Borderline

Je hebt de diagnose net gekregen zeg je... Heeft degene die je een diagnose heeft gegeven je ook hulp aangeboden? Therapie, gespreksgroep, medicatie? Dat zou mijn eerste suggestie zijn.



Met een diagnose kun je naar het UWV, om ondersteuning te vragen bij je werk. En op je opleiding kun je ook extra tijd krijgen enzo, als je ze verteld wat er aan de hand is. Daarnaast bestaan er ook partnergroepen, misschien heeft je vriend daar wat aan?

Het krijgen van een diagnose is het begin. Daarna begint de acceptatie, en ermee om te leren gaan. In mijn werkveld kom ik regelmatig in aanmerking met borderline. Zelf heb ik op zeer jonge leeftijd ook een stempel gekregen, voor een persoonlijkheidsstoornis. Rond mijn 20e kwam de acceptatie pas. Heb altijd veel hulp en begeleiding gehad, maar met een relatie werd het lastiger. Samen met verschillende hulpverleners gepraat, en dit heeft erg goed geholpen.

Zoek inderdaad naar praatgroepen, lotgenoten en de juiste hulpverleners.

Ik ben jarenlang bevriend geweest met 2 meiden die borderline hebben. Eentje is onlangs een therapie begonnen na een wachtlijst van ruim 2 jaar. Ik kan haar eventueel wel vragen hoe die therapie heet? Zij is trouwens wel zeg maar een 'overduidelijke' border liner.



Ik denk wel dat je beter therapie kan zoeken of iets ook voor jezelf.



Zelf heb ik heel lang geprobeerd bevriend te blijven met die meiden maar ik ging er zelf compleet aan onderdoor en kon mezelf ook niet zijn. Kon dit hun ook niet echt kwalijk nemen vanwege hun borderline. Nu spreek ik ze weinig en ben ik zelf veel vrolijker. Ik weet natuurlijk niet hoe het bij jou zit.. Misschien heb je het veel minder extreem..

quote:ladyii schreef op 05 september 2013 @ 16:39:

Als ik veel stress heb dat word het wel erger. Maar ik krijg er ook therapie voor. Maar dat is allemaal nog zo nieuw voor mij. Ik wil gewoon weten hoe andere mensen met bps er mee om gaan en hoe het gaat met het dagelijks leven. Ik heb er namelijk best veel last van. En ik hoor liever ervaringen van mensen dan dat ik alles geloof wat een therapeut zegt wat diegene uit een boekje heeft geleerd. Ik vind het allemaal nog heel erg spannend.



Je schrijft dat je liever ervaringen van mensen met borderline hoort, dan dat je van een therapeut advies krijgt. Dat is absoluut NIET goed voor een borderliner, maar wel een typisch aspect daarvan.

Vaak zoeken borderliners elkaar op, begrijpelijk ook omdat je elkaar snapt. Maar ze trekken elkaar niet uit de put als dat moet, maar het wordt een neerwaartse spiraal. Stap 1 is om te accepteren dat een therapeut het beste met je voor heeft en echt ervaringen heeft met borderliners. Je bent niet de eerste.

Vaak spelt arrogantie ook mee, zo van: en die therapeut die net afgestudeerd is gaat MIJ even vertellen hoe het zit. Probeer daar vanaf te stappen.Je zit anders alleen jezelf in de weg.

Mijn tip zou ook zijn om aan je omgeving te vragen dat ze je een duidelijk beeld van de werkelijkheid proberen voor te spiegelen. Borderliners hebben vaak de neiging buiten de werkelijkheid te leven en na een tijd weten ze niet meer wat 'normaal' is en wat niet.



ik kan hier nog wel even over doorgaan, maar voor nu blijft het hier even bij. Voor tips of vragen ben ik 'beschikbaar' haha.