Chronisch ongelukkig

Ja.... praat met je man. Hij is de grote afwezige, maak hem weer aanwezig en verantwoordelijk.

Allereerst



Jij bent zoals het nu gaat niet gelukkig en het is een dooddoener, maar het leven is echt te kort om ongelukkig te zijn!

Jij en je man samen zullen keuzes moeten gaan maken.

- Wellicht dat jij wat minder kan gaan werken zodat je meer tijd voor jezelf hebt. 32 uur werken, kinderen, huishouding en een chronische ziekte die energie vreet is namelijk wel veel.

- Misschien kan je man weer dagdiensten gaan draaien, zodat je niet meer langs elkaar heen leeft en hij ook overdag en 's avonds kan helpen met jullie kinderen en de huishouding.

(mijn man is ook weer dagdiensten gaan draaien toen wij het gevoel kregen langs elkaar heen te leven, daarvoor ben je tenslotte niet met elkaar getrouwd).

- Kinderen indien mogelijk wat vaker uitbesteden, zodat jullie een keer een weekend voor jullie zelf hebben e.d..



Ga het gesprek met elkaar aan en kijk waar voor jullie mogelijkheden liggen m.b.t. bovenstaande punten zodat jij ook weer wat beter in je vel komt te zitten.

Kinderen fulltime naar de opvang op werkdagen zodat je naast je baan nog wat tijd voor jezelf hebt.

Of beter nog: een au-pair inhuren.

Kan best zijn dat als de kinderen ouder worden het meer jouw leeftijdvoorkeur heeft hoor, wanhoop niet



Wat al gezegd is, je man er meer bij betrekken en zorgen dat jij tijd voor jezelf krijgt. Sterkte.

Jullie hebben samen in overleg besloten dat jouw man heel veel in de nacht gaat werken en jij degene bent die alles voor en met de kinderen doet? Ook dit wetende dat je een minder goede gezondheid hebt?



En je man laat jou nu alsnog vaak weten dat hij het ook lastig voor jou vindt, laat jou even weten dat jouw voor jou grote inbreng gewaardeerd wordt en probeert alsnog bij te springen op de manieren waarop dit wel kan en heeft het zelf nu ook zo zwaar?



Er is geen mogelijkheid om er voor te kiezen om te roeien met de energie die jij hebt en waarbij jouw man en jij samen er op een andere manier qua indeling uit komen? Het moet en zal zo op deze manier omdat jullie anders niet rond kunnen komen en het niet met minder kunnen doen?



Het is niet dat je het idee hebt dat jij er helemaal alleen voor staat omdat je er ook behoorlijk alleen voor staat maar je vindt dat je je zegeningen moet tellen met je lieve man en jullie schatten van kinderen en zijn nachtbaan en jouw 32-uur baan?

Met bijna alles hierboven eens.



Voor jezelf: minder uren werken, of een andere baan zoeken. Misschien een poetshulp aannemen zodat al het huishouden niet op jouw schouders rust.



Voor je man: ga het gesprek aan, laat hem minder nachtdiensten draaien en verdeel de taken toch evenwichtiger. Niet alle huishoud klusjes moeten per sé in zijn slaap-uren. Mijn vriend gaat ook rustig stofzuigen als hij uitgeslapen is na zijn nachtdienst, en was vouwen / was aanzetten / groenten snijden zijn ook behoorlijk simpele dingen.



Eten jullie gelijktijdig? Als je de warme maaltijd kan delen, heb je daar in ieder geval een moment samen. Plan ook los daarvan samen een moment voor jullie samen in, waarin er op de kinderen gepast wordt.

Wat zegt jouw man? Hoe ervaart hij zijn en jouw ervaringen? En wat zegt hij op jouw problemen, jouw ongelukkig zijn, jouw moeheid, het gevoel van jou dat je er alleen voor staat? Wat vind jij van zijn nachtbaan?

