Psyche
alle pijlers
controle loslaten
maandag 18 november 2013 om 22:32
Vandaag weer bij mijn psych geweest na 3 weken en weer maar eens geconfronteerd met mijn werkpunt... Ik ben zo perfectionistisch, leg de lat voor mezelf te hoog en wil over (bijna) elke situatie controle.
Dit heb ik opgebouwd uit oude pijn / trauma's. De controle geeft me een gevoel van veiligheid. Maar het hebben van geen controle zorgt voor paniekaanvallen, vlagen van misselijkheid, een drukkend gevoel op m'n borst.
Soms is het zo erg dat ik naar een bepaalde gelegenheid niet durf te gaan. Ik sleep me er dan naartoe, voel me enorm slecht maar vaak gaat het na een tijdje iets beter.
Ik wil hieraan werken, ik wil hier vanaf, ik wil zo graag dingen kunnen loslaten waardoor ok niet alles ervaar als druk / stress. Wie heeft er tips? Wie herkent dit gevoel?
Dit heb ik opgebouwd uit oude pijn / trauma's. De controle geeft me een gevoel van veiligheid. Maar het hebben van geen controle zorgt voor paniekaanvallen, vlagen van misselijkheid, een drukkend gevoel op m'n borst.
Soms is het zo erg dat ik naar een bepaalde gelegenheid niet durf te gaan. Ik sleep me er dan naartoe, voel me enorm slecht maar vaak gaat het na een tijdje iets beter.
Ik wil hieraan werken, ik wil hier vanaf, ik wil zo graag dingen kunnen loslaten waardoor ok niet alles ervaar als druk / stress. Wie heeft er tips? Wie herkent dit gevoel?
Je kan altijd leuke mensen ontmoeten, zolang je er maar voor open staat.
maandag 18 november 2013 om 23:00
Moeilijk en vervelend he
Zeker als er dan puzzelstukjes in elkaar vallen en dat je ziet dat al die losse stukjes toch in verband staan met elkaar en dat die stomme paniekaanvallen / angsten een gevolg zijn...
Ik wil dan ook altijd alles zo snel mogelijk oplossen dus vind het moeilijk dat dit een heen proces is, maar het kan niet anders. Langs de andere kant ben ik wel erg blij dat ik er nu echt aan kan gaan werken.
Heb jij het tegen je vrienden en familie verteld? Hoe ga je ermee om op je werk? Of heb je daar geen last? Slorpt dit ook zo veel energie bij jou?
Zeker als er dan puzzelstukjes in elkaar vallen en dat je ziet dat al die losse stukjes toch in verband staan met elkaar en dat die stomme paniekaanvallen / angsten een gevolg zijn...
Ik wil dan ook altijd alles zo snel mogelijk oplossen dus vind het moeilijk dat dit een heen proces is, maar het kan niet anders. Langs de andere kant ben ik wel erg blij dat ik er nu echt aan kan gaan werken.
Heb jij het tegen je vrienden en familie verteld? Hoe ga je ermee om op je werk? Of heb je daar geen last? Slorpt dit ook zo veel energie bij jou?
Je kan altijd leuke mensen ontmoeten, zolang je er maar voor open staat.
dinsdag 19 november 2013 om 00:06
ja ik herken het
deels van vroeger uit meegekregen: de lat lag altijd hoog, het was nooit goed genoeg
dat heb ik mezelf jaren lang opgelegd en daar ben ik een jaar geleden mee gestopt
wat mij geholpen heeft is de bewustwording dat ik mijn ouders kwalijk nam dat ze het mij oplegden, en dat ik het later mezelf ben gaan opleggen
voor wie??? ik hoef het gelukkig niet meer van mezelf, ik hoop dat jij dat punt ook ooit bereikt
deels van vroeger uit meegekregen: de lat lag altijd hoog, het was nooit goed genoeg
dat heb ik mezelf jaren lang opgelegd en daar ben ik een jaar geleden mee gestopt
wat mij geholpen heeft is de bewustwording dat ik mijn ouders kwalijk nam dat ze het mij oplegden, en dat ik het later mezelf ben gaan opleggen
voor wie??? ik hoef het gelukkig niet meer van mezelf, ik hoop dat jij dat punt ook ooit bereikt
dinsdag 19 november 2013 om 10:48
Heel herkenbaar.
Bij mij is het een verdedigingsmechanisme geworden. Als kind heeft iemand volledige controle over mij genomen, dat zou me niet nog eens gebeuren.
