Psyche
alle pijlers
Burn out, tips, herkenning etc
dinsdag 2 februari 2016 om 21:49
Bah.. weet even niet wat nu te doen. Ik werk nu al jaren op een afdeling met een hoge werkdruk, waar de instroom van werk alsmaar toeneemt en waar het werk, door een komende reorganisatie, met steeds minder mensen gedaan moet worden. Het verloop is erg hoog, en er zijn een paar vaste ervaring krachten waar de afdeling op leunt. Ik ben er één van. Nu loop ik echt al tijden op mijn tandvlees, en het idee dat de toekomst hoogstwaarschijnlijk nog beroerder gaat worden grijpt me steeds vaker naar de keel. Ik zeg regelmatig tegen mezelf "het is maar werk", "de achterstanden zijn niet mijn probleem" maar helaas voelt het wel (mede) als mijn verantwoording. Steeds vaker begin ik al half te janken als ik alleen al in de trein stap, en vorige week hield ik het op mijn werk ook al niet meer droog en bij thuiskomst heb ik eerst flink zitten huilen en ben ik door mijn partner mijn bed in gestuurd. Ik slaap slecht, voel me opgejaagd en solliciteer me suf om aan deze situatie te ontsnappen.
Omdat ik wel inzie dat dit niet de goede kant op gaat ben ik bij mijn huisarts geweest. Zijn advies: meldt je ziek en laat je maar oproepen door de bedrijfsarts want je stevent af op een burn out. Een recept voor slaappillen mee, zodat ik in ieder geval op die manier wat rust kan pakken. Inmiddels heb ik me natuurlijk nog steeds niet ziek gemeld, want ja, bureau ligt vol, er moet nog van alles, de bezetting is slecht, en mijn collega's dan etc etc etc. Hoe hebben anderen dit aangepakt? Het lijkt zo simpel, maar het voelt ontzettend als falen
Omdat ik wel inzie dat dit niet de goede kant op gaat ben ik bij mijn huisarts geweest. Zijn advies: meldt je ziek en laat je maar oproepen door de bedrijfsarts want je stevent af op een burn out. Een recept voor slaappillen mee, zodat ik in ieder geval op die manier wat rust kan pakken. Inmiddels heb ik me natuurlijk nog steeds niet ziek gemeld, want ja, bureau ligt vol, er moet nog van alles, de bezetting is slecht, en mijn collega's dan etc etc etc. Hoe hebben anderen dit aangepakt? Het lijkt zo simpel, maar het voelt ontzettend als falen
donderdag 4 februari 2016 om 13:05
voor zover ik heb begrepen is deze bedrijfsarts al niet zo gecharmeerd van de handelswijze van de persoon in kwestie in andere verzuimgevallen dus wellicht is dat dan de reden dat de bedrijfsarts er bij voorkeur niet bij betrokken wordt. Ik heb in ieder geval niet de illusie dat mijn welzijn nu voorop staat.
donderdag 4 februari 2016 om 23:01
Wat een vervelende situatie missfitz! Alsof je niks anders aan je hoofd hebt......Ik vind het knap van je dat je zelf de afspraak met de bedrijfsarts hebt gemaakt. Hoe moeilijk misschien ook: blijf voor jezelf opkomen.
Mij heeft het in het verleden geholpen om vooraf voor mezelf op te schrijven wat ik in gesprekken naar voren wilde brengen. Dat was teen belangrijke houvast en het zette tegelijkertijd mijn gedachten en gevoelens op een rij. Het kostte energie en putte me soms uit, maar nu ben ik blij dat ik het gedaan heb.
Mij heeft het in het verleden geholpen om vooraf voor mezelf op te schrijven wat ik in gesprekken naar voren wilde brengen. Dat was teen belangrijke houvast en het zette tegelijkertijd mijn gedachten en gevoelens op een rij. Het kostte energie en putte me soms uit, maar nu ben ik blij dat ik het gedaan heb.
vrijdag 5 februari 2016 om 08:18
quote:Kamperfoelie schreef op 04 februari 2016 @ 23:01:
Wat een vervelende situatie missfitz! Alsof je niks anders aan je hoofd hebt......Ik vind het knap van je dat je zelf de afspraak met de bedrijfsarts hebt gemaakt. Hoe moeilijk misschien ook: blijf voor jezelf opkomen.
