Psyche
alle pijlers
De HSP-club
dinsdag 26 juli 2016 om 11:13
(Voor wie twijfelt: HSP = hoogsensitief persoon.)
Ik heb het weer gedaan. Dat van teveel hooi op mijn vork nemen.
Zondag was er een familiefeest aan de andere kant van het land omdat er daar een deel van de familie woont. Ik deed het voorstel om te rijden. Mijn ouders hadden al aangegeven dat ze graag eens mosselen zouden gaan eten in een specifiek restaurant. Ik deed het voorstel om die zondag na het feest samen te gaan eten. Mijn ouders hebben een best wel moeilijke relatie waarin de communicatie erg verwarrend is. Ik klaarde de boel weer voor hen op, want ze hadden beiden weer zoveel te vertellen. Ik ben een prima klankbord.
Het familiefeest zelf was erg gezellig, maar mijn familie is groot, waardoor ik na een drietal uren bekaf was. Wanneer ik me tussen groepen bevind lukt het me niet om te concentreren op één gesprek. Neen, ik volg ze allemaal. Ik houd ook in het oog wie er ongelukkig uitziet, ik vraag me af waarom, ik voel me verplicht eens te gaan polsen of ik iets kan doen, ik overloop de relaties tussen de mensen, waarom kijkt tante X nu zo boos naar tante Y, heb ik iets gemist, oh achter mij hoor ik een interessant gesprek, oei er praat iemand tegen me blijkbaar, pardon wat zei u?
En ik kan het me niet laten. Het is iets dat ik niet niet kan doen, het gebeurt automatisch.
Zondagavond was ik doodmoe. De gebruikelijke hoofdpijn was er ook. De gespannen kaken ook. Maar slapen lukte niet want ik moest de hele dag overlopen in mijn hoofd. Ontprikkelen als het ware.
Dan maar de herhaling van het journaal gekeken. Oh neen, ook niet clever. Schietpartijen, terreur, verdriet, het schiet allemaal pijlsnel naar mijn hart.
En maandag was ik ook nog moe. Ik had het geluk dat ik niet moest werken en dat ik een dagje alleen thuis was. Dat helpt me dan om weer op te laden.
Toen ik enkele jaren geleden per toeval een boek over hooggevoeligheid in mijn handen kreeg dacht ik: haha, wat vinden ze nu weer uit! Maar toen begon ik er in te lezen en het leek alsof de auteur mijn leven beschreef.
Inmiddels weet ik meestal wel hoe ik ermee moet omgaan. Ik heb ook een geweldige partner die er oog voor heeft en me wel eens wakker schudt nadat ik enthousiast plannen maak: "Carlota, twee activiteiten met vele prikkels op één dag, zou je dat wel doen?" En dan weet ik het weer.
Maar ik 'vergeet' het dus ook vaak. Ik ga zo op in wat ik voor andere mensen kan doen, en ik doe dat graag, maar ergens onderweg verlies ik mezelf weer. Zondag was weer zo een dag dat ik het vergat. Al had mijn partner me gewaarschuwd... (Ik moet vaker luisteren. )
Zijn er hier nog mensen die zichzelf in de karaktertrek (!) hooggevoeligheid herkennen?
Waar loop jij tegen aan?
Welke dingen doe je anders om jezelf te sparen?
Hoe gaat je partner er mee om?
Vertel maar!
Ik heb het weer gedaan. Dat van teveel hooi op mijn vork nemen.
Zondag was er een familiefeest aan de andere kant van het land omdat er daar een deel van de familie woont. Ik deed het voorstel om te rijden. Mijn ouders hadden al aangegeven dat ze graag eens mosselen zouden gaan eten in een specifiek restaurant. Ik deed het voorstel om die zondag na het feest samen te gaan eten. Mijn ouders hebben een best wel moeilijke relatie waarin de communicatie erg verwarrend is. Ik klaarde de boel weer voor hen op, want ze hadden beiden weer zoveel te vertellen. Ik ben een prima klankbord.
