Psyche
alle pijlers
De ervaring van een borderliner
maandag 24 augustus 2015 om 20:19
Jaren geleden kwam ik aardig met mezelf in de knoop terecht, ik had een psychose gehad niet het soort waar je de boel kort en klein sloeg, maar in ieder geval enge stemmen die vonden dat ik gefaald had en daarom maar uit het leven moest stappen. Ik ben gelijk naar de 1e hulp lijn gegaan en ben door verwezen naar wat toen de opvolger van het RIAGG was.
Daar kreeg ik wel medicijnen maar die hielpen niet zo best en ik kon niet zo goed slapen, intussen was ik gescheiden hield me dapper voor mijn dochter en als die het weekeinde weg was naar haar vader dook ik mijn bed in. Na een tijdje kreeg ik de diagnose ik was een borderliner.
Thuis gekomen keek ik online schrok me ongeluk en kon me echt niet herkennen, dus ik terug naar de psychiater.
Die stelde me op m'n gemak en zei dat niet iedere borderliner hetzelfde was en de klachten per persoon verschilden. Maar er was wel een therapie verplicht en als ik niet zou gaan zou ik niet meer geholpen worden, zo waren de regels van het RIAGG.
Ik heb de therapie gevolgd met de pest er in en heb veel gezien, ook idd dat borderline bij de meest verschillende personen toeslaat en dat ieder daar op een andere manier op reageert, sommige zelfdestructief, sommige niet. Maar het was wel vrij negatief, je moest in ieder geval uit je omgeving 2 mensen halen die controleerden of je je huiswerk deed, of je wel naar de cursus ging en er zijn 2 avonden geweest waar zij hun verhaal ook konden doen. Bij de 1e avond zijn mijn vriendin en 2 andere begeleiders erg kritisch geweest naar het totaal plaatje veel te negatief vonden zij.
De cursus heb ik afgemaakt met veel vragen, en ben me daarna gaan verdiepen in de alternatieve hoek en ben als vrijwilliger ergens gaan werken op een plek waar ik rust vond en de nachtmerrie achter me kon laten.
Ironisch genoeg kreeg ik later een verzoek om naar een psychiater te gaan die onderzoek deed naar de afdeling waar ik onder viel.
Ik was al gestopt met medicijnen
Maar het volgende gesprek viel plaats.
'Mevr DC, ik zie dat u bent gestopt met uw medicijnen, gaat het goed' Op een toon van erg jammer.
'Het gaat heel goed, dank u"
Mag ik u vragen mevr DC, gebruikt u drugs'?
'Nee, ik heb ooit een joint gerookt 10 jaar geleden'.
'O' weer de teleurstelling.
'Mevr DC, gebruikt u alcohol'
'Als ik op bezoek ga bij een vriend van dan drink ik een glaasje port'
Die gast was gelijk blij, voila.
'Waar drinkt u, uw port uit, uit een port glaasje of limonadeglazen en hoeveel portjes"
Ik was zo verbijsterd, dat ik hem maar uit de droom heb geholpen dat ik keurig 2 portjes uit een klein glaasje dronk en de verdere 2 vragen werden in een aanmerkelijker koele toon gesteld.
'Gokt u'.
Nee, ik gok niet.
'Heeft u verschillende partners'
'Nee, ik ben single'.
Op afgemeten toon werd me toen wel verteld dat hij eerder klaar was met het gesprek dan hij dacht en ik kon gaan, verbijsterd liep ik door de gang.
Later heb ik een vriendin dit verhaal verteld, zij omhelsde me en heeft me een tijd vastgehouden dat was de meest menselijke reactie die ik in geen tijden heb gehad.
De borderline periode en het dsm verhaaltje is een wond die niet geheeld is, ik heb veel moeten vechten in die tijd, tegen vooroordelen (vertel iemand die je kent dat je een psychose hebt gehad en ze kent je niet) en ook tegen het feit dat de borderliner als een soort monster wordt afgeschreven. Wel ben ik een stuk kritischer geworden naar de psychiaterie toe en ben een stuk mondiger geworden. Nou dat is toch iets om trots op te zijn, merkte een hulpverleenster op.