Mij heeft het in het verleden geholpen om vooraf voor mezelf op te schrijven wat ik in gesprekken naar voren wilde brengen. Dat was teen belangrijke houvast en het zette tegelijkertijd mijn gedachten en gevoelens op een rij. Het kostte energie en putte me soms uit, maar nu ben ik blij dat ik het gedaan heb.Ik had inderdaad een heel papier vol geklad met dingen die ik kwijt wilde, maar ik had er echter niet veel aan, de ba wil me persoonlijk zien. Dat is ook prima, graag zelfs. Ik heb het idee dat mijn wg graag op de stoel van de ba wil gaan zitten. Nu heb ik dus volgende week eerst een afspraak met mijn wg en een dag later met de ba. Dat is me eigenlijk allemaal teveel nu.
Wat een vervelende situatie missfitz! Alsof je niks anders aan je hoofd hebt......Ik vind het knap van je dat je zelf de afspraak met de bedrijfsarts hebt gemaakt. Hoe moeilijk misschien ook: blijf voor jezelf opkomen.
Mij heeft het in het verleden geholpen om vooraf voor mezelf op te schrijven wat ik in gesprekken naar voren wilde brengen. Dat was teen belangrijke houvast en het zette tegelijkertijd mijn gedachten en gevoelens op een rij. Het kostte energie en putte me soms uit, maar nu ben ik blij dat ik het gedaan heb.Ik had inderdaad een heel papier vol geklad met dingen die ik kwijt wilde, maar ik had er echter niet veel aan, de ba wil me persoonlijk zien. Dat is ook prima, graag zelfs. Ik heb het idee dat mijn wg graag op de stoel van de ba wil gaan zitten. Nu heb ik dus volgende week eerst een afspraak met mijn wg en een dag later met de ba. Dat is me eigenlijk allemaal teveel nu.
vrijdag 5 februari 2016 om 09:58
Goedemorgen Missfitz,
Ik denk dat je twee dingen kunt doen:
1. het gesprek met je leidinggevende verplaatsen tot na de afspraak met de bedrijfsarts of
2. het gesprek maandag door laten gaan, maar duidelijk zeggen: "ik ben ziek, ik kan mijn werk niet doen, ik ga morgen naar de bedrijfsarts en wacht diens advies af".
En je verder zakelijk opstellen en niet in te gaan op vragen/opmerkingen als "wanneer kun je weer aan het werk?" of "als je nou eens halve dagen gaat werken?" of "neem een paar dagen vrij".
Ik koos destijds voor optie 1, die ruimte had ik en nam ik, omdat ik in een meer gelijkwaardige positie ten opzichte van mijn werkgever zat. Zoals anderen ook al schreven: jij bent ziek. Het is niet aan jouw werkgever te beoordelen of je vanwege ziekte niet in staat bent je werk al dan niet te doen, dat is aan de bedrijfsarts. Het is belangrijk te doen waar jij je goed bij voelt en je niet te laten leiden door wat anderen van je willen
Ik denk dat je twee dingen kunt doen:
1. het gesprek met je leidinggevende verplaatsen tot na de afspraak met de bedrijfsarts of
2. het gesprek maandag door laten gaan, maar duidelijk zeggen: "ik ben ziek, ik kan mijn werk niet doen, ik ga morgen naar de bedrijfsarts en wacht diens advies af".
En je verder zakelijk opstellen en niet in te gaan op vragen/opmerkingen als "wanneer kun je weer aan het werk?" of "als je nou eens halve dagen gaat werken?" of "neem een paar dagen vrij".
Ik koos destijds voor optie 1, die ruimte had ik en nam ik, omdat ik in een meer gelijkwaardige positie ten opzichte van mijn werkgever zat. Zoals anderen ook al schreven: jij bent ziek. Het is niet aan jouw werkgever te beoordelen of je vanwege ziekte niet in staat bent je werk al dan niet te doen, dat is aan de bedrijfsarts. Het is belangrijk te doen waar jij je goed bij voelt en je niet te laten leiden door wat anderen van je willen
vrijdag 5 februari 2016 om 10:58
Je hebt echt zó gelijk, dat weet ik. Maar ik ben dus echt heel erg slecht in voor mezelf opkomen, nu helemaal omdat ik het idee heb dat zij het niet erg serieus nemen. En juist daarom wilde ik zo graag naar de bedrijfsarts, die kan het beste beoordelen of ik belastbaar ben of niet lijkt mij. Maar nee, voor behandeling moet ik bij de huisarts zijn, de bedrijfsarts kan niks betekenen in dit geval, ik heb er verkeerde verwachtingen van etc etc.. Ik vind dat toch zo'n raar verhaal..
