Psyche
alle pijlers
ben ik echt zo vreselijk???
maandag 17 september 2012 om 15:24
om maar gelijk een topic te openen, ik ben eenzaam en heb geen vriendinnen.
ik vraag me af hoe het komt. ik sta altijd klaar, probeer te luisteren, mee te denken. ben attent.... als ik nieuwe mensen ontmoet dan vraag ik kom een keer koffie drinken, maar nooit heeft iemand tijd. ik baal ervan. ik heb ook mijn shit enzo, eerst was ik gesloten, nu misschien te open? maar ik zou ook mijn verhaal wel eens kwijt willen. lol maken, afspreken noem maar op. ik ben bijna 40 en heb nog nooit echt een vriendin gehad. maar ze weten me wel altijd te vinden als er iets nodig is.
ben ik dan echt zo vreselijk of waar ligt het aan??
ik vraag me af hoe het komt. ik sta altijd klaar, probeer te luisteren, mee te denken. ben attent.... als ik nieuwe mensen ontmoet dan vraag ik kom een keer koffie drinken, maar nooit heeft iemand tijd. ik baal ervan. ik heb ook mijn shit enzo, eerst was ik gesloten, nu misschien te open? maar ik zou ook mijn verhaal wel eens kwijt willen. lol maken, afspreken noem maar op. ik ben bijna 40 en heb nog nooit echt een vriendin gehad. maar ze weten me wel altijd te vinden als er iets nodig is.
ben ik dan echt zo vreselijk of waar ligt het aan??
maandag 17 september 2012 om 19:51
quote:juul_31 schreef op 17 september 2012 @ 19:46:
Ik heb ook lang het gevoel gehad een 'derde' wiel aan een ieder zijn wagen te zijn,... Dankzij de tips op dit site www.ikzittespammen.nl[heb ik geleerd meer voor mezelf op te komen en meer uit mezelf te halen. Wellicht helpt het surfen op www.ikzittespammen.nl jou/jullie ook? Het is een interactieve site die regelmatig veranderd van onderwerp en daardoor voor mij interessant blijft!
Hartelijke groet,
Juul
Wellicht had je tip niet eens slecht geweest maar spam is hier niet toe gestaan en ook reclame maken niet. Je hebt je vandaag aangemeld en 2 postings gedaan waar je toevallig dezelfde site promoot.
TO, je lijkt het je erg aan te trekken dat jouw "vriendin" heeft aangegeven je niet als vriendin te zien. Ieder persoon houdt er een andere definitie van vrienden op na. Het is niet zwart-wit. Wat maakt het dat jij het je zo erg aantrekt welk naampje ze aan je geeft?
Ik heb ook lang het gevoel gehad een 'derde' wiel aan een ieder zijn wagen te zijn,... Dankzij de tips op dit site www.ikzittespammen.nl[heb ik geleerd meer voor mezelf op te komen en meer uit mezelf te halen. Wellicht helpt het surfen op www.ikzittespammen.nl jou/jullie ook? Het is een interactieve site die regelmatig veranderd van onderwerp en daardoor voor mij interessant blijft!
Hartelijke groet,
Juul
Wellicht had je tip niet eens slecht geweest maar spam is hier niet toe gestaan en ook reclame maken niet. Je hebt je vandaag aangemeld en 2 postings gedaan waar je toevallig dezelfde site promoot.
TO, je lijkt het je erg aan te trekken dat jouw "vriendin" heeft aangegeven je niet als vriendin te zien. Ieder persoon houdt er een andere definitie van vrienden op na. Het is niet zwart-wit. Wat maakt het dat jij het je zo erg aantrekt welk naampje ze aan je geeft?
maandag 17 september 2012 om 20:05
quote:valkuil schreef op 17 september 2012 @ 19:28:
nou het is een beetje lullig als je altijd iemand helpt, klaar staat en er bijna dagelijks bent met een luisterend oor. dat je je dan geen vriendin mag noemen??? je weet alles van elkaar.....
en opbouwen kan met iets kleins beginnen. ik bied iets aan, dan is de ander vrij om daarop in te gaan... maar het is lullig als je steeds nee hoort... ook al zijn het goede bedoelingen zonder verwachtingen.
Goede bedoelingen zijn vermoeiend.
