Psyche
alle pijlers
Burn-out
vrijdag 13 maart 2015 om 19:30
Twijfel tussen werk & studie en tussen psyche... Toch maar hier geplaatst.
Ik heb een burn-out.. 28 jaar en nu al niet meer kunnen. Voelt alsof ik gefaald heb. Heb ook even geen idee hoe nu verder.
Liep al bij psycholoog voordat bedrijfsarts aangaf dat ik flink wat stappen terug moet doen. Van de week gesprek gehad bij psycholoog en heb daar 40 minuten m'n schouders opgehaald, ik weet even niks, het interesseert me op dit moment allemaal niks.
Over 3 weken weer naar bedrijfsarts. Tot die tijd halve dagen werken.. Uh, ik wilde eigenlijk vorige week al naar 6 uur gaan. Doe maar niet en als je opbouwt is dat met 1 uur en dat minimaal 2 weken volhouden. Hou er rekening mee dat je rond juni pas weer volledig aan het werk bent.
Daarnaast ga je aangemeld worden voor een coachingstraject om je grenzen te kunnen stellen en nee te kunnen zeggen.
Na 1,5 week valt het kwartje en ik kan op dit moment alleen maar huilen, zie even niks positiefs. Doe wel dingen en probeer te genieten, maar ben ongelooflijk veel bezig met m'n werk en wat er allemaal op me afkomt.. Ik snap niet hoe dit op deze leeftijd mij al kan overkomen (tuurlijk snap ik het wel, signalen waren er, maar waarom heb ik er niet naar gehandeld?)
Wat wil ik met dit topic; ook daar heb ik even geen idee van. Ervaringen, steunl etc. Alles is even welkom
Ik heb een burn-out.. 28 jaar en nu al niet meer kunnen. Voelt alsof ik gefaald heb. Heb ook even geen idee hoe nu verder.
Liep al bij psycholoog voordat bedrijfsarts aangaf dat ik flink wat stappen terug moet doen. Van de week gesprek gehad bij psycholoog en heb daar 40 minuten m'n schouders opgehaald, ik weet even niks, het interesseert me op dit moment allemaal niks.
Over 3 weken weer naar bedrijfsarts. Tot die tijd halve dagen werken.. Uh, ik wilde eigenlijk vorige week al naar 6 uur gaan. Doe maar niet en als je opbouwt is dat met 1 uur en dat minimaal 2 weken volhouden. Hou er rekening mee dat je rond juni pas weer volledig aan het werk bent.
Daarnaast ga je aangemeld worden voor een coachingstraject om je grenzen te kunnen stellen en nee te kunnen zeggen.
Na 1,5 week valt het kwartje en ik kan op dit moment alleen maar huilen, zie even niks positiefs. Doe wel dingen en probeer te genieten, maar ben ongelooflijk veel bezig met m'n werk en wat er allemaal op me afkomt.. Ik snap niet hoe dit op deze leeftijd mij al kan overkomen (tuurlijk snap ik het wel, signalen waren er, maar waarom heb ik er niet naar gehandeld?)
Wat wil ik met dit topic; ook daar heb ik even geen idee van. Ervaringen, steunl etc. Alles is even welkom
vrijdag 13 maart 2015 om 19:59
quote:Fruity-Pebbles schreef op 13 maart 2015 @ 19:50:
Meerdere oorzaken. Voornamelijk mensen niet teleur willen stellen door nee te zeggen. Dus zeg ik geen nee. Daarnaast dubbel functie gehad voor een paar maanden en aantal grote projecten waar ik aan deel moest nemenOverspannen of oververmoeid kán na een paar maanden veel uren draaien, maar burn-out niet. Dan moet er meer aan de hand zijn.
Meerdere oorzaken. Voornamelijk mensen niet teleur willen stellen door nee te zeggen. Dus zeg ik geen nee. Daarnaast dubbel functie gehad voor een paar maanden en aantal grote projecten waar ik aan deel moest nemenOverspannen of oververmoeid kán na een paar maanden veel uren draaien, maar burn-out niet. Dan moet er meer aan de hand zijn.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 13 maart 2015 om 20:15
quote:Fruity-Pebbles schreef op 13 maart 2015 @ 20:02:
Geef ook aan dat er meerdere oorzaken zijn.Tja, maar je geeft ook niet meer informatie. Dus hoe kan je dan verwachten dat mensen snappen wat er aan de hand is of je advies kunnen geven?