vrijdag 5 februari 2016 om 12:19
@missfitz: Dus als ik het goed begrijp vind je het lastig om tegen je leidinggevende te zeggen waarom je naar de bedrijfsarts wil? Ik heb ooit als advies gehad dat het helpt in dat soort gesprekken als je heel erg bij jezelf blijft. Ik voel me op dit ogenblik niet in staat om te werken, ik ervaar dit als erg lastig, ik wil jullie niet teleurstellen, ik wil graag samen met de bedrijfsarts kijken wat de mogelijkheden zijn, ....... Wat jij wil, ervaart of voelt heeft een ander namelijk niks over te zeggen.
Heel veel succes bij de bedrijfsarts!
Heel veel succes bij de bedrijfsarts!
vrijdag 5 februari 2016 om 12:26
quote:J1107 schreef op 02 februari 2016 @ 22:44:
[...]
Valt niet heel veel uit te leggen. Ben docent, dus als ik er niet ben, krijgen mijn klassen geen les, krijgen ze een achterstand en moet ik uiteindelijk nog harder werken. Kan het niet veroorloven om thuis te gaan zitten, more or less.En een docent kan geen burn-out krijgen? Vroeger toen ik op de middelbare school zat, waren er genoeg leerkrachten met een burn-out die een hele tijd thuis zijn gebleven. Nooit iets gemist hoor..
[...]
Valt niet heel veel uit te leggen. Ben docent, dus als ik er niet ben, krijgen mijn klassen geen les, krijgen ze een achterstand en moet ik uiteindelijk nog harder werken. Kan het niet veroorloven om thuis te gaan zitten, more or less.En een docent kan geen burn-out krijgen? Vroeger toen ik op de middelbare school zat, waren er genoeg leerkrachten met een burn-out die een hele tijd thuis zijn gebleven. Nooit iets gemist hoor..
vrijdag 5 februari 2016 om 12:39
quote:fasjon schreef op 05 februari 2016 @ 12:26:
[...]
En een docent kan geen burn-out krijgen? Vroeger toen ik op de middelbare school zat, waren er genoeg leerkrachten met een burn-out die een hele tijd thuis zijn gebleven. Nooit iets gemist hoor.. Nou ja, ik begrijp het gevoel wel, je denkt aan de "problemen" die je veroorzaakt met je ziekmelding, de druk op andere collega's. Maar eigenlijk moet jij jouw problemen voorop stellen, JIJ voelt je niet ok, en dat wordt alleen maar erger. En ze vinden er echt wel een oplossing voor. Ik ga ervan uit dat alles op mijn werk nu ook gewoon doorgaat, dat de puinhoop alleen maar groter wordt etc. Prima, misschien gaan er dan eens wat ogen open dat er iets aan de situatie moet gebeuren.
[...]
En een docent kan geen burn-out krijgen? Vroeger toen ik op de middelbare school zat, waren er genoeg leerkrachten met een burn-out die een hele tijd thuis zijn gebleven. Nooit iets gemist hoor.. Nou ja, ik begrijp het gevoel wel, je denkt aan de "problemen" die je veroorzaakt met je ziekmelding, de druk op andere collega's. Maar eigenlijk moet jij jouw problemen voorop stellen, JIJ voelt je niet ok, en dat wordt alleen maar erger. En ze vinden er echt wel een oplossing voor. Ik ga ervan uit dat alles op mijn werk nu ook gewoon doorgaat, dat de puinhoop alleen maar groter wordt etc. Prima, misschien gaan er dan eens wat ogen open dat er iets aan de situatie moet gebeuren.
vrijdag 5 februari 2016 om 12:42
quote:Fast_89 schreef op 05 februari 2016 @ 12:19:
@missfitz: Dus als ik het goed begrijp vind je het lastig om tegen je leidinggevende te zeggen waarom je naar de bedrijfsarts wil? Ik heb ooit als advies gehad dat het helpt in dat soort gesprekken als je heel erg bij jezelf blijft. Ik voel me op dit ogenblik niet in staat om te werken, ik ervaar dit als erg lastig, ik wil jullie niet teleurstellen, ik wil graag samen met de bedrijfsarts kijken wat de mogelijkheden zijn, ....... Wat jij wil, ervaart of voelt heeft een ander namelijk niks over te zeggen.