Ik zal je een voorbeeld geven. Gisteren was ik bij een vriend. Ik ken hem en zijn huis van binnen en van buiten. Gezellig samen gekookt en gegeten. Toen werd hij weggeroepen. Ondertussen heb ik de keuken opgeruimd. Ik had daarnaast ook nog kunnen stofzuigen, de was kunnen doen, etc., puur om hem te ontlasten tijdens een drukke periode en om hem te verrassen. Ik heb het niet gedaan. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik me (ook al zijn we erg goed bevriend) niet met zijn huishouden wil bemoeien.
nou het is een beetje lullig als je altijd iemand helpt, klaar staat en er bijna dagelijks bent met een luisterend oor. dat je je dan geen vriendin mag noemen??? je weet alles van elkaar.....
en opbouwen kan met iets kleins beginnen. ik bied iets aan, dan is de ander vrij om daarop in te gaan... maar het is lullig als je steeds nee hoort... ook al zijn het goede bedoelingen zonder verwachtingen.
Goede bedoelingen zijn vermoeiend.
Ik zal je een voorbeeld geven. Gisteren was ik bij een vriend. Ik ken hem en zijn huis van binnen en van buiten. Gezellig samen gekookt en gegeten. Toen werd hij weggeroepen. Ondertussen heb ik de keuken opgeruimd. Ik had daarnaast ook nog kunnen stofzuigen, de was kunnen doen, etc., puur om hem te ontlasten tijdens een drukke periode en om hem te verrassen. Ik heb het niet gedaan. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik me (ook al zijn we erg goed bevriend) niet met zijn huishouden wil bemoeien.
maandag 17 september 2012 om 20:59
Lieve Valkuil,
et veel herkenning en bijna buikpijn van herkenning je posts gelezen. Het doet pijn, hè, als je niemand hebt die je welkom heet, bij wie je jezelf kunt laten "hangen" omdat je weet dat die ander van je houd. No matter what. Het is lastig om geen vangnet te hebben en wel inderdaad voor anderen klaar wilt staan en iets wilt opbouwen, het lastigste om je niet persoonlijk aan te trekken als dat dan niet lukt. Ik ken het. Heb de afgelopen 2 jaar enorm veel mensen verloren. Waardoor is mij een raadsel, ik had het gevoel alsof er zoveel "verkeerde" patronen waren ontstaan, waarbij ik als het ware wakker werd en zag hoe rot ik me voelde, hoe vanzelfsprekend. Ik ben de afgelopen 2 jaar veel mondiger geworden en ik denk nu dat veel vriendschappen op een oude leest waren geschooid, waarbij ik dus heel erg begripvol en gevend was. Het woord pleasen viel al ergens volgens mij, en ik moet zeggen dat dat bij mij wel speelde zonder dat ik t wist. Ik had en heb gewoon niet het gevoel dat ik er mag zijn, heb een diep gevoel van niet leuk te zijn, en dat minderwaardigheidsgevoel is iets waarvan ik me vrij plotseling bewust werd. Hoeveel ik ook over mijn kant had laten gaan, ineens zag ik het en werd enorm beroerd. Het voelde en voelt alsof ik heel veel ben verloren, waarbij het verlies van mijn oude zelfbeeld nog wel het meest erin heeft gehakt. Want waar ik me vroeger heel erg "in dienst" en ondergeschikt opstelde is er nu een andere Misia opgestaan. En jee, wat dat voor golven veroorzaakte in bijna al mijn relaties met anderen. Bestaande patronen worden op de proef gesteld. Ik weet niet waarom je geen vriendinnen meer hebt, zijn die door bepaalde veranderingen uit je leven verdwenen? Als dat zo is, of als je zo niet had, dan weet ik uit ervaring hoe lastig het is niet de "schuld" bij jezelf te zoeken. Ik werd letterlijk geteisterd door het idee dat ik echt afgrijselijk was, dat moest wel, want kijk eens dacht ik, hoeveel mensen er bijna letterlijk van me wegrenden? Ik wist niet wat ik meemaakte. Het deed en doet pijn.
Ik herken je eenzaamheid dan ook volledig.
Het is een uitdaging, geen karaktereigenschap, die eenzaamheid. Probeer het van jezelf weg te houden.
Zo heb ik de afgelopen maanden 2 dates gehad met mannen. En weet je wat me opviel? Dat ik helemaal niet zo verdrietig was en gesloten en depressief als ik dacht (in bestaande relaties voelde ik me vreselijk want helemaal niet meer mezelf), en ik voelde me vrij. Gewoon ik. Ik merkte ook hoe mensen WEL naar je kunnen luisteren. Onbevangen. Het waren onbekenden. Dat is misschien de crux. Benader nieuwe mensen. Dat doe je ook al. Maar de reacties waren vervelend. Ik heb dus andere ervaringen en wellicht geven die je hoop.
