Psyche
alle pijlers
Confrontaties uit de weg gaan
donderdag 25 februari 2016 om 19:10
Ik ga confrontaties uit de weg. Het liefste altijd. Ik durf geen nee te zeggen of te zeggen als ik ergens mee zit. Deze week werd me dat weer pijnlijk duidelijk toen mijn mentor me vroeg waarom de schoolmaatschappelijk werker geen contact met me kon krijgen... Omdat ik haar onmogelijk onder ogen durf te komen. Ik wil er niet meer heen, maar ik kan het niet zeggen, dus ik 'verdwijn van de aardbodem', neem de telefoon niet op en bel zeker niet terug. Het zat me zo hoog dat ik ervan moest huilen en mijn mentor opperde dat ik er volgende periode mijn leerdoel van zou kunnen maken. Ja, dat zou kunnen maar dat is doodeng. Want dan wordt het serieus, dan moet ik er iets mee.
Ik ga confrontaties uit de weg al zolang als ik me herinner. Zelfs bij iets onbenulligs als een callcenter dat belt, zeg ik 'Bel morgen maar terug, want het komt niet gelegen' en neem ik nooit meer de telefoon op. Ik heb telefoonangst, dat helpt ook niet echt. Ik kan weken opzien tegen een doodsimpel telefoontje dus moet je nagaan hoe het is als ik een moeilijk telefoontje moet plegen. Dat ga ik keihard uit de weg.
Ik heb al talloze tandartsen versleten omdat ik na lang niet geweest te zijn, niet meer terug durfde te komen. Zeker vijf in de afgelopen jaren. Ik los conflicten niet op. Ik ben bang dat mensen boos worden. Zelfs als iemand boos wordt terwijl het niet voor mij bedoeld is duik ik in elkaar van angst. Vroeger thuis hadden wij nooit ruzie, dat ging iedereen uit de weg en dat doen mijn ouders, en ik dus ook, nog steeds. Als er een keer ruzie was, eens in de paar jaar, dan was het dikke crisis. De systeemtherapeut toentertijd zei dat de ruzie die we gehad hadden doodnormaal was. Dat opende mijn ogen enigszins, omdat ik die doodnormale ruzies dus niet echt kende. Schreeuwen en snauwen, ja, doorlopend. Maar dat was geen ruzie, dat was normaal. Ruzie was verboden.
Mijn mentor heeft me tot na de vakantie gegeven (het is komende week vakantie) om het op te lossen met de maatschappelijk werker. Maar ik kan wel janken want ik verlam helemaal. Ik ben zo afschuwelijk bang. Ik heb dit nog nooit gedaan. Zodra ik het gevoel heb dat ik het ook maar enigszins verpest heb, verdwijn ik. De enige mogelijkheid die ik zie om dit op te lossen is mailen en al het mailcontact blokkeren voordat ze kan antwoorden. Maar mijn mentor zei dat ik dan weer hetzelfde doe en alsnog de confrontatie niet aanga. Maar hoe moet het dan wel?
Dit is een warrig verhaal en ik moet ook gaan nu. Ik wilde het gewoon even kwijt en ik kan wel wat advies gebruiken over hoe ik die confrontaties aan moet gaan zonder bijna in paniek te raken van de angst.
Ik ga confrontaties uit de weg al zolang als ik me herinner. Zelfs bij iets onbenulligs als een callcenter dat belt, zeg ik 'Bel morgen maar terug, want het komt niet gelegen' en neem ik nooit meer de telefoon op. Ik heb telefoonangst, dat helpt ook niet echt. Ik kan weken opzien tegen een doodsimpel telefoontje dus moet je nagaan hoe het is als ik een moeilijk telefoontje moet plegen. Dat ga ik keihard uit de weg.
Ik heb al talloze tandartsen versleten omdat ik na lang niet geweest te zijn, niet meer terug durfde te komen. Zeker vijf in de afgelopen jaren. Ik los conflicten niet op. Ik ben bang dat mensen boos worden. Zelfs als iemand boos wordt terwijl het niet voor mij bedoeld is duik ik in elkaar van angst. Vroeger thuis hadden wij nooit ruzie, dat ging iedereen uit de weg en dat doen mijn ouders, en ik dus ook, nog steeds. Als er een keer ruzie was, eens in de paar jaar, dan was het dikke crisis. De systeemtherapeut toentertijd zei dat de ruzie die we gehad hadden doodnormaal was. Dat opende mijn ogen enigszins, omdat ik die doodnormale ruzies dus niet echt kende. Schreeuwen en snauwen, ja, doorlopend. Maar dat was geen ruzie, dat was normaal. Ruzie was verboden.
