Psyche
alle pijlers
(C)PTSS
vrijdag 26 december 2014 om 16:20
In 2012 is bij mij de diagnose CPTSS vastgesteld. Dit was voor mij geen verassing. Had hier zelf ook al aan gedacht. De diagnosestelling was voor mij een bevestiging.
Gelukkig had ik goede mensen om me heen, die me naar de juiste mensen konden doorverwijzen. Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. Daarnaast waren er ook individuele onderdelen. De groepstherapie was soms best zwaar, maar het was ook prettig om mensen te ontmoeten die aan een half woord genoeg hadden. Ik merk dat het voor 'de buitenwereld' niet zichtbaar is. De mensen in mijn directe omgeving zien een vrouw die de boel op orde heeft, werkt en leuke activiteiten doet met haar kind.
De groepstherapie heb ik een halfjaar geleden afgesloten. Ik heb nog wel individuele ondersteuning. Ik merk dat ik behoefte heb aan contact met mensen die aan een half woord genoeg hebben. Een tijdje geleden heb ik met ingeschreven bij een lotgenotenforum, maar ik merk dat die niet helpend is. Ik merk dat binnen dat forum de nadruk teveel ligt op het 'negatieve'. Ik zelf zit juist in de fase van nu en de toekomst. Natuurlijk is het verleden er en hoeft dit niet onder het kleed geschoven te worden, maar er is ook een nu en straks. Graag zou ik met mensen willen delen over hoe er wordt omgegaan met het nu (die vast wordt beïnvloed door toen). Misschien lopen we tegen dezelfde dingen aan en kunnen we elkaar hierin steunen.
Gelukkig had ik goede mensen om me heen, die me naar de juiste mensen konden doorverwijzen. Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. Daarnaast waren er ook individuele onderdelen. De groepstherapie was soms best zwaar, maar het was ook prettig om mensen te ontmoeten die aan een half woord genoeg hadden. Ik merk dat het voor 'de buitenwereld' niet zichtbaar is. De mensen in mijn directe omgeving zien een vrouw die de boel op orde heeft, werkt en leuke activiteiten doet met haar kind.
De groepstherapie heb ik een halfjaar geleden afgesloten. Ik heb nog wel individuele ondersteuning. Ik merk dat ik behoefte heb aan contact met mensen die aan een half woord genoeg hebben. Een tijdje geleden heb ik met ingeschreven bij een lotgenotenforum, maar ik merk dat die niet helpend is. Ik merk dat binnen dat forum de nadruk teveel ligt op het 'negatieve'. Ik zelf zit juist in de fase van nu en de toekomst. Natuurlijk is het verleden er en hoeft dit niet onder het kleed geschoven te worden, maar er is ook een nu en straks. Graag zou ik met mensen willen delen over hoe er wordt omgegaan met het nu (die vast wordt beïnvloed door toen). Misschien lopen we tegen dezelfde dingen aan en kunnen we elkaar hierin steunen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
vrijdag 26 december 2014 om 16:28
hoi
ik heb ook cptss en heb hiervoor twee jaar terug alweer 4 maanden in een kliniek gezeten en vijf maanden deeltijd behandeling gehad
ik heb juist vaak het gevoel dat ik helemaal geen toekomst heb. dat ik niet oud word en dat ik niet verder dan vandaag en morgen kan denken anders krijg ik paniek
Je hebt wel gelijk dat mensen meestal niks aan je zien van de ptss maar dat vind ik ook wel fijn
ik heb ook schizofrenie nog erbij
ik heb ook cptss en heb hiervoor twee jaar terug alweer 4 maanden in een kliniek gezeten en vijf maanden deeltijd behandeling gehad
ik heb juist vaak het gevoel dat ik helemaal geen toekomst heb. dat ik niet oud word en dat ik niet verder dan vandaag en morgen kan denken anders krijg ik paniek
Je hebt wel gelijk dat mensen meestal niks aan je zien van de ptss maar dat vind ik ook wel fijn
ik heb ook schizofrenie nog erbij
vrijdag 26 december 2014 om 16:40
Dat is een ingewikkelde combinatie!
De omgeving hoeft het ook niet aan mij te zien. Ik functioneer verder prima. Het is alleen lastig dat mensen me soms moeilijk begrijpen. Dan vind ik het prettig om het te delen met mensen die ook bezig zijn met nu, straks en de toekomst. Dus ook verder dan vandaag en morgen.
Ik wens jou in ieder geval heel veel sterkte
De omgeving hoeft het ook niet aan mij te zien. Ik functioneer verder prima. Het is alleen lastig dat mensen me soms moeilijk begrijpen. Dan vind ik het prettig om het te delen met mensen die ook bezig zijn met nu, straks en de toekomst. Dus ook verder dan vandaag en morgen.
Ik wens jou in ieder geval heel veel sterkte
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
vrijdag 26 december 2014 om 16:44
Ik heb zelf PTSS en heb hier EMDR voor gehad en ivm. meerdere diagnoses ook ruim2 jaar groeptherapie. Nu volg ik nog wekelijks individuele therapie.
Ikzelf ben me er wel van bewust wanneer de PTSS erg actief is. Zo kan ik bijvoorbeeld snel schrikken. Soms vinden mensen dat erg grappig (zeker als ze niet weten wat er aan de hand is) maar ik weet dan dat de PTSS actief is.
Ikzelf ben me er wel van bewust wanneer de PTSS erg actief is. Zo kan ik bijvoorbeeld snel schrikken. Soms vinden mensen dat erg grappig (zeker als ze niet weten wat er aan de hand is) maar ik weet dan dat de PTSS actief is.
vrijdag 26 december 2014 om 16:50
quote:IkBenIkenbenertrotsop schreef op 26 december 2014 @ 16:44:
Ikzelf ben me er wel van bewust wanneer de PTSS erg actief is. Zo kan ik bijvoorbeeld snel schrikken. Soms vinden mensen dat erg grappig (zeker als ze niet weten wat er aan de hand is) maar ik weet dan dat de PTSS actief is.
Ja, dat herken ik. Dat snel kunnen schrikken. Soms heb ik er een hele tijd geen last van, maar wanneer ik een drukkere periode heb (werk & privé) heb ik van die momenten.......
Heb jij dat dan ook van onverwachte harde geluiden? Ik namelijk wel. Soms gebeurt dat dan bijvoorbeeld op mijn werk (een school).
Hoe reageer jij wanneer mensen het grappig vinden (omdat ze niet weten wat er aan de hand is)?
Ikzelf ben me er wel van bewust wanneer de PTSS erg actief is. Zo kan ik bijvoorbeeld snel schrikken. Soms vinden mensen dat erg grappig (zeker als ze niet weten wat er aan de hand is) maar ik weet dan dat de PTSS actief is.
Ja, dat herken ik. Dat snel kunnen schrikken. Soms heb ik er een hele tijd geen last van, maar wanneer ik een drukkere periode heb (werk & privé) heb ik van die momenten.......
Heb jij dat dan ook van onverwachte harde geluiden? Ik namelijk wel. Soms gebeurt dat dan bijvoorbeeld op mijn werk (een school).
Hoe reageer jij wanneer mensen het grappig vinden (omdat ze niet weten wat er aan de hand is)?
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
vrijdag 26 december 2014 om 16:56
Ik heb het idd. ook meer als ik erg gespannen ben of toch al slecht in mijn vel zit. Soms is het zoeken, is de PTSS actief omdat ik slecht in mijn vel zit of is het andersom?
Ik schrik niet zo heel vaak van onverwachtse geluiden (ben vaak toch wel waakzaam en alert zelfs als ik thuis ben) Ik schrik voornamelijk als mensen mij onverwachts aanspreken of aanraken. Als mensen het grappig vinden probeer ik meestal maar mee te lachen. Als ze vragen of ik een slecht geweten heb zeg ik vaak iets als: "Dat is voor jou de vraag en voor mij om te weten". Tja ik vertel het ook niet echt aan mensen en vaak is de situatie er ook niet naar.
