Psyche
alle pijlers
BPS en medicatie
maandag 8 juni 2020 om 13:09
Ik ben gediagnosticeerd met o.a. de borderline persoonlijkheidsstoornis en de eetstoornis niet anders omschreven (NAO). Naast een dhysthyme stoornis (soort chronische depressie) en wat al niet meer, het is gewoon klote.
Het lukt mij niet om mijn leven op de rit te krijgen. (Vrijwilligers)werk houd ik amper vol, op mezelf wonen trek ik niet en er gaat van alles mis in mijn leven, wat ik ook probeer, ook al is het goed bedoeld. Er gaan ook dingen wel goed, ik heb een paar vaste vriendinnen, mijn ouders op wie ik altijd terug kan vallen en een paar vaste opdrachtgevers (ik werk een paar uur als zzp'er). Er zit ook wel verbetering in; het huishouden is niet meer een zooitje, ik sport weer en kom weer onder de mensen. Maar het gaat mij niet snel genoeg.
Dat ter info... en nu kom ik even to the point.
Vaak is het zo'n drukte in mijn hoofd, zo'n verschrikkelijk chaos, mijn gedachten verspringen van hot naar her, zowel positief als negatief. Ik kan mij heel manisch en euforisch en uitgelaten voelen, dan heb ik geweldige ideeën en ben ik super creatief, ik schilder, teken en schrijf erop los, heb amper slaap nodig en heb wanen.
Maar er zijn ook weken en maanden, zelfs jaren, dat ik mij ontzettend depressief voel, dat ik licht en geluid amper kan verdragen, dat ik niet kwetterig ben maar alleen maar stil, sloom en moe, doodmoe. En dat wisselt elkaar steeds maar af en daar ben ik zo zat van.
Wat zou helpen tegen borderline is de therapie MBT, mentaliseren bevorderende therapie.
Ik ben ook zo gigantisch druk in mijn hoofd, dat ik zelf het vermoeden heb ik dat ik ADD heb. Mijn psychiater denkt dat ook, maar ze vindt het te riskant om mij aan de ritalin te zetten en in deze fase heeft testen ook niet prioriteit. Dus voor nu moet ik het doen met Risperidon.
Ik merk aan de ene kant dat het de randjes eraf haalt. De scherpe randjes, maar ook de randjes die het leven juist de moeite waard maken. Het positieve gekkige, ik kan het niet uitleggen. Het impulsieve kan ook positief uitpakken.
Het maakt mij veel vlakker, dof, zombie-achtig. Mijn gedachten zijn verdwenen, ik heb het gevoel dat ik mezelf niet meer ben en mijn eigenheid kwijt ben als ik dit medicijn slik.
Nu word ik gepusht door de wooninstelling waar ik leef om het dagelijks in te nemen onder toezicht.
Mijn psychiater is daar helemaal op tegen, ze denkt wel dat ik er baat bij kan hebben, maar vind dat het mijn eigen keuze moet zijn. Ik heb nu het gevoel dat ik tussen twee kampen in sta en dat gevoel heb ik vaker. De visie van mijn wooninstelling (controle, hulp) staat haaks op die van mijn psychiater (eigen regie, eigen verantwoordelijkheid). Naar wie of wat moet ik nou luisteren, en is het inderdaad zo dat dit medicijn mij vlak maakt, en moet ik dat als ik positiefs zien? Ook als het ten koste gaat van mijn eigenheid?
Ik weet het soms allemaal echt niet meer. Ik hoop dat er nog enige samenhang in mijn verhaal zit.
Het lukt mij niet om mijn leven op de rit te krijgen. (Vrijwilligers)werk houd ik amper vol, op mezelf wonen trek ik niet en er gaat van alles mis in mijn leven, wat ik ook probeer, ook al is het goed bedoeld. Er gaan ook dingen wel goed, ik heb een paar vaste vriendinnen, mijn ouders op wie ik altijd terug kan vallen en een paar vaste opdrachtgevers (ik werk een paar uur als zzp'er). Er zit ook wel verbetering in; het huishouden is niet meer een zooitje, ik sport weer en kom weer onder de mensen. Maar het gaat mij niet snel genoeg.
Dat ter info... en nu kom ik even to the point.
Vaak is het zo'n drukte in mijn hoofd, zo'n verschrikkelijk chaos, mijn gedachten verspringen van hot naar her, zowel positief als negatief. Ik kan mij heel manisch en euforisch en uitgelaten voelen, dan heb ik geweldige ideeën en ben ik super creatief, ik schilder, teken en schrijf erop los, heb amper slaap nodig en heb wanen.
Maar er zijn ook weken en maanden, zelfs jaren, dat ik mij ontzettend depressief voel, dat ik licht en geluid amper kan verdragen, dat ik niet kwetterig ben maar alleen maar stil, sloom en moe, doodmoe. En dat wisselt elkaar steeds maar af en daar ben ik zo zat van.
Wat zou helpen tegen borderline is de therapie MBT, mentaliseren bevorderende therapie.