Geef ook aan dat er meerdere oorzaken zijn.Tja, maar je geeft ook niet meer informatie. Dus hoe kan je dan verwachten dat mensen snappen wat er aan de hand is of je advies kunnen geven?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 13 maart 2015 om 20:17
De bekende druppel is een vervelende uitkomst in mijn privé situatie die ik ivm herkenbaarheid graag voor mezelf houd.
Echter spelen de werkgerelateerde zaken voor een deel een aantal maanden. Het mensen niet teleur willen stellen speelt echter al heel wat jaren.
Er is zeker meer aan de hand, maar ivm herkenbaarheid ga ik daar even verder niet op in.
Burn-out wordt echter niet voor niets door bedrijfsarts, huisarts en psycholoog (onafhankelijk van elkaar) gesteld
Echter spelen de werkgerelateerde zaken voor een deel een aantal maanden. Het mensen niet teleur willen stellen speelt echter al heel wat jaren.
Er is zeker meer aan de hand, maar ivm herkenbaarheid ga ik daar even verder niet op in.
Burn-out wordt echter niet voor niets door bedrijfsarts, huisarts en psycholoog (onafhankelijk van elkaar) gesteld
vrijdag 13 maart 2015 om 20:22
quote:pejeka schreef op 13 maart 2015 @ 20:15:
[...]
Tja, maar je geeft ook niet meer informatie. Dus hoe kan je dan verwachten dat mensen snappen wat er aan de hand is of je advies kunnen geven?
Ik verwacht op dit moment ook niks. Meerder oorzaken en de voornaamste (werkgeralateerd) benoemen is voldoende wat mij betreft.
Weet ook niet zo goed wat ik dan wel wil of verwacht. Weet het echt even niet meer.
Merk ook weerstand bij mezelf hoor, misschien dat dat bij jou ook overkomt. Maar weet ook niet hoe dit om te buigen op dit moment.
[...]
Tja, maar je geeft ook niet meer informatie. Dus hoe kan je dan verwachten dat mensen snappen wat er aan de hand is of je advies kunnen geven?
Ik verwacht op dit moment ook niks. Meerder oorzaken en de voornaamste (werkgeralateerd) benoemen is voldoende wat mij betreft.
Weet ook niet zo goed wat ik dan wel wil of verwacht. Weet het echt even niet meer.
Merk ook weerstand bij mezelf hoor, misschien dat dat bij jou ook overkomt. Maar weet ook niet hoe dit om te buigen op dit moment.
vrijdag 13 maart 2015 om 20:26
quote:Fruity-Pebbles schreef op 13 maart 2015 @ 20:22:
[...]
Ik verwacht op dit moment ook niks. Meerder oorzaken en de voornaamste (werkgeralateerd) benoemen is voldoende wat mij betreft.
Weet ook niet zo goed wat ik dan wel wil of verwacht. Weet het echt even niet meer.
Merk ook weerstand bij mezelf hoor, misschien dat dat bij jou ook overkomt. Maar weet ook niet hoe dit om te buigen op dit moment.Ombuigen gaat ook niet van de ene op de andere dag. Belangrijk is dat je voor jezelf in kaart hebt wat het heeft veroorzaakt en er iets aan doen. Of in elk geval met je verleden leren omgaan, het een plaats geven en leren beseffen dat het verleden het verleden is en je morgen opnieuw kunt en mag beginnen.
[...]
Ik verwacht op dit moment ook niks. Meerder oorzaken en de voornaamste (werkgeralateerd) benoemen is voldoende wat mij betreft.
Weet ook niet zo goed wat ik dan wel wil of verwacht. Weet het echt even niet meer.
Merk ook weerstand bij mezelf hoor, misschien dat dat bij jou ook overkomt. Maar weet ook niet hoe dit om te buigen op dit moment.Ombuigen gaat ook niet van de ene op de andere dag. Belangrijk is dat je voor jezelf in kaart hebt wat het heeft veroorzaakt en er iets aan doen. Of in elk geval met je verleden leren omgaan, het een plaats geven en leren beseffen dat het verleden het verleden is en je morgen opnieuw kunt en mag beginnen.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 13 maart 2015 om 20:43
Het beste wat je op dit moment kunt doen is je weerstand laten gaan. Je klinkt alsof je nog steeds hard bezig bent met controle houden. En dat is niet mogelijk bij een burn-out.