Soms bespreek ik het wel na met mijn vriend. Hoe ga jij daarmee om?
Ik schrik niet zo heel vaak van onverwachtse geluiden (ben vaak toch wel waakzaam en alert zelfs als ik thuis ben) Ik schrik voornamelijk als mensen mij onverwachts aanspreken of aanraken. Als mensen het grappig vinden probeer ik meestal maar mee te lachen. Als ze vragen of ik een slecht geweten heb zeg ik vaak iets als: "Dat is voor jou de vraag en voor mij om te weten". Tja ik vertel het ook niet echt aan mensen en vaak is de situatie er ook niet naar.
Soms bespreek ik het wel na met mijn vriend. Hoe ga jij daarmee om?
vrijdag 26 december 2014 om 18:21
quote:IkBenIkenbenertrotsop schreef op 26 december 2014 @ 16:56:
Ik heb het idd. ook meer als ik erg gespannen ben of toch al slecht in mijn vel zit. Soms is het zoeken, is de PTSS actief omdat ik slecht in mijn vel zit of is het andersom?
* Ja inderdaad, dat is vaak een vraag waar ik niet altijd het antwoord op kan vinden.
Ik schrik niet zo heel vaak van onverwachtse geluiden (ben vaak toch wel waakzaam en alert zelfs als ik thuis ben) Ik schrik voornamelijk als mensen mij onverwachts aanspreken of aanraken. Als mensen het grappig vinden probeer ik meestal maar mee te lachen. Als ze vragen of ik een slecht geweten heb zeg ik vaak iets als: "Dat is voor jou de vraag en voor mij om te weten". Tja ik vertel het ook niet echt aan mensen en vaak is de situatie er ook niet naar.
* Ah, vervelend zeg dat je alertheidsgehalte (nog) zo vaak aanwezig is. Ik herken het ook. Hoewel het wel beter is geworden door de SE therapie. Daardoor kan ik me vaker ontspannen. Heeft ook enorm geholpen om mijn slaapproblemen op te lossen:)
Kan me je reactie van mee lachen wel voorstellen. Wat kun je anders.... Los van dat een situatie er niet naar is, begrijpen mensen het vaak ook niet. Of ze gaan je anders benaderen, komen met allerlei goed bedoelde adviezen waar je niet zoveel mee kan. Dat vind ik vaak wel een dilemma. Wanneer mensen het goed bedoelen, maar ik er niets mee kan, omdat ze eigenlijk niet begrijpen.
Soms bespreek ik het wel na met mijn vriend. Hoe ga jij daarmee om?
* Ik probeer de laatste tijd uit te spreken dat ik schrok van het geluid. Ik denk dan "of ze het nou begrijpen of niet, feit is dat is schrik.". Het helpt me wel. Merk dat de spanning dan eerder zakt.
Kun jij er goed over praten met je vriend? Ik heb er namelijk minder positieve ervaringen mee. Zo schrik ik bijvoorbeeld van het knal vuurwerk. Ik weet dat het komt, maar toch schrik ik. Mijn ex zei dan vaak dat ik me niet zo moest aanstellen. Niet echt helpend.
* Hoe reageer jij dan wanneer iemand je onverwachts aanraakt? Heb je het ook wanneer mensen steeds dicht bij willen staan? Soms op mijn werk is er iemand die wat wil overleggen. Gaat dan te dicht bij staan. Ik doe een stap terug, maar persoon in kwestie doe weer een stap naar voren. Ik blijf dan een stap terug doen. Snap niet dat mensen dat niet aanvoelen.
* Wanneer mensen me onverwacht aanspreken schrik ik eigenlijk alleen wanneer ze iets heel persoonlijks vragen. Dan klap ik vaak dicht.
Ik heb het idd. ook meer als ik erg gespannen ben of toch al slecht in mijn vel zit. Soms is het zoeken, is de PTSS actief omdat ik slecht in mijn vel zit of is het andersom?
* Ja inderdaad, dat is vaak een vraag waar ik niet altijd het antwoord op kan vinden.
Ik schrik niet zo heel vaak van onverwachtse geluiden (ben vaak toch wel waakzaam en alert zelfs als ik thuis ben) Ik schrik voornamelijk als mensen mij onverwachts aanspreken of aanraken. Als mensen het grappig vinden probeer ik meestal maar mee te lachen. Als ze vragen of ik een slecht geweten heb zeg ik vaak iets als: "Dat is voor jou de vraag en voor mij om te weten". Tja ik vertel het ook niet echt aan mensen en vaak is de situatie er ook niet naar.
* Ah, vervelend zeg dat je alertheidsgehalte (nog) zo vaak aanwezig is. Ik herken het ook. Hoewel het wel beter is geworden door de SE therapie. Daardoor kan ik me vaker ontspannen. Heeft ook enorm geholpen om mijn slaapproblemen op te lossen:)
Kan me je reactie van mee lachen wel voorstellen. Wat kun je anders.... Los van dat een situatie er niet naar is, begrijpen mensen het vaak ook niet. Of ze gaan je anders benaderen, komen met allerlei goed bedoelde adviezen waar je niet zoveel mee kan. Dat vind ik vaak wel een dilemma. Wanneer mensen het goed bedoelen, maar ik er niets mee kan, omdat ze eigenlijk niet begrijpen.
Soms bespreek ik het wel na met mijn vriend. Hoe ga jij daarmee om?
* Ik probeer de laatste tijd uit te spreken dat ik schrok van het geluid. Ik denk dan "of ze het nou begrijpen of niet, feit is dat is schrik.". Het helpt me wel. Merk dat de spanning dan eerder zakt.
Kun jij er goed over praten met je vriend? Ik heb er namelijk minder positieve ervaringen mee. Zo schrik ik bijvoorbeeld van het knal vuurwerk. Ik weet dat het komt, maar toch schrik ik. Mijn ex zei dan vaak dat ik me niet zo moest aanstellen. Niet echt helpend.
* Hoe reageer jij dan wanneer iemand je onverwachts aanraakt? Heb je het ook wanneer mensen steeds dicht bij willen staan? Soms op mijn werk is er iemand die wat wil overleggen. Gaat dan te dicht bij staan. Ik doe een stap terug, maar persoon in kwestie doe weer een stap naar voren. Ik blijf dan een stap terug doen. Snap niet dat mensen dat niet aanvoelen.
* Wanneer mensen me onverwacht aanspreken schrik ik eigenlijk alleen wanneer ze iets heel persoonlijks vragen. Dan klap ik vaak dicht.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
vrijdag 26 december 2014 om 20:47
Ik heb ook PTSS. Na dik een jaar eruit te zijn geweest, ben ik nu sinds korte tijd weer fulltime aan het werk. In dat jaar heb ik een intensieve therapie gevolgd (P.M.T) om de bron(nen) aan te pakken. Hierdoor voel ik me een stuk beter! Wel heb ik af en toe nog paniekaanvallen en nachtmerries. Ik laat dit niet echt merken aan mensen die ik niet (goed) ken, maar bespreek dit wel met mensen die dichter bij me staan. Het is erg moeilijk geweest, dat absoluut en soms nog best lastig. Maar al met al ben ik erg tevreden hoe het nu verloopt. Op mijn werk weet niemand dit van mij en dat vind ik wel prettig.