Heel veel succes bij de bedrijfsarts!Juist, precies wat mijn huisarts net ook zei, ik moet het vooral eens over de oorzaken hebben die hiertoe geleid hebben, de stapels achterstanden, de werkdruk, het enorme verloop etc. En voor het re-integratietraject is er de bedrijfsarts.
@missfitz: Dus als ik het goed begrijp vind je het lastig om tegen je leidinggevende te zeggen waarom je naar de bedrijfsarts wil? Ik heb ooit als advies gehad dat het helpt in dat soort gesprekken als je heel erg bij jezelf blijft. Ik voel me op dit ogenblik niet in staat om te werken, ik ervaar dit als erg lastig, ik wil jullie niet teleurstellen, ik wil graag samen met de bedrijfsarts kijken wat de mogelijkheden zijn, ....... Wat jij wil, ervaart of voelt heeft een ander namelijk niks over te zeggen.
Heel veel succes bij de bedrijfsarts!Juist, precies wat mijn huisarts net ook zei, ik moet het vooral eens over de oorzaken hebben die hiertoe geleid hebben, de stapels achterstanden, de werkdruk, het enorme verloop etc. En voor het re-integratietraject is er de bedrijfsarts.
vrijdag 5 februari 2016 om 12:52
zondag 7 februari 2016 om 19:24
quote:missfitz schreef op 07 februari 2016 @ 19:12:
Dank je, ik heb er alweer een slapeloze nacht opzitten, ik heb het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen voor een jury
Veel sterkte morgen!
Jouw werkgever kiest ervoor om voor de meest goedkope oplossing te gaan door mensen na een paar tijdelijke contracten weg te sturen. Hierdoor moet jij steeds mensen inwerken. Dus het feit dat het niet goed met jou gaat is een gevolg van hun keuze.
Dank je, ik heb er alweer een slapeloze nacht opzitten, ik heb het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen voor een jury
Veel sterkte morgen!
Jouw werkgever kiest ervoor om voor de meest goedkope oplossing te gaan door mensen na een paar tijdelijke contracten weg te sturen. Hierdoor moet jij steeds mensen inwerken. Dus het feit dat het niet goed met jou gaat is een gevolg van hun keuze.
zondag 7 februari 2016 om 19:48
Hi missfitz, misschien is het allang gezegd (heb snel gelezen) maar vergeet niet dat de bedrijfsarts wordt betaald door de werkgever. Stap niet in de valkuil om deze arts te zien als een behandelend arts. De bedrijfsarts staat niet (per definitie) aan jouw kant en wordt er veelal rechtstreeks door de werkgever betaald (afhankelijk van de constructie). Het is vaak niet in je voordeel om te snel om naar de bedrijfsarts te gaan maar éérst een traject op te starten met psycholoog of minimaal de huisarts aan jouw kant. Ik ben jarenlang leidinggevende geweest dus geloof me, ik weet hoe het werkt. Maak je 'case' sterk door je te laten adviseren door mensen die er geen belang bij hebben om zo snel mogelijk aan het werk te gaan maar die er belang bij hebben dat jij beter wordt/je beter gaat voelen. Je hoeft zeker niet je hele hebben en houden op tafel te leggen maar wees wel eerlijk en zwak het zeker niet af; uiteindelijk beoordeeld hij jouw proces en je hebt er niks aan als je te snel weer aan het werk gaat. Laat je niet onder druk zetten en wees duidelijk en eerlijk.
zondag 7 februari 2016 om 20:10
quote:missfitz schreef op 03 februari 2016 @ 15:27:
[...]
Die capaciteit erbij, dat zit er dus niet in. De instroom is qua werk alleen al vorig jaar met 33 procent gestegen maar we krijgen er dus niemand bij. Sterker nog, de ervaren mensen die dreigen een vast contract te krijgen na een aantal jaarcontracten, die vliegen er allemaal uit of vertrekken zelf. Dus je bent alleen maar aan het inwerken. Heel belangrijk, maar eigenlijk heb je daar de tijd en energie niet voor.
Inmiddels weer contact gehad met het werk, ze willen maandag om de tafel, een gesprek met mij, mijn lg en een teamleider. Ik zie daar nu al tegenop
Herkenbaar hoor. Je zou denken dat we in dezelfde sector werken. Ik heb niet echt tips. Zelf kreeg ik idd te horen grenzen trekken en delegeren. Maar delegeren wordt lastig als iedereen structureel overloopt.
Grenzen trekken idem, komt het via een achterdeur toch weer op je bord.