Ook was ik onlangs jarig,
GOD wat zag ik er tegenop!!! Ik voelde me zo verdrietig en alleen. Maar hey, wat schetste mijn verbazing, een collegaatje vroeg of we feestje gingen vieren samen. Ik natuurlijk geaccepteerd, ook al zie ik haar niet echt als goede vriendin. We hadden een superleuke middag! En wat schetste mijn verbazing nogmaals: een vriend die ik eigenlijk had afgeschreven omdat hij me echt vaak links had laten liggen wilde ook afspreken en we hebben samen op mijn verjaardag heeeeeeeeeeeeerlijk gedineerd. Ik had een SUPERDAG!!
Ik had beide NIET verwacht, en kan nog steeds soms niet geloven dat anderen echt bij me willen zijn. Dat gevoel als normaal te zien, verleer je, en dat te zien doet PIJN bij mezelf. Ik kan gewoon bijna niet meer geloven dat anderen bij me willen zijn. Zo kan eenzaamheid een selffullfilling prophecy worden, ook al WIL je dat niet. Eenzaamheid erodeert het gevoel van eigenwaarde zonder dat je het merkt. Pas daarvoor op, wat er ook gebeurd, en blijf jezelf voor ogen houden dat je de moeite waard bent.
Je bent bijvoorbeeld direct, hier, en open. En je staat voor anderen klaar. Dat zijn alvast 3 eigenschappen die je een goede vriendin maken. MAAR: voor wie die eigenschappen waardeert. NIET voor zomaar iemand. Vergooi je eigenschappen en energie niet aan mensen die deze niet waarderen! Dat ligt niet aan jou. Stel iemand houd van chocoladetaart en jij happened to be appeltaart. Maakt dat appeltaart minder lekker? Nee toch?
Ik weet dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan. Juist eenzaamheid kan zich in je vreten als een kwaadaardig oranisme. Maar je bent oké. Eenzaamheid maakt je ook geen minderwaardig mens. Dat anderen bot tegen je doen maakt jou als persoon niet minder. Probeer echt die twee dingen uit elkaar te houden: jij als persoon en het gedrag/de voorkeuren van de ander.
Ik heb hier een lastige dobber aan. Maar zoals ik schreef, ik ben me wel aan het orienteren op nieuwe mensen. Zoals met die dates. Hoe lang was het geleden dat iemand me aanhoorde en luisterde naar wat ik zei? En, haha, wat een ironie: 1 van die dates merkte zelfs op: je komt niet op me over alsof jij ooit eenzaam bent! Ik dacht echt : je moest eens weten. Maar het gesprek liep gewoon heel fijn. En gaf me nieuwe moed. ER ZIJN mensen die met me om willen gaan. Het gevoel dat er allemaal deuren werden dichtgeslagen, soms van decennialange vriendschappen of dat niet te negeren gevoel van binnen dat veel mensen niet gezond meer voor me waren trok al mijn aandacht. De kunst is om te kijken welke deuren open staan of gaan.
En je post hier is een deur die je open hebt gezet! Dat is niet niks! En een stap uit die eenzaamheid. Blijf schrijven en verstop jezelf niet. Eenzaamheid kent iedereen in min of meerdere mate en is geen defect maar een toestand, die je tijdelijk kunt maken. Die deuren openen van de binnenkant.
De kooi die je om je heen voelt staat eigenlijk al open, dat is het gekke. Dat je dat dus niet meer voelt. Ik niet in ieder geval.
Toch is het zo.
Je bent de moeite waard.
Je voegt iets toe aan het leven van mensen. Als ze dat willen. Zo niet, dan voeg je nog steeds iets toe. Als anderen niet aannemen wat je ze geeft maakt dat de gift niet minder!!