Luister naar je hart, want dat klopt
vrijdag 26 december 2014 om 20:59
quote:Joss28 schreef op 26 december 2014 @ 20:47:
Ik heb ook PTSS. Na dik een jaar eruit te zijn geweest, ben ik nu sinds korte tijd weer fulltime aan het werk. In dat jaar heb ik een intensieve therapie gevolgd (P.M.T) om de bron(nen) aan te pakken. Hierdoor voel ik me een stuk beter! Wel heb ik af en toe nog paniekaanvallen en nachtmerries. Ik laat dit niet echt merken aan mensen die ik niet (goed) ken, maar bespreek dit wel met mensen die dichter bij me staan. Het is erg moeilijk geweest, dat absoluut en soms nog best lastig. Maar al met al ben ik erg tevreden hoe het nu verloopt. Op mijn werk weet niemand dit van mij en dat vind ik wel prettig.
Ah dat is goed om te lezen. Fijn dat je weer aan het werk bent. Sinds dit schooljaar werk ik op een andere school en daar weten ze het ook niet. PMT kan goed werken hè. Fijn! Dat je je daardoor beter voelt. Heb zelf groeps pmt gehad en nu, van dezelfde therapeute individuele SE. Daar heb ik heel veel aan gehad:)
Die nachtmerries en paniekaanvallen zijn bagger hè! Beïnvloed dat je werk ook? Of is het te hendelen?
Ik heb twee mensen met wie ik de obstakels van cptss wel bespreek.
Ik heb ook PTSS. Na dik een jaar eruit te zijn geweest, ben ik nu sinds korte tijd weer fulltime aan het werk. In dat jaar heb ik een intensieve therapie gevolgd (P.M.T) om de bron(nen) aan te pakken. Hierdoor voel ik me een stuk beter! Wel heb ik af en toe nog paniekaanvallen en nachtmerries. Ik laat dit niet echt merken aan mensen die ik niet (goed) ken, maar bespreek dit wel met mensen die dichter bij me staan. Het is erg moeilijk geweest, dat absoluut en soms nog best lastig. Maar al met al ben ik erg tevreden hoe het nu verloopt. Op mijn werk weet niemand dit van mij en dat vind ik wel prettig.
Ah dat is goed om te lezen. Fijn dat je weer aan het werk bent. Sinds dit schooljaar werk ik op een andere school en daar weten ze het ook niet. PMT kan goed werken hè. Fijn! Dat je je daardoor beter voelt. Heb zelf groeps pmt gehad en nu, van dezelfde therapeute individuele SE. Daar heb ik heel veel aan gehad:)
Die nachtmerries en paniekaanvallen zijn bagger hè! Beïnvloed dat je werk ook? Of is het te hendelen?
Ik heb twee mensen met wie ik de obstakels van cptss wel bespreek.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
vrijdag 26 december 2014 om 21:18
quote:marielle75 schreef op 26 december 2014 @ 20:59:
[...]
Ah dat is goed om te lezen. Fijn dat je weer aan het werk bent. Sinds dit schooljaar werk ik op een andere school en daar weten ze het ook niet. PMT kan goed werken hè. Fijn! Dat je je daardoor beter voelt. Heb zelf groeps pmt gehad en nu, van dezelfde therapeute individuele SE. Daar heb ik heel veel aan gehad:)
Die nachtmerries en paniekaanvallen zijn bagger hè! Beïnvloed dat je werk ook? Of is het te hendelen?
Ik heb twee mensen met wie ik de obstakels van cptss wel bespreek.
Tot nu toe beïnvloed het mijn werk niet, behalve dat ik er moe van wordt. Maar dan plof ik 's avonds na het werk op de bank en pak m'n rust weer, of doe ik waar ik zin in heb. En als daarmee de afwas blijft staan, nou ja die staat er de volgende dag ook nog wel Ik kan de meeste angsten wel aardig rationaliseren, maar het gejaagde gevoel en het op spanning staan, verbruikt veel energie. Oja, ik had me ook ingeschreven op een lotgenotenforum en vond het ook erg negatief. Het kan lastig zijn, maar voor mij niet het einde van de wereld gelukkig.
Ik heb door de therapieën aardig het verleden af kunnen sluiten, al blijft het natuurlijk altijd wel onderdeel van mij. Het is minder een pijnpunt geworden. Ervaar jij dat ook zo, omdat je ook in de fase zit van nu en de toekomst?
[...]
Ah dat is goed om te lezen. Fijn dat je weer aan het werk bent. Sinds dit schooljaar werk ik op een andere school en daar weten ze het ook niet. PMT kan goed werken hè. Fijn! Dat je je daardoor beter voelt. Heb zelf groeps pmt gehad en nu, van dezelfde therapeute individuele SE. Daar heb ik heel veel aan gehad:)
Die nachtmerries en paniekaanvallen zijn bagger hè! Beïnvloed dat je werk ook? Of is het te hendelen?
Ik heb twee mensen met wie ik de obstakels van cptss wel bespreek.
Tot nu toe beïnvloed het mijn werk niet, behalve dat ik er moe van wordt. Maar dan plof ik 's avonds na het werk op de bank en pak m'n rust weer, of doe ik waar ik zin in heb. En als daarmee de afwas blijft staan, nou ja die staat er de volgende dag ook nog wel Ik kan de meeste angsten wel aardig rationaliseren, maar het gejaagde gevoel en het op spanning staan, verbruikt veel energie. Oja, ik had me ook ingeschreven op een lotgenotenforum en vond het ook erg negatief. Het kan lastig zijn, maar voor mij niet het einde van de wereld gelukkig.
Ik heb door de therapieën aardig het verleden af kunnen sluiten, al blijft het natuurlijk altijd wel onderdeel van mij. Het is minder een pijnpunt geworden. Ervaar jij dat ook zo, omdat je ook in de fase zit van nu en de toekomst?
Luister naar je hart, want dat klopt
vrijdag 26 december 2014 om 21:35
Hoi,
Ik heb ook CPTSS. Ik heb nu individuele therapie bij een traumacentrum en dat bevalt me heel goed. Ik heb ook geen zin om alleen maar met ellende bezig te zijn en heb daarom nooit echt lotgenoten contact gehad. Toch lijkt het me wel heerlijk om mensen te kennen die CPTSS hebben, maar daar ook nog een leven naast hebben zeg maar...
Ik heb perioden met veel klachten (na flinke triggers), maar ook perioden met weinig klachten. Het vervelendste vind ik toch wel dat ik me niet altijd begrepen voel door mijn omgeving...
Ik heb ook CPTSS. Ik heb nu individuele therapie bij een traumacentrum en dat bevalt me heel goed. Ik heb ook geen zin om alleen maar met ellende bezig te zijn en heb daarom nooit echt lotgenoten contact gehad. Toch lijkt het me wel heerlijk om mensen te kennen die CPTSS hebben, maar daar ook nog een leven naast hebben zeg maar...
Ik heb perioden met veel klachten (na flinke triggers), maar ook perioden met weinig klachten. Het vervelendste vind ik toch wel dat ik me niet altijd begrepen voel door mijn omgeving...
Niet mokken, maar knokken!
vrijdag 26 december 2014 om 22:04
quote:Joss28 schreef op 26 december 2014 @ 21:18:
[...]
Tot nu toe beïnvloed het mijn werk niet, behalve dat ik er moe van wordt. Maar dan plof ik 's avonds na het werk op de bank en pak m'n rust weer, of doe ik waar ik zin in heb. En als daarmee de afwas blijft staan, nou ja die staat er de volgende dag ook nog wel Ik kan de meeste angsten wel aardig rationaliseren, maar het gejaagde gevoel en het op spanning staan, verbruikt veel energie. Oja, ik had me ook ingeschreven op een lotgenotenforum en vond het ook erg negatief. Het kan lastig zijn, maar voor mij niet het einde van de wereld gelukkig.