Voor mij was (is ) controle ook iets heel letterlijks. Daarom durfde ik niet van bijvoorbeeld glijbanen. Wat mij heeft geholpen is om toch die stap op de glijbaan te zetten. Dat heeft me jaren gekost om die stap te zetten. Maar eenmaal op die glijbaan moet je alle controle loslaten en schieten je hartkloppingen zowat uit je oren, maar je zult zien dat je heelhuids beneden komt en dat geeft een goed gevoel.
Misschien erg kinderlijk, maar het heeft mij geholpen om me te realiseren dat er soms ook helemaal niks ergs gebeurt als je de controle even loslaat. Alhoewel heul eng...
Bij mij is het een verdedigingsmechanisme geworden. Als kind heeft iemand volledige controle over mij genomen, dat zou me niet nog eens gebeuren.
Voor mij was (is ) controle ook iets heel letterlijks. Daarom durfde ik niet van bijvoorbeeld glijbanen. Wat mij heeft geholpen is om toch die stap op de glijbaan te zetten. Dat heeft me jaren gekost om die stap te zetten. Maar eenmaal op die glijbaan moet je alle controle loslaten en schieten je hartkloppingen zowat uit je oren, maar je zult zien dat je heelhuids beneden komt en dat geeft een goed gevoel.
Misschien erg kinderlijk, maar het heeft mij geholpen om me te realiseren dat er soms ook helemaal niks ergs gebeurt als je de controle even loslaat. Alhoewel heul eng...
dinsdag 19 november 2013 om 12:05
quote:vriendin_delft schreef op 18 november 2013 @ 23:00:
Moeilijk en vervelend he
Zeker als er dan puzzelstukjes in elkaar vallen en dat je ziet dat al die losse stukjes toch in verband staan met elkaar en dat die stomme paniekaanvallen / angsten een gevolg zijn...
Ik wil dan ook altijd alles zo snel mogelijk oplossen dus vind het moeilijk dat dit een heen proces is, maar het kan niet anders. Langs de andere kant ben ik wel erg blij dat ik er nu echt aan kan gaan werken.
Het is inderdaad goed en fijn dat je er nu aan kan werken, het is een lang proces, maar ik denk dat het dat wel waard is.
Ik heb mijn familie niet echt alles verteld, en dat zal ik ook nooit gaan doen, de familie heeft nogal de houding, alles wat je niet ziet, dat is er niet, of te wel je wordt al snel als aansteller aangekeken.
En daar pas ik voor, geen zin om mezelf te verdedigen, ik volg mijn eigen leven en neem langzaam wat meer afstand van de familie en het verleden, en wil me echt ga richten op de toekomst.
Morgen heb ik weer een pittig gesprek met de psycholoog voor de boeg, omdat deze me wil doorsturen en ik eigenlijk bij hem wil blijven. (vertrouwd gevoel).
Ik wens je sterkte bij je proces, en voor vragen of als je je ei kwijt wil dan kan dat altijd, ik bied graag een luisterend oor.
Heb jij het tegen je vrienden en familie verteld? Hoe ga je ermee om op je werk? Of heb je daar geen last? Slorpt dit ook zo veel energie bij jou?
Moeilijk en vervelend he
Zeker als er dan puzzelstukjes in elkaar vallen en dat je ziet dat al die losse stukjes toch in verband staan met elkaar en dat die stomme paniekaanvallen / angsten een gevolg zijn...
Ik wil dan ook altijd alles zo snel mogelijk oplossen dus vind het moeilijk dat dit een heen proces is, maar het kan niet anders. Langs de andere kant ben ik wel erg blij dat ik er nu echt aan kan gaan werken.
Het is inderdaad goed en fijn dat je er nu aan kan werken, het is een lang proces, maar ik denk dat het dat wel waard is.
Ik heb mijn familie niet echt alles verteld, en dat zal ik ook nooit gaan doen, de familie heeft nogal de houding, alles wat je niet ziet, dat is er niet, of te wel je wordt al snel als aansteller aangekeken.
En daar pas ik voor, geen zin om mezelf te verdedigen, ik volg mijn eigen leven en neem langzaam wat meer afstand van de familie en het verleden, en wil me echt ga richten op de toekomst.
Morgen heb ik weer een pittig gesprek met de psycholoog voor de boeg, omdat deze me wil doorsturen en ik eigenlijk bij hem wil blijven. (vertrouwd gevoel).
