Psyche
alle pijlers
Borderline
vrijdag 7 december 2012 om 17:00
Hallo,
ik weet dat er al onderwerpen over borderline(rs) zijn. Maar die zijn dood gevallen en er worden geen nieuwe reacties meer geplaatst.
Ben de laatste tijd best veel met borderline bezig zoals informatie er over zoeken op internet en ervaringen van andere mensen lezen die bevriend zijn geweest of een relatie hebben gehad met een borderliner.
Ik ben twee jaar lang bevriend geweest met een borderliner we zagen elkaar dag en nacht.
Dat is over gegaan omdat ik erachter kwam dat ze lieg, snel boos en ze kon niet tegen kritiek.
Ook was ze niet vriendelijk naar mijn andere vriendinnen, en dat vind ik respectloos je kunt je minstens netjes voor stellen.
Ook was haar gedrag van heel blij naar in eens boos als je bijvoorbeeld iets deed waar zij geen zin in heeft of wat tegen haar mening in was.
Alle slechte kanten...
Ook hebben we hele leuke gekke dingen mee gemaakt. Het kon gezellig zijn en kan maar met weinig mensen zo hard lachen.
Toch koste het mij te veel energie om deze vriendschap tot stand te houden. Ze was te veel met haar eigen problemen bezig terwijl ik het ook niet makkelijk had maar daar werd niet naar gekeken.
Hebben jullie ervaringen met borderliners?
Wat vinden jullie van de ziekte borderline?
xxx
ik weet dat er al onderwerpen over borderline(rs) zijn. Maar die zijn dood gevallen en er worden geen nieuwe reacties meer geplaatst.
Ben de laatste tijd best veel met borderline bezig zoals informatie er over zoeken op internet en ervaringen van andere mensen lezen die bevriend zijn geweest of een relatie hebben gehad met een borderliner.
Ik ben twee jaar lang bevriend geweest met een borderliner we zagen elkaar dag en nacht.
Dat is over gegaan omdat ik erachter kwam dat ze lieg, snel boos en ze kon niet tegen kritiek.
Ook was ze niet vriendelijk naar mijn andere vriendinnen, en dat vind ik respectloos je kunt je minstens netjes voor stellen.
Ook was haar gedrag van heel blij naar in eens boos als je bijvoorbeeld iets deed waar zij geen zin in heeft of wat tegen haar mening in was.
Alle slechte kanten...
Ook hebben we hele leuke gekke dingen mee gemaakt. Het kon gezellig zijn en kan maar met weinig mensen zo hard lachen.
Toch koste het mij te veel energie om deze vriendschap tot stand te houden. Ze was te veel met haar eigen problemen bezig terwijl ik het ook niet makkelijk had maar daar werd niet naar gekeken.
Hebben jullie ervaringen met borderliners?
Wat vinden jullie van de ziekte borderline?
xxx
woensdag 12 december 2012 om 19:02
quote:linxy schreef op 12 december 2012 @ 12:36:
Er wordt hier telkens van een ziekte gepraat, borderline maar er is een groot verschil tussen ziekte en (persoonlijkheid) stoornis. Borderline is dus echt een stoornis en geen ziekte. Door het ziekte te noemen denk ik dat je makkelijker in de slachtofferrol van je 'ziekte' kan blijven hangen, want je kan er toch niks aan doen... Het overkomt je, je bent ziek...
Door het onder ogen te zien wat het is een stoornis in je persoonlijkheid kan je veel constructiever te werk gaan, want de symptomen van de stoornis borderline zijn wel degelijk met therapie aan te pakken of milder te stemmen, maar goed dat moet je wel in willen en kunnen zien.
Ik vind dit een nogal vreemde post. Het is toch een ziekte? En een stoornis? Komen die twee niet overeen? Een stoornis is namelijk een ziekte.
Slachtofferrol? Nou, naar mijn mening ben je dat toch ook als iemand met borderline? Je kiest er toch niet voor? Wat kan die persoon er in vredes naam aan doen dat hem/ haar dat overkomt?
En jij schrijft dat als je het als stoornis ziet je constructiever te werk kunt gaan? Volgens mij heeft het veel meer te maken met iemand zijn persoonlijke 'capiciteiten' en 'competenties', niet met willen of kunnen zien. En inderdaad zijn de symptomen met therapie te veranderen, voor een deel. En of dit lukt heeft weinig met 'willen' te maken meer met kunnen.
Er wordt hier telkens van een ziekte gepraat, borderline maar er is een groot verschil tussen ziekte en (persoonlijkheid) stoornis. Borderline is dus echt een stoornis en geen ziekte. Door het ziekte te noemen denk ik dat je makkelijker in de slachtofferrol van je 'ziekte' kan blijven hangen, want je kan er toch niks aan doen... Het overkomt je, je bent ziek...
Door het onder ogen te zien wat het is een stoornis in je persoonlijkheid kan je veel constructiever te werk gaan, want de symptomen van de stoornis borderline zijn wel degelijk met therapie aan te pakken of milder te stemmen, maar goed dat moet je wel in willen en kunnen zien.
Ik vind dit een nogal vreemde post. Het is toch een ziekte? En een stoornis? Komen die twee niet overeen? Een stoornis is namelijk een ziekte.