Het familiefeest zelf was erg gezellig, maar mijn familie is groot, waardoor ik na een drietal uren bekaf was. Wanneer ik me tussen groepen bevind lukt het me niet om te concentreren op één gesprek. Neen, ik volg ze allemaal. Ik houd ook in het oog wie er ongelukkig uitziet, ik vraag me af waarom, ik voel me verplicht eens te gaan polsen of ik iets kan doen, ik overloop de relaties tussen de mensen, waarom kijkt tante X nu zo boos naar tante Y, heb ik iets gemist, oh achter mij hoor ik een interessant gesprek, oei er praat iemand tegen me blijkbaar, pardon wat zei u?
En ik kan het me niet laten. Het is iets dat ik niet niet kan doen, het gebeurt automatisch.
Zondagavond was ik doodmoe. De gebruikelijke hoofdpijn was er ook. De gespannen kaken ook. Maar slapen lukte niet want ik moest de hele dag overlopen in mijn hoofd. Ontprikkelen als het ware.
Dan maar de herhaling van het journaal gekeken. Oh neen, ook niet clever. Schietpartijen, terreur, verdriet, het schiet allemaal pijlsnel naar mijn hart.
En maandag was ik ook nog moe. Ik had het geluk dat ik niet moest werken en dat ik een dagje alleen thuis was. Dat helpt me dan om weer op te laden.
Toen ik enkele jaren geleden per toeval een boek over hooggevoeligheid in mijn handen kreeg dacht ik: haha, wat vinden ze nu weer uit! Maar toen begon ik er in te lezen en het leek alsof de auteur mijn leven beschreef.
Inmiddels weet ik meestal wel hoe ik ermee moet omgaan. Ik heb ook een geweldige partner die er oog voor heeft en me wel eens wakker schudt nadat ik enthousiast plannen maak: "Carlota, twee activiteiten met vele prikkels op één dag, zou je dat wel doen?" En dan weet ik het weer.
Maar ik 'vergeet' het dus ook vaak. Ik ga zo op in wat ik voor andere mensen kan doen, en ik doe dat graag, maar ergens onderweg verlies ik mezelf weer. Zondag was weer zo een dag dat ik het vergat. Al had mijn partner me gewaarschuwd... (Ik moet vaker luisteren. )
Zijn er hier nog mensen die zichzelf in de karaktertrek (!) hooggevoeligheid herkennen?
Waar loop jij tegen aan?
Welke dingen doe je anders om jezelf te sparen?
Hoe gaat je partner er mee om?
Vertel maar!
dinsdag 26 juli 2016 om 11:19
quote:vivajaline schreef op 26 juli 2016 @ 11:16:
ik herken het wel maar heb mn buik zo meer dan vol van het hokje hsp en mensen die zichzelf hsp noemen
of nog erger zeggen dat ze hsp hebben....
Het is ook niet de bedoeling om je in een hokje te duwen. Maar soms moet je een kat een kat noemen.
Btw, ik noem mezelf ook nooit "een hsp." Enkel mijn partner weet dat ik me herken in de omschrijving van een hoogsensitief persoon.
ik herken het wel maar heb mn buik zo meer dan vol van het hokje hsp en mensen die zichzelf hsp noemen
of nog erger zeggen dat ze hsp hebben....
Het is ook niet de bedoeling om je in een hokje te duwen. Maar soms moet je een kat een kat noemen.
Btw, ik noem mezelf ook nooit "een hsp." Enkel mijn partner weet dat ik me herken in de omschrijving van een hoogsensitief persoon.
dinsdag 26 juli 2016 om 11:20
dinsdag 26 juli 2016 om 11:23
dinsdag 26 juli 2016 om 11:25
dinsdag 26 juli 2016 om 11:29
quote:notalwaysdark schreef op 26 juli 2016 @ 11:25:
[...]