Mijn mentor heeft me tot na de vakantie gegeven (het is komende week vakantie) om het op te lossen met de maatschappelijk werker. Maar ik kan wel janken want ik verlam helemaal. Ik ben zo afschuwelijk bang. Ik heb dit nog nooit gedaan. Zodra ik het gevoel heb dat ik het ook maar enigszins verpest heb, verdwijn ik. De enige mogelijkheid die ik zie om dit op te lossen is mailen en al het mailcontact blokkeren voordat ze kan antwoorden. Maar mijn mentor zei dat ik dan weer hetzelfde doe en alsnog de confrontatie niet aanga. Maar hoe moet het dan wel?
Dit is een warrig verhaal en ik moet ook gaan nu. Ik wilde het gewoon even kwijt en ik kan wel wat advies gebruiken over hoe ik die confrontaties aan moet gaan zonder bijna in paniek te raken van de angst.
donderdag 25 februari 2016 om 19:19
Toch een keer die confrontatie aan gaan. Dan zal je merken dat het minder eng is dan het lijkt én het zal je enorm opluchten.
Volgens mij is dit echt de enige oplossing. Ik herken me wel een beetje in jou, alhoewel gelukkig al een stuk minder dan vroeger.
Het is echt zo eng of moeilijk allemaal niet. Jij hebt het alleen heel groot gemaakt.
Je kan er heel moeilijk over doen en er allerlei analyses op loslaten, maar dat is zinloos en minstens heel tijdrovend. Gewoon doen dus en aan de slag gaan. En vergeet niet dat de eerste stap altijd het moeilijkste is. Doe het desnoods samen met iemand samen als het kan.
Volgens mij is dit echt de enige oplossing. Ik herken me wel een beetje in jou, alhoewel gelukkig al een stuk minder dan vroeger.
Het is echt zo eng of moeilijk allemaal niet. Jij hebt het alleen heel groot gemaakt.
Je kan er heel moeilijk over doen en er allerlei analyses op loslaten, maar dat is zinloos en minstens heel tijdrovend. Gewoon doen dus en aan de slag gaan. En vergeet niet dat de eerste stap altijd het moeilijkste is. Doe het desnoods samen met iemand samen als het kan.
donderdag 25 februari 2016 om 19:33
quote:itsme1973 schreef op 25 februari 2016 @ 19:23:
Dit is een warrig verhaal en ik moet ook gaan nu
J bedoelt dat je niet meer komt reageren? Dan bespaar ik me de moeite Nee, ik bedoelde dat ik weg moest en later dus weer zou reageren. Ik heb nu alleen een telefoon tot m'n beschikking dus reageren wordt later vanavond of morgen.
Dit is een warrig verhaal en ik moet ook gaan nu
J bedoelt dat je niet meer komt reageren? Dan bespaar ik me de moeite Nee, ik bedoelde dat ik weg moest en later dus weer zou reageren. Ik heb nu alleen een telefoon tot m'n beschikking dus reageren wordt later vanavond of morgen.
donderdag 25 februari 2016 om 19:46
Ik herken het een klein beetje.... Ik vond een tandarts of dokter bellen verschrikkelijk, want tja misschien konden we geen datum vinden voor een afspraak en dan? 
of andere afspraken maken met vreemden.
Ook ging ik dingen en liefst uit de weg. Tot dat ik een baan als leidinggevende kreeg ( ja, ik als stil niet confrontatie aangaande ukkie) en ik dus genoodzaakt was om lastig telefoontje te plegen, slechtnieuws gesprekken met personeel etc.
Tot ik mij ineens realiseerde dat ik een ouder had gebeld zonder het gesprek in den treure voor te bereiden en uit te stellen.
Door het gewoon te doen en als ware verplicht te worden gaat mij allemaal veel makkelijker af en staat mijn omgeving wel eens te kijken hoe ik daar in veranderd ben.
En geloof me het maakt het een stuk makkelijker en minder stressvol.
Ik zou iemand zoeken die je hier bij kan helpen (de maatschappelijk werker??) En proberen het te overwinnen. Klinkt makkelijk dan het is maar het scheelt zo veel stress
of andere afspraken maken met vreemden.Ook ging ik dingen en liefst uit de weg. Tot dat ik een baan als leidinggevende kreeg ( ja, ik als stil niet confrontatie aangaande ukkie) en ik dus genoodzaakt was om lastig telefoontje te plegen, slechtnieuws gesprekken met personeel etc.
Tot ik mij ineens realiseerde dat ik een ouder had gebeld zonder het gesprek in den treure voor te bereiden en uit te stellen.