Ik heb door de therapieën aardig het verleden af kunnen sluiten, al blijft het natuurlijk altijd wel onderdeel van mij. Het is minder een pijnpunt geworden. Ervaar jij dat ook zo, omdat je ook in de fase zit van nu en de toekomst?
Dat is fijn. Dat je je rust kan pakken en kan kiezen wat voor jou op dat moment belangrijk is. Zo doe ik dat ook. Wat niet echt hoeft, zoals een afwas, laat ik dan gewoon. Niemand die er last van heeft toch? Mooi dat je de meeste angsten de baas bent. Ik heb daar ook zo mijn trucjes voor kunnen vinden. Hoe pak jij dat aan dan? Ik heb in de therapie handvatten gekregen die me op zo'n moment in het hier en nu kunnen houden. De angsten zijn van situatie van toen. Dan doe ik oefeningen die me dan ook herinneren aan nu.
O ja, dat gejaagde gevoel & op spanning staan! zo herkenbaar. Koste me ook zoveel energie. Dat gevoel ben ik door de SE nagenoeg kwijt geraakt:) Ik heb SE van een PMT therapeute die ik ook had bij de groepstherapie. Werkt bij mij! Ben ik zo blij mee. In januari nog 4 keer. Dan wordt de therapie bij het traumacentrum afgesloten. Ik heb om doorverwijzing gevraagd voor mijn laatste stukje; het opnieuw inrichten van mijn privé leven. De aanvraag is wordt gedaan:) Ja, het verleden is voor mij ook wat minder een pijnpunt geworden, maar realiseer me des te meer hoeveel invloed het heeft op het nu. Vandaar mijn verzoek voor een doorverwijzing. Kan ik dat stuk nog verder oppakken.
Het doet me goed te lezen dat je een lotgenotenforum ook negatief vond. Ben ik niet de enige die naast de (c)ptss ook nog een 'normaal' leven heeft of in ieder geval daar naar toe wil werken.
[...]
Tot nu toe beïnvloed het mijn werk niet, behalve dat ik er moe van wordt. Maar dan plof ik 's avonds na het werk op de bank en pak m'n rust weer, of doe ik waar ik zin in heb. En als daarmee de afwas blijft staan, nou ja die staat er de volgende dag ook nog wel Ik kan de meeste angsten wel aardig rationaliseren, maar het gejaagde gevoel en het op spanning staan, verbruikt veel energie. Oja, ik had me ook ingeschreven op een lotgenotenforum en vond het ook erg negatief. Het kan lastig zijn, maar voor mij niet het einde van de wereld gelukkig.
Ik heb door de therapieën aardig het verleden af kunnen sluiten, al blijft het natuurlijk altijd wel onderdeel van mij. Het is minder een pijnpunt geworden. Ervaar jij dat ook zo, omdat je ook in de fase zit van nu en de toekomst?
Dat is fijn. Dat je je rust kan pakken en kan kiezen wat voor jou op dat moment belangrijk is. Zo doe ik dat ook. Wat niet echt hoeft, zoals een afwas, laat ik dan gewoon. Niemand die er last van heeft toch? Mooi dat je de meeste angsten de baas bent. Ik heb daar ook zo mijn trucjes voor kunnen vinden. Hoe pak jij dat aan dan? Ik heb in de therapie handvatten gekregen die me op zo'n moment in het hier en nu kunnen houden. De angsten zijn van situatie van toen. Dan doe ik oefeningen die me dan ook herinneren aan nu.
O ja, dat gejaagde gevoel & op spanning staan! zo herkenbaar. Koste me ook zoveel energie. Dat gevoel ben ik door de SE nagenoeg kwijt geraakt:) Ik heb SE van een PMT therapeute die ik ook had bij de groepstherapie. Werkt bij mij! Ben ik zo blij mee. In januari nog 4 keer. Dan wordt de therapie bij het traumacentrum afgesloten. Ik heb om doorverwijzing gevraagd voor mijn laatste stukje; het opnieuw inrichten van mijn privé leven. De aanvraag is wordt gedaan:) Ja, het verleden is voor mij ook wat minder een pijnpunt geworden, maar realiseer me des te meer hoeveel invloed het heeft op het nu. Vandaar mijn verzoek voor een doorverwijzing. Kan ik dat stuk nog verder oppakken.
Het doet me goed te lezen dat je een lotgenotenforum ook negatief vond. Ben ik niet de enige die naast de (c)ptss ook nog een 'normaal' leven heeft of in ieder geval daar naar toe wil werken.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
vrijdag 26 december 2014 om 22:13
quote:annazonnetje83 schreef op 26 december 2014 @ 21:35:
Hoi,
Ik heb ook CPTSS. Ik heb nu individuele therapie bij een traumacentrum en dat bevalt me heel goed. Ik heb ook geen zin om alleen maar met ellende bezig te zijn en heb daarom nooit echt lotgenoten contact gehad. Toch lijkt het me wel heerlijk om mensen te kennen die CPTSS hebben, maar daar ook nog een leven naast hebben zeg maar...
Ik heb perioden met veel klachten (na flinke triggers), maar ook perioden met weinig klachten. Het vervelendste vind ik toch wel dat ik me niet altijd begrepen voel door mijn omgeving...Ah, gelukkig. Nog iemand die geen zin heeft om alleen maar met ellende bezig te zijn. Dat doet me goed. Wel vervelend he die triggers.....Heb jij daar dan ook lichamelijke klachten door? Ik begrijp je heel goed dat je het vervelend vindt dat je niet altijd door de omgeving begrepen wordt. Het is voor veel mensen een onbekend terrein. Soms begrijpen ze ptss wel een klein beetje, maar dan alleen voor een bepaalde beroepsgroep. Dat een bloemist of de groenten boer het ook kan hebben is voor hen vaak een ver van hun bed show. Van cptss hebben veel mensen nog nooit gehoord. Vooral dat mensen met cptss last kunnen hebben van geheugenverlies of domweg hele (kinder)jaren niet meer weten wordt niet altijd gelooft. Ik probeerde het een hele tijd geleden uit te leggen aan mijn broer. Hij zij gewoon; ik geloof jou niet. Waarop ik heb gereageerd; dat mag. Ik kan je niet dwingen om mij te geloven.
Hoi,
Ik heb ook CPTSS. Ik heb nu individuele therapie bij een traumacentrum en dat bevalt me heel goed. Ik heb ook geen zin om alleen maar met ellende bezig te zijn en heb daarom nooit echt lotgenoten contact gehad. Toch lijkt het me wel heerlijk om mensen te kennen die CPTSS hebben, maar daar ook nog een leven naast hebben zeg maar...
Ik heb perioden met veel klachten (na flinke triggers), maar ook perioden met weinig klachten. Het vervelendste vind ik toch wel dat ik me niet altijd begrepen voel door mijn omgeving...Ah, gelukkig. Nog iemand die geen zin heeft om alleen maar met ellende bezig te zijn. Dat doet me goed. Wel vervelend he die triggers.....Heb jij daar dan ook lichamelijke klachten door? Ik begrijp je heel goed dat je het vervelend vindt dat je niet altijd door de omgeving begrepen wordt. Het is voor veel mensen een onbekend terrein. Soms begrijpen ze ptss wel een klein beetje, maar dan alleen voor een bepaalde beroepsgroep. Dat een bloemist of de groenten boer het ook kan hebben is voor hen vaak een ver van hun bed show. Van cptss hebben veel mensen nog nooit gehoord. Vooral dat mensen met cptss last kunnen hebben van geheugenverlies of domweg hele (kinder)jaren niet meer weten wordt niet altijd gelooft. Ik probeerde het een hele tijd geleden uit te leggen aan mijn broer. Hij zij gewoon; ik geloof jou niet. Waarop ik heb gereageerd; dat mag. Ik kan je niet dwingen om mij te geloven.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
vrijdag 26 december 2014 om 22:42
Ja bij die beroepsgroep is het ook goed voor te stellen dat men bijvoorbeeld schrikt van harde knallen of onverwachte dingen en ze super alert zijn. Dat wordt makkelijker geassocieerd met de dingen die ze hebben meegemaakt/getraind voor zijn. Terwijl voor 'insiders' eigenlijk wel logisch is dat als je gevoel van veiligheid is aangetast, op wat voor manier dan ook, dit ook ptss tot gevolg kan hebben, met dezelfde klachten.