Misia
et veel herkenning en bijna buikpijn van herkenning je posts gelezen. Het doet pijn, hè, als je niemand hebt die je welkom heet, bij wie je jezelf kunt laten "hangen" omdat je weet dat die ander van je houd. No matter what. Het is lastig om geen vangnet te hebben en wel inderdaad voor anderen klaar wilt staan en iets wilt opbouwen, het lastigste om je niet persoonlijk aan te trekken als dat dan niet lukt. Ik ken het. Heb de afgelopen 2 jaar enorm veel mensen verloren. Waardoor is mij een raadsel, ik had het gevoel alsof er zoveel "verkeerde" patronen waren ontstaan, waarbij ik als het ware wakker werd en zag hoe rot ik me voelde, hoe vanzelfsprekend. Ik ben de afgelopen 2 jaar veel mondiger geworden en ik denk nu dat veel vriendschappen op een oude leest waren geschooid, waarbij ik dus heel erg begripvol en gevend was. Het woord pleasen viel al ergens volgens mij, en ik moet zeggen dat dat bij mij wel speelde zonder dat ik t wist. Ik had en heb gewoon niet het gevoel dat ik er mag zijn, heb een diep gevoel van niet leuk te zijn, en dat minderwaardigheidsgevoel is iets waarvan ik me vrij plotseling bewust werd. Hoeveel ik ook over mijn kant had laten gaan, ineens zag ik het en werd enorm beroerd. Het voelde en voelt alsof ik heel veel ben verloren, waarbij het verlies van mijn oude zelfbeeld nog wel het meest erin heeft gehakt. Want waar ik me vroeger heel erg "in dienst" en ondergeschikt opstelde is er nu een andere Misia opgestaan. En jee, wat dat voor golven veroorzaakte in bijna al mijn relaties met anderen. Bestaande patronen worden op de proef gesteld. Ik weet niet waarom je geen vriendinnen meer hebt, zijn die door bepaalde veranderingen uit je leven verdwenen? Als dat zo is, of als je zo niet had, dan weet ik uit ervaring hoe lastig het is niet de "schuld" bij jezelf te zoeken. Ik werd letterlijk geteisterd door het idee dat ik echt afgrijselijk was, dat moest wel, want kijk eens dacht ik, hoeveel mensen er bijna letterlijk van me wegrenden? Ik wist niet wat ik meemaakte. Het deed en doet pijn.
Ik herken je eenzaamheid dan ook volledig.
Het is een uitdaging, geen karaktereigenschap, die eenzaamheid. Probeer het van jezelf weg te houden.
Zo heb ik de afgelopen maanden 2 dates gehad met mannen. En weet je wat me opviel? Dat ik helemaal niet zo verdrietig was en gesloten en depressief als ik dacht (in bestaande relaties voelde ik me vreselijk want helemaal niet meer mezelf), en ik voelde me vrij. Gewoon ik. Ik merkte ook hoe mensen WEL naar je kunnen luisteren. Onbevangen. Het waren onbekenden. Dat is misschien de crux. Benader nieuwe mensen. Dat doe je ook al. Maar de reacties waren vervelend. Ik heb dus andere ervaringen en wellicht geven die je hoop.
Ook was ik onlangs jarig,
GOD wat zag ik er tegenop!!! Ik voelde me zo verdrietig en alleen. Maar hey, wat schetste mijn verbazing, een collegaatje vroeg of we feestje gingen vieren samen. Ik natuurlijk geaccepteerd, ook al zie ik haar niet echt als goede vriendin. We hadden een superleuke middag! En wat schetste mijn verbazing nogmaals: een vriend die ik eigenlijk had afgeschreven omdat hij me echt vaak links had laten liggen wilde ook afspreken en we hebben samen op mijn verjaardag heeeeeeeeeeeeerlijk gedineerd. Ik had een SUPERDAG!!
Ik had beide NIET verwacht, en kan nog steeds soms niet geloven dat anderen echt bij me willen zijn. Dat gevoel als normaal te zien, verleer je, en dat te zien doet PIJN bij mezelf. Ik kan gewoon bijna niet meer geloven dat anderen bij me willen zijn. Zo kan eenzaamheid een selffullfilling prophecy worden, ook al WIL je dat niet. Eenzaamheid erodeert het gevoel van eigenwaarde zonder dat je het merkt. Pas daarvoor op, wat er ook gebeurd, en blijf jezelf voor ogen houden dat je de moeite waard bent.
Je bent bijvoorbeeld direct, hier, en open. En je staat voor anderen klaar. Dat zijn alvast 3 eigenschappen die je een goede vriendin maken. MAAR: voor wie die eigenschappen waardeert. NIET voor zomaar iemand. Vergooi je eigenschappen en energie niet aan mensen die deze niet waarderen! Dat ligt niet aan jou. Stel iemand houd van chocoladetaart en jij happened to be appeltaart. Maakt dat appeltaart minder lekker? Nee toch?