Slachtofferrol? Nou, naar mijn mening ben je dat toch ook als iemand met borderline? Je kiest er toch niet voor? Wat kan die persoon er in vredes naam aan doen dat hem/ haar dat overkomt?
En jij schrijft dat als je het als stoornis ziet je constructiever te werk kunt gaan? Volgens mij heeft het veel meer te maken met iemand zijn persoonlijke 'capiciteiten' en 'competenties', niet met willen of kunnen zien. En inderdaad zijn de symptomen met therapie te veranderen, voor een deel. En of dit lukt heeft weinig met 'willen' te maken meer met kunnen.
woensdag 12 december 2012 om 19:06
quote:Truffelmaffia schreef op 12 december 2012 @ 13:36:
Van een ziekte kan je genezen. Van borderline kun je niet genezen. (Het kan dmv therapie wel veel beter gaan, maar genezen zul je nooit.) Het is dus geen ziekte.
Maar mensen met borderline zijn wel degelijk ziek. Net zoals psychopaten ziek zijn. Ziek in hun hoofd en dat bedoel ik niet rot, maar om aan te geven hoe ik het zie, dat ze dus wel ziek zijn.
Lekker tegenstrijdig..
En daarbij: Er zijn genoeg ziektes die je kunt hebben waarvan je niet geneest, wel een verbetering door bijvoorbeeld therapie (medicatie, levensstijl) denk aan reuma, diabetes en kanker.
Van een ziekte kan je genezen. Van borderline kun je niet genezen. (Het kan dmv therapie wel veel beter gaan, maar genezen zul je nooit.) Het is dus geen ziekte.
Maar mensen met borderline zijn wel degelijk ziek. Net zoals psychopaten ziek zijn. Ziek in hun hoofd en dat bedoel ik niet rot, maar om aan te geven hoe ik het zie, dat ze dus wel ziek zijn.
Lekker tegenstrijdig..
En daarbij: Er zijn genoeg ziektes die je kunt hebben waarvan je niet geneest, wel een verbetering door bijvoorbeeld therapie (medicatie, levensstijl) denk aan reuma, diabetes en kanker.
woensdag 12 december 2012 om 19:37
@truffelmania ´van ziekte kun je genezen´, mmm ik ken anders veel ziekten die dodelijk zijn progressief en met een voorspelbare afloop, denk bepaalde vormen van kanker, alzheimer en parkinson. Je vlieger gaat deze keer helaas niet op.
En dat borderline ongeneeslijk is...ook niet waar. Van de mensen met schizofrenie geneest 1/3 spontaan (helaas overlijd ook 1/3 oa zelfmoord) en een relatief grote groepen mensen met borderline hebben op of na het 40ste levensjaar een omslag.
En dat borderline ongeneeslijk is...ook niet waar. Van de mensen met schizofrenie geneest 1/3 spontaan (helaas overlijd ook 1/3 oa zelfmoord) en een relatief grote groepen mensen met borderline hebben op of na het 40ste levensjaar een omslag.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 12 december 2012 om 20:28
woensdag 12 december 2012 om 22:35
quote:atjuuh schreef op 12 december 2012 @ 20:23:
Ik ken maar 1 kant (gelukkig). En daar heb ik zowat dagelijks last van. Helaas. En daar mag ik dus blijkbaar niet kwaad om worden. Ik mag niet kwaad op haar (ex van mn vriend) zijn, omdat ze hem zo getekend heeft dat hij er nu na 5 jaar nog trauma's van heeft?Dat ze haar kinderen zó geclaimd en emotioneel gechanteerd heeft dat ze zó beschadigd zijn dat ze zelf nauwelijks hun leven op de rit krijgen. Dat 1 dochter er zoveel last van heeft dat ze voorlopig een leven wil zonder haar moeder. Een vreselijk zware keus voor een meisje die de afgelopen 5 jaar een moeder moest zijn voor haar moeder en die nu bestookt wordt met de meest afschuwelijke mails/smsjes. Ik mag niet kwaad zijn op haar omdat ze de afgelopen jaren mn leven keer op keer bepaald?Mn eigen verdrietjes en zorgen steeds maar weer ondersneeuwen door haar chaos en ellende. Ik mag niet kwaad zijn omdat ze ALTIJD met de vinger maar een ander wijst, terwijl zij juist degene is die er een zooi van maakt en wij steeds weer kunnen puinruimen. Ik mag niet kwaad zijn omdat ze weigert te erkennen dat ze een probleem heeft. Ik mag dus niet kwaad zijn omdat zij ziek is en daar niks aan kan doen? Maar ik ben wél kwaad, heel erg kwaad zelfs....omdat ze nog steeds iedereen de schuld geeft, terwijl háár leven een chaos is en ze weigert zich te laten behandelen...en dáár kan ze wél wat aan doen....ik ben kwaad, want ik heb er last van, nee,wij hebben er last van. Ik ben kwaad omdat wij bij een psych lopen omdat we t bijna niet meer trekken en zij nog steeds zegt dat haar niks mankeert....ja ik ben kwaad....sorry....
Op zich mag je kwaad zijn. Maar het helpt geen ene flikker. Ja, zij is ziek en nee, ze kan er niks aan doen dat ze al die dingen doet. Dat komt door de borderline. Ze heeft vrijwel zeker een zeer ernstige variant.