Nu ben ik een aantal jaren later, ik ben nog steeds single mijn dochter is volwassen en is uitgegroeid tot een pittige dame. Het moraal van het verhaal is, als er eentje is luister en oordeel niet als je iemand niet kent.
Daar kreeg ik wel medicijnen maar die hielpen niet zo best en ik kon niet zo goed slapen, intussen was ik gescheiden hield me dapper voor mijn dochter en als die het weekeinde weg was naar haar vader dook ik mijn bed in. Na een tijdje kreeg ik de diagnose ik was een borderliner.
Thuis gekomen keek ik online schrok me ongeluk en kon me echt niet herkennen, dus ik terug naar de psychiater.
Die stelde me op m'n gemak en zei dat niet iedere borderliner hetzelfde was en de klachten per persoon verschilden. Maar er was wel een therapie verplicht en als ik niet zou gaan zou ik niet meer geholpen worden, zo waren de regels van het RIAGG.
Ik heb de therapie gevolgd met de pest er in en heb veel gezien, ook idd dat borderline bij de meest verschillende personen toeslaat en dat ieder daar op een andere manier op reageert, sommige zelfdestructief, sommige niet. Maar het was wel vrij negatief, je moest in ieder geval uit je omgeving 2 mensen halen die controleerden of je je huiswerk deed, of je wel naar de cursus ging en er zijn 2 avonden geweest waar zij hun verhaal ook konden doen. Bij de 1e avond zijn mijn vriendin en 2 andere begeleiders erg kritisch geweest naar het totaal plaatje veel te negatief vonden zij.
De cursus heb ik afgemaakt met veel vragen, en ben me daarna gaan verdiepen in de alternatieve hoek en ben als vrijwilliger ergens gaan werken op een plek waar ik rust vond en de nachtmerrie achter me kon laten.
Ironisch genoeg kreeg ik later een verzoek om naar een psychiater te gaan die onderzoek deed naar de afdeling waar ik onder viel.
Ik was al gestopt met medicijnen
Maar het volgende gesprek viel plaats.
'Mevr DC, ik zie dat u bent gestopt met uw medicijnen, gaat het goed' Op een toon van erg jammer.
'Het gaat heel goed, dank u"
Mag ik u vragen mevr DC, gebruikt u drugs'?
'Nee, ik heb ooit een joint gerookt 10 jaar geleden'.
'O' weer de teleurstelling.
'Mevr DC, gebruikt u alcohol'
'Als ik op bezoek ga bij een vriend van dan drink ik een glaasje port'
Die gast was gelijk blij, voila.
'Waar drinkt u, uw port uit, uit een port glaasje of limonadeglazen en hoeveel portjes"
Ik was zo verbijsterd, dat ik hem maar uit de droom heb geholpen dat ik keurig 2 portjes uit een klein glaasje dronk en de verdere 2 vragen werden in een aanmerkelijker koele toon gesteld.
'Gokt u'.
Nee, ik gok niet.
'Heeft u verschillende partners'
'Nee, ik ben single'.
Op afgemeten toon werd me toen wel verteld dat hij eerder klaar was met het gesprek dan hij dacht en ik kon gaan, verbijsterd liep ik door de gang.
Later heb ik een vriendin dit verhaal verteld, zij omhelsde me en heeft me een tijd vastgehouden dat was de meest menselijke reactie die ik in geen tijden heb gehad.
De borderline periode en het dsm verhaaltje is een wond die niet geheeld is, ik heb veel moeten vechten in die tijd, tegen vooroordelen (vertel iemand die je kent dat je een psychose hebt gehad en ze kent je niet) en ook tegen het feit dat de borderliner als een soort monster wordt afgeschreven. Wel ben ik een stuk kritischer geworden naar de psychiaterie toe en ben een stuk mondiger geworden. Nou dat is toch iets om trots op te zijn, merkte een hulpverleenster op.