Ik weet dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan. Juist eenzaamheid kan zich in je vreten als een kwaadaardig oranisme. Maar je bent oké. Eenzaamheid maakt je ook geen minderwaardig mens. Dat anderen bot tegen je doen maakt jou als persoon niet minder. Probeer echt die twee dingen uit elkaar te houden: jij als persoon en het gedrag/de voorkeuren van de ander.
Ik heb hier een lastige dobber aan. Maar zoals ik schreef, ik ben me wel aan het orienteren op nieuwe mensen. Zoals met die dates. Hoe lang was het geleden dat iemand me aanhoorde en luisterde naar wat ik zei? En, haha, wat een ironie: 1 van die dates merkte zelfs op: je komt niet op me over alsof jij ooit eenzaam bent! Ik dacht echt : je moest eens weten. Maar het gesprek liep gewoon heel fijn. En gaf me nieuwe moed. ER ZIJN mensen die met me om willen gaan. Het gevoel dat er allemaal deuren werden dichtgeslagen, soms van decennialange vriendschappen of dat niet te negeren gevoel van binnen dat veel mensen niet gezond meer voor me waren trok al mijn aandacht. De kunst is om te kijken welke deuren open staan of gaan.
En je post hier is een deur die je open hebt gezet! Dat is niet niks! En een stap uit die eenzaamheid. Blijf schrijven en verstop jezelf niet. Eenzaamheid kent iedereen in min of meerdere mate en is geen defect maar een toestand, die je tijdelijk kunt maken. Die deuren openen van de binnenkant.
De kooi die je om je heen voelt staat eigenlijk al open, dat is het gekke. Dat je dat dus niet meer voelt. Ik niet in ieder geval.
Toch is het zo.
Je bent de moeite waard.
Je voegt iets toe aan het leven van mensen. Als ze dat willen. Zo niet, dan voeg je nog steeds iets toe. Als anderen niet aannemen wat je ze geeft maakt dat de gift niet minder!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 september 2012 om 21:18
Ik ben het trouwens niet eens dat je niets/minder van anderen moet verwachten. Ik denk dat je meer mag verwachten.
Dus niet wat je geeft "terugschroeven" maar wat je van anderen vraagt "opschroeven", omdat je dat verdient.
Er zijn mensen die net zo veel willen investeren in jou als jij in hen.
Mij hielp het enorm dit zo te zien. Ik dacht eerst: ik moet wat ik geef dan maar verminderen, nee, wat ik vraag mag omhoog . Dus je mag jezelf gewoon zo intact laten als je bent, en als de ander niet genoeg terug geeft, dan kun je hem/haar uit je leven laten gaan.
Liefs en sterkte!
Misia
Dus niet wat je geeft "terugschroeven" maar wat je van anderen vraagt "opschroeven", omdat je dat verdient.
Er zijn mensen die net zo veel willen investeren in jou als jij in hen.
Mij hielp het enorm dit zo te zien. Ik dacht eerst: ik moet wat ik geef dan maar verminderen, nee, wat ik vraag mag omhoog . Dus je mag jezelf gewoon zo intact laten als je bent, en als de ander niet genoeg terug geeft, dan kun je hem/haar uit je leven laten gaan.
Liefs en sterkte!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 september 2012 om 21:21
maandag 17 september 2012 om 21:51
Wat ik ook probeer, was een inzicht als een mokerslag toevallig vanavond: net zo lief voor mezelf te zijn als ik altijd voor anderen was.
Die liefde, en dat zorgzame aan de persoon te besteden die je altijd zal steunen en op wie je altijd kunt rekenen.
Jijzelf, inderdaad.
Zorg voor jezelf zoals je zou willen dat anderen voor je zorgden
Again, weer zo gemakkelijk gezegd, maar t is mss een poging waard?
Waarom bijv niet in je eentje naar de bios gaan als diegene die je vroeg niet mee wil? Ik doe dit wel, ben vrijdag nog in mijn up naar de film gegaan en heb genoten van het verhaal! Ik moest wel een drempel over. Zag iedereen daar zittten in groepjes of met zijn 2 maar ik was binnen no time in het verhaal en vond het super mooi. En achteraf denk ik dat ik er zelfs meer van kon genieten omdat je je gevoelens achteraf rustig kan overdenken in plaats van dat iemand gelijk vraagt: nou, wat vond je? En: thee, chocomel, koffie?