Mijn angsten ga ik met gedachtes te lijf. Ik zeg dan tegen mezelf dat dit hetzelfde is als de voorgaande keren (toen ben ik ook niet dood gegaan of gek geworden, om maar eens een paar angsten te benoemen) En ik probeer mezelf af te leiden door een spelletje te gaan doen of tv kijken, even gedachten op wat anders.
Hoe doe jij, doen jullie dit? Wat voor trucjes heb je en wat bedoel je met SE?
Mijn angsten ga ik met gedachtes te lijf. Ik zeg dan tegen mezelf dat dit hetzelfde is als de voorgaande keren (toen ben ik ook niet dood gegaan of gek geworden, om maar eens een paar angsten te benoemen) En ik probeer mezelf af te leiden door een spelletje te gaan doen of tv kijken, even gedachten op wat anders.
Hoe doe jij, doen jullie dit? Wat voor trucjes heb je en wat bedoel je met SE?
Luister naar je hart, want dat klopt
vrijdag 26 december 2014 om 23:16
Ik heb ook cptss en recentelijk is mijn diagnose herzien en denken ze aan disnao. Vanwege de heftige dissociaties die dan toch niet helemaal onder de label cptss passen. Maar iedereen met disnao heeft automatisch ook cptss dus wat dat aan gaat verandert er niet zoveel.
Ik ben al jong in de psychiatrie gekomen. Hen van mijn 16e tot vlak na mijn 17e verjaardag dagbehandeling gedaan en daar zijn de eerste vermoedens voor de cptss al uitgesproken. Daarna volgden jaren van (crisis)opnamen, verhuizen naar beschermde woonvorm, stoppen met school omdat ik zoveel problemen had. Nu is mijn leven rustig en ben ik langzaam aan het kijken naar een huis buiten het beschermd wonen, wil ik gaan werken en/of naar school gaan en ik heb in juli een hondje genomen wat me echt een hele sterke duw in de goede richting heeft gegeven. Heb nu een heel goed dag/nacht ritme en slaap veel beter (doordat ik overdag veel buiten ben) en heb me voor het eerst sinds tijden aan iets gehecht. Kan oprecht zeggen dat ik me een stuk gelukkiger voel. Ben ook recent begonnen met therapie bij een traumacentrum en heb voor het eerst een mannelijke behandelaar. Doodeng maar tot nu toe gaat het erg goed.
Ik weet niet of jullie dit herkennen maar op een gegeven moment val je een beetje tussen wal en schip. Je verliest de aansluiting met medeclienten maar aansluiting met de maatschappij is er ook nog niet echt. Ik wil heel graag verder en doorgaan maar krijg niet zoveel kansen vanwege leeg cv, het niet hebben van een vervolgopleiding of rijbewijs enzovoort. Daarnaast heerst er zo'n algemeen beeld dat ik maar vooral niet teveel van mezelf moet verwachten. Best lastig want ik ben nog jong (24). Hopelijk gaan mensen me anders benaderen als ik nog langer stabiel ben.
Slikken jullie ook medicatie en zo ja wat?
Ik ben al jong in de psychiatrie gekomen. Hen van mijn 16e tot vlak na mijn 17e verjaardag dagbehandeling gedaan en daar zijn de eerste vermoedens voor de cptss al uitgesproken. Daarna volgden jaren van (crisis)opnamen, verhuizen naar beschermde woonvorm, stoppen met school omdat ik zoveel problemen had. Nu is mijn leven rustig en ben ik langzaam aan het kijken naar een huis buiten het beschermd wonen, wil ik gaan werken en/of naar school gaan en ik heb in juli een hondje genomen wat me echt een hele sterke duw in de goede richting heeft gegeven. Heb nu een heel goed dag/nacht ritme en slaap veel beter (doordat ik overdag veel buiten ben) en heb me voor het eerst sinds tijden aan iets gehecht. Kan oprecht zeggen dat ik me een stuk gelukkiger voel. Ben ook recent begonnen met therapie bij een traumacentrum en heb voor het eerst een mannelijke behandelaar. Doodeng maar tot nu toe gaat het erg goed.
Ik weet niet of jullie dit herkennen maar op een gegeven moment val je een beetje tussen wal en schip. Je verliest de aansluiting met medeclienten maar aansluiting met de maatschappij is er ook nog niet echt. Ik wil heel graag verder en doorgaan maar krijg niet zoveel kansen vanwege leeg cv, het niet hebben van een vervolgopleiding of rijbewijs enzovoort. Daarnaast heerst er zo'n algemeen beeld dat ik maar vooral niet teveel van mezelf moet verwachten. Best lastig want ik ben nog jong (24). Hopelijk gaan mensen me anders benaderen als ik nog langer stabiel ben.
Slikken jullie ook medicatie en zo ja wat?
vrijdag 26 december 2014 om 23:17
quote:Joss28 schreef op 26 december 2014 @ 22:42:
Ja bij die beroepsgroep is het ook goed voor te stellen dat men bijvoorbeeld schrikt van harde knallen of onverwachte dingen en ze super alert zijn. Dat wordt makkelijker geassocieerd met de dingen die ze hebben meegemaakt/getraind voor zijn. Terwijl voor 'insiders' eigenlijk wel logisch is dat als je gevoel van veiligheid is aangetast, op wat voor manier dan ook, dit ook ptss tot gevolg kan hebben, met dezelfde klachten.
Mijn angsten ga ik met gedachtes te lijf. Ik zeg dan tegen mezelf dat dit hetzelfde is als de voorgaande keren (toen ben ik ook niet dood gegaan of gek geworden, om maar eens een paar angsten te benoemen) En ik probeer mezelf af te leiden door een spelletje te gaan doen of tv kijken, even gedachten op wat anders.
Hoe doe jij, doen jullie dit? Wat voor trucjes heb je en wat bedoel je met SE?
Ja inderdaad 'insiders' begrijpen dat vaak wel. Wat ik doe is; om me heen kijken en hard op benoemen wat ik zie. De angst die ik dan ervaar is niet in het nu. Wat ik nu om me heen zie wel. Ik heb een foto van mijn dochter op het nachtkastje. Wanneer wakker schrik (wat bijna niet meer gebeurt gelukkig) zie ik haar. Dat is NU. Ik probeer mezelf dan te helpen om in het HIER & NU te blijven en niet af te dwalen naar toen. Ook ik zoek af en toe de afleiding op zoals jij beschrijft. Wat me ook wel goed kan doen is de mega afbeelding van de zee die ik op mijn slaapkamer heb. Dan pak ik een kop thee en ga lekker op bed zitten. Kopje thee drinken aan zee
Wat ik bedoel met SE is: Somatic Experiencing. Mocht je nieuwsgierig zijn naar wat dit inhoud zou je eens kunnen kijken op http://www.traumahealing.nl/
Ja bij die beroepsgroep is het ook goed voor te stellen dat men bijvoorbeeld schrikt van harde knallen of onverwachte dingen en ze super alert zijn. Dat wordt makkelijker geassocieerd met de dingen die ze hebben meegemaakt/getraind voor zijn. Terwijl voor 'insiders' eigenlijk wel logisch is dat als je gevoel van veiligheid is aangetast, op wat voor manier dan ook, dit ook ptss tot gevolg kan hebben, met dezelfde klachten.