Ongelukkig zijn is heel vaak niet alleen de situatie maar ook de manier waarop je er (samen) mee omgaat. Dat je dingen uit kan spreken, samen op 1 lijn zit, je gehoord voelt, begrip hebt voor elkaars situatie, er samen een weg in kunt vinden.

Dan moet je toch echt het gesprek met je man aangaan, en hem eerlijk vertellen dat dit zo op deze manier niet voor jou werkt. Succes!

Er is een verschil tussen "het loopt prima" en "we zijn allebei gelukkig". Als hij niet op andere tijden kan werken, staat hij dan wel achter de verdere mogelijkheden die we noemen? Weet hij hoe hoog het je zit?



Jij hebt ruimte nodig, leven is meer dan schoonmaken en moeder zijn alleen. Ik zal niet zeggen dat je vriend het makkelijk heeft - nachtdiensten zijn ook niet leuk, maar als jij alle uren dat je bezig bent met werken en huishouden op een rij zet, kom je aardig hoger uit. Zelfs een gezonde moeder van twee kinderen zou daar moe van kunnen worden. Maak het voor hem inzichtelijk waar jouw tijd in gaat zitten, bied de oplossingen aan.



Laat je verdriet zien waar je vriend bij is. Het volgende stel het niet snel voor, en zal er vast op afgeschoten worden, maar: als hij het allemaal blijft bagatelliseren, zegt een huilbui soms meer dan duizend woorden.



Wil hij dat je gelukkig bent, of wil hij een gratis nanny, poetsvrouw, kok en huisgenoot?

Doen jullie in het weekend wel leuke dingen, samen of als gezin? Dingen waar je weer even op kunt teren?

Dan huur je hulp in om werkzaamheden te verrichten zodat jij ontlast wordt. In feite heb je immers zij goedkeuring om jouw probleem zelf op te lossen. Huur kinderopvang in. Huur een poetshulp in. Ga liever niet minder werken want dat gaat levenslang doorwerken financieel. En jouw man vindt al snel iets jouw probleem, dus moet je ook financieel zo onafhankelijk mogelijk zijn.

In de nachtelijke uren gaan werken is toch iets wat je eerst overlegt met je vrouw. Het betreft ook haar leven dus dat kan je haar niet zomaar opleggen. Al helemaal niet als het niet financieel broodnoodzakelijk is.



Ik zou eens met hem gaan praten over je eenzaamheid. Misschien moet hij gaan kiezen.

quote:daisy3019 schreef op 06 oktober 2015 @ 12:53:

[...]



Mijn man vindt dat het prima loopt. Het loopt ook prima, maar ik ben van binnen niet gelukkig. Ik probeer ook gewoon vrolijk en gezellig te zijn (ik vind dat ik dat verplicht ben aan de kinderen), dus niemand ervaart het als last. Hij vindt dus vooral dat het mijn eigen probleem is, waar ikzelf iets aan moet doen.



Mijn man is een poosje werkloos geweest, dus ik gunde hem de baan van harte. Heb daarom in het begin ook alles op alles gezet om het te laten werken. Inmiddels loop ik ontzettend tegen mijn eigen verwachtingen aan. We zouden het samen doen en ik zou gewoon mijn eigen ding kunnen blijven doen. Daar is helemaal niks van over, terwijl mijn man (per ongeluk omdat hij nou eenmaal s'nachts werkt) wel de kans krijgt om zich te ontwikkelen en nog steeds wat vrijheid heeft. Dat voelt voor mij (ookal is het vast niet terecht) heel oneerlijk.



Het loopt niet prima als je niet gelukkig bent. Uiteraard ga je logischerwijze dat niet naar de buitenwereld, zoals je kinderen of je man, op één of andere kinderachtige manier uiten. Daarom zei je het op normale intonatie tegen je man.



Het is erg spijtig dat hij vindt dat het alleen jouw probleem is terwijl jullie toch echt samen in de relatie zitten en samen beslissingen hebben genomen vanuit bepaalde duidelijke uitgangspunten.