Nee ik ga niet zeggen het is leuker in je eentje. Ik ga ook niet zeggen het is minder leuk. Het is anders. En ik ben blij dat ik mezelf kan vermaken, dat ik in mijn eentje een leuke avond kan hebben. Dat is geen prestatie als je van binnen huilt, nee, je zult iets anders willen. Maar wie weet is t echt een LEUKE film en gewoon GEEN leuk persoon die je mee vroeg, wat dan??
!!
Die liefde, en dat zorgzame aan de persoon te besteden die je altijd zal steunen en op wie je altijd kunt rekenen.
Jijzelf, inderdaad.
Zorg voor jezelf zoals je zou willen dat anderen voor je zorgden
Again, weer zo gemakkelijk gezegd, maar t is mss een poging waard?
Waarom bijv niet in je eentje naar de bios gaan als diegene die je vroeg niet mee wil? Ik doe dit wel, ben vrijdag nog in mijn up naar de film gegaan en heb genoten van het verhaal! Ik moest wel een drempel over. Zag iedereen daar zittten in groepjes of met zijn 2 maar ik was binnen no time in het verhaal en vond het super mooi. En achteraf denk ik dat ik er zelfs meer van kon genieten omdat je je gevoelens achteraf rustig kan overdenken in plaats van dat iemand gelijk vraagt: nou, wat vond je? En: thee, chocomel, koffie?
Nee ik ga niet zeggen het is leuker in je eentje. Ik ga ook niet zeggen het is minder leuk. Het is anders. En ik ben blij dat ik mezelf kan vermaken, dat ik in mijn eentje een leuke avond kan hebben. Dat is geen prestatie als je van binnen huilt, nee, je zult iets anders willen. Maar wie weet is t echt een LEUKE film en gewoon GEEN leuk persoon die je mee vroeg, wat dan??
!!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 september 2012 om 21:52
quote:autumn schreef op 17 september 2012 @ 21:05:
Je bent waarschijnlijk te leuk. Daar houden vrouwen niet van dear.
Dat denk ik ook wel eens van mezelf in dit soort situaties
Maar ik herken me er ook in dat ik me minderwaardig voel. Zie ik op facebook een foto van vrouwelijke collega's die samen uit eten zijn (zonder mij, en een heleboel andere vr. collega's trouwens) dan voel ik een steek; waarom zit ik daar niet bij?? En dat terwijl ik er niet eens bij WIL zijn..OMG wat ben ik toch moeilijk soms..
En dat van een pleaser zijn herken ik ook.
Kortom; blijf in jezelf geloven, kies de juiste mensen uit, en laat je zelfvertrouwen niet ondermijnen door mensen die jou links laten liggen (zoals mijzelf ook overkomt hoor, dat ze mij links laten liggen). En dan ga ik dit dat ook doen...een goed topic voor mij. Bedankt en sterkte meid!
Je bent waarschijnlijk te leuk. Daar houden vrouwen niet van dear.
Dat denk ik ook wel eens van mezelf in dit soort situaties
Maar ik herken me er ook in dat ik me minderwaardig voel. Zie ik op facebook een foto van vrouwelijke collega's die samen uit eten zijn (zonder mij, en een heleboel andere vr. collega's trouwens) dan voel ik een steek; waarom zit ik daar niet bij?? En dat terwijl ik er niet eens bij WIL zijn..OMG wat ben ik toch moeilijk soms..
En dat van een pleaser zijn herken ik ook.
Kortom; blijf in jezelf geloven, kies de juiste mensen uit, en laat je zelfvertrouwen niet ondermijnen door mensen die jou links laten liggen (zoals mijzelf ook overkomt hoor, dat ze mij links laten liggen). En dan ga ik dit dat ook doen...een goed topic voor mij. Bedankt en sterkte meid!
dinsdag 18 september 2012 om 12:42
[quote]Vicky schreef op 17 september 2012 @ 21:52:
[...]
Dat denk ik ook wel eens van mezelf in dit soort situaties
Maar ik herken me er ook in dat ik me minderwaardig voel. Zie ik op facebook een foto van vrouwelijke collega's die samen uit eten zijn (zonder mij, en een heleboel andere vr. collega's trouwens) dan voel ik een steek; waarom zit ik daar niet bij?? En dat terwijl ik er niet eens bij WIL zijn..OMG wat ben ik toch moeilijk soms
Herkenbaar.
[...]