Jullie kunnen niet tot haar doordringen, dat moet ze zelf doen. Maar dat gaat heel waarschijnlijk niet gebeuren. Ze kan er alleen mee om leren gaan, als ze hulp zoekt... En hulp wil ze nou juist niet. Omdat zij niet inziet dat ze een heel groot probleem heeft.
Dus het is gewoon zinloos om zo kwaad te zijn en te blijven en je eigen relatie door haar te laten verpesten. Sta erboven. Laat de dingen die ze doet je niet meer raken.
Ik ken maar 1 kant (gelukkig). En daar heb ik zowat dagelijks last van. Helaas. En daar mag ik dus blijkbaar niet kwaad om worden. Ik mag niet kwaad op haar (ex van mn vriend) zijn, omdat ze hem zo getekend heeft dat hij er nu na 5 jaar nog trauma's van heeft?Dat ze haar kinderen zó geclaimd en emotioneel gechanteerd heeft dat ze zó beschadigd zijn dat ze zelf nauwelijks hun leven op de rit krijgen. Dat 1 dochter er zoveel last van heeft dat ze voorlopig een leven wil zonder haar moeder. Een vreselijk zware keus voor een meisje die de afgelopen 5 jaar een moeder moest zijn voor haar moeder en die nu bestookt wordt met de meest afschuwelijke mails/smsjes. Ik mag niet kwaad zijn op haar omdat ze de afgelopen jaren mn leven keer op keer bepaald?Mn eigen verdrietjes en zorgen steeds maar weer ondersneeuwen door haar chaos en ellende. Ik mag niet kwaad zijn omdat ze ALTIJD met de vinger maar een ander wijst, terwijl zij juist degene is die er een zooi van maakt en wij steeds weer kunnen puinruimen. Ik mag niet kwaad zijn omdat ze weigert te erkennen dat ze een probleem heeft. Ik mag dus niet kwaad zijn omdat zij ziek is en daar niks aan kan doen? Maar ik ben wél kwaad, heel erg kwaad zelfs....omdat ze nog steeds iedereen de schuld geeft, terwijl háár leven een chaos is en ze weigert zich te laten behandelen...en dáár kan ze wél wat aan doen....ik ben kwaad, want ik heb er last van, nee,wij hebben er last van. Ik ben kwaad omdat wij bij een psych lopen omdat we t bijna niet meer trekken en zij nog steeds zegt dat haar niks mankeert....ja ik ben kwaad....sorry....
Op zich mag je kwaad zijn. Maar het helpt geen ene flikker. Ja, zij is ziek en nee, ze kan er niks aan doen dat ze al die dingen doet. Dat komt door de borderline. Ze heeft vrijwel zeker een zeer ernstige variant.
Jullie kunnen niet tot haar doordringen, dat moet ze zelf doen. Maar dat gaat heel waarschijnlijk niet gebeuren. Ze kan er alleen mee om leren gaan, als ze hulp zoekt... En hulp wil ze nou juist niet. Omdat zij niet inziet dat ze een heel groot probleem heeft.
Dus het is gewoon zinloos om zo kwaad te zijn en te blijven en je eigen relatie door haar te laten verpesten. Sta erboven. Laat de dingen die ze doet je niet meer raken.
woensdag 12 december 2012 om 23:02
donderdag 13 december 2012 om 00:10
donderdag 13 december 2012 om 00:14
quote:ikke1988 schreef op 12 december 2012 @ 19:02:
[...]
Ik vind dit een nogal vreemde post. Het is toch een ziekte? En een stoornis? Komen die twee niet overeen? Een stoornis is namelijk een ziekte.
Slachtofferrol? Nou, naar mijn mening ben je dat toch ook als iemand met borderline? Je kiest er toch niet voor? Wat kan die persoon er in vredes naam aan doen dat hem/ haar dat overkomt?
En jij schrijft dat als je het als stoornis ziet je constructiever te werk kunt gaan? Volgens mij heeft het veel meer te maken met iemand zijn persoonlijke 'capiciteiten' en 'competenties', niet met willen of kunnen zien. En inderdaad zijn de symptomen met therapie te veranderen, voor een deel. En of dit lukt heeft weinig met 'willen' te maken meer met kunnen.
Letterlijk gezien zit er wel degelijk een verschil tussen ziekte en stoornis. Maar ik doelde voornamelijk op hetgene dat je door een bepaalde woordkeuze je makkelijker afhankelijk kan zijn/voelen van hetgene wat je hebt/overkomt.
Ieder zijn eigen mening natuurlijk en de mijne is daarin dat ook al heb je borderline je echt geen slachtoffer bent of hoeft te zijn. Dat ben je pas als je het zelf zo ervaart en door die ervaring blijf je weer makkelijker hangen in zelfmedelijden en 'ik kan niet veranderen'. Want ook met een persoonlijkheidstoornis kan je je gedrag veranderen, inzicht krijgen in waarom je bepaalde dingen doet en voelt, en fundamentele veranderingen bewerkstelligen. En ik zeg niet dat dit altijd kan want soms zit het inderdaad zo in je systeem gebakerd dat je het niet kan veranderen. Maar dan zit het weer in de wil en zelfreflectie die voort komt door de stoornis of door het karakter wat iemand heeft en natuurlijk ook een groot gedeelte in wat iemand kan. Capaciteiten en competenties zijn aan te leren. Met therapie kan iemand echt ver komen. En ik zeg niet dat borderline te genezen valt maar wat wel vaak gezien wordt dat door levenservaring, handvatten en gedachteverandering, mensen met borderline veel minder borderline trekken vertonen.