Door het gewoon te doen en als ware verplicht te worden gaat mij allemaal veel makkelijker af en staat mijn omgeving wel eens te kijken hoe ik daar in veranderd ben.
En geloof me het maakt het een stuk makkelijker en minder stressvol.
Ik zou iemand zoeken die je hier bij kan helpen (de maatschappelijk werker??) En proberen het te overwinnen. Klinkt makkelijk dan het is maar het scheelt zo veel stress
donderdag 25 februari 2016 om 19:56
Ik heb hetzelfde, ik heb ook telefoonangst en ik ga alle confrontaties uit de weg. Dokter en tandarts vermijd ik ook. Het is heel zelfdestrcutief, dat weet ik wel. Dus ik lees mee, ik weet ook niet hoe ik het moet doorbreken. 'Gewoon doen' is er allang niet meer bij als mogelijkheid.
Ik heb bv sinds kort weer contact met mijn zus en moeder, die ik al 20 jaar niet had gezien. En mijn zus is nu boos op me, ik heb geen idee waarom. Maar ze heeft me overal geblokkeerd, zelfs op de telefoon. Nu moet ik dus aan haar deur gaan kloppen als ik mijn moeder wil zien. Mijn moeder heeft cva's gehad en zit in een rolstoel en kan bijna niks meer. Ze heeft wel gezegd dat ik mijn moeder mag zien. Maar dan moet ik dus langs mijn zus. Nou, die zie ik dus nooit meer. Ik wil mijn zus niet meer spreken of zien want ik snap helemaal niks van haar boosheid. Voel me er ook absoluut niet verantwoordelijk voor want ik ben altijd conflictvermijdend en heb niks onaardigs gezegd. We hebben elkaar nu 1 keer gezien en gesmsmt en geappt. Dus wat ik nu precies verkeerd heb gedaan, de reden zal wel liggen in ons verleden. En daar wil niemand het meer over hebben. Mijn moeder heeft niet zo lang meer en ik wil haar erg graag zien maar langs Zuszilla komen, pff, ik kan het echt niet.
Ik heb bv sinds kort weer contact met mijn zus en moeder, die ik al 20 jaar niet had gezien. En mijn zus is nu boos op me, ik heb geen idee waarom. Maar ze heeft me overal geblokkeerd, zelfs op de telefoon. Nu moet ik dus aan haar deur gaan kloppen als ik mijn moeder wil zien. Mijn moeder heeft cva's gehad en zit in een rolstoel en kan bijna niks meer. Ze heeft wel gezegd dat ik mijn moeder mag zien. Maar dan moet ik dus langs mijn zus. Nou, die zie ik dus nooit meer. Ik wil mijn zus niet meer spreken of zien want ik snap helemaal niks van haar boosheid. Voel me er ook absoluut niet verantwoordelijk voor want ik ben altijd conflictvermijdend en heb niks onaardigs gezegd. We hebben elkaar nu 1 keer gezien en gesmsmt en geappt. Dus wat ik nu precies verkeerd heb gedaan, de reden zal wel liggen in ons verleden. En daar wil niemand het meer over hebben. Mijn moeder heeft niet zo lang meer en ik wil haar erg graag zien maar langs Zuszilla komen, pff, ik kan het echt niet.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
donderdag 25 februari 2016 om 21:28
Dit is zo herkenbaar. Ik heb het liefst zo min mogelijk mensen om me heen uit (een soort van) angst dat ze boos worden of me afrekenen op weet ik veel wat, ook al is daar totaal geen reden voor. Discussies aangaan, ruzie's: nee, mij niet gezien. Bellen naar iemand anders of gebeld worden: vreselijk.
Ok, de ene dag is het erger dan de andere dag, maar toch... Een aantal jaar geleden is o.a. een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis bij mij geconstateerd en ik heb niet bepaald een makkelijke jeugd gehad, waardoor ik me graag terugtrek in mijn eigen wereld. Daarom lees ik graag mee met dit topic, misschien kan ik er nog iets van opsteken. En wie weet kunnen we elkaar helpen.
Ok, de ene dag is het erger dan de andere dag, maar toch... Een aantal jaar geleden is o.a. een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis bij mij geconstateerd en ik heb niet bepaald een makkelijke jeugd gehad, waardoor ik me graag terugtrek in mijn eigen wereld. Daarom lees ik graag mee met dit topic, misschien kan ik er nog iets van opsteken. En wie weet kunnen we elkaar helpen.
donderdag 25 februari 2016 om 22:30
Ik had eerlijk gezegd niet zoveel herkenning verwacht. Ik vind dat wel fijn, omdat ik me altijd zo'n ongelofelijk sukkel voel als ik het weer eens helemaal verkeerd aanpak (of eigenlijk meer: níet aanpak). Ik had verwacht dat de reacties veel harder en 'stel je niet aan' zouden zijn. Ik ben blij met jullie reacties, dankjulliewel.