Mijn angsten ga ik met gedachtes te lijf. Ik zeg dan tegen mezelf dat dit hetzelfde is als de voorgaande keren (toen ben ik ook niet dood gegaan of gek geworden, om maar eens een paar angsten te benoemen) En ik probeer mezelf af te leiden door een spelletje te gaan doen of tv kijken, even gedachten op wat anders.
Hoe doe jij, doen jullie dit? Wat voor trucjes heb je en wat bedoel je met SE?
Ja inderdaad 'insiders' begrijpen dat vaak wel. Wat ik doe is; om me heen kijken en hard op benoemen wat ik zie. De angst die ik dan ervaar is niet in het nu. Wat ik nu om me heen zie wel. Ik heb een foto van mijn dochter op het nachtkastje. Wanneer wakker schrik (wat bijna niet meer gebeurt gelukkig) zie ik haar. Dat is NU. Ik probeer mezelf dan te helpen om in het HIER & NU te blijven en niet af te dwalen naar toen. Ook ik zoek af en toe de afleiding op zoals jij beschrijft. Wat me ook wel goed kan doen is de mega afbeelding van de zee die ik op mijn slaapkamer heb. Dan pak ik een kop thee en ga lekker op bed zitten. Kopje thee drinken aan zee
Wat ik bedoel met SE is: Somatic Experiencing. Mocht je nieuwsgierig zijn naar wat dit inhoud zou je eens kunnen kijken op http://www.traumahealing.nl/
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
vrijdag 26 december 2014 om 23:36
quote:skyler90 schreef op 26 december 2014 @ 23:16:
Ik ben al jong in de psychiatrie gekomen. Hen van mijn 16e tot vlak na mijn 17e verjaardag dagbehandeling gedaan en daar zijn de eerste vermoedens voor de cptss al uitgesproken.
* Jeetje, dat is inderdaad al op jonge leeftijd zeg.
Daarna volgden jaren van (crisis)opnamen, verhuizen naar beschermde woonvorm, stoppen met school omdat ik zoveel problemen had. Nu is mijn leven rustig en ben ik langzaam aan het kijken naar een huis buiten het beschermd wonen, wil ik gaan werken en/of naar school gaan en ik heb in juli een hondje genomen wat me echt een hele sterke duw in de goede richting heeft gegeven. Heb nu een heel goed dag/nacht ritme en slaap veel beter (doordat ik overdag veel buiten ben)
* Gaaf zeg dat een viervoeter je zo kan helpen!
en heb me voor het eerst sinds tijden aan iets gehecht.
* kippenvel momentje
Kan oprecht zeggen dat ik me een stuk gelukkiger voel. Ben ook recent begonnen met therapie bij een traumacentrum en heb voor het eerst een mannelijke behandelaar. Doodeng maar tot nu toe gaat het erg goed. Ik weet niet of jullie dit herkennen maar op een gegeven moment val je een beetje tussen wal en schip. Je verliest de aansluiting met medeclienten maar aansluiting met de maatschappij is er ook nog niet echt. Ik wil heel graag verder en doorgaan maar krijg niet zoveel kansen vanwege leeg cv, het niet hebben van een vervolgopleiding of rijbewijs enzovoort. Daarnaast heerst er zo'n algemeen beeld dat ik maar vooral niet teveel van mezelf moet verwachten. Best lastig want ik ben nog jong (24). Hopelijk gaan mensen me anders benaderen als ik nog langer stabiel ben.
* Je schrijft dat je onlangs bij bent begonnen met therapie bij een traumacentrum. Ik heb ook bij een traumacentrum therapie en ik weet dat een paar groepsgenoten van mij vanuit het traumacentrum hulp hebben gekregen met opleiding/ toe werken naar werk. Misschien dat ze dit daar ook hebben voor jou?
Slikken jullie ook medicatie en zo ja wat?
Op dit moment heb ik sertraline. Daar ben ik mee aan het afbouwen, dat wel. Ik had 2,5 tabletten per dag. Heb de afgelopen drie weken 2 1/4 gebruikt en ga morgen naar de volgende stap; 2 per dag.
Daarnaast heb ik melatonine. Daar ga ik pas mee afbouwen wanneer ik de sertraline heb afgebouwd.
Ik ben al jong in de psychiatrie gekomen. Hen van mijn 16e tot vlak na mijn 17e verjaardag dagbehandeling gedaan en daar zijn de eerste vermoedens voor de cptss al uitgesproken.
* Jeetje, dat is inderdaad al op jonge leeftijd zeg.
Daarna volgden jaren van (crisis)opnamen, verhuizen naar beschermde woonvorm, stoppen met school omdat ik zoveel problemen had. Nu is mijn leven rustig en ben ik langzaam aan het kijken naar een huis buiten het beschermd wonen, wil ik gaan werken en/of naar school gaan en ik heb in juli een hondje genomen wat me echt een hele sterke duw in de goede richting heeft gegeven. Heb nu een heel goed dag/nacht ritme en slaap veel beter (doordat ik overdag veel buiten ben)
* Gaaf zeg dat een viervoeter je zo kan helpen!
en heb me voor het eerst sinds tijden aan iets gehecht.
* kippenvel momentje
Kan oprecht zeggen dat ik me een stuk gelukkiger voel. Ben ook recent begonnen met therapie bij een traumacentrum en heb voor het eerst een mannelijke behandelaar. Doodeng maar tot nu toe gaat het erg goed. Ik weet niet of jullie dit herkennen maar op een gegeven moment val je een beetje tussen wal en schip. Je verliest de aansluiting met medeclienten maar aansluiting met de maatschappij is er ook nog niet echt. Ik wil heel graag verder en doorgaan maar krijg niet zoveel kansen vanwege leeg cv, het niet hebben van een vervolgopleiding of rijbewijs enzovoort. Daarnaast heerst er zo'n algemeen beeld dat ik maar vooral niet teveel van mezelf moet verwachten. Best lastig want ik ben nog jong (24). Hopelijk gaan mensen me anders benaderen als ik nog langer stabiel ben.
* Je schrijft dat je onlangs bij bent begonnen met therapie bij een traumacentrum. Ik heb ook bij een traumacentrum therapie en ik weet dat een paar groepsgenoten van mij vanuit het traumacentrum hulp hebben gekregen met opleiding/ toe werken naar werk. Misschien dat ze dit daar ook hebben voor jou?
Slikken jullie ook medicatie en zo ja wat?
Op dit moment heb ik sertraline. Daar ben ik mee aan het afbouwen, dat wel. Ik had 2,5 tabletten per dag. Heb de afgelopen drie weken 2 1/4 gebruikt en ga morgen naar de volgende stap; 2 per dag.
Daarnaast heb ik melatonine. Daar ga ik pas mee afbouwen wanneer ik de sertraline heb afgebouwd.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 27 december 2014 om 11:27
Goed hoor Marielle, dat je je medicatie aan het afbouwen bent. Dat wil ik ook graag en opzich staat mijn nieuwe psychiater er wel voor open maar dan wel in kleine stapjes. Ik slik overigens anti psychotica en topiramaat, dat is een anti epileptica dat helpt bij herbelevingen en nachtmerries. Ik mag met deze combinatie geen rijlessen nemen en dat wil ik wel heel graag dus vandaar mijn wens om in ieder geval met 1 van de 2 te stoppen. Maar als het er niet in zit en ik met medicatie stabiel blijf is het ook goed.
Slim om eerst het een af te bouwen en dan het ander.
Bedankt voor je reactie verder. Ik denk ook wel dat het trtc me verder kan helpen met reïntegratie. Ze werken met 3 fases. Stabiliseren - behandelen - resocialiseren. Dus komt vast aan bod!