Veel sterkte en succes met je gesprek. Hopelijk levert het wat op.
[...]
Die capaciteit erbij, dat zit er dus niet in. De instroom is qua werk alleen al vorig jaar met 33 procent gestegen maar we krijgen er dus niemand bij. Sterker nog, de ervaren mensen die dreigen een vast contract te krijgen na een aantal jaarcontracten, die vliegen er allemaal uit of vertrekken zelf. Dus je bent alleen maar aan het inwerken. Heel belangrijk, maar eigenlijk heb je daar de tijd en energie niet voor.
Inmiddels weer contact gehad met het werk, ze willen maandag om de tafel, een gesprek met mij, mijn lg en een teamleider. Ik zie daar nu al tegenop
Herkenbaar hoor. Je zou denken dat we in dezelfde sector werken. Ik heb niet echt tips. Zelf kreeg ik idd te horen grenzen trekken en delegeren. Maar delegeren wordt lastig als iedereen structureel overloopt.
Grenzen trekken idem, komt het via een achterdeur toch weer op je bord.
Veel sterkte en succes met je gesprek. Hopelijk levert het wat op.
zondag 7 februari 2016 om 20:13
quote:missfitz schreef op 05 februari 2016 @ 12:39:
[...]
Nou ja, ik begrijp het gevoel wel, je denkt aan de "problemen" die je veroorzaakt met je ziekmelding, de druk op andere collega's. Maar eigenlijk moet jij jouw problemen voorop stellen, JIJ voelt je niet ok, en dat wordt alleen maar erger. En ze vinden er echt wel een oplossing voor. Ik ga ervan uit dat alles op mijn werk nu ook gewoon doorgaat, dat de puinhoop alleen maar groter wordt etc. Prima, misschien gaan er dan eens wat ogen open dat er iets aan de situatie moet gebeuren.Dat zijn echt niet jouw problemen, maar het probleem van de werkgever. Denk daar aan! Zorg goed voor jezelf.
[...]
Nou ja, ik begrijp het gevoel wel, je denkt aan de "problemen" die je veroorzaakt met je ziekmelding, de druk op andere collega's. Maar eigenlijk moet jij jouw problemen voorop stellen, JIJ voelt je niet ok, en dat wordt alleen maar erger. En ze vinden er echt wel een oplossing voor. Ik ga ervan uit dat alles op mijn werk nu ook gewoon doorgaat, dat de puinhoop alleen maar groter wordt etc. Prima, misschien gaan er dan eens wat ogen open dat er iets aan de situatie moet gebeuren.Dat zijn echt niet jouw problemen, maar het probleem van de werkgever. Denk daar aan! Zorg goed voor jezelf.
zondag 7 februari 2016 om 20:31
Ik heb je post al eerder gelezen, en de laatste reacties nog niet helemaal doorgenomen, maar ik zag opmerkingen voorbij komen... Ik moet nu echt even reageren.
Ga naar de bedrijfsarts. Je hebt je ziek gemeld, wacht niet tot je opgeroepen wordt (dat gebeurd namelijk niet per definitie op korte termijn plus dat je werk je bij de arbodienst ziek gemeld moet hebben, weet je of ze dat hebben gedaan?). Je kunt altijd zelf contact opnemen met de arbodienst en dat zou ik zeker doen!
Ziekmelden. Ik heb het vorig jaar niet gedaan, en na maanden improductief gedonder ben ik wekelijks een dag vrij gaan nemen. Want: werkgever ging gestrekt, accepteerde geen ziekmelding. Dat kon en kan ik begrijpen, als je een bedrijf runt kun je sommige medewerkers niet missen, en hij zag het in z'n hoofd al helemaal gebeuren: 'het begint met een ziekmelding en daarna ben je ze maanden kwijt'. Terwijl mijn bedoeling was: ziek melden en zonder druk daardoor toch door kunnen werken.
Ik heb vrij genomen, dat heeft wel iets geholpen, maar achteraf had ik dat liever onder de vlag 'ziek' gedaan, achteraf voel ik me hierdoor zo miskent, genegeerd, ik raak daar nog door van streek en dat had niet gehoeven. Dus.