Ik ben ook zo gigantisch druk in mijn hoofd, dat ik zelf het vermoeden heb ik dat ik ADD heb. Mijn psychiater denkt dat ook, maar ze vindt het te riskant om mij aan de ritalin te zetten en in deze fase heeft testen ook niet prioriteit. Dus voor nu moet ik het doen met Risperidon.
Ik merk aan de ene kant dat het de randjes eraf haalt. De scherpe randjes, maar ook de randjes die het leven juist de moeite waard maken. Het positieve gekkige, ik kan het niet uitleggen. Het impulsieve kan ook positief uitpakken.
Het maakt mij veel vlakker, dof, zombie-achtig. Mijn gedachten zijn verdwenen, ik heb het gevoel dat ik mezelf niet meer ben en mijn eigenheid kwijt ben als ik dit medicijn slik.
Nu word ik gepusht door de wooninstelling waar ik leef om het dagelijks in te nemen onder toezicht.
Mijn psychiater is daar helemaal op tegen, ze denkt wel dat ik er baat bij kan hebben, maar vind dat het mijn eigen keuze moet zijn. Ik heb nu het gevoel dat ik tussen twee kampen in sta en dat gevoel heb ik vaker. De visie van mijn wooninstelling (controle, hulp) staat haaks op die van mijn psychiater (eigen regie, eigen verantwoordelijkheid). Naar wie of wat moet ik nou luisteren, en is het inderdaad zo dat dit medicijn mij vlak maakt, en moet ik dat als ik positiefs zien? Ook als het ten koste gaat van mijn eigenheid?
Ik weet het soms allemaal echt niet meer. Ik hoop dat er nog enige samenhang in mijn verhaal zit.
maandag 8 juni 2020 om 13:39
Is het een idee om een driegesprek te organiseren? Dus jij, de psychiater en de woonbegeleiding?
Ik kan me namelijk bij beide visies wel wat voorstellen, en ook begrijpen waarom ervoor gekozen wordt. Maar ik denk dat het voor jou verwarring en weerstand oplevert, omdat men niet 1 lijn trekt hierin.
In een gesprek kun je uitspreken waarom jij weerstand hebt (de afvlakking), kan de begeleiding uitleggen waarom zij voor controle kiezen en kan de psych uitleggen waarom die juist de eigen regie aanmoedigt. Dan komen jullie misschien samen tot een compromis waar iedereen achter kan staan.
Ik kan me namelijk bij beide visies wel wat voorstellen, en ook begrijpen waarom ervoor gekozen wordt. Maar ik denk dat het voor jou verwarring en weerstand oplevert, omdat men niet 1 lijn trekt hierin.
In een gesprek kun je uitspreken waarom jij weerstand hebt (de afvlakking), kan de begeleiding uitleggen waarom zij voor controle kiezen en kan de psych uitleggen waarom die juist de eigen regie aanmoedigt. Dan komen jullie misschien samen tot een compromis waar iedereen achter kan staan.
maandag 8 juni 2020 om 14:00
Ik denk dat dit het beste advies is wat gegeven kan worden.Celaena_Aelin schreef: ↑08-06-2020 13:39Is het een idee om een driegesprek te organiseren? Dus jij, de psychiater en de woonbegeleiding?
Ik kan me namelijk bij beide visies wel wat voorstellen, en ook begrijpen waarom ervoor gekozen wordt. Maar ik denk dat het voor jou verwarring en weerstand oplevert, omdat men niet 1 lijn trekt hierin.
In een gesprek kun je uitspreken waarom jij weerstand hebt (de afvlakking), kan de begeleiding uitleggen waarom zij voor controle kiezen en kan de psych uitleggen waarom die juist de eigen regie aanmoedigt. Dan komen jullie misschien samen tot een compromis waar iedereen achter kan staan.
Ik werk in een dergelijke woonvoorziening waar je over schrijft en ik zou het heel erg waarderen als je hier het gesprek over aangaat zodat we met elkaar tot een oplossing kunnen komen die voor jou het beste is.
maandag 8 juni 2020 om 14:01
Wat ondersteund de wooninstelling precies? Is het bijvoorbeeld even om het hoekje kijken hoe het met je gaat en als er iets is dat jij dan bij hun kan aankloppen? Of wordt je dagelijks begeleid, doelen opgesteld en is er zicht op medicatie en je psychische gesteldheid?
Als jij zo druk bent in je hoofd, dan begrijp ik helemaal dat de rest ook onoverzichtelijk word. Dan zou ik eerst kijken of je dat een beetje onder controle kan krijgen met hulp.
Daarnaast zou je, zoals Celaena aangeeft eens met verschillende disciplines om tafel kunnen zitten om je medicatie te bespreken.
Als jij zo druk bent in je hoofd, dan begrijp ik helemaal dat de rest ook onoverzichtelijk word. Dan zou ik eerst kijken of je dat een beetje onder controle kan krijgen met hulp.
Daarnaast zou je, zoals Celaena aangeeft eens met verschillende disciplines om tafel kunnen zitten om je medicatie te bespreken.