Laat je verantwoordelijkheidsgevoel los, je wil te veel en te snel.
Het lijkt erop dat je nog niet in staat bent om die dingen die de problemen veroorzaken (met name controle houden en het "te goed" willen doen) los te laten.
Richt je op de therapie, leer daar hoe je nee kunt zeggen (zonder je gelijk weer heel schuldig te voelen of te vinden dat je tekort schiet). Werk aan je eigenwaarde en aan balans in je leven. Dat is veel belangrijker (en moeilijker) dan maar weer doorgaan en zo snel mogelijk weer zoveel mogelijk te werken.
Laat je verantwoordelijkheidsgevoel los, je wil te veel en te snel.
Het lijkt erop dat je nog niet in staat bent om die dingen die de problemen veroorzaken (met name controle houden en het "te goed" willen doen) los te laten.
Richt je op de therapie, leer daar hoe je nee kunt zeggen (zonder je gelijk weer heel schuldig te voelen of te vinden dat je tekort schiet). Werk aan je eigenwaarde en aan balans in je leven. Dat is veel belangrijker (en moeilijker) dan maar weer doorgaan en zo snel mogelijk weer zoveel mogelijk te werken.
vrijdag 13 maart 2015 om 21:14
Even los van oorzaken, dit is hoe een burn-out verloopt. Heel herkenbaar.
Al is het bij mij inmiddels al heel wat jaren geleden.
Omdat je toch ook naar ervaringen vraagt, mijn verhaal. Dat niet het jouwe hoeft te worden, maar als het wel zo gaat: je bent niet de enige en het ligt niet aan jou!!!
Ik was een paar weken voor mijn vakantie al een keer bij de huisarts geweest omdat ik zo slecht sliep en zo maalde. Paar slaappillen gekregen. Ik had gehoopt dat ik er na drie weken vakantie weer tegen zou kunnen, maar nee dus. En een paar weken later ging het niet meer. Ik heb afgesproken halve dagen te gaan werken, maar dat maakte het alleen maar erger, omdat ik toch probeerde zo veel mogelijk van mijn normale werk in de helft van de tijd te stoppen. En toen kwam het moment. Met een psycholoog gaan praten, tegen wie ik zei dat ik bij haar kwam om te kijken hoe ik een burn-out kon voorkomen. Dat lukt niet, zei ze; je hebt er namelijk al één. En reken er maar op dat het een maand of negen gaat duren voor je er weer helemaal vanaf bent. Blijf eerst maar eens een tijdje thuis.
Ik ging met dat verhaal naar de bedrijfsarts, die heel begripvol reageerde. Je zult merken, zei ze, dat je nu ook heel erg overgevoelig bent voor prikkels uit je omgeving. Je wilt nu even niet te veel drukte om je heen.
Nou, daar had ik gelukkig geen last van. Na de afspraak ging ik nog even de stad in om sokken te kopen, op de bovenverdieping van het warenhuis. Ik stond op de roltrap naar boven toen er ineens een golf van paniek door me heensloeg. Wat deed ik hier tussen al die mensen, ik wilde eruit, eruit, eruit... Ik kan me niet meer herinneren hoe ik thuisgekomen ben. (En ik was wel met de auto...) Ik voelde me alsof er een vrachtwagen over me heengereden was, helemaal beurs.
Ik ben twee weken thuis geweest (ik heb veel fietstochtjes door de weilanden gemaakt, dat was zo ongeveer het enige wat ik kon naast slapen) en toe heel langzaam weer wat gaan werken. Twee keer twee uurtjes per week, toen drie keer twee uurtjes. Pas na een maand of drie zat ik weer op mijn normale 36 uur, maar inhoudelijk nog lang niet. Ik wilde best klusjes doen, maar alsjeblieft geen mensen om me heen, geen telefoontjes, en vooral geen verantwoordelijkheid.