[...]
Ik vind dit een nogal vreemde post. Het is toch een ziekte? En een stoornis? Komen die twee niet overeen? Een stoornis is namelijk een ziekte.
Slachtofferrol? Nou, naar mijn mening ben je dat toch ook als iemand met borderline? Je kiest er toch niet voor? Wat kan die persoon er in vredes naam aan doen dat hem/ haar dat overkomt?
En jij schrijft dat als je het als stoornis ziet je constructiever te werk kunt gaan? Volgens mij heeft het veel meer te maken met iemand zijn persoonlijke 'capiciteiten' en 'competenties', niet met willen of kunnen zien. En inderdaad zijn de symptomen met therapie te veranderen, voor een deel. En of dit lukt heeft weinig met 'willen' te maken meer met kunnen.
Letterlijk gezien zit er wel degelijk een verschil tussen ziekte en stoornis. Maar ik doelde voornamelijk op hetgene dat je door een bepaalde woordkeuze je makkelijker afhankelijk kan zijn/voelen van hetgene wat je hebt/overkomt.
Ieder zijn eigen mening natuurlijk en de mijne is daarin dat ook al heb je borderline je echt geen slachtoffer bent of hoeft te zijn. Dat ben je pas als je het zelf zo ervaart en door die ervaring blijf je weer makkelijker hangen in zelfmedelijden en 'ik kan niet veranderen'. Want ook met een persoonlijkheidstoornis kan je je gedrag veranderen, inzicht krijgen in waarom je bepaalde dingen doet en voelt, en fundamentele veranderingen bewerkstelligen. En ik zeg niet dat dit altijd kan want soms zit het inderdaad zo in je systeem gebakerd dat je het niet kan veranderen. Maar dan zit het weer in de wil en zelfreflectie die voort komt door de stoornis of door het karakter wat iemand heeft en natuurlijk ook een groot gedeelte in wat iemand kan. Capaciteiten en competenties zijn aan te leren. Met therapie kan iemand echt ver komen. En ik zeg niet dat borderline te genezen valt maar wat wel vaak gezien wordt dat door levenservaring, handvatten en gedachteverandering, mensen met borderline veel minder borderline trekken vertonen.
anoniem_155506 wijzigde dit bericht op 13-12-2012 00:18
Reden: perfectionistisch
Reden: perfectionistisch
% gewijzigd
donderdag 13 december 2012 om 00:26
quote:ikke1988 schreef op 12 december 2012 @ 19:06:
[...]
Lekker tegenstrijdig..
En daarbij: Er zijn genoeg ziektes die je kunt hebben waarvan je niet geneest, wel een verbetering door bijvoorbeeld therapie (medicatie, levensstijl) denk aan reuma, diabetes en kanker.
Ik denk dat truffelmaffia bedoelt dat in het algemeen gesproken je kan genezen van een ziekte (uitzonderingen daar gelaten) van een stoornis valt niet te genezen, dat heb je en zal je altijd blijven hebben. Je kan er wel mee proberen te dealen zodat het lijkt alsof je genezen bent maar het zal altijd een onderdeel van je 'zijn' blijven.
Je reactie lijken een beetje heftig... kan aan mijn manier van lezen liggen hoor
Wat zijn jou ervaringen ermee dan?
[...]
Lekker tegenstrijdig..
En daarbij: Er zijn genoeg ziektes die je kunt hebben waarvan je niet geneest, wel een verbetering door bijvoorbeeld therapie (medicatie, levensstijl) denk aan reuma, diabetes en kanker.
Ik denk dat truffelmaffia bedoelt dat in het algemeen gesproken je kan genezen van een ziekte (uitzonderingen daar gelaten) van een stoornis valt niet te genezen, dat heb je en zal je altijd blijven hebben. Je kan er wel mee proberen te dealen zodat het lijkt alsof je genezen bent maar het zal altijd een onderdeel van je 'zijn' blijven.
Je reactie lijken een beetje heftig... kan aan mijn manier van lezen liggen hoor
Wat zijn jou ervaringen ermee dan?
donderdag 13 december 2012 om 12:11
Atjuuh, ik vind dat je alle recht hebt om kwaad te zijn!
Dat zou ik in jouw situatie ook zijn. [En in andere situaties waar borderline de zeer extreme vorm aanneemt.]
En men kan het dan wel op borderline gooien, maar ik ben ervan overtuigd dat een verrot karakter, gebrek aan waarden en normen hier ook aan bijdraagt. Verzuring en het slachtofferrol aannemen. Wellicht met een narcistische inslag.
Ik durf eigenlijk niet te geloven dat deze 'borderliners' zelf niet door hebben dat ze hulp nodig hebben. Ik denk eerder dat ze het wel 'makkelijk' vinden om zich hierachter te kunnen [blijven] verschuilen.