Het ergste dat er kan gebeuren, dat iemand boos wordt. Dat ik afgewezen word. Hoewel mijn verlatingsangst allang niet meer zo sterk is als vroeger, komt het met dingen zoals dit nog wel heel sterk naar voren. Net als mijn perfectionisme. Ik ben bang niet goed genoeg te zijn. Afgewezen worden en er niet mogen zijn is mijn grootste angst en van daaruit doe ik alles eigenlijk. Ik ben zo vreselijk onzeker.
Doodvermoeiend en ik denk dat mijn mentor gelijk heeft en dat ik hiermee eindelijk kom bij het echte probleem. En dat dit dus een fantastisch leerdoel voor me zou zijn. Ik heb al een aantal leerdoelen gehad, maar meer omdat het moest en die doe ik dan zo half/half en dan vind ik het wel best. Maar dit is voor het eerst dat ik denk 'Hier moet ik iets mee' ipv dat ik denk 'Ik heb een leerdoel nodig, wat zal ik eens verzinnen?' maar dat maakt het gelijk een veel enger leerdoel omdat het echt een probleem is. En een best groot probleem ook. Een leerdoel voor meer dan één lesperiode... Moet het echt? Ontwijken is zo makkelijk (en toch ook niet, want het levert heel veel stress op en bovendien voel ik me zo'n idioot als ik dat doe dat het voor mijn zelfbeeld ook niet het beste is).
Het ergste dat er kan gebeuren, dat iemand boos wordt. Dat ik afgewezen word. Hoewel mijn verlatingsangst allang niet meer zo sterk is als vroeger, komt het met dingen zoals dit nog wel heel sterk naar voren. Net als mijn perfectionisme. Ik ben bang niet goed genoeg te zijn. Afgewezen worden en er niet mogen zijn is mijn grootste angst en van daaruit doe ik alles eigenlijk. Ik ben zo vreselijk onzeker.
Doodvermoeiend en ik denk dat mijn mentor gelijk heeft en dat ik hiermee eindelijk kom bij het echte probleem. En dat dit dus een fantastisch leerdoel voor me zou zijn. Ik heb al een aantal leerdoelen gehad, maar meer omdat het moest en die doe ik dan zo half/half en dan vind ik het wel best. Maar dit is voor het eerst dat ik denk 'Hier moet ik iets mee' ipv dat ik denk 'Ik heb een leerdoel nodig, wat zal ik eens verzinnen?' maar dat maakt het gelijk een veel enger leerdoel omdat het echt een probleem is. En een best groot probleem ook. Een leerdoel voor meer dan één lesperiode... Moet het echt? Ontwijken is zo makkelijk (en toch ook niet, want het levert heel veel stress op en bovendien voel ik me zo'n idioot als ik dat doe dat het voor mijn zelfbeeld ook niet het beste is).
donderdag 25 februari 2016 om 22:43
Ik heb geen ontwijkende ps maar cptss, waar vermijdingsgedrag bij hoort. Ik ken wel de methode van geruststellende gedachtes creeren. Alleen bij mijn zus, werkt er geeneen. Het is nl mogelijk dat ze meteen de politie belt als ik zomaar voor de deur sta. Ze is nogal een dramaturg namelijk. Ze is heel beschermend naar mijn moeder toe en wil haar 'vrolijk houden'. Ik maak blijkbaar niet vrolijk dus zou ze me helemaal weg kunnen willen houden bij haar. Ik kan het niet meer aan haar vragen via internet of telefoon want ik ben overal geblokkeerd. Dus op de bonnevooi langsgaan, het kan heel vervelend worden, die kans is redelijk groot.
Ik ben dus wel vrij assetief, maar dat helpt niks tegen mijn angst voor confrontaties. Waarschijnlijk zal ik mijn mond wel opendoen als iemand grof wordt. En dat werkt alleen maar averechts. En als er echt een flinke ruzie uitbreekt en ik word ook boos, dan zie je me echt nooit meer terug.
Maar afspraken maken en dan afzeggen, is mijn grootste probleem. Daardoor durf ik het niet meer aan om vrienden te maken. Ik ga toch weer afzeggen. En dat komt omdat ik me altijd helemaal op zit te naaien van tevoren. Dan slaap ik de nacht voor de afspraak niet en kan dan niet komen. Doe ik zelfs bij een afspraak met de kapper en dierenarts. Die laatste, gaat mijn vriend nu maar alleen heen altijd.