Ik had gesprekken met de psycholoog en we hebben heus in mijn hoofd een stuk aan de oorzaken kunnen doen. Maar ik bleef erin hangen, in dat matte gevoel. Uiteindelijk was het mijn huisarts die me aanraadde een half jaar antidepressiva te gaan slikken. Na twee weken gingen die wat doen en niet veel later voelde ik me eindelijk weer mijn gewone ik. Negen maanden nadat de psycholoog gezegd had dat ik maar op negen maanden herstel moest rekenen.
Nou ja, niet helemaal meer mijn gewone ik. Het cliché was waar bij mij: ik ben er sterker uit gekomen. Ik houd mee rekening met mezelf, luister beter naar de signalen van mijn lichaam. En niet dat ik het leven altijd makkelijk vind, verre van dat; maar ik geniet er wel van!
Daar ga jij ook weer komen TO. Echt waar. Makkelijk zal het niet zijn, maar je komt hieruit!
Al is het bij mij inmiddels al heel wat jaren geleden.
Omdat je toch ook naar ervaringen vraagt, mijn verhaal. Dat niet het jouwe hoeft te worden, maar als het wel zo gaat: je bent niet de enige en het ligt niet aan jou!!!
Ik was een paar weken voor mijn vakantie al een keer bij de huisarts geweest omdat ik zo slecht sliep en zo maalde. Paar slaappillen gekregen. Ik had gehoopt dat ik er na drie weken vakantie weer tegen zou kunnen, maar nee dus. En een paar weken later ging het niet meer. Ik heb afgesproken halve dagen te gaan werken, maar dat maakte het alleen maar erger, omdat ik toch probeerde zo veel mogelijk van mijn normale werk in de helft van de tijd te stoppen. En toen kwam het moment. Met een psycholoog gaan praten, tegen wie ik zei dat ik bij haar kwam om te kijken hoe ik een burn-out kon voorkomen. Dat lukt niet, zei ze; je hebt er namelijk al één. En reken er maar op dat het een maand of negen gaat duren voor je er weer helemaal vanaf bent. Blijf eerst maar eens een tijdje thuis.
Ik ging met dat verhaal naar de bedrijfsarts, die heel begripvol reageerde. Je zult merken, zei ze, dat je nu ook heel erg overgevoelig bent voor prikkels uit je omgeving. Je wilt nu even niet te veel drukte om je heen.
Nou, daar had ik gelukkig geen last van. Na de afspraak ging ik nog even de stad in om sokken te kopen, op de bovenverdieping van het warenhuis. Ik stond op de roltrap naar boven toen er ineens een golf van paniek door me heensloeg. Wat deed ik hier tussen al die mensen, ik wilde eruit, eruit, eruit... Ik kan me niet meer herinneren hoe ik thuisgekomen ben. (En ik was wel met de auto...) Ik voelde me alsof er een vrachtwagen over me heengereden was, helemaal beurs.
Ik ben twee weken thuis geweest (ik heb veel fietstochtjes door de weilanden gemaakt, dat was zo ongeveer het enige wat ik kon naast slapen) en toe heel langzaam weer wat gaan werken. Twee keer twee uurtjes per week, toen drie keer twee uurtjes. Pas na een maand of drie zat ik weer op mijn normale 36 uur, maar inhoudelijk nog lang niet. Ik wilde best klusjes doen, maar alsjeblieft geen mensen om me heen, geen telefoontjes, en vooral geen verantwoordelijkheid.
Ik had gesprekken met de psycholoog en we hebben heus in mijn hoofd een stuk aan de oorzaken kunnen doen. Maar ik bleef erin hangen, in dat matte gevoel. Uiteindelijk was het mijn huisarts die me aanraadde een half jaar antidepressiva te gaan slikken. Na twee weken gingen die wat doen en niet veel later voelde ik me eindelijk weer mijn gewone ik. Negen maanden nadat de psycholoog gezegd had dat ik maar op negen maanden herstel moest rekenen.
Nou ja, niet helemaal meer mijn gewone ik. Het cliché was waar bij mij: ik ben er sterker uit gekomen. Ik houd mee rekening met mezelf, luister beter naar de signalen van mijn lichaam. En niet dat ik het leven altijd makkelijk vind, verre van dat; maar ik geniet er wel van!
Daar ga jij ook weer komen TO. Echt waar. Makkelijk zal het niet zijn, maar je komt hieruit!