Nu ben ik een aantal jaren later, ik ben nog steeds single mijn dochter is volwassen en is uitgegroeid tot een pittige dame. Het moraal van het verhaal is, als er eentje is luister en oordeel niet als je iemand niet kent.
maandag 24 augustus 2015 om 20:27
Een persoon met borderline. Niet een borderliner.
En verder denken mensen al heel snel dat je een gestoorde agressieve tokkie bent met borderline, inderdaad, en ik haat dat.
Het is een psychische aandoening net zoals alle andere psychische aandoeningen.
En verder denken mensen al heel snel dat je een gestoorde agressieve tokkie bent met borderline, inderdaad, en ik haat dat.
Het is een psychische aandoening net zoals alle andere psychische aandoeningen.
That's a fine looking high horse, what you got in the stable!
maandag 24 augustus 2015 om 20:44
Maar denk je dat je borderline hebt dan, of niet? Ik vind ook dat er veel vooroordelen zijn over borderline. Sommige schrijven het meteen aan borderline toe als iemand zich vervelend gedraagt, of aan narcisme, en dat klopt ook niet. Ik denk dat de problemen die je in je leven hebt, aan zullen geven of een diagnose klopt. Als de hulp die je krijgt toegespitst is op een diagnose en die hulp werkt niet, dan kun je je afvragen of de diagnose klopt maar het kan ook zijn dat je je verzet en niet meewerkt. Dan helpt hulp natuurlijk ook niet. Borderline kan trouwens vervagen na het 30e levensjaar, mensen kunnen ervan genezen.
maandag 24 augustus 2015 om 20:45
Ook wel vreemd meestal uit een ernstige persoonlijkheidstoornis zoals borderline zich in de puberteit of tussen de 20-25. Het feit dat jij pas vast liep rond een scheiding en het hele verhaal doet mij twijfelen aan jou diagnose. Iedereen kan trouwens een psychose krijgen. Wanneer je genoeg onder druk wordt gezet met weinig slaap bijvoorbeeld.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 24 augustus 2015 om 20:47
quote:Chiefseattle schreef op 24 augustus 2015 @ 20:44:
Maar denk je dat je borderline hebt dan, of niet? Ik vind ook dat er veel vooroordelen zijn over borderline. Sommige schrijven het meteen aan borderline toe als iemand zich vervelend gedraagt, of aan narcisme, en dat klopt ook niet. Ik denk dat de problemen die je in je leven hebt, aan zullen geven of een diagnose klopt. Als de hulp die je krijgt toegespitst is op een diagnose en die hulp werkt niet, dan kun je je afvragen of de diagnose klopt maar het kan ook zijn dat je je verzet en niet meewerkt. Dan helpt hulp natuurlijk ook niet. Borderline kan trouwens vervagen na het 30e levensjaar, mensen kunnen ervan genezen.Ik heb me nooit bij dat stempeltje op mijn gemak gevoeld en het werd nog erger tijdens de cursus. Maar ik heb het gedaan, weet wel wat mijn zwakte punten nu zijn. Maar een vriend van mij vergeleek het met een hulpverleenfabriek. Ik was het volkomen met hem eens.
Maar denk je dat je borderline hebt dan, of niet? Ik vind ook dat er veel vooroordelen zijn over borderline. Sommige schrijven het meteen aan borderline toe als iemand zich vervelend gedraagt, of aan narcisme, en dat klopt ook niet. Ik denk dat de problemen die je in je leven hebt, aan zullen geven of een diagnose klopt. Als de hulp die je krijgt toegespitst is op een diagnose en die hulp werkt niet, dan kun je je afvragen of de diagnose klopt maar het kan ook zijn dat je je verzet en niet meewerkt. Dan helpt hulp natuurlijk ook niet. Borderline kan trouwens vervagen na het 30e levensjaar, mensen kunnen ervan genezen.Ik heb me nooit bij dat stempeltje op mijn gemak gevoeld en het werd nog erger tijdens de cursus. Maar ik heb het gedaan, weet wel wat mijn zwakte punten nu zijn. Maar een vriend van mij vergeleek het met een hulpverleenfabriek. Ik was het volkomen met hem eens.