Meld je ziek. Ga naar de arboarts. Wees bereid tot meewerken maar stel wlk gesprek uit tot na overleg met de arboarts. En ga naar de huisarts, want de arboarts gaat je problemen niet oplossen. En tot slot: hou je werkgever op de hoogte. Bel elke week, ga langs en werk zoveel je kunt (ga niet over je grens heen) op een tempo dat voor je gevoel onder het jouwe ligt. Ga niet zo door! Je helpt jezelf de vernieling in, en voor wie? Je werk is niet je leven. Dit is niet jouw bedrijf. En je hoeft dit niet alleen te doen
Ga naar de bedrijfsarts. Je hebt je ziek gemeld, wacht niet tot je opgeroepen wordt (dat gebeurd namelijk niet per definitie op korte termijn plus dat je werk je bij de arbodienst ziek gemeld moet hebben, weet je of ze dat hebben gedaan?). Je kunt altijd zelf contact opnemen met de arbodienst en dat zou ik zeker doen!
Ziekmelden. Ik heb het vorig jaar niet gedaan, en na maanden improductief gedonder ben ik wekelijks een dag vrij gaan nemen. Want: werkgever ging gestrekt, accepteerde geen ziekmelding. Dat kon en kan ik begrijpen, als je een bedrijf runt kun je sommige medewerkers niet missen, en hij zag het in z'n hoofd al helemaal gebeuren: 'het begint met een ziekmelding en daarna ben je ze maanden kwijt'. Terwijl mijn bedoeling was: ziek melden en zonder druk daardoor toch door kunnen werken.
Ik heb vrij genomen, dat heeft wel iets geholpen, maar achteraf had ik dat liever onder de vlag 'ziek' gedaan, achteraf voel ik me hierdoor zo miskent, genegeerd, ik raak daar nog door van streek en dat had niet gehoeven. Dus.
Meld je ziek. Ga naar de arboarts. Wees bereid tot meewerken maar stel wlk gesprek uit tot na overleg met de arboarts. En ga naar de huisarts, want de arboarts gaat je problemen niet oplossen. En tot slot: hou je werkgever op de hoogte. Bel elke week, ga langs en werk zoveel je kunt (ga niet over je grens heen) op een tempo dat voor je gevoel onder het jouwe ligt. Ga niet zo door! Je helpt jezelf de vernieling in, en voor wie? Je werk is niet je leven. Dit is niet jouw bedrijf. En je hoeft dit niet alleen te doen
zondag 7 februari 2016 om 21:16
die afspraak met de bedrijfsarts staat inderdaad al vast, op mijn verzoek. Mijn leidinggevende kan mijn belastbaarheid immers niet bepalen. Die afspraak van morgen lijkt mij ook nogal zinloos, aangezien men het wil hebben over bv. aanpassing van taken, vrij nemen, halve dagen etc. Het lijkt er op dat ze willen voorkomen dat ik uit val. Guess what, ik ben al ziek. Ik heb het van de week al duidelijk aangegeven dat dat ook op advies van de huisarts is, maar het kwartje viel niet.
zondag 7 februari 2016 om 21:48
quote:tvandattum schreef op 07 februari 2016 @ 20:10:
[...]
Herkenbaar hoor. Je zou denken dat we in dezelfde sector werken. Ik heb niet echt tips. Zelf kreeg ik idd te horen grenzen trekken en delegeren. Maar delegeren wordt lastig als iedereen structureel overloopt.
Grenzen trekken idem, komt het via een achterdeur toch weer op je bord.
Veel sterkte en succes met je gesprek. Hopelijk levert het wat op.Delegeren... inderdaad, aan wie? Aan mijn collega's die ook overbelast dreigen te raken? Of aan de collega's die er net een blauwe maandag zitten . Ik werk in de publieke sector.
[...]
Herkenbaar hoor. Je zou denken dat we in dezelfde sector werken. Ik heb niet echt tips. Zelf kreeg ik idd te horen grenzen trekken en delegeren. Maar delegeren wordt lastig als iedereen structureel overloopt.
Grenzen trekken idem, komt het via een achterdeur toch weer op je bord.
Veel sterkte en succes met je gesprek. Hopelijk levert het wat op.Delegeren... inderdaad, aan wie? Aan mijn collega's die ook overbelast dreigen te raken? Of aan de collega's die er net een blauwe maandag zitten . Ik werk in de publieke sector.
zondag 7 februari 2016 om 22:04
Delegeren, not your business! Geen idee of we hier tot je door kunnen dringen (ik hoop het!). Ik ken dat zo goed, een ander niet willen (over)belasten, even doorbijten, weten dat iedereen 'misbaar' is ('stel dat je een ongeluk krijgt') en dan zelf ondanks die wetenschap doorgaan... Niet doen!