Ik denk dat ik me schaam voor mezelf dat ik niet alles heel snel uit kan leggen in een paar zinnen over de telefoon, dan ga ik haperen en weet niet meer wat ik moet zeggen. Ik heb wel eens gewoon opgehangen omdat ik het niet meer wist. Heel erg natuurlijk.
In mijn jeugd ben ik mishandeld en moest als een soort soldaatje in de houding staan terwijl ik een ellenlange preek kreeg. Dan moest ik me op een bepaalde manier gedragen, anders zwaaide er wat. Rechtop staan, in de ogen aankijken, niet met je handen frutselen, niet op 1 been staan, schouders naar achteren, niet sip kijken etc etc. Dan kreeg ik een soort kruisverhoor waarbij ik steeds niet het juiste zei, waardoor ik vaak geslagen werd. Die trauma's zitten me nu in de weg, ergens verwacht ik dezelfde ellende bij elk conflict en elke confrontatie.
Mijn telefoonangst komt voort uit heel vaak slecht nieuws hebben gekregen over de telefoon. Zo vaak dat ik al jaren mijn telefoon nooit opneem. Ik laat mensen de voicemail inspreken. En soms durf ik die niet af te luisteren en wis de berichten zonder ze te hebben beluisterd. Kan ik ook doen met mails, sommige mails gooi ik gewoon weg zonder ze te lezen. Dan verwacht ik dat er iets vervelends in staat. Net als op het forum, soms post ik iets en denk later, mm, daar zouden mensen wel eens boos op kunnen reageren, en dan lees ik het topic gewoon niet meer. Ik haal posts nooit weg omdat je daar ook vaak commentaar op krijgt. Maar op het forum ben ik wel handig geworden in de dans ontspringen gelukkig. Anders durfde ik hier ook niet meer te komen.
Wat lastig is, ik vermijd artsen en behandelaars al zo lang, dat het me niet eens meer lukt om een afspraak te maken. Door wat recente gebeurtenissen, vetrouw ik ze niet meer. Echt niet meer. Ik denk dat ik nog liever dood ga aan een aandoening dan nu naar een arts gaan. Lang verhaal hoe dat zo is gekomen maar ik dacht, laat ik na 10 jaar weer eens naar de dokter gaan en dat resulteerde in nog minder vertrouwen in ze. Ik heb iets heel vervelends meegemaakt bij de huisarts 10 jaar geleden waardoor ik er niet meer heen wilde. Nu is er bijna exact hetzelfde gebeurd. Ik denk dat ik pas ga als er een ambulance aan te pas moet komen.
Het is precies zoals To zegt, als ik ook maar het vermoeden heb dat ik verkeerds gedaan heb of dat het vervelend kan gaan worden, wil ik niet meer erheen. En mensen wil ik dan niet meer zien en spreken. Ik heb veel vrienden verloren aan depressie omdat ik het ze nooit verteld heb en gewoon geen contact meer heb opgenomen. Dat is puur schaamte. En als je dan weer belt, moet je wel vertellen waarom je lang niet hebt gebeld, nou, laat maar zitten dan. Dan wordt dat een belletje wat ik nooit ga plegen. Ik denk omdat ze kunnen zeggen dat het een zwak excuus is of dat ze geen interesse meer hebben om met me om te gaan vanwege mijn depressies.
Laatst heb ik een oude schoolvriendin gemaild. Was leuk, alleen wilde ze irl afspreken. Ineens besefte ik me wat een loser ik ben en dat ik over de jaren dat we elkaar niet hebben gezien, niks leuks kan vertellen. Echt niks. Dus heb ik het maar weer afgewimpeld. En ik heb nu spijt als haren op mijn hoofd dat ik haar gemaild heb. Ze heeft niet meer terug gemaild en dat lucht me erg op. Hoef ik tenminste niet meer. Suf want ik dacht dat ik er nu wel een beetje overheen was maar dat valt tegen.
Ik heb internet-therapie aangevraagd en ben afgewezen. Dat zou ik nog kunnen want dan mag ik reageren wanneer ik wil en hoef dan niet naar een afspraak te gaan die ik hoogstwaarschijnlijk toch weer afbel. Vermijden, vermijden, vermijden. Ik denk dat ik gewoon niet meer negatief beoordeeld wil worden en verwacht dat dat toch wel gaat gebeuren. Schaamte speelt ook een grote rol. En wantrouwen, ik vertrouw behandelaars niet meer, om verschillende redenen.
