De Verbitterde Student

Ik denk dat de titel wel de spijker op z'n kop slaat in termen hoe ik me nu voel... Een verbitterde student. Ik weet niet wat ik moet doen.
Al een jaar of 20 zit ik op school, een extreem lange tijd nu ik er zo over nadenk. Altijd heb ik hoge opleidingen genoten, en heb een WO-bachelordiploma. Nooit vond ik het "op school zitten" leuk, maar gelukkig ben ik wel nieuwsgierig ingesteld en deed ik het allemaal redelijk goed. Tot nu.

Nog steeds ben ik student, maar nu bij een WO-masterstudie, en ik haat het. Elke keer als ik de campus op fiets, word ik spontaan chagrijnig. Ik begin na te denken... Constant die zeurende docenten die vertellen wat je moet doen. Constant opdrachten maken over stof dat je helemaal niet interesseert. Steeds die presentaties maken terwijl je daar helemaal geen behoefte aan hebt...

Ik voel me een buitenlander op een school in mijn eigen land. Alles moet in het Engels, ook al is (nagenoeg) de hele klas Nederlands. Altijd, welk vak dan ook. Dit maakt het voor niemand makkelijker op. Ik voel me er extreem oncomfortabel bij.

Docenten helpen je niet. Je moet alles zelf maar doen. Met de nadruk op "moet", want het moet wel gebeuren anders krijg je geen diploma. Vrijheid krijg je alleen als de universiteit daar baat bij heeft. Is dit de bedoeling van opleidingen? Is het niet veel nuttiger om iedereen zijn/haar beste kanten en interesses te gebruiken?

Een kamer vinden, ho maar. De extreme woningkrapte in alle grote Nederlandse steden rijst de pan uit. Tegelijkertijd gaat ons hele land cultureel naar de knoppen en blijft er van de natuur niks meer over. Iedereen zeurt op Greta Thunberg en dat ze niet op school zit, maar hoeveel meer heeft zij wel niet bereikt en geleerd dan (waarschijnlijk) ieder van ons?

____

En daar zit ik dan. Geen idee wat ik wil worden, geen idee wat ik moet doen. Dus maar weer een studie, want zonder vervolgstudie ben je nutteloos, zo lijkt het in de Nederlandse maatschappij. Hoewel het onderwerp mij zeer interesseert, interesseert de stof die gegeven wordt, of misschien wel de altijd saaie manier waarop, mij vaak totaal niet. Zeker ben ik geen slachtoffer, maar wel slachtoffer van een systeem dat niet optimaal lijkt te werken.

Het studentenleven vind ik echter geweldig. De dingen doen, de sociale activiteiten, mensen ontmoeten en verhalen horen. Met zekerheid kan ik zeggen dat dit mij door de "onzinnige" schooluren helpt. Soms haal ik nog eens vakken die ik leuk vind, immers hoe leuker je iets vind hoe makkelijker het is om hier mee bezig te zijn. Maar hoe sluit ik ooit deze studie af als ik voor veel onderdelen totaal ongemotiveerd ben? En niemand me lijkt te willen helpen... Of motiveren in dat geval.

Jaloers ben ik op iedereen die weet wat ze willen worden... Op Greta Thunberg die de kracht heeft om er zo op uit te gaan... En ik weet niet beter dan maar weer een studie op te pakken. Ik weet wel dat ik daar geen "woman of the year" mee ga worden.