Ik zelf [her]ken deze extreme vorm niet.
Moet ik wel erbij zeggen dat ik diverse therapieen heb gevolgd en medicatie slik, zelfs voor de minder erge vorm van borderline. Tel daarbij mijn leeftijd bij [bijna 40] en ik kan zonder te knipperen met mijn ogen beweren dat ik nu stabiel ben.
Nu weet ik natuurlijk dat elk mens verschilt, maar ik begrijp dus niet hoe iemand met de extreme vorm van borderline, met droge ogen kan beweren dat er niks aan de hand is met diegene.
Ik, met de milde vorm, vond het namelijk al niet te doen. Werd 'gek' van voornamelijk de depressies die steeds de kop opstaken. Zó uit de borderline zich bij mij.
Maar goed, alles onder control nu
Ik wens je alle sterkte. En heel fijn dat de kinderen ondanks alle ellende die ze moeten meemaken bij jullie een warm thuis hebben!
Dat zou ik in jouw situatie ook zijn. [En in andere situaties waar borderline de zeer extreme vorm aanneemt.]
En men kan het dan wel op borderline gooien, maar ik ben ervan overtuigd dat een verrot karakter, gebrek aan waarden en normen hier ook aan bijdraagt. Verzuring en het slachtofferrol aannemen. Wellicht met een narcistische inslag.
Ik durf eigenlijk niet te geloven dat deze 'borderliners' zelf niet door hebben dat ze hulp nodig hebben. Ik denk eerder dat ze het wel 'makkelijk' vinden om zich hierachter te kunnen [blijven] verschuilen.
Ik zelf [her]ken deze extreme vorm niet.
Moet ik wel erbij zeggen dat ik diverse therapieen heb gevolgd en medicatie slik, zelfs voor de minder erge vorm van borderline. Tel daarbij mijn leeftijd bij [bijna 40] en ik kan zonder te knipperen met mijn ogen beweren dat ik nu stabiel ben.
Nu weet ik natuurlijk dat elk mens verschilt, maar ik begrijp dus niet hoe iemand met de extreme vorm van borderline, met droge ogen kan beweren dat er niks aan de hand is met diegene.
Ik, met de milde vorm, vond het namelijk al niet te doen. Werd 'gek' van voornamelijk de depressies die steeds de kop opstaken. Zó uit de borderline zich bij mij.
Maar goed, alles onder control nu
Ik wens je alle sterkte. En heel fijn dat de kinderen ondanks alle ellende die ze moeten meemaken bij jullie een warm thuis hebben!
donderdag 13 december 2012 om 13:16
Tsja, het is of accepteren dat zij zo'n invloed heeft (en het zoveel mogelijk naast je neerleggen), of bij je vriend weggaan. Een andere optie is er gewoon niet. Je kan haar niet dwingen om gewoon normaal te doen (ze kán door de borderline simpelweg niet normaal doen, omdát ze geen hulp zoekt). Als zij ervoor kiest om zich zo te gedragen en haar kinderen erin mee te nemen, kun je daar weinig tegen doen.
Dus is die kwaadheid compleet zinloos. Ze zal echt niet veranderen omdat jij kwaad bent.
Haar grootste angst is uitgekomen (zij is verlaten) en nu heeft hij ook nog eens een nieuwe vriendin. Reken maar dat die borderline tevoorschijn komt!
Dus is die kwaadheid compleet zinloos. Ze zal echt niet veranderen omdat jij kwaad bent.
Haar grootste angst is uitgekomen (zij is verlaten) en nu heeft hij ook nog eens een nieuwe vriendin. Reken maar dat die borderline tevoorschijn komt!
donderdag 13 december 2012 om 13:38
In mijn laatste relatie is het bij mij ook vreselijk verergerd. Dat was mijn eigen schuld, want ik bleef vasthouden aan een onbetrouwbaar persoon. Ik mag wel zeggen; een pathologische leugenaar. Hij heeft zelf immers bekend dat hij veelal gelogen had, maar liet mij denken dat ik gek was.
Alles waar ik de jaren ervoor voor gevochten heb [een stabiel leven creeeren] werd in korte tijd teniet gedaan. Ging enorm twijfelen aan mezelf, werd onzeker en kreeg depressies.
Achteraf, maar ook al tijdens die relatie bleek mijn intuitie en vermoedens over zijn gedrag wel zeker wáár te zijn..
Het heeft heel lang geduurd om dit uit mijn systeem te krijgen. En ja, ik heb hem zeker wel laten weten wat zijn gedrag met mij gedaan heeft. Ik weet haast voor 98% zeker dat hij zelf ook borderline heeft...maar raad eens; hij heeft zelf nergens last van en het ligt altijd aan een ander..Right! Ik kan een boek schrijven over hem.
Maar na lange tijd ben ik dus nu gelukkig weer terug bij de tijd dat het goed met me ging. Ondertussen veel gelezen om niet weer in een destructieve relatie te komen. En zo moet je zelf idd wel willen inzien wat je eigen aandeel is en wat je triggers of valkuilen zijn.
Alles waar ik de jaren ervoor voor gevochten heb [een stabiel leven creeeren] werd in korte tijd teniet gedaan. Ging enorm twijfelen aan mezelf, werd onzeker en kreeg depressies.