En toch heb ik geen laag gevoel voor eigenwaarde, ik haat ruzie gewoon. En ik kan assertief zijn. Ik heb gewoon altijd het gevoel dat het heel vervelend gaat worden, ook omdat dat vaak is gebeurd. Waarschijnlijk gewoon pech en toeval maar ik heb wel erg vaak pech gehad. Ik heb bv al twee keer meegemaakt dat ik een vette preek kreeg van een huisarts, onterecht, bleek achteraf. Maar nu wil ik er even echt niet meer heen daardoor. Excuses krijg je toch niet.
Dus ik draai rond in mijn eigen kringetje door alle vermijdingsgedrag. Ik hoop dat ik elders word aangenomen voor internet-therapie, ik denk dat ik daar misschien wel wat mee kan.
Ik ben dus wel vrij assetief, maar dat helpt niks tegen mijn angst voor confrontaties. Waarschijnlijk zal ik mijn mond wel opendoen als iemand grof wordt. En dat werkt alleen maar averechts. En als er echt een flinke ruzie uitbreekt en ik word ook boos, dan zie je me echt nooit meer terug.
Maar afspraken maken en dan afzeggen, is mijn grootste probleem. Daardoor durf ik het niet meer aan om vrienden te maken. Ik ga toch weer afzeggen. En dat komt omdat ik me altijd helemaal op zit te naaien van tevoren. Dan slaap ik de nacht voor de afspraak niet en kan dan niet komen. Doe ik zelfs bij een afspraak met de kapper en dierenarts. Die laatste, gaat mijn vriend nu maar alleen heen altijd.
Ik denk dat ik me schaam voor mezelf dat ik niet alles heel snel uit kan leggen in een paar zinnen over de telefoon, dan ga ik haperen en weet niet meer wat ik moet zeggen. Ik heb wel eens gewoon opgehangen omdat ik het niet meer wist. Heel erg natuurlijk.
In mijn jeugd ben ik mishandeld en moest als een soort soldaatje in de houding staan terwijl ik een ellenlange preek kreeg. Dan moest ik me op een bepaalde manier gedragen, anders zwaaide er wat. Rechtop staan, in de ogen aankijken, niet met je handen frutselen, niet op 1 been staan, schouders naar achteren, niet sip kijken etc etc. Dan kreeg ik een soort kruisverhoor waarbij ik steeds niet het juiste zei, waardoor ik vaak geslagen werd. Die trauma's zitten me nu in de weg, ergens verwacht ik dezelfde ellende bij elk conflict en elke confrontatie.
Mijn telefoonangst komt voort uit heel vaak slecht nieuws hebben gekregen over de telefoon. Zo vaak dat ik al jaren mijn telefoon nooit opneem. Ik laat mensen de voicemail inspreken. En soms durf ik die niet af te luisteren en wis de berichten zonder ze te hebben beluisterd. Kan ik ook doen met mails, sommige mails gooi ik gewoon weg zonder ze te lezen. Dan verwacht ik dat er iets vervelends in staat. Net als op het forum, soms post ik iets en denk later, mm, daar zouden mensen wel eens boos op kunnen reageren, en dan lees ik het topic gewoon niet meer. Ik haal posts nooit weg omdat je daar ook vaak commentaar op krijgt. Maar op het forum ben ik wel handig geworden in de dans ontspringen gelukkig. Anders durfde ik hier ook niet meer te komen.
Wat lastig is, ik vermijd artsen en behandelaars al zo lang, dat het me niet eens meer lukt om een afspraak te maken. Door wat recente gebeurtenissen, vetrouw ik ze niet meer. Echt niet meer. Ik denk dat ik nog liever dood ga aan een aandoening dan nu naar een arts gaan. Lang verhaal hoe dat zo is gekomen maar ik dacht, laat ik na 10 jaar weer eens naar de dokter gaan en dat resulteerde in nog minder vertrouwen in ze. Ik heb iets heel vervelends meegemaakt bij de huisarts 10 jaar geleden waardoor ik er niet meer heen wilde. Nu is er bijna exact hetzelfde gebeurd. Ik denk dat ik pas ga als er een ambulance aan te pas moet komen.
Het is precies zoals To zegt, als ik ook maar het vermoeden heb dat ik verkeerds gedaan heb of dat het vervelend kan gaan worden, wil ik niet meer erheen. En mensen wil ik dan niet meer zien en spreken. Ik heb veel vrienden verloren aan depressie omdat ik het ze nooit verteld heb en gewoon geen contact meer heb opgenomen. Dat is puur schaamte. En als je dan weer belt, moet je wel vertellen waarom je lang niet hebt gebeld, nou, laat maar zitten dan. Dan wordt dat een belletje wat ik nooit ga plegen. Ik denk omdat ze kunnen zeggen dat het een zwak excuus is of dat ze geen interesse meer hebben om met me om te gaan vanwege mijn depressies.