Niemand op het werk zit er voor jou, ze hebben allemaal een andere taak. Als jij 's nachts wakker ligt, niet hun probleem. Ook al bedoelen ze het oprecht goed (dat kan echt zo zijn).
Blijf lezen, zelf naar oplossingen zoeken, en weet dat de weg terug veel tijd kost. Maar ga daar wel naar op zoek! En neem zelf de regie in handen. Hier posten is alvast een goed idee. Probleem onderkennen is stap 1. Heb je thuis, in je omgeving mensen die je begrijpen of kunnen ondersteunen? Met je mee kunnen denken?
Dat gesprek morgen, doe het niet. En sowieso, licht het nu nog niet toe, geen afspraken over vrij nemen (over vrij nemen kun je nu niet oordelen, bovendien, je bent ziek). Opties bespreken met specialisten en daarna vervolgstappen zetten in overleg met je werk. Ze mogen betrokken zijn, meer niet.
Het komt sterk over als je nu voor jezelf op komt.
Je bent ziek. Dat is nu eenmaal zo, echt, en dat is ook iets wat je moet accepteren, waarschijnlijk noem je jezelf nu ziek, maar gelóóf je jezelf ook? Je lichaam kan er trouwens beter aan toe zijn, of eerder opknappen dan je mentale gesteldheid, zie dat los van elkaar. Dat lichaam valt niet zomaar om, dat hobbelt wel mee (wel goed voor zorgen trouwens), maar je geest moet op dit moment de zwaarste strijd aan. Dat gaat je lukken, maar je moet dat nog wel 'even' doen.
Niemand op het werk zit er voor jou, ze hebben allemaal een andere taak. Als jij 's nachts wakker ligt, niet hun probleem. Ook al bedoelen ze het oprecht goed (dat kan echt zo zijn).
Blijf lezen, zelf naar oplossingen zoeken, en weet dat de weg terug veel tijd kost. Maar ga daar wel naar op zoek! En neem zelf de regie in handen. Hier posten is alvast een goed idee. Probleem onderkennen is stap 1. Heb je thuis, in je omgeving mensen die je begrijpen of kunnen ondersteunen? Met je mee kunnen denken?
Dat gesprek morgen, doe het niet. En sowieso, licht het nu nog niet toe, geen afspraken over vrij nemen (over vrij nemen kun je nu niet oordelen, bovendien, je bent ziek). Opties bespreken met specialisten en daarna vervolgstappen zetten in overleg met je werk. Ze mogen betrokken zijn, meer niet.
Het komt sterk over als je nu voor jezelf op komt.
Je bent ziek. Dat is nu eenmaal zo, echt, en dat is ook iets wat je moet accepteren, waarschijnlijk noem je jezelf nu ziek, maar gelóóf je jezelf ook? Je lichaam kan er trouwens beter aan toe zijn, of eerder opknappen dan je mentale gesteldheid, zie dat los van elkaar. Dat lichaam valt niet zomaar om, dat hobbelt wel mee (wel goed voor zorgen trouwens), maar je geest moet op dit moment de zwaarste strijd aan. Dat gaat je lukken, maar je moet dat nog wel 'even' doen.
zondag 7 februari 2016 om 22:13
Dat gesprek morgen afzeggen, daar heb ik ook aan gedacht. Maar voor mijn gevoel gooi ik dan de deur dicht. Ik voel me nog totaal niet beter, sterker nog, ik ben tot nu toe dus in mijn hoofd alleen maar meer met werk bezig geweest, door dat gesprek morgen, door de afspraak met de bedrijfsarts. Afgelopen nacht heb ik er nog een potje over liggen janken. Het werkt zó averechts. Gelukkig heb ik mensen die goed op me letten, en me terugfluiten als dat nodig is.
zondag 7 februari 2016 om 22:24
Ja (in reactie op een post van Wilhelmina_wever) de werkgever heeft een contract bij een arbodienst. Mijn ervaring is dat de bedrijfsarts zowel werkgever als werknemer adviseert.
Wilhelmina-wever haar ervaring als leidinggevende wil niet zeggen dat het er overal zo aan toe gaat. Redelijk schandalig trouwens als een leidinggevende alleen geeft om de belangen van het werk/organisatie en niet ook kijkt wat in het belang van de werknemer is. Kennelijk in opdracht van de 'grote baas'.