Pluk de dag! - In loving memory A.C. ❤
zaterdag 14 maart 2015 om 09:33
Ik slaap redelijk tot goed. Wordt wel veel wakker 's nachts, maar val ook redelijk snel weer in slaap.
Wil inderdaad te veel controle houden over het verloop, wil dit helemaal uitgestippeld hebben. De lat moet lager en reëler gelegd worden, leg hem te hoog, dat weet ik.
Maandag vraag ik aan HR hoe het zit met het coachingstraject, anders ga ik zelf zoeken, duurt me te lang.
Wil aan de slag om de bekende valkuilen te herkennen, of zelfs niet meer in de bekende valkuil te hoeven te stappen.
Ga zo boodschappen doen, vriend mag ze opruimen Vanmiddag hebben we een afspraak. Morgen staat ook volgepland. Volgende week een weekend waarin we geen afspraken hebben en waar ook geen afspraken in komen te staan!
Wil inderdaad te veel controle houden over het verloop, wil dit helemaal uitgestippeld hebben. De lat moet lager en reëler gelegd worden, leg hem te hoog, dat weet ik.
Maandag vraag ik aan HR hoe het zit met het coachingstraject, anders ga ik zelf zoeken, duurt me te lang.
Wil aan de slag om de bekende valkuilen te herkennen, of zelfs niet meer in de bekende valkuil te hoeven te stappen.
Ga zo boodschappen doen, vriend mag ze opruimen Vanmiddag hebben we een afspraak. Morgen staat ook volgepland. Volgende week een weekend waarin we geen afspraken hebben en waar ook geen afspraken in komen te staan!
zaterdag 14 maart 2015 om 14:44
heb je het topic Jong & burnout al gelezen? Jong en burnout
Uren leesvoer vol ervaringen en tips van jonge meiden in hetzelfde schuitje. Als je zin hebt om mee te schrijven, doen! Maar ook om te lezen kan het erg fijn zijn- zoveel mensen die nu meemaken wat jij ook ervaart!
Heel veel sterkte, komt echt weer allemaal goed, al voelt het nu waarschijnlijk absoluut niet zo. Sterkte!!
Uren leesvoer vol ervaringen en tips van jonge meiden in hetzelfde schuitje. Als je zin hebt om mee te schrijven, doen! Maar ook om te lezen kan het erg fijn zijn- zoveel mensen die nu meemaken wat jij ook ervaart!
Heel veel sterkte, komt echt weer allemaal goed, al voelt het nu waarschijnlijk absoluut niet zo. Sterkte!!
zaterdag 14 maart 2015 om 20:56
vrijdag 7 augustus 2015 om 08:59
Wat vervelend voor je. Ben benieuwd hoe het nu met je gaat?!
Ten eerste: je hebt absoluut niet gefaald. Mensen die een burn-out krijgen, hebben juist hele mooie eigenschappen. Ze zijn heel loyaal bijvoorbeeld naar werk en vrienden toe. En ze willen er graag voor anderen zijn. Je bent 'gewoon' te lang over je grenzen gegaan.
Ik kreeg zelf ook een flinke burn-out, toen ik bijna 30 jaar was, dus ik weet waar je doorheen gaat.
Blijf naar je lichaam luisteren. (En wat goed dat je al gaat leren om grenzen te stellen en 'nee' te zeggen. Dat is voor mij ook een enorme les geweest).
En zoals *bloem zegt, het topic Jong en burnout is ook erg fijn om te lezen (of zelf je verhaal te doen).
Sterkte! Liefs,
Ten eerste: je hebt absoluut niet gefaald. Mensen die een burn-out krijgen, hebben juist hele mooie eigenschappen. Ze zijn heel loyaal bijvoorbeeld naar werk en vrienden toe. En ze willen er graag voor anderen zijn. Je bent 'gewoon' te lang over je grenzen gegaan.
Ik kreeg zelf ook een flinke burn-out, toen ik bijna 30 jaar was, dus ik weet waar je doorheen gaat.
Blijf naar je lichaam luisteren. (En wat goed dat je al gaat leren om grenzen te stellen en 'nee' te zeggen. Dat is voor mij ook een enorme les geweest).
En zoals *bloem zegt, het topic Jong en burnout is ook erg fijn om te lezen (of zelf je verhaal te doen).
Sterkte! Liefs,
Follow your Bliss