Laatst heb ik een oude schoolvriendin gemaild. Was leuk, alleen wilde ze irl afspreken. Ineens besefte ik me wat een loser ik ben en dat ik over de jaren dat we elkaar niet hebben gezien, niks leuks kan vertellen. Echt niks. Dus heb ik het maar weer afgewimpeld. En ik heb nu spijt als haren op mijn hoofd dat ik haar gemaild heb. Ze heeft niet meer terug gemaild en dat lucht me erg op. Hoef ik tenminste niet meer. Suf want ik dacht dat ik er nu wel een beetje overheen was maar dat valt tegen.
Ik heb internet-therapie aangevraagd en ben afgewezen. Dat zou ik nog kunnen want dan mag ik reageren wanneer ik wil en hoef dan niet naar een afspraak te gaan die ik hoogstwaarschijnlijk toch weer afbel. Vermijden, vermijden, vermijden. Ik denk dat ik gewoon niet meer negatief beoordeeld wil worden en verwacht dat dat toch wel gaat gebeuren. Schaamte speelt ook een grote rol. En wantrouwen, ik vertrouw behandelaars niet meer, om verschillende redenen.
En toch heb ik geen laag gevoel voor eigenwaarde, ik haat ruzie gewoon. En ik kan assertief zijn. Ik heb gewoon altijd het gevoel dat het heel vervelend gaat worden, ook omdat dat vaak is gebeurd. Waarschijnlijk gewoon pech en toeval maar ik heb wel erg vaak pech gehad. Ik heb bv al twee keer meegemaakt dat ik een vette preek kreeg van een huisarts, onterecht, bleek achteraf. Maar nu wil ik er even echt niet meer heen daardoor. Excuses krijg je toch niet.
Dus ik draai rond in mijn eigen kringetje door alle vermijdingsgedrag. Ik hoop dat ik elders word aangenomen voor internet-therapie, ik denk dat ik daar misschien wel wat mee kan.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
vrijdag 26 februari 2016 om 00:08
quote:orkenflow schreef op 25 februari 2016 @ 23:50:
@Sapsorrow, heb je nooit bedacht dat je die vrienden niet verloren hebt, maar ze in de steek hebt gelaten?
Nee, eigenlijk heb ik nauwelijks vrienden gehad hoor, in mijn volwassen leven. Ik vermijd vriendschappen eigenlijk in het algemeen, ik ging wel altijd met veel mensen om op werk en school maar nooit prive. En die vriendschappen waren oppervlakkig. Ze hebben me iig nooit meer teruggebeld of gemaild. Dan lijkt het me niet dat ze zich in de steek gelaten voelden maar meer dat het contact verwaterd was waarschijnlijk. Die oude schoolvriendin vond het best leuk dat ik haar mailde maar ze is hindoestaanse en heeft verschrikkelijk veel vrienden en familieleden. Toen ik met haar op school zat, konden we om die reden al bijna nooit prive afspreken. En ze heeft niet gezegd dat ik haar in de steek heb gelaten, zij bleef zitten in de derde en daarna spraken we elkaar bijna niet meer. Denk dat het vrij vaak gebeurd dat contacten verwateren dus ik denk niet dat mensen zich dan in de steek gelaten voelen eigenlijk.
Ik werd depressief altijd he en als ik dan thuis zat, belde niemand meer. Ik denk dus niet dat ze me erg gemist hebben. Zo diep gingen de vriendschappen ook niet. Het is dus niet zo dat ik constant belletjes en uitnodigingen negeerde, ik hoorde ook niks meer van hen. Dus ja, eigenlijk hebben we elkaar dan in de steek gelaten, lijkt mij. Ik geloof ook niet dat ze veel aan mijn gezelschap hebben kunnen missen want ik ben lang heel erg depressief geweest.
En nu weet ik van de meeste mensen zoals oud-collega's en oude klasgenoten de naam niet eens meer. Ik ging laatst zoeken op facebook maar mijn geheugen laat me in de steek. Waarschijnlijk door de depressies die ertussen zaten.
Ik heb nu wel 1 schoolvriendin gevonden via facebook. Die woont in de Vs, dus veilig ver weg. Mailcontacten lukken wel, meestal. Dan kun je antwoord geven wanneer jou het uitkomt. Rl contacten, ik begin er niet meer aan, ik stel vooral teleur namelijk. Maar dat is al jaren zo hoor, ik maak niet steeds vrienden om ze daarna in de steek te laten. Klinkt misschien sneu maar het idee dat mensen zich in de steek gelaten voelen door mij, is nooit in me opgekomen. Dan zouden ze me missen bv, en ik denk niet dat mensen mij echt missen. Ik denk eerder dat ze blij zijn dat ze niet meer met me om hoeven te gaan.