Dat denk ik ook wel eens van mezelf in dit soort situaties
Maar ik herken me er ook in dat ik me minderwaardig voel. Zie ik op facebook een foto van vrouwelijke collega's die samen uit eten zijn (zonder mij, en een heleboel andere vr. collega's trouwens) dan voel ik een steek; waarom zit ik daar niet bij?? En dat terwijl ik er niet eens bij WIL zijn..OMG wat ben ik toch moeilijk soms
Herkenbaar.
dinsdag 18 september 2012 om 13:56
Vast niet.
Zoekt en jij zult vinden.
Neem actie en jij zult een reactie verwachten.
Mijn sociale activiteit groeit, omdat ik daar zelf actie in heb genomen.
Ook een van de redes waarom ik niet zo vaak meer op het forum zit.
Sterkte! Ik heb er vertrouwen in dat het je lukt.
Daarbij; Sommige dingen hebben ook even de tijd nodig.
Zoekt en jij zult vinden.
Neem actie en jij zult een reactie verwachten.
Mijn sociale activiteit groeit, omdat ik daar zelf actie in heb genomen.
Ook een van de redes waarom ik niet zo vaak meer op het forum zit.
Sterkte! Ik heb er vertrouwen in dat het je lukt.
Daarbij; Sommige dingen hebben ook even de tijd nodig.
dinsdag 18 september 2012 om 14:03
dinsdag 18 september 2012 om 15:05
Quote;
"ik voel me gewoon eenzaam en niet gezien ofzo. wil ook af en toe 's avonds iets af spreken of gezellig op pad.
en ja eerst toen ze dachten dat het goed met mij ging was het allemaal niet zo, maar vraag ik een keer aandacht dan ben ik te vermoeiend of wat??"
Misschien begrijp ik het verkeerd, maar kan het zo zijn dat je je vrolijker voordoet dan dat je je voelt?
En dat dan bij nadere kennismaking uit. Het kan zijn dat dat mensen afschrikt omdat ze een andere beeld van je hadden.
"ik voel me gewoon eenzaam en niet gezien ofzo. wil ook af en toe 's avonds iets af spreken of gezellig op pad.
en ja eerst toen ze dachten dat het goed met mij ging was het allemaal niet zo, maar vraag ik een keer aandacht dan ben ik te vermoeiend of wat??"
Misschien begrijp ik het verkeerd, maar kan het zo zijn dat je je vrolijker voordoet dan dat je je voelt?
En dat dan bij nadere kennismaking uit. Het kan zijn dat dat mensen afschrikt omdat ze een andere beeld van je hadden.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
dinsdag 18 september 2012 om 23:03
Beste TO,
Jij bent niet vreselijk, maar de meeste mensen zijn nu eenmaal alleen maar met zichzelf bezig. Jij moet dag en nacht voor ze klaarstaan maar omgekeerd kun jij barsten als jij je zgn "vriendin" eens nodig hebt.
En dan al dat geclaim en die bemoeizucht.
Dat is toch hoe de meeste "vriendschappen" werken.
Ik doe al jaren niet meer aan vriendschappen. Ik heb mn werk, mn gezin, zit op enkele sporten waar ik ook gerust een praatje maak met collega's en meiden maar ik heb absoluut geen behoefte om verder prive contact met ze te onderhouden.
Denk niet dat je abnormaal bent. Er zijn zat mensen zonder "vrienden" die daar perfect tevreden mee zijn.
Jij bent niet vreselijk, maar de meeste mensen zijn nu eenmaal alleen maar met zichzelf bezig. Jij moet dag en nacht voor ze klaarstaan maar omgekeerd kun jij barsten als jij je zgn "vriendin" eens nodig hebt.
En dan al dat geclaim en die bemoeizucht.
Dat is toch hoe de meeste "vriendschappen" werken.
Ik doe al jaren niet meer aan vriendschappen. Ik heb mn werk, mn gezin, zit op enkele sporten waar ik ook gerust een praatje maak met collega's en meiden maar ik heb absoluut geen behoefte om verder prive contact met ze te onderhouden.
Denk niet dat je abnormaal bent. Er zijn zat mensen zonder "vrienden" die daar perfect tevreden mee zijn.
woensdag 19 september 2012 om 02:19
quote:scorpid schreef op 18 september 2012 @ 13:56:
Vast niet.
Zoekt en jij zult vinden.
Neem actie en jij zult een reactie verwachten.
Mijn sociale activiteit groeit, omdat ik daar zelf actie in heb genomen.
Ook een van de redes waarom ik niet zo vaak meer op het forum zit.
Sterkte! Ik heb er vertrouwen in dat het je lukt.
Daarbij; Sommige dingen hebben ook even de tijd nodig.Wat heb je concreet aan stappen gezet dan? Hoe pakte jij het aan?
