Blij zijn dat je leeft??

Dat hoop ik ook, Pastiche. En om maar on-topic te blijven: ik heb er zin in!

.

quote:Olifantjeinhetbos schreef op 30 januari 2013 @ 21:18:

Denk het ook, ik ben eigenlijk best benieuwd hoe iemand's kijk op de zin vh leven verandert op het moment dat het lijkt alsof het leven ineens niet meer zo "logisch" is. Ik denk dat je dan toch gaat vechten om die paar extra maanden/jaren.



Zoveel mensen, zoveel wegen. Geen daarvan is "beter" dan de ander, het is hooguit een andere. Ik las in een andere posting van je o.a. ook dat je best wat moeite hebt met mensen die stellen niet ten kosten van alles aan het leven te willen vastklampen, want er zijn immers zoveel mensen die zo hard vechten. Klopt helemaal, die mensen zijn er. Net zoals er mensen zijn die andere grenzen hanteren. Dat iemand een andere visie voor zichzelf heeft, maakt niet dat er geen ruimte of respect kan zijn voor iemand die een totaal andere keuze maakt. Dat iemand de dood niet altijd als een gruwelijk, ten kosten van erg veel, te voorkomen noodlot, wil niet zeggen dat dit ook maar iets af doet aan die persoon die de instelling heeft tot het naadje te willen vechten.



Om terug te komen op de quote en jouw benieuwdheid; nee, ik grijp niet per definitie maar om zo nodig meer levenskwantiteit te kunnen bereiken. Mijn summum is levenskwaliteit en -kwantiteit is daaraan ondergeschikt. Is altijd al wel mijn visie geweest, maar is alleen maar in grote mate sterker en onwrikbaarder geworden naar mate mijn gezondheid minder werd. Ja, ook die keren dat het net zo goed had kunnen aflopen met mijn overlijden. Ook daarbij bleek alleen maar weer dat mijn overtuiging versterkt werd en is.



Ik heb een enorme levenslust maar heb ook mijn eigen mortaliteit geaccepteerd. Zolang als een acceptabele levenskwaliteit me gegund zal zijn; kom maar op met die kwantiteit! Echter absoluut niet ten kosten van alles. Eerlijk is eerlijk, het was ook meer onderwerp van gesprek toen ik een paar maanden geleden tijdens vakantie op de seh binnen kwam en later ic, dan sec kwantiteit. Gedachte nummer 1 die ik had? F*ck, dit is hoogstwaarschijnlijk een van de mogelijke complicaties met hoog overlijdensrisico en mijn ouders zijn thuis aan de andere kant van de wereld, hoe gruwelijk voor hen!. Gedachte 2? F*ck, dit is een lokatie waar gesprek levenskwaliteit versus -kwantiteit me minder speelruimte kan bieden dan in NL, dat wordt dan repatriëren.



Dat scenario van overleven maar elk niveau van acceptabel levenskwaliteit definitief verloren tov -kwantiteit was al heel vlot onderwerp van gesprek, komend vanuit behandelend team n.a.v. medische info die ik op me draag. Om te kijken welke opties er wel zijn, wettelijk en persoonlijke instelling, potentieel tot repatriëring daarom etc. Al na 24 uur was het duidelijk dat ik buiten levensgevaar was. Voor veel mensen lastig te bevatten, maar dat was voor mij een makkelijkere situatie dan de volgende onduidelijkheid; welke levenskwaliteit gaat er over blijven? Daarvan werd duidelijk dat die discussie tijdens opname en vakantie niet nodig was, gelukkig. Helaas is momenteel nog altijd niet duidelijk wat precies over is van mijn levenskwaliteit. Momenteel is daarin geen sprake van een dusdanig onhoudbare situatie dat alle andere wegen afgesloten zijn en mijn euthanasieverklaring actief nodig gaat zijn. Wel is helaas het punt bereikt dat, tenzij er drastische veranderingen alsnog opduiken, er een aantal pittige discussies gevoerd moeten worden en drastische wijzingen doorgevoerd zullen gaan worden. Waarbij dat gelijk zal staan aan een stuk inleveren van levenskwantiteit.



So be it, if need be. Ik leef liever nog 1, 5, 10 jaar met wat ik acceptabele levenskwaliteit acht, dan 15, 20 of 50 jaar met een voor mij benedenpeilse levenskwaliteit, enkel en alleen omdat ik nog zoveel plannen heb. Ik grijp enorm veel aan wanneer het draait om kwaliteit en dat mag ook een behoorlijke prijs met zich meebrengen. Voor kwantiteit ligt dat heel anders, zijn de kosten de baten lang niet zo snel waard, zeg maar.