Daarom ook de haakjes.
Ik schijn het zelf ook te hebben namelijk.
En idd het is helemaal niet fijn, maar is het niet wat overdreven dat hele HSP gebeuren?
Ik vind al de boeken erover overdreven, mensen die beweren iets niet te kunnen doen wegens hun hooggevoeligheid. Daar volg ik je in.
Maar daarnaast zit het wel in mij, al heb ik dat zelf jaren ontkent.
[...]
Daarom ook de haakjes.
Ik schijn het zelf ook te hebben namelijk.
En idd het is helemaal niet fijn, maar is het niet wat overdreven dat hele HSP gebeuren?
Ik vind al de boeken erover overdreven, mensen die beweren iets niet te kunnen doen wegens hun hooggevoeligheid. Daar volg ik je in.
Maar daarnaast zit het wel in mij, al heb ik dat zelf jaren ontkent.
dinsdag 26 juli 2016 om 11:33
dinsdag 26 juli 2016 om 11:37
dinsdag 26 juli 2016 om 11:38
HSP is volgensmij een verzamelnaam voor mensen met een combinatie van persoonseigenschappen, zoals moeite met het stellen van grenzen, groot verantwoordelijkheidsgevoel, sociaal betrokken, invoelend, vaak de 'redder' willen zijn etc.
Ik denk dus inderdaad dat HSP niet echt een bestaand 'iets' is, maar meer een naam die verzonnen is, om bovenstaande eigenschappen een naam te geven. En helaas gaan mensen dan vaak aan de haal met zo'n term, of gaan allerlei mensen roepen dat ze dat 'hebben', waardoor anderen (die deze eigenschappen wel bezitten) niet zo serieus worden genomen.
Dat vind ik trouwens ook niet zo gek als je er zo'n zweverige term voor bedenkt.
Mensen met bovenstaande eigenschappen krijgen vaak last van burn-out klachten/ klachten van overspannenheid.
Ik zie ze elke dag in mijn werk (bedrijfsmaatschappelijk werker).
Ik vind het eigenlijk jammer dat de term HSP daarop is geplakt/bedacht is..
Ik denk dus inderdaad dat HSP niet echt een bestaand 'iets' is, maar meer een naam die verzonnen is, om bovenstaande eigenschappen een naam te geven. En helaas gaan mensen dan vaak aan de haal met zo'n term, of gaan allerlei mensen roepen dat ze dat 'hebben', waardoor anderen (die deze eigenschappen wel bezitten) niet zo serieus worden genomen.
Dat vind ik trouwens ook niet zo gek als je er zo'n zweverige term voor bedenkt.
Mensen met bovenstaande eigenschappen krijgen vaak last van burn-out klachten/ klachten van overspannenheid.
Ik zie ze elke dag in mijn werk (bedrijfsmaatschappelijk werker).
Ik vind het eigenlijk jammer dat de term HSP daarop is geplakt/bedacht is..
dinsdag 26 juli 2016 om 11:38
quote:S-Groot schreef op 26 juli 2016 @ 11:37:
[...]
Ik denk dat je twee dingen onder dezelfde noemer plaatst (HSP) die dus juist twee aparte dingen zijn. Het snel overprikkeld zijn is het één, het altijd maar willen helpen is de andere. Die twee staan los van elkaar.Ik weet dat dat twee aparte dingen zijn. Ik zeg niet dat al mijn eigenschappen gelinkt zijn aan hooggevoeligheid.
[...]
Ik denk dat je twee dingen onder dezelfde noemer plaatst (HSP) die dus juist twee aparte dingen zijn. Het snel overprikkeld zijn is het één, het altijd maar willen helpen is de andere. Die twee staan los van elkaar.Ik weet dat dat twee aparte dingen zijn. Ik zeg niet dat al mijn eigenschappen gelinkt zijn aan hooggevoeligheid.