Vast niet.
Zoekt en jij zult vinden.
Neem actie en jij zult een reactie verwachten.
Mijn sociale activiteit groeit, omdat ik daar zelf actie in heb genomen.
Ook een van de redes waarom ik niet zo vaak meer op het forum zit.
Sterkte! Ik heb er vertrouwen in dat het je lukt.
Daarbij; Sommige dingen hebben ook even de tijd nodig.Wat heb je concreet aan stappen gezet dan? Hoe pakte jij het aan?
woensdag 10 oktober 2012 om 00:25
Wat een herkenning. Een poos geleden last ik ergens een stukje over toxic friendships. Herkende daar ook één en ander in en heb de laatste tijd bewust afstand genomen van de vriendin waar ik krampachtig aan vast bleef houden om maar een stapmaatje te behouden en niet alleen te zijn. Dat terwijl zij mij heel veel energie kostte en ik er werkelijk niets voor terug kreeg. Resultaat: afstand genomen, vriendschap is over, ik ben nu helemaal alleen. Eng, heel eng, maar geeft ergens ook wel rust. Tijd voor een nieuwe start. Ik lees hier mee!
Heb vaker mijn neus gestoten wat dit betreft. Wat ik wel eens achteraf via via heb gehoord is dat men 'de klik' niet met mij voelt. Herkennen jullie dit ook?
Heb vaker mijn neus gestoten wat dit betreft. Wat ik wel eens achteraf via via heb gehoord is dat men 'de klik' niet met mij voelt. Herkennen jullie dit ook?
woensdag 10 oktober 2012 om 09:44
Uit veel berichten spreekt zoveel negativiteit, dat iedereen maar met zichzelf bezig is, nooit voor anderen klaar staan, dat jij (de schrijver) één van de weinige mensen is met het talent wél voor anderen klaar te staan, die is ook nog eens 'te leuk' en 'te talentvol' en jeetje, juist die heeft dan weinig vrienden.
Ik herken het negatieve beeld niet echt. Mijn vriendinnen zijn leuk, de één zie ik heel vaak, de ander minder vaak, we delen leuke en mooie verhalen en we delen het ook als het minder gaat. Die vriendschappen zijn verschillend, met de één deel je het één, met de ander het ander.
Mensen mogen met hun verhaal bij me komen en hun issues delen, alleen de manier waarop is wel belangrijk. Ja, ik sta voor mensen klaar, maar mensen die zichzelf oh zo zielig vinden en continu negatieve energie vragen, daar sta ik inderdaad een stuk minder voor klaar. Alle begrip voor problemen alleen je houding, hoe je daarmee omgaat, is wel belangrijk.
De ene vriendschap duurt jaren en jaren voort,andere mensen zie je een tijdje intensiever en het contact verwatert. Wat ik hier zo tussen de regels door lees, wordt dat bestempeld als 'daar was er weer één, zo'n niet echte vriendin'. Ik zie dat niet zo. Wat je hebt gedeeld, samen hebt gedaan, is waardevol. Een tijdje in het leven heb je iets aan elkaar. Na een tijdje groei je beiden een andere kant op, dat maakt de gedeelde momenten niet minder waardevol.
Ik herken het negatieve beeld niet echt. Mijn vriendinnen zijn leuk, de één zie ik heel vaak, de ander minder vaak, we delen leuke en mooie verhalen en we delen het ook als het minder gaat. Die vriendschappen zijn verschillend, met de één deel je het één, met de ander het ander.
Mensen mogen met hun verhaal bij me komen en hun issues delen, alleen de manier waarop is wel belangrijk. Ja, ik sta voor mensen klaar, maar mensen die zichzelf oh zo zielig vinden en continu negatieve energie vragen, daar sta ik inderdaad een stuk minder voor klaar. Alle begrip voor problemen alleen je houding, hoe je daarmee omgaat, is wel belangrijk.
De ene vriendschap duurt jaren en jaren voort,andere mensen zie je een tijdje intensiever en het contact verwatert. Wat ik hier zo tussen de regels door lees, wordt dat bestempeld als 'daar was er weer één, zo'n niet echte vriendin'. Ik zie dat niet zo. Wat je hebt gedeeld, samen hebt gedaan, is waardevol. Een tijdje in het leven heb je iets aan elkaar. Na een tijdje groei je beiden een andere kant op, dat maakt de gedeelde momenten niet minder waardevol.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