Achteraf, maar ook al tijdens die relatie bleek mijn intuitie en vermoedens over zijn gedrag wel zeker wáár te zijn..
Het heeft heel lang geduurd om dit uit mijn systeem te krijgen. En ja, ik heb hem zeker wel laten weten wat zijn gedrag met mij gedaan heeft. Ik weet haast voor 98% zeker dat hij zelf ook borderline heeft...maar raad eens; hij heeft zelf nergens last van en het ligt altijd aan een ander..Right! Ik kan een boek schrijven over hem.
Maar na lange tijd ben ik dus nu gelukkig weer terug bij de tijd dat het goed met me ging. Ondertussen veel gelezen om niet weer in een destructieve relatie te komen. En zo moet je zelf idd wel willen inzien wat je eigen aandeel is en wat je triggers of valkuilen zijn.
donderdag 13 december 2012 om 23:06
quote:del_speciaal schreef op 09 december 2012 @ 10:23:
Wat een hoop onzin lees ik toch weer over mensen met borderline.
Niet elke 'borderliner' liegt alsof het gedrukt staat. Niet elke 'borderliner' wordt om NIKS kwaad, er is altijd een reden wáárom iemand uit zijn of haar slof schiet..
Niet elke 'borderliner' heeft psychotische verschijnselen, niet elke 'borderliner' verwondt zichzelf, niet elke 'borderliner' is depressief in de winter, niet elke 'borderliner' maakt het leven van anderen zuur etc.
Borderline zijn er in verschillende gradaties, en borderline KAN naarmate je ouder wordt milder worden. Helemaal verdwijnen zal het niet, maar men leert er beter mee omgaan.
De anti-sociale persoonlijkheidsstoornis wordt vaak beschreven bij jongens/mannen met borderline.
Wat de meeste 'borderliners' wél gemeen hebben is het chronische gevoel van leegheid, zich eenzaam voelen, een laag zelfbeeld, en problemen met het aangeven van hun grenzen.
Ook zijn ze ergens in hun jeugd dermate getraumatiseerd dat ze een overlevingsstrategie hebben ontwikkeld, wat weer ten koste gaat van een 'normale' emotionele ontwikkeling.
Tevens kan borderline ook doorgegeven worden door de ouders, genetisch bepaald, dus men kan er al aanleg voor hebben bij je geboorte..
Je zal maar die pech hebben..
Borderline is een emotie-regulatie-stoornis. Mensen met BPS hebben dezefde emoties als alle andere mensen, alleen zijn die veel intenser.
Ze hebben een hoge gevoeligheid voor emotionele prikkels, en daardoor een sterke reactie op emotionele prikkels.
Mensen met borderline zijn óók vaak heel creatief, hartelijk, spontaan, begripvol, intelligent, humoristisch, zorgzaam, vrolijk, lief etc.. En charmant...
En natuurlijk zijn er diverse trainingen en therapieen om als 'borderliner' een beter leven te krijgen, waarin rust en structuur, en leren om grenzen aan te geven heel belangrijk zijn om stabiel te blijven. Vaak in combinatie met medicijnen. Maar dan moet een 'borderliner' wél willen! Maar vooral ook volhouden! En laat dat nu ook weer een issue zijn bij een 'borderliner'..
Kortom, het zijn net mensen...
Wat ben ik blij dat je dit zegt! Ik zit momenteel weer in de mangel van het GGZ apparaat en wederom komt het woord borderline bij mij om de hoek kijken. Ik heb net afgelopen weken allerlei onderzoeken achter de rug gehad die dit dan ook moeten aantonen (of niet). Maar zonder de uitslag gehad te hebben, herken ik mij niet in die typische borderline kenmerken. Als ik het dus al heb, heb ik het in een hele milde variant. Wat bij mij idd. de kern van de zaak is, is de emotieregulatie problematiek. Als ik me iets voel, voel ik het vaak extreem en overweldigend. Daardoor kost het me ook veel moeite omte onderdrukken wat ik voel. Wat mij vooral veel problemen oplevert bij de gevoelens van woede, machteloosheid en frustratie.
Maar verder ben ik amper te vergelijken met de standaard riedeltjes. Ik doe niet aan zelfmoordpogingen, noch dreig daarmee. Ik snij niet in mezelf of doe andere rare dingen. Ik vind het heerlijk om alleen te zijn en met rust gelaten te worden en heb dus ook weinig last van vermeende verlatenheid.
Vrienden vinden mij een leuke meid/vrouw en idd zelden saai. Maar de enige extremen die er bij mij waar te nemen zijn door vriendschapoen, is het wisselend in contact staan en tijden weinig van mij horen. Niet omdat ik niet met ze meeleef oid. Maar omdat ik vaak perioden heb, waarbij ik door energie gebrek het moeilijk op kan brengen om erg sociaal te doen.
Ik zal wel horen of er bij mij sprake is van borderline. Men vermoed van wel. Maar ik ben dan niet zo'n hysterisch dreigend wijf wat men vaak denkt als het woord valt.
Wat een hoop onzin lees ik toch weer over mensen met borderline.
Niet elke 'borderliner' liegt alsof het gedrukt staat. Niet elke 'borderliner' wordt om NIKS kwaad, er is altijd een reden wáárom iemand uit zijn of haar slof schiet..