Ik lig nu lekker met mijn pup op de bank Top 2000 te kijken/luisteren. Fijn weekend allemaal!
Slim om eerst het een af te bouwen en dan het ander.
Bedankt voor je reactie verder. Ik denk ook wel dat het trtc me verder kan helpen met reïntegratie. Ze werken met 3 fases. Stabiliseren - behandelen - resocialiseren. Dus komt vast aan bod!
Ik lig nu lekker met mijn pup op de bank Top 2000 te kijken/luisteren. Fijn weekend allemaal!
zaterdag 27 december 2014 om 11:34
quote:skyler90 schreef op 27 december 2014 @ 11:27:
Goed hoor Marielle, dat je je medicatie aan het afbouwen bent. Dat wil ik ook graag en opzich staat mijn nieuwe psychiater er wel voor open maar dan wel in kleine stapjes. Ik slik overigens anti psychotica en topiramaat, dat is een anti epileptica dat helpt bij herbelevingen en nachtmerries. Ik mag met deze combinatie geen rijlessen nemen en dat wil ik wel heel graag dus vandaar mijn wens om in ieder geval met 1 van de 2 te stoppen. Maar als het er niet in zit en ik met medicatie stabiel blijf is het ook goed.
Slim om eerst het een af te bouwen en dan het ander.
Bedankt voor je reactie verder. Ik denk ook wel dat het trtc me verder kan helpen met reïntegratie. Ze werken met 3 fases. Stabiliseren - behandelen - resocialiseren. Dus komt vast aan bod!
Ik lig nu lekker met mijn pup op de bank Top 2000 te kijken/luisteren. Fijn weekend allemaal!
Heerlijk genieten met je pup. Hoe heet je lieve viervoeter als ik vragen mag?
Wat je beschrijft over het trtc komt me bekend voor. Ik zit bij trtc Drenthe. Jij ook?
Goed hoor Marielle, dat je je medicatie aan het afbouwen bent. Dat wil ik ook graag en opzich staat mijn nieuwe psychiater er wel voor open maar dan wel in kleine stapjes. Ik slik overigens anti psychotica en topiramaat, dat is een anti epileptica dat helpt bij herbelevingen en nachtmerries. Ik mag met deze combinatie geen rijlessen nemen en dat wil ik wel heel graag dus vandaar mijn wens om in ieder geval met 1 van de 2 te stoppen. Maar als het er niet in zit en ik met medicatie stabiel blijf is het ook goed.
Slim om eerst het een af te bouwen en dan het ander.
Bedankt voor je reactie verder. Ik denk ook wel dat het trtc me verder kan helpen met reïntegratie. Ze werken met 3 fases. Stabiliseren - behandelen - resocialiseren. Dus komt vast aan bod!
Ik lig nu lekker met mijn pup op de bank Top 2000 te kijken/luisteren. Fijn weekend allemaal!
Heerlijk genieten met je pup. Hoe heet je lieve viervoeter als ik vragen mag?
Wat je beschrijft over het trtc komt me bekend voor. Ik zit bij trtc Drenthe. Jij ook?
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 27 december 2014 om 11:42
Ik heb ook een anti-epileptica geslikt tegen de flash backs en nachtmerries. Het werkte heel goed maar helaas kreeg ik er een vreselijke bijwerking van na een tijdje (mijn gewrichten in mijn hand deden heel veel pijn. Vingers begonnen schreef te staan. Ze dachten eerst aan reuma maar het bleek dus van die medicatie te komen. Is nu 2 jaar geleden maar nog kan ik die hand niet te veel belasten en dat is helaas blijvend.)
Ik ben daar dus mee gestopt. Ik slik nog wel 2 AD en een AP. Ik wil met de AP graag stoppen maar mijn psychiater gaat daar nog niet mee akkoord. Ik ben in Augustus verhuisd en zowel mijn oude psychiater als mijn nieuwe willen dat ik minimaal een half jaar stabiel ben en dan pas kan afbouwen. Dat is dus nog eh. tja minimaal een half jaar slikken want ik ben helemaal niet stabiel helaas.
Goed om te lezen dat jullie ook bezig zijn om het leven weer verder op te pakken en om te leren gaan met de restverschijnselen. Omdat ik nog andere klachten en diagnoses heb is mij wel verteld dat ik de rest van mijn leven restverschijnselen zal blijven houden maar dat ik nog wel kan leren hier beter mee om te gaan. Vind ik moeilijk om te horen. Ik zou zo graag "normaal" willen zijn.
Hier staat ook de top 2000 op en verder een vrij rustige dag op de planning. Ik ben niet werkzaam en zit voor 100% in de WIA. Wel ben ik deze maand vrijwilligster bij de lokale schaatsbaan en heb ik vanavond dienst. Het sneeuwt hier enorm dus het zal rustig zijn. Neem wel een boek mee voor de zekerheid.
Ik ben daar dus mee gestopt. Ik slik nog wel 2 AD en een AP. Ik wil met de AP graag stoppen maar mijn psychiater gaat daar nog niet mee akkoord. Ik ben in Augustus verhuisd en zowel mijn oude psychiater als mijn nieuwe willen dat ik minimaal een half jaar stabiel ben en dan pas kan afbouwen. Dat is dus nog eh. tja minimaal een half jaar slikken want ik ben helemaal niet stabiel helaas.
Goed om te lezen dat jullie ook bezig zijn om het leven weer verder op te pakken en om te leren gaan met de restverschijnselen. Omdat ik nog andere klachten en diagnoses heb is mij wel verteld dat ik de rest van mijn leven restverschijnselen zal blijven houden maar dat ik nog wel kan leren hier beter mee om te gaan. Vind ik moeilijk om te horen. Ik zou zo graag "normaal" willen zijn.
Hier staat ook de top 2000 op en verder een vrij rustige dag op de planning. Ik ben niet werkzaam en zit voor 100% in de WIA. Wel ben ik deze maand vrijwilligster bij de lokale schaatsbaan en heb ik vanavond dienst. Het sneeuwt hier enorm dus het zal rustig zijn. Neem wel een boek mee voor de zekerheid.
zaterdag 27 december 2014 om 13:27
quote:IkBenIkenbenertrotsop schreef op 27 december 2014 @ 11:42:
Ik heb ook een anti-epileptica geslikt tegen de flash backs en nachtmerries. Het werkte heel goed maar helaas kreeg ik er een vreselijke bijwerking van na een tijdje (mijn gewrichten in mijn hand deden heel veel pijn. Vingers begonnen schreef te staan. Ze dachten eerst aan reuma maar het bleek dus van die medicatie te komen. Is nu 2 jaar geleden maar nog kan ik die hand niet te veel belasten en dat is helaas blijvend.)
* Jeetje. Als ik het goed begrijp waren deze bijwerkingen van te voren niet bekend. Dat zijn wel heftige bijwerkingen zeg!
Ik ben daar dus mee gestopt. Ik slik nog wel 2 AD en een AP. Ik wil met de AP graag stoppen maar mijn psychiater gaat daar nog niet mee akkoord. Ik ben in Augustus verhuisd en zowel mijn oude psychiater als mijn nieuwe willen dat ik minimaal een half jaar stabiel ben en dan pas kan afbouwen. Dat is dus nog eh. tja minimaal een half jaar slikken want ik ben helemaal niet stabiel helaas.
* Sterkte. Volhouden he.
Goed om te lezen dat jullie ook bezig zijn om het leven weer verder op te pakken en om te leren gaan met de restverschijnselen.