Jij hebt hem wel gesteund ten tijde van werkloosheid en toen hij deze kans kreeg. Je hebt hem zoveel mogelijk bij gestaan en zo te horen buiten jouw uiteindelijk comfortzone waarbij je op de langere termijn vrede mee kan blijven hebben gezien de uiteindelijk andere uitkomst dan jij voor ogen had.



Het is erg jammer dat hij vindt dat het voor hem nu allemaal goed loopt alleen maar omdat alles voor hém goed gaat op deze manier. Daar zou ook bij moeten zitten dat hij wil dat jij gelukkig bent, dat jullie dit samen ook voor de langere termijn vol kunnen houden. Dit zodat jullie uiteindelijk als gezin, ook voor de kinderen oprecht van binnen gelukkig zijn met elkaar en kunnen laten zien hoe je voor elkaar zorgt.



Ik lees in jouw verhaal dat je het wel eens tegen hem hebt gezegd. Dan is de vraag hoe duidelijk ben je geweest en in welke mate wil hij hiervoor dan begrip hebben. Zolang niet duidelijk is hoe de kaarten liggen, lijkt het er op dat hij lekker het leventje zo door wil leven en nog niet stilstaat bij hoe ongelukkig jij bent en de uiteindelijke gevolgen. Want dit houd jij zo niet eeuwig vol en is ook niet de bedoeling.



Ik zou voor jezelf op een rijtje zetten wat er uiteindelijk moet gaan gebeuren. Je gaat meer en meer wrok nu koesteren. Hij lijkt alles prima zo te vinden en jij vindt nu geen begrip voor jouw ongelukkig zijn. Soms zit ongelukkig zijn ook in jouzelf, maar veelal, en dat lijkt ook hier het geval te zijn, kan het ook komen door ongelijke verhoudingen.



Jij vindt dat hij zich nu wel nog kan ontwikkelen, tijd voor zichzelf heeft, niet echt voor de kinderen nu hoeft te zorgen en ook het nachtwerk gebruikt om onder andere huishoudelijke en gezinstaken uit te komen, waar dat wellicht niet zeer hoogst noodzakelijk is maar zelfs gezien jouw gezondheidsproblemen juist voor jou noodzakelijk wordt meer ruimte, tijd en persoonlijke ontwikkeling te kunnen vinden.



Ik neem aan dat je zo afstevent op uiteindelijk een relatiebreuk, of in deze afglijdende schaal steeds ongelukkiger worden. Dat lijkt me voor niemand goed. Dus je zult het hem duidelijker moeten maken hoe op dit moment de situatie is. Ook voor hem.



Geen idee hoe jij jouw mening uit? Ook hier in dit topic merk ik dat je zinnen zelf verzacht. Waarbij je onderliggende problemen alsnog probeert met de mantel der goedheid te bedekken. Je hoeft niet te zeggen dat hij lief is bijvoorbeeld, dat zeggen alle mensen op dit topic om vervolgens te komen met onderliggende eigen wensen die alsnog niet hardop genoeg uitgesproken worden. Hij zal vast zijn goede kanten hebben maar wat ik hier lees zijn toch zeker verstoorde verhoudingen.



Is er echt geen enkel punt waarop hij jou tegemoet kan komen, wat jij billijk vindt en hij ook? Het lijkt er op dat je vindt dat hij zijn werk gebruikt als vlucht voor zijn eigen persoonlijke leven, ontwikkeling en onttrekking aan plichten die het huishouden meebrengen, dit nadat jij zelf hebt geprobeerd hem op alle mogelijke manieren bij te staan, ten koste van jouw geluk.



Toch weer meer ruimte proberen terug te pakken. Zowel een vervelende baan als geen fulltime moeder willen zijn maar beide toch uiteindelijk samen is helemaal geen goede combi natuurlijk. Want jij doet nu bijna alles met de kinderen en kan ook geen energie halen uit je baan.



Welke mogelijke dingen zou jij van hem willen? Minder werken, kan dat? Meer tijd van hem aan kinderen of huishouden? Meer tijd samen? Wat kan er veranderen?