De enige "complicerende" factor voor mij zijn daarin mijn ouders. Ik weet wat mijn gezondheid met hen doet en het "hoort" niet dat een ouder zijn/haar kind overleeft. Dat onverhoopte scenario zou ik ze heel graag besparen. Juist omdat zij mijn ouders zijn en onverhoopt verder zouden moeten, ben ik heel open naar hen hierover. Hebben we er diverse gesprekken over, waar ook maar nodig zou kunnen zijn. Betrek ik ze in bijv. het regelwerk rondom euthanasieverklaring, behandelverklaring etc. Waardoor nu geen onderwerp taboe is. Waardoor er soms gruwelijk heftige zaken op tafel komen, maar alleen op die manier waar mogelijk onnodige angsten de wereld uit geholpen kunnen worden en je elkaar kunt steunen. Ze weten dat ik hard gezegd mijn leven niet voor hen leid en daarmee ook dus mijn gezondheid en overlijden niet. Wel spelen ze een belangrijke rol, omdat zij verder moeten als ik eerder kom te overlijden als (een van) hen. Ik hecht er erg aan dat zij nu in het reine zijn of kunnen komen met mijn keuzes, zodat ze dat er niet ook nog eens bij zouden krijgen als last. En hoe zwaar ook voor henzelf, ze kunnen in alle oprechtheid voorbij hun eigen instinct "ik laat mijn kind onder geen beding gaan" een nog belangrijkere stelling in zichzelf vinden. Het zo hechten aan levenskwaliteit en weten hoe persoonlijk die invulling is dat ze me daarin onvoorwaardelijk steunen. Maar ook eerlijk durven aangeven als ze ergens moeite mee hebben. Ik hoop oprecht met heel mijn hart dat ze nooit hoeven ervaren dat deze theoretische gesprekken ooit praktijk worden. Voor hen bovenal. Tegelijkertijd ben ik wel zo eerlijk richting mezelf en hen dat ik weet dat zelfs zij voor mij elk middel heiligen om maar onder de levenden te blijven.



Ik weet dat ik de enige niet ben, met die insteek. Ook niet op het moment dat het serieuzer wordt. Waar iemand verschoont van onderliggende problemen als depressie of wat dan ook, heel overwogen in kan staan. Net zoals er mensen zijn die letterlijk tot de laatste seconde vechten tegen de dood. Mensen die enerzijds niet meer willen vechten maar op datzelfde moment wanhopig vechten. En menige andere manier dan ook. Zolang als de keuze die men hierin maakt bij de persoon past, niet gestoeld is op onderliggende te behandelen ziektes of angst, dan kan ik niets anders dan dat respecteren. Het leven kozen we niet, dat deden onze ouders (of nou ja, mijn generatie dan). Om dan het pad te volgen in ziekte en/of rondom overlijden zoals je dat voor ogen hebt voor zover dat mogelijk is; ik vind het oprecht mooi als dat kan en mag, in elke mogelijke vorm.

Rifkaa, jij hebt het dan toch over iets anders denk ik...

TO sommige anderen zeiden dus ik quote even uit de o.p. " ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan".



Daar heb ik moeite mee. En het feit dat er blijkbaar vlgs sommigen een hoger doel moet zijn om zin aan het leven te geven. Voor mij is het doorgeven van warmte, kennis, liefde, vriendelijkheid, etc. aan de mensen om mij heen genoeg om het leven zinvol te maken. Plus dat elke generatie gezamenlijk weer iets verandert/toevoegt aan het "grote plaatje".



Zoals Quina ertegen aan kijkt, alsof we leven voor de kat zijn viool, daar heb ik moeite mee. Dat vind ik ook triest want zo heb je het leven gedecimeerd tot iets compleet zinloos, en dan kan ik mij voorstellen dat je dagelijkse leven er toch (soms) onder lijdt. En dat is jammer, je kunt ook proberen iets te doen aan zo'n instelling, we zijn geen beesten, we hebben verstand, aanpassingsvermogen, creativiteit om onze gedachten te buigen, te veranderen.

Ik heb nog niet je hele stuk gelezen Pixie, maar eventjes een paar dingen die eruit springen:

- Ik hoop, daar doe ik i.i.g. altijd mijn best op, niet iemand het gevoel te geven dat er een betere en een slechtere manier is voor wat dan ook. Wat ik hier schrijf zijn mijn gevoelens, mijn meningen en die doen niks af aan iemand anders' mening.