Niet elke 'borderliner' heeft psychotische verschijnselen, niet elke 'borderliner' verwondt zichzelf, niet elke 'borderliner' is depressief in de winter, niet elke 'borderliner' maakt het leven van anderen zuur etc.
Borderline zijn er in verschillende gradaties, en borderline KAN naarmate je ouder wordt milder worden. Helemaal verdwijnen zal het niet, maar men leert er beter mee omgaan.
De anti-sociale persoonlijkheidsstoornis wordt vaak beschreven bij jongens/mannen met borderline.
Wat de meeste 'borderliners' wél gemeen hebben is het chronische gevoel van leegheid, zich eenzaam voelen, een laag zelfbeeld, en problemen met het aangeven van hun grenzen.
Ook zijn ze ergens in hun jeugd dermate getraumatiseerd dat ze een overlevingsstrategie hebben ontwikkeld, wat weer ten koste gaat van een 'normale' emotionele ontwikkeling.
Tevens kan borderline ook doorgegeven worden door de ouders, genetisch bepaald, dus men kan er al aanleg voor hebben bij je geboorte..
Je zal maar die pech hebben..
Borderline is een emotie-regulatie-stoornis. Mensen met BPS hebben dezefde emoties als alle andere mensen, alleen zijn die veel intenser.
Ze hebben een hoge gevoeligheid voor emotionele prikkels, en daardoor een sterke reactie op emotionele prikkels.
Mensen met borderline zijn óók vaak heel creatief, hartelijk, spontaan, begripvol, intelligent, humoristisch, zorgzaam, vrolijk, lief etc.. En charmant...
En natuurlijk zijn er diverse trainingen en therapieen om als 'borderliner' een beter leven te krijgen, waarin rust en structuur, en leren om grenzen aan te geven heel belangrijk zijn om stabiel te blijven. Vaak in combinatie met medicijnen. Maar dan moet een 'borderliner' wél willen! Maar vooral ook volhouden! En laat dat nu ook weer een issue zijn bij een 'borderliner'..
Kortom, het zijn net mensen...
Wat ben ik blij dat je dit zegt! Ik zit momenteel weer in de mangel van het GGZ apparaat en wederom komt het woord borderline bij mij om de hoek kijken. Ik heb net afgelopen weken allerlei onderzoeken achter de rug gehad die dit dan ook moeten aantonen (of niet). Maar zonder de uitslag gehad te hebben, herken ik mij niet in die typische borderline kenmerken. Als ik het dus al heb, heb ik het in een hele milde variant. Wat bij mij idd. de kern van de zaak is, is de emotieregulatie problematiek. Als ik me iets voel, voel ik het vaak extreem en overweldigend. Daardoor kost het me ook veel moeite omte onderdrukken wat ik voel. Wat mij vooral veel problemen oplevert bij de gevoelens van woede, machteloosheid en frustratie.
Maar verder ben ik amper te vergelijken met de standaard riedeltjes. Ik doe niet aan zelfmoordpogingen, noch dreig daarmee. Ik snij niet in mezelf of doe andere rare dingen. Ik vind het heerlijk om alleen te zijn en met rust gelaten te worden en heb dus ook weinig last van vermeende verlatenheid.
Vrienden vinden mij een leuke meid/vrouw en idd zelden saai. Maar de enige extremen die er bij mij waar te nemen zijn door vriendschapoen, is het wisselend in contact staan en tijden weinig van mij horen. Niet omdat ik niet met ze meeleef oid. Maar omdat ik vaak perioden heb, waarbij ik door energie gebrek het moeilijk op kan brengen om erg sociaal te doen.
Ik zal wel horen of er bij mij sprake is van borderline. Men vermoed van wel. Maar ik ben dan niet zo'n hysterisch dreigend wijf wat men vaak denkt als het woord valt.
donderdag 13 december 2012 om 23:46
Hey schouderklopje!
Ik herken vrijwel alles in je 2de gedeelte.
Wat mij heeft doen opbreken in vriendschappen is het gebrek aan grenzen aangeven voor mezelf.
Kleine irritaties wuifde ik weg onder het mom van ; ach, niet zo zeiken..totdat het een grote berg werd. En ik overdrijf niet als ik zeg dat mensen heel ver kunnen gaan bij mij. Maar eens is het genoeg.
Dus ja, geen lange stabiele relaties qua [voornamelijk] vrouwelijke vriendschappen.
Mannen daarentegen zijn, voor mij althans, makkelijker in de omgang. Eerlijker en niet zo achterbaks [behalve mijn laatste ex].
Ook weer een standaard riedeltje over 'borderliners' dat ze liegen alsof het gedrukt staat..nou ik heb een schurfthekel aan liegen! Liever gekwetst door de waarheid, dan getroost met een leugen.. en zelf hanteer ik deze wijze ook.
Maar ik ben blij dat ook jij blij bent met mijn reactie!
Zo zie je maar weer dat het allemaal niet zo standaard is als veel mensen denken.
Maar waarom zit jij weer in de mangel? Wat is er gebeurd dat er een 2de diagnose gesteld moet worden?
Ik herken vrijwel alles in je 2de gedeelte.
Wat mij heeft doen opbreken in vriendschappen is het gebrek aan grenzen aangeven voor mezelf.