Misschien heb ik het enorm getroffen met de bedrijfsarts en degenen op het werk met wie ik aan mijn re-integratie werk. Missfitz: ik hoop dat de moed je niet nog verder in de schoenen is gezonken na de post van Wilhelmina_wever....
Over het starten van een traject met een psycholoog kan de bedrijfsarts adviseren en vaak geeft de huisarts een verwijzing in verband met de ziektekostenverzekering. De verzekering dekte bij mij niet alle kosten, mijn werkgever (hoewel ik dat zelf was, beetje ingewikkeld verhaal) heeft alle overige kosten betaald (ook mijn eigen risico) juist vanwege het advies van de bedrijfsarts. Er zijn dus ook onafhankelijke bedrijfsartsen en werkgevers die naar de adviezen van de bedrijfsarts luisteren
Wilhelmina-wever haar ervaring als leidinggevende wil niet zeggen dat het er overal zo aan toe gaat. Redelijk schandalig trouwens als een leidinggevende alleen geeft om de belangen van het werk/organisatie en niet ook kijkt wat in het belang van de werknemer is. Kennelijk in opdracht van de 'grote baas'.
Misschien heb ik het enorm getroffen met de bedrijfsarts en degenen op het werk met wie ik aan mijn re-integratie werk. Missfitz: ik hoop dat de moed je niet nog verder in de schoenen is gezonken na de post van Wilhelmina_wever....
Over het starten van een traject met een psycholoog kan de bedrijfsarts adviseren en vaak geeft de huisarts een verwijzing in verband met de ziektekostenverzekering. De verzekering dekte bij mij niet alle kosten, mijn werkgever (hoewel ik dat zelf was, beetje ingewikkeld verhaal) heeft alle overige kosten betaald (ook mijn eigen risico) juist vanwege het advies van de bedrijfsarts. Er zijn dus ook onafhankelijke bedrijfsartsen en werkgevers die naar de adviezen van de bedrijfsarts luisteren
zondag 7 februari 2016 om 22:27
quote:missfitz schreef op 07 februari 2016 @ 22:13:
Dat gesprek morgen afzeggen, daar heb ik ook aan gedacht. Maar voor mijn gevoel gooi ik dan de deur dicht. Ik voel me nog totaal niet beter, sterker nog, ik ben tot nu toe dus in mijn hoofd alleen maar meer met werk bezig geweest, door dat gesprek morgen, door de afspraak met de bedrijfsarts. Afgelopen nacht heb ik er nog een potje over liggen janken. Het werkt zó averechts. Gelukkig heb ik mensen die goed op me letten, en me terugfluiten als dat nodig is.Als je je niet goed voelt bij het afzeggen van het gesprek, laat het dan door gaan. Ik hoop dat je mijn eerdere advies van hetgeen je in kunt brengen, terug leest. Blijf standvastig en laat je svp niet overreden met halfslachtige oplossingen (neem vrij, halve dagen werken etc)
Dat gesprek morgen afzeggen, daar heb ik ook aan gedacht. Maar voor mijn gevoel gooi ik dan de deur dicht. Ik voel me nog totaal niet beter, sterker nog, ik ben tot nu toe dus in mijn hoofd alleen maar meer met werk bezig geweest, door dat gesprek morgen, door de afspraak met de bedrijfsarts. Afgelopen nacht heb ik er nog een potje over liggen janken. Het werkt zó averechts. Gelukkig heb ik mensen die goed op me letten, en me terugfluiten als dat nodig is.Als je je niet goed voelt bij het afzeggen van het gesprek, laat het dan door gaan. Ik hoop dat je mijn eerdere advies van hetgeen je in kunt brengen, terug leest. Blijf standvastig en laat je svp niet overreden met halfslachtige oplossingen (neem vrij, halve dagen werken etc)
zondag 7 februari 2016 om 22:28
Als je dat gesprek dan toch aangaat; wees niet flexibel voor wat betreft er met jou aan de hand is. Jij bent nu ziek. Je begrijpt uiteraard hun standpunt. Maar het traject van beter worden en weer aan het werk gaan, daar kun je niets over zeggen. Daarvoor ga je hulp inschakelen: via de huisarts, een psycholoog, een therapeut whatever. Maar momenteel kun jij daarover niets met hun afspreken, want jij bent daarin niet deskundig, jij bent degene die nu ziekgemeld is en blijft en hulp gaat inschakelen om weer beter te worden. Jouw leidinggevende is daarin helaas ook niet deskundig, dus zij kan jou helaas niet adviseren.