- verder heb ik het niet over de zin vh leven in combinatie met ziekte en gebrek aan kwaliteit van leven. Ik kan mij heel goed voorstellen dat er situaties ontstaan waarin het leven totaal geen zin meer lijkt te hebben. Ben dan ook absoluut niet tegen euthanasie, ik vind dat echt een totaal ander verhaal. Lijden gun ik niemand!



Als je mijn reacties lees dan zie je vaak woorden voorbij komen zoals "ik denk", ik weet nl. niks, ik ben alleen maar bewust van mijn leven en mijn ervaring.



Nu ga ik kijken of ik het onafgebroken kan lezen, copy paste het even in een tijdelijk word document en dan even vergroten. Heb moeite met zulke etappes tekst, kwor oud zullen we maar zeggen

Lieve Pixie, ik denk eigenlijk dat jij het hebt over iets anders, ik sta nl. op hetzelfde punt hierin als jij. Kwaliteit van leven boven kwantiteit van leven. Zo kijk ik er precies zo tegenaan.



Toch zie je soms ook dat mensen de grenzen van "wat is kwaliteit" telkens weer gaan verleggen. Ook dat is menselijk. Er is in dit soort situaties geen goed of slecht, iedereen gaat met ziekte en dood anders om.



Mijn problemen hebben te maken met het niet vinden van zin van leven voor de "normale gezonde mens". Ik haalde het voorbeeld aan van zieke mensen omdat ik mij kan voorstellen dat het schrijnend is voor sommige ziek mensen die chemo na chemo ingaan om er maar weer een paar maan extra leven aan te koppelen, om dan te lezen dat er gezonde mensen zijn die zo weinig waarde lijken te vinden in hun dagelijkse leven dat ze er niet rouwig om zijn om morgen dood te zijn, dat lijkt mij dan wel pijnlijk.



Pixie, ik gun jou alle levenskwaliteit die je je wenst

Olifantje, dat gevoel kreeg ik nu ook niet 1-2-3 van je hoor. Dat het jouw gevoel is, snap ik. Ik kwam vooral vanuit mijn eigen ervaring. Dit onderwerp is wel vaker voorbij gekomen, zogezegd, en daarin ook wel met gedachten gewisseld met mensen met eenzelfde of gelijkend gevoel als jij. Dat lastig grijpbare van zwart-wit gezegd niet vechten tegen vechten, ik merk best vaak dat het een stuk grijpbaarder word als "de ene kant" de denkwijze van "de andere kant" als het ware in kan voelen. Niets overnemen als eigen keuze, maar een soort van; hmm, ja, ik voel m wel.



Voor jou gaat de discussie meer om zin van het leven, niet in combi met gezondheid. Voor mij juist wel. Omdat voor mij zoals eerder gepost er geen zin van het leven is, alsin een groots meesterlijk plan o.i.d. Dat zin van het leven is wat je er zelf van maakt, wat voor mij onlosmakelijk verbonden is met levenskwaliteit. Niet alleen in of naar dood, juist in het hier en nu, in het leven zelf.



Ook n.a.v. die vraag van je hoe mensen zouden reageren als ze niet alleen theoretisch maar feitelijk met hun sterfelijkheid geconfronteerd worden, of men dan toch niet alsnog gaat vechten. Voor mij is die vraag niet los te zien van gezondheid, ook omdat dit voor zoveel mensen ergens een rol speelt in hun uiteindelijke keuzes en instincten.

En ik doe weer eens te lang over een posting!



Afijn, dat lostrekken of niet ging ik in vorige posting al wat op verder.



Grenzen trekt menig mens op, ook hierin. Lijkt me eerlijk gezegd in bepaalde mate ook wel gezond. Ook dat zal voor ieder anders verlopen, maar mijn gevoel is wel dat iedereen grenzen heeft waar eenmaal daar aangekomen er geen of te weinig rek in blijkt te zitten. En hoe flexibel diverse grenzen zijn voorbij wat je van te voren zelf ooit dacht. Op zich denk ik een rijke en steunende ervaring als je daar mee van doen hebt (gehad).



Voor mij persoonlijk verandert de insteek niet drastisch of ik nu kijk vanuit hier en nu en ervaringen die ik nu heb of voor er ooit een gezondheidsprobleem leek te zijn. Details zijn anders gekleurd of ingevuld door ervaringen door de jaren, maar al redelijk jong ben ik uiteindelijk tot een conclusie voor mezelf gekomen dat het leven prachtig is, ik het waardeer, eerst kijk voor ik oversteek voor wat betreft de spreekwoordelijke bus, maar als het zo zou moeten zijn? Dan zal het zo zijn. Dat hoe ik leef belangrijk is dan hoe lang.



Voor wat betreft je wens; dankjewel! Een pracht van een wens voor een ieder.