus en zo. Dit neemt bij mij zo onwijs veel spanning weg. Ik zeg ook vaak dat ik wel mee ga, maar dat de kans bestaat dat ik weg wil. Alleen door dat te zeggen is een heel groot deel van de spanning weg.
En zorg verder goed voor jezelf, goed eten, goed slapen, sporten. Een fit en gezond lijf helpt om je ook psychisch beter te voelen en dan kun je zo veel meer aan.
Heel veel sterkte want die slechte periodes zijn ronduit k*t en soms lijkt het alsof het nooit beter wordt. Maar dat wordt het wel, echt waar!
Ik probeer de angst nu te voelen en daardoor gaat het 100x beter. Zoals een uurtje geleden: ik was misselijk en dan komt de angst weer naar boven. Dan ga ik rustig zitten en laat de angst komen, gewoon door me er niet tegen te verzetten (vluchten). Binnen 2 minuten zakt het af, inclusief de misselijk die vaak veroorzaakt wordt door mijn eigen gedachten en angst.
Of dit jou ook lukt en helpt weet ik niet, maar wellicht heb je er iets aan? Daarnaast helpt afleiding vaak, probeer iets te vinden waarbij je je goed moet concentreren maar wat ook ontspant. Zoals lezen, iets knutselen, verven, kast in elkaar zetten?
Ik ben mijn dagen vol gaan plannen met dit soort dingen en op een gegeven moment dacht ik, Hee!! Ik heb al zeker een halve dag niet aan mijn angsten gedacht.En verder inderdaad alles stap voor stap. Zie je op dit moment op tegen ver van huis? Doe het dan voorlopig even niet. Zorg ervoor dat je eerst weer sterker in je schoenen staat. Ga een stukje wandelen met dit heerlijke weer, ookal is het maar de straat heen en weer. Zo krijg je steeds meer vertrouwen in jezelf. Want dat ben je nu kwijt, je denkt dat je veel dingen niet kunt, dus dat moet je weer opbouwen. Een psycholoog zei tegen mij, doe alles waar je tegenop ziet, dus deed ik dat en ging het door alle spanningen alleen maar erger. Toen ik zelf stapje voor stapje ging opbouwen, ging het veel beter. Een keertje boodschappen doen, een keertje naar de stad etc etc. En ja, als ik in de stad loop denk ik het eerste half uur alleen maar, wat als, wat als.. Maar als ik volhou verdwijnen die gedachten op een gegeven moment naar de achtergrond.
Het kost heel veel tijd en moeite en het is gewoon onwijs zwaar.
Praat veel op jezelf in, wees kritisch. Waarom zou je flauw vallen? Vallen mensen constant zomaar ineens flauw? Nee toch?! Ben je niet gezond? Jawel? Dan is de kans heel klein om zomaar uit het niets niet goed te worden.
En ja ik weet het, makkelijker gezegd dan gedaan. Ik voerde dit gesprek vaak met mijn vriend en dan eindigde ik met; ja maar ik ben er gewoon bang voor!! Dat slaat natuurlijk nergens op, pluis die angst uit. Ook dit moet je heel vaak oefenen om er in te gaan geloven.
Mijn ervaring is ook dat erover praten goed helpt, spreek het uit. Ga je met een vriendin weg, zeg dan ik ben bang voor dit en dat. Ik voel me zus en zo. Dit neemt bij mij zo onwijs veel spanning weg. Ik zeg ook vaak dat ik wel mee ga, maar dat de kans bestaat dat ik weg wil. Alleen door dat te zeggen is een heel groot deel van de spanning weg.
En zorg verder goed voor jezelf, goed eten, goed slapen, sporten. Een fit en gezond lijf helpt om je ook psychisch beter te voelen en dan kun je zo veel meer aan.
Heel veel sterkte want die slechte periodes zijn ronduit k*t en soms lijkt het alsof het nooit beter wordt. Maar dat wordt het wel, echt waar!
vrijdag 8 februari 2013 om 15:34
@levin5, ik heb heel veel aan je tekst. In het begin deed ik ook kleine stapjes, maar ben gewoon ook steeds verder weg geweeest dan weer met de bus, en dan weer een dagje ergens heen. Maar op een gegeven moment komt er toch weer een periode eraan dat ik onbewust mijn angst late komen door veel te piekeren. Mijn vorige psycholoog zei idd ook een keer, heb je dat wel eens gezien dat alle mensen tegelijk gingen flauwvallen? Eh nee, nou dan gebeurt het ook niet zomaar met jouw, jij bent gezond en ook al heb je een lage bloeddruk, dan toch gebeurt het niet zomaar... Maar het is gewoon van die periodes, dan valt het mee en opeens praat ik mezelf weer angst aan, en soms durf ik een dag niks en opeens durf ik de volgende dag alles weer...
Wat jij zei heeft mijn psycholoog ook vaak gezegd en dan kom ik bij mijn psycholoog vandaan en dan lijkt het een tijdje goed te gaan en opeens val ik weer een beetje terug, en dit heb ik soms ook als ik weer ongesteld moet worden, of bijna.. dan lijkt het allemaal ergeer of als ik ongesteld ben ben ik ook wel eens bang dat het gaat gebeuren, en dan denk ik tja, hoe lang ben je al ongesteld?> isa het ooit gebeurd? Nee>? dan zou het nu ook niet zomaar gebeuren en dat soort dingen..