Hier staat ook de top 2000 op en verder een vrij rustige dag op de planning. Ik ben niet werkzaam en zit voor 100% in de WIA. Wel ben ik deze maand vrijwilligster bij de lokale schaatsbaan en heb ik vanavond dienst. Het sneeuwt hier enorm dus het zal rustig zijn. Neem wel een boek mee voor de zekerheid.* Wat leuk en goed van je dat je wel vrijwilligers doet. Voor mij werkt het helpend om onder de mensen te blijven en deel te nemen aan 'het leven'. Werkt dat voor jou ook goed?
Ik heb ook een anti-epileptica geslikt tegen de flash backs en nachtmerries. Het werkte heel goed maar helaas kreeg ik er een vreselijke bijwerking van na een tijdje (mijn gewrichten in mijn hand deden heel veel pijn. Vingers begonnen schreef te staan. Ze dachten eerst aan reuma maar het bleek dus van die medicatie te komen. Is nu 2 jaar geleden maar nog kan ik die hand niet te veel belasten en dat is helaas blijvend.)
* Jeetje. Als ik het goed begrijp waren deze bijwerkingen van te voren niet bekend. Dat zijn wel heftige bijwerkingen zeg!
Ik ben daar dus mee gestopt. Ik slik nog wel 2 AD en een AP. Ik wil met de AP graag stoppen maar mijn psychiater gaat daar nog niet mee akkoord. Ik ben in Augustus verhuisd en zowel mijn oude psychiater als mijn nieuwe willen dat ik minimaal een half jaar stabiel ben en dan pas kan afbouwen. Dat is dus nog eh. tja minimaal een half jaar slikken want ik ben helemaal niet stabiel helaas.
* Sterkte. Volhouden he.
Goed om te lezen dat jullie ook bezig zijn om het leven weer verder op te pakken en om te leren gaan met de restverschijnselen.
Hier staat ook de top 2000 op en verder een vrij rustige dag op de planning. Ik ben niet werkzaam en zit voor 100% in de WIA. Wel ben ik deze maand vrijwilligster bij de lokale schaatsbaan en heb ik vanavond dienst. Het sneeuwt hier enorm dus het zal rustig zijn. Neem wel een boek mee voor de zekerheid.* Wat leuk en goed van je dat je wel vrijwilligers doet. Voor mij werkt het helpend om onder de mensen te blijven en deel te nemen aan 'het leven'. Werkt dat voor jou ook goed?
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 27 december 2014 om 13:41
Wow heftig die bijwerkingen! Daar heb ik gelukkig geen last van. Wel vervelend, vooral als het goed helpt en je psychische klachten dan weer terugkomen als je stopt. Maar was natuurlijk noodzakelijk voor je gezondheid.
En wat betreft stabiel zijn en medicatie afbouwen enzo.. Neem rustig de tijd! En als je redelijk functioneert met medicatie dan is dat maar zo toch? Super goed dat je wel wat vrijwilligerswerk doet!
Marielle, ik zit bij trtc Zeist. Ze zullen wel een zelfde soort richtlijn hebben.
Mijn puppy heet Noortje. Ze is echt een schatje. Klein hondje van ongeveer 5 kilo maar super slim en lief.
En wat betreft stabiel zijn en medicatie afbouwen enzo.. Neem rustig de tijd! En als je redelijk functioneert met medicatie dan is dat maar zo toch? Super goed dat je wel wat vrijwilligerswerk doet!
Marielle, ik zit bij trtc Zeist. Ze zullen wel een zelfde soort richtlijn hebben.
Mijn puppy heet Noortje. Ze is echt een schatje. Klein hondje van ongeveer 5 kilo maar super slim en lief.
zaterdag 27 december 2014 om 14:41
quote:annazonnetje83 schreef op 26 december 2014 @ 21:35:
Toch lijkt het me wel heerlijk om mensen te kennen die CPTSS hebben, maar daar ook nog een leven naast hebben zeg maar...
Hoi Annazonnetje,
Ik heb je een pb gestuurd. Ik hoop dat je het leest.
Toch lijkt het me wel heerlijk om mensen te kennen die CPTSS hebben, maar daar ook nog een leven naast hebben zeg maar...
Hoi Annazonnetje,
Ik heb je een pb gestuurd. Ik hoop dat je het leest.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 27 december 2014 om 14:57
Wat leuk dat ik dit topic heb gevonden.
Sinds enkele maanden is er bij mij PTSS vast gesteld. Ik zie daar voor wekelijks een therapeut en zit daarnaast ook nog in de wekelijkse praatgroep. Op dit moment richt de groep zich op de stabilicatie cursus alleen het is zo moeilijk! En mijn groepgenoten richten zich alleen maar op de trauma's en het verleden. Lijkt wel of ze niet verder willen met het echte leven.
Wel leuk om hier een topic te vinden.
Sinds enkele maanden is er bij mij PTSS vast gesteld. Ik zie daar voor wekelijks een therapeut en zit daarnaast ook nog in de wekelijkse praatgroep. Op dit moment richt de groep zich op de stabilicatie cursus alleen het is zo moeilijk! En mijn groepgenoten richten zich alleen maar op de trauma's en het verleden. Lijkt wel of ze niet verder willen met het echte leven.
Wel leuk om hier een topic te vinden.
life is to celebrate
zaterdag 27 december 2014 om 15:04
quote:LeolaMarie schreef op 27 december 2014 @ 14:57:
Wat leuk dat ik dit topic heb gevonden.
Sinds enkele maanden is er bij mij PTSS vast gesteld. Ik zie daar voor wekelijks een therapeut en zit daarnaast ook nog in de wekelijkse praatgroep. Op dit moment richt de groep zich op de stabilicatie cursus alleen het is zo moeilijk! En mijn groepgenoten richten zich alleen maar op de trauma's en het verleden. Lijkt wel of ze niet verder willen met het echte leven.
Wel leuk om hier een topic te vinden.
Hai,
Fijn dat je blij bent met dit topic. Welkom! Inderdaad wat je zegt. Jij bent bezig met de stabilisatie cursus dat is al lastig genoeg. Dat is het toch ook wel eens prettig om het over andere dingen te hebben. Volgens mij is stabiliseren alleen goed mogelijk wanneer je aan de ene kant daarvoor open staat en aan de andere kant probeert het leven nu zo prettig mogelijk te maken. Ook al zitten daar die lastige dingen toen soms enorm bij in de weg. Ook dat gaat uiteindelijk zijn weg wel vinden.
Het zou fijn zijn wanneer we binnen dit topic elkaar wat kunnen ondersteunen in het leven nu. Elkaar tips kunnen geven of gewoon af en toe ff zeuren.
Wat leuk dat ik dit topic heb gevonden.
Sinds enkele maanden is er bij mij PTSS vast gesteld. Ik zie daar voor wekelijks een therapeut en zit daarnaast ook nog in de wekelijkse praatgroep. Op dit moment richt de groep zich op de stabilicatie cursus alleen het is zo moeilijk! En mijn groepgenoten richten zich alleen maar op de trauma's en het verleden. Lijkt wel of ze niet verder willen met het echte leven.
Wel leuk om hier een topic te vinden.
Hai,
Fijn dat je blij bent met dit topic. Welkom! Inderdaad wat je zegt. Jij bent bezig met de stabilisatie cursus dat is al lastig genoeg. Dat is het toch ook wel eens prettig om het over andere dingen te hebben. Volgens mij is stabiliseren alleen goed mogelijk wanneer je aan de ene kant daarvoor open staat en aan de andere kant probeert het leven nu zo prettig mogelijk te maken. Ook al zitten daar die lastige dingen toen soms enorm bij in de weg. Ook dat gaat uiteindelijk zijn weg wel vinden.
Het zou fijn zijn wanneer we binnen dit topic elkaar wat kunnen ondersteunen in het leven nu. Elkaar tips kunnen geven of gewoon af en toe ff zeuren.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