Kleine irritaties wuifde ik weg onder het mom van ; ach, niet zo zeiken..totdat het een grote berg werd. En ik overdrijf niet als ik zeg dat mensen heel ver kunnen gaan bij mij. Maar eens is het genoeg.
Dus ja, geen lange stabiele relaties qua [voornamelijk] vrouwelijke vriendschappen.
Mannen daarentegen zijn, voor mij althans, makkelijker in de omgang. Eerlijker en niet zo achterbaks [behalve mijn laatste ex].
Ook weer een standaard riedeltje over 'borderliners' dat ze liegen alsof het gedrukt staat..nou ik heb een schurfthekel aan liegen! Liever gekwetst door de waarheid, dan getroost met een leugen.. en zelf hanteer ik deze wijze ook.
Maar ik ben blij dat ook jij blij bent met mijn reactie!
Zo zie je maar weer dat het allemaal niet zo standaard is als veel mensen denken.
Maar waarom zit jij weer in de mangel? Wat is er gebeurd dat er een 2de diagnose gesteld moet worden?
vrijdag 14 december 2012 om 10:48
Atjuuh, ik heb geen idee. Het zal per persoon verschillen of hij/zij in de gaten heeft wat gedrag veroorzaakt en wat daarin eigen aandeel is.
Ik ben het met je eens dat het zeer wenselijk zou zijn. Maar nogmaals, de ene mens met borderline is de ander niet.
@Del-speciaal, dat heeft een aanloopje waarom ik weer in de mangel zit. Maar moet nu de deur uit, dus niet eerder dan vanavond tijd om dingen toe te lichten.
Bovendien wil ik ook nog graag even de rest van dit topic bijlezen. Ik begrijp dat er bij jou ook borderline geconstateerd is? Ik ben erg benieuwd of dat bij mij ook zo gaat zijn. Ik kan het me moeilijk voorstellen eerlijk gezegd. Maar goed, volgende week weet ik meer.
Ik ben het met je eens dat het zeer wenselijk zou zijn. Maar nogmaals, de ene mens met borderline is de ander niet.
@Del-speciaal, dat heeft een aanloopje waarom ik weer in de mangel zit. Maar moet nu de deur uit, dus niet eerder dan vanavond tijd om dingen toe te lichten.
Bovendien wil ik ook nog graag even de rest van dit topic bijlezen. Ik begrijp dat er bij jou ook borderline geconstateerd is? Ik ben erg benieuwd of dat bij mij ook zo gaat zijn. Ik kan het me moeilijk voorstellen eerlijk gezegd. Maar goed, volgende week weet ik meer.
vrijdag 14 december 2012 om 10:58
quote:atjuuh schreef op 14 december 2012 @ 10:07:
Ik hoop niet dat jullie denken dat ik mensen met borderline veroordeel o.i.d.
Ik heb helaas een slecht referentiekader. Maar ik vind het heel naar als je met zoiets gediagnostiseerd wordt. Waar ik wél moeite mee heb, is ,dat iemand dat dan niet onderkend....en het daarmee voor zichzelf én de mensen om hem/haar heen vreselijk moeilijk maakt.
Ik heb een ex zwager met een ernstige vorm van schizofrenie, heel erg vreselijk voor hem, maar door te ontkennen dat hem wat mankeerde, heeft hij heel wat teweeg gebracht....terwijl hij met medicatie en therapie een redelijk normaal en rustig leven had kunnen hebben...en met hem zijn familie.
En ja, ik wéét dat 1 van de kenmerken van de stoornis ontkenning is, maar als je héle wereld in elkaar stort, je kinderen niks meer met je te maken willen hebben,je financieel aan de grond zit,je ruzie hebt met je halve familie etc etc...dan moet je toch een kéér gaan inzien dat er wat mis is? En niet nog stééds met je vinger naar een ander wijzen....Ik kan het blijven proberen om het je uit te leggen, maar ik vrees dat je het gewoon niet gaat snappen. Jammer.
Ik hoop niet dat jullie denken dat ik mensen met borderline veroordeel o.i.d.
Ik heb helaas een slecht referentiekader. Maar ik vind het heel naar als je met zoiets gediagnostiseerd wordt. Waar ik wél moeite mee heb, is ,dat iemand dat dan niet onderkend....en het daarmee voor zichzelf én de mensen om hem/haar heen vreselijk moeilijk maakt.
Ik heb een ex zwager met een ernstige vorm van schizofrenie, heel erg vreselijk voor hem, maar door te ontkennen dat hem wat mankeerde, heeft hij heel wat teweeg gebracht....terwijl hij met medicatie en therapie een redelijk normaal en rustig leven had kunnen hebben...en met hem zijn familie.
En ja, ik wéét dat 1 van de kenmerken van de stoornis ontkenning is, maar als je héle wereld in elkaar stort, je kinderen niks meer met je te maken willen hebben,je financieel aan de grond zit,je ruzie hebt met je halve familie etc etc...dan moet je toch een kéér gaan inzien dat er wat mis is? En niet nog stééds met je vinger naar een ander wijzen....Ik kan het blijven proberen om het je uit te leggen, maar ik vrees dat je het gewoon niet gaat snappen. Jammer.