@Sapsorrow, heb je nooit bedacht dat je die vrienden niet verloren hebt, maar ze in de steek hebt gelaten?
Nee, eigenlijk heb ik nauwelijks vrienden gehad hoor, in mijn volwassen leven. Ik vermijd vriendschappen eigenlijk in het algemeen, ik ging wel altijd met veel mensen om op werk en school maar nooit prive. En die vriendschappen waren oppervlakkig. Ze hebben me iig nooit meer teruggebeld of gemaild. Dan lijkt het me niet dat ze zich in de steek gelaten voelden maar meer dat het contact verwaterd was waarschijnlijk. Die oude schoolvriendin vond het best leuk dat ik haar mailde maar ze is hindoestaanse en heeft verschrikkelijk veel vrienden en familieleden. Toen ik met haar op school zat, konden we om die reden al bijna nooit prive afspreken. En ze heeft niet gezegd dat ik haar in de steek heb gelaten, zij bleef zitten in de derde en daarna spraken we elkaar bijna niet meer. Denk dat het vrij vaak gebeurd dat contacten verwateren dus ik denk niet dat mensen zich dan in de steek gelaten voelen eigenlijk.
Ik werd depressief altijd he en als ik dan thuis zat, belde niemand meer. Ik denk dus niet dat ze me erg gemist hebben. Zo diep gingen de vriendschappen ook niet. Het is dus niet zo dat ik constant belletjes en uitnodigingen negeerde, ik hoorde ook niks meer van hen. Dus ja, eigenlijk hebben we elkaar dan in de steek gelaten, lijkt mij. Ik geloof ook niet dat ze veel aan mijn gezelschap hebben kunnen missen want ik ben lang heel erg depressief geweest.
En nu weet ik van de meeste mensen zoals oud-collega's en oude klasgenoten de naam niet eens meer. Ik ging laatst zoeken op facebook maar mijn geheugen laat me in de steek. Waarschijnlijk door de depressies die ertussen zaten.
Ik heb nu wel 1 schoolvriendin gevonden via facebook. Die woont in de Vs, dus veilig ver weg. Mailcontacten lukken wel, meestal. Dan kun je antwoord geven wanneer jou het uitkomt. Rl contacten, ik begin er niet meer aan, ik stel vooral teleur namelijk. Maar dat is al jaren zo hoor, ik maak niet steeds vrienden om ze daarna in de steek te laten. Klinkt misschien sneu maar het idee dat mensen zich in de steek gelaten voelen door mij, is nooit in me opgekomen. Dan zouden ze me missen bv, en ik denk niet dat mensen mij echt missen. Ik denk eerder dat ze blij zijn dat ze niet meer met me om hoeven te gaan.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
zondag 28 februari 2016 om 09:40
Even een vraag, uit pure nieuwsgierigheid: loopt dit topic niet meer omdat het nu al een van de confrontaties is geworden? Omdat Sapsorrow ook al zei dat ze soms topics niet meer leest.
Ik ben namelijk wel benieuwd of je een oplossing gevonden hebt voor de maatschappelijk werker. En hoe dat dan ging.
Ik ben namelijk wel benieuwd of je een oplossing gevonden hebt voor de maatschappelijk werker. En hoe dat dan ging.
maandag 29 februari 2016 om 09:34
Oh, wat jammer dat het weer stil is gevallen. Ik was (al lezende) best benieuwd hoe het Rue was afgegaan. Hier moet je echt iets mee, Rue! En eigenlijk juist niet omdat het 'moet', maar omdat dit je zo veel gaat opleveren! Zo veel meer ontspanning, vrijheid, gemak. Echt eeuwig zonde om hier niks mee te doen. De beste techniek hiervoor is exposure en dat betekent inderdaad de confrontatie aangaan en de dingen doe die je spannend vindt. Misschien helpt het je om scenario's uit te schrijven voordat je de maatschappelijk werker belt? Wat wil je haar zeggen? Hoe zou zij kunnen reageren en hoe kan je daarmee omgaan? Het zou ook zinvol zijn om hierbij hulp te zoeken denk ik, want het gaat nogal diep bij je, maar het gaat je zo veel opleveren op veel meer levensgebieden als je dit aanpakt. Ook later in je werk en de relaties die je aangaat (en het niet aanpakken en dit ook weer uit de weggaan kan je op termijn ook wel veel gaan kosten op verschillende levensgebieden). Doe het, echt, voor jezelf!