Ik wens je sterkte bij je proces, en voor vragen of als je je ei kwijt wil dan kan dat altijd, ik bied graag een luisterend oor.
Heb jij het tegen je vrienden en familie verteld? Hoe ga je ermee om op je werk? Of heb je daar geen last? Slorpt dit ook zo veel energie bij jou?
geen
dinsdag 19 november 2013 om 13:45
Hallo vriendin_delft.
Wat vervelend dat je je zo voelt. Ik ben nooit zo heel goed in hele lappen tekst typen en nietszeggende opbeurende dingen roepen.
Maar wat ik wel graag voor je wil doen is je vertellen dat ik mij erg in je herken. De paniek aanvallen, hartkloppingen, naar buiten willen en dan weer naar binnen en onrustig. Maar mijn allergrootste probleem was controle. Alles moest goed gaan, ik maakte eindeloos lijstjes over dezelfde onderwerpen, zat uren aan mijn eettafel mijzelf gek te maken. En weer opnieuw ( bijv een rekening berekenen ivm vaste lasten ) dit deed ik rustig 20x, en dan nog was ik niet gerust. Ik kon het ook niet loslaten of ontspannen.
Op mijn diepste punt deed ik ook nog amper dingen ik zat er helemaal door heen, en hoe meer ik me slecht voelde hoe meer de controle behoefte boven kwam.
Maar nu een jaar verder, na intensieve bezoeken bij de psycholoog kan ik zeggen dat ik me goed voel. Ik voel me geweldig! Ik ben weer stiekem een beetje verliefd op het leven. En tuurlijk heb ik soms mijn dipjes en nukken. Maar dat maakt niet uit, ik heb mijzelf het mooiste cadeau gegeven, wat jij jezelf ook kunt geven en dat is simpelweg: Tijd! En het klinkt zo vreselijk cliché, maar dat moet dan maar.
En ja, ik blijf altijd een lijstjesmeisje. Maar dat is oke dat hoort bij mij. Maar ik geniet van het leven en ik ben er echt boven op gekomen. En jij, kan dat ook
lief zijn voor jezelf dat is echt een deel van de oplossing.
Sterkte!
Wat vervelend dat je je zo voelt. Ik ben nooit zo heel goed in hele lappen tekst typen en nietszeggende opbeurende dingen roepen.
Maar wat ik wel graag voor je wil doen is je vertellen dat ik mij erg in je herken. De paniek aanvallen, hartkloppingen, naar buiten willen en dan weer naar binnen en onrustig. Maar mijn allergrootste probleem was controle. Alles moest goed gaan, ik maakte eindeloos lijstjes over dezelfde onderwerpen, zat uren aan mijn eettafel mijzelf gek te maken. En weer opnieuw ( bijv een rekening berekenen ivm vaste lasten ) dit deed ik rustig 20x, en dan nog was ik niet gerust. Ik kon het ook niet loslaten of ontspannen.
Op mijn diepste punt deed ik ook nog amper dingen ik zat er helemaal door heen, en hoe meer ik me slecht voelde hoe meer de controle behoefte boven kwam.
Maar nu een jaar verder, na intensieve bezoeken bij de psycholoog kan ik zeggen dat ik me goed voel. Ik voel me geweldig! Ik ben weer stiekem een beetje verliefd op het leven. En tuurlijk heb ik soms mijn dipjes en nukken. Maar dat maakt niet uit, ik heb mijzelf het mooiste cadeau gegeven, wat jij jezelf ook kunt geven en dat is simpelweg: Tijd! En het klinkt zo vreselijk cliché, maar dat moet dan maar.
En ja, ik blijf altijd een lijstjesmeisje. Maar dat is oke dat hoort bij mij. Maar ik geniet van het leven en ik ben er echt boven op gekomen. En jij, kan dat ook
lief zijn voor jezelf dat is echt een deel van de oplossing. Sterkte!
dinsdag 19 november 2013 om 13:47
Oh en trouwens, ik wou alles alleen doen. Ik ben heel erg gesloten qua dat soort dingen. Roep altijd dat het FANTASTISCH gaat en iedereen gelooft dat. Je moet doen waar jij je goed bij voelt. Had ik het idee dat ik het kon vertellen deed ik het, en verder hield ik me wat meer afzijdig. Mijn werk en vrienden wisten er vanaf, maar geen details. Gewoon "I'm under contruction"