Maar nu ik toch een beetej gerustgesteld ben, ga ik nu lekker met mijn moeder boodschappen doen:) voel me al veel beter doordat ik ook steeds positieve dingen tegen mezelf zeg..
Wat jij zei heeft mijn psycholoog ook vaak gezegd en dan kom ik bij mijn psycholoog vandaan en dan lijkt het een tijdje goed te gaan en opeens val ik weer een beetje terug, en dit heb ik soms ook als ik weer ongesteld moet worden, of bijna.. dan lijkt het allemaal ergeer of als ik ongesteld ben ben ik ook wel eens bang dat het gaat gebeuren, en dan denk ik tja, hoe lang ben je al ongesteld?> isa het ooit gebeurd? Nee>? dan zou het nu ook niet zomaar gebeuren en dat soort dingen..
Maar nu ik toch een beetej gerustgesteld ben, ga ik nu lekker met mijn moeder boodschappen doen:) voel me al veel beter doordat ik ook steeds positieve dingen tegen mezelf zeg..
vrijdag 8 februari 2013 om 16:00
Hormonen kunnen ook een grote invloed hebben op je angsten. Dus dat kan best wel kloppen dat je voor of tijdens je menstruatie meer last hebt. Plus dat je je dan vaak sowieso al niet top voelt natuurlijk, dus meer redenen om negatief te denken en bang te zijn.
Er is echt heel veel info te vinden op internet over hoe het allemaal werkt in je hoofd en lijf. En hoe je jezelf eigenlijk voor de gek houdt. Door er veel over te lezen leer je ook dat je het jezelf 'aanpraat'. Gewoon eens een beetje googlen en lezen kan sowieso geen kwaad toch?
Goed dat je ff lekker boodschappen gaat doen!
Er is echt heel veel info te vinden op internet over hoe het allemaal werkt in je hoofd en lijf. En hoe je jezelf eigenlijk voor de gek houdt. Door er veel over te lezen leer je ook dat je het jezelf 'aanpraat'. Gewoon eens een beetje googlen en lezen kan sowieso geen kwaad toch?
Goed dat je ff lekker boodschappen gaat doen!
vrijdag 8 februari 2013 om 16:44
ZO ben weer thuis en het ging goed, omdat ik mezelf toch merendeeld heb gerustgesteld en net nog ff met de hond uitgeweest..
Het vreemde is, dat ik soms wel last heb van die hormomen, maar nu omdat ik weg ben geweest voel ik me stukken beter, maar misschien komt het ook omdat ik weet dat k binnenkort ongesteld moet worden en daar een beetje tegen op zie, en daar meer over pieker en daar meer negatieve gedachten over krijg.. Maar ik denk ook als ik die gedachten weet om te buigen, ik ook mijn menstruatieperiode goed kan doorlopen... Alhoewel als ik ongesteld wordt, heb k nergens last van voel k me ook goed.. Het is net maar denk ik die kwestie van dei gedachten..
En als k bijvoorbeeld iets op internet zoek, kom ik meestal weer op iets negatiefs, en dan denk k oh dat heb k misschien ook, en dan praat k mezelf dat aan, en dan voel ik automatische weer dingen en vooral als ik in een slechte periode zit heb ik de neiging om alles op nternet te gaan zoeken omdat ik dan wat onzeker ben en graag geruststelling weer hebben,..
SOms ben ik ook bang van dat dfit nooit over gaat of dan denk ik oh jee hoe zal ik me morgen voelen... daar kan ik soms ook wel over n ziten , maar denk k msschien voel k me dan beter of slechter maar wat dan nog, dan is de kans nog klein dat je ook daadwerkelijk flauw valt en dat soort dingen..
Het vreemde is, dat ik soms wel last heb van die hormomen, maar nu omdat ik weg ben geweest voel ik me stukken beter, maar misschien komt het ook omdat ik weet dat k binnenkort ongesteld moet worden en daar een beetje tegen op zie, en daar meer over pieker en daar meer negatieve gedachten over krijg.. Maar ik denk ook als ik die gedachten weet om te buigen, ik ook mijn menstruatieperiode goed kan doorlopen... Alhoewel als ik ongesteld wordt, heb k nergens last van voel k me ook goed.. Het is net maar denk ik die kwestie van dei gedachten..
En als k bijvoorbeeld iets op internet zoek, kom ik meestal weer op iets negatiefs, en dan denk k oh dat heb k misschien ook, en dan praat k mezelf dat aan, en dan voel ik automatische weer dingen en vooral als ik in een slechte periode zit heb ik de neiging om alles op nternet te gaan zoeken omdat ik dan wat onzeker ben en graag geruststelling weer hebben,..
SOms ben ik ook bang van dat dfit nooit over gaat of dan denk ik oh jee hoe zal ik me morgen voelen... daar kan ik soms ook wel over n ziten , maar denk k msschien voel k me dan beter of slechter maar wat dan nog, dan is de kans nog klein dat je ook daadwerkelijk flauw valt en dat soort dingen..
