Psyche
alle pijlers
Depresief door de stad
zaterdag 8 februari 2014 om 16:05
Ik denk dat ik ongeveer nu door heb wat me constant neerslachtig, ziek, moe, verdrietig, dagelijks hoofdpijn en nekpijn opgesloten etc etc voel.
Ik woon nu al vanaf 2005 in Antwerpen, in een van de slechtere buurten terecht gekomen na mijn scheiding. In een 2 slaapkamer appartementje met mijn zoon en dochter.
Ik zal de buurt even schetsen
Vlakbij het centraal station, overal beton, bussen, trams, auto's, geen enkel groen te bespeuren of parken, geen enkel speelplein voor kinderen in de buurt, rommel op straat, mensen die in piepkleine appartementjes met teveel mensen wonen, mensen die boos, gehaast zijn, ruzies om parkeerplaatsen, daklozen, iedereen is gehaast, druk, rennend, fietsen is levensgevaarlijk, er is in sommige plaatsen geen plaats om te fietsen omdat de tram heel de weg in beslag neemt, smalle straatjes met hoge betonnen grijze gebouwen die vaak vervallen zijn.
Ik hoef mijn deur maar uit te lopen en ik word gek van de overvolle denderende bussen en trams.
Als ik uit het raam kijk, kijk ik recht op het grijze beton aan de overkant, zowel het voorraam als het achterraam. Altijd maar dat opgesloten gevoel met de kids, naar buiten gaan hier om te ontspannen gaat niet, je loopt gelijk op de massa mensen, mensen struikelen over elkaar bekant. Dus zitten we vaak binnen in het appartement omsingeld door al het grijs.
Ik ben zelf opgegroeid in een klein stadje in Nederland, altijd groen om me heen, lekker wijde straten om te fietsen, 30-km zone pleintjes waar we als kinderen lekker vrij konden spelen, rennen etc. Tuintje achter ons huis waar we in de zomer lekker konden zwemmen, ver uitzicht uit de ramen en ook gelijk uitzicht op groen.
Ik ben eens stil gaan staan waarom ik nou zo depressief blijf en altijd zo moe en opgefokt. Laatst ben ik opgehaald door een vriend omdat ik me zo slecht voelde weer en we reden naar een parkgebied. Ik werd kalmer, rustiger, vrolijker, ik bleef 30 minuten staren naar het weiland waar wat vogels liepen en verbaasde me dat ik van zo iets simpels ineens zo rustig werd, ik wilde niet terug naar mijn huis, straat, omgeving, ik wilde daar blijven staan en gewoon staren naar het groen.
Die vriend zei het direct Antwerpen is niks voor jou, die drukte is jou teveel, ik ben ook geen grote stadsmens, zei hij.
En inderdaad nu weet ik het IK HAAT DE GROTE STAD!!!!
Ik wil groen groen groen en rust
Kan het dus werkelijk zo zijn dat iemand dus ziek wordt van wonen in een grote stad?
Ik woon nu al vanaf 2005 in Antwerpen, in een van de slechtere buurten terecht gekomen na mijn scheiding. In een 2 slaapkamer appartementje met mijn zoon en dochter.
Ik zal de buurt even schetsen
Vlakbij het centraal station, overal beton, bussen, trams, auto's, geen enkel groen te bespeuren of parken, geen enkel speelplein voor kinderen in de buurt, rommel op straat, mensen die in piepkleine appartementjes met teveel mensen wonen, mensen die boos, gehaast zijn, ruzies om parkeerplaatsen, daklozen, iedereen is gehaast, druk, rennend, fietsen is levensgevaarlijk, er is in sommige plaatsen geen plaats om te fietsen omdat de tram heel de weg in beslag neemt, smalle straatjes met hoge betonnen grijze gebouwen die vaak vervallen zijn.
Ik hoef mijn deur maar uit te lopen en ik word gek van de overvolle denderende bussen en trams.
Als ik uit het raam kijk, kijk ik recht op het grijze beton aan de overkant, zowel het voorraam als het achterraam. Altijd maar dat opgesloten gevoel met de kids, naar buiten gaan hier om te ontspannen gaat niet, je loopt gelijk op de massa mensen, mensen struikelen over elkaar bekant. Dus zitten we vaak binnen in het appartement omsingeld door al het grijs.
Ik ben zelf opgegroeid in een klein stadje in Nederland, altijd groen om me heen, lekker wijde straten om te fietsen, 30-km zone pleintjes waar we als kinderen lekker vrij konden spelen, rennen etc. Tuintje achter ons huis waar we in de zomer lekker konden zwemmen, ver uitzicht uit de ramen en ook gelijk uitzicht op groen.
Ik ben eens stil gaan staan waarom ik nou zo depressief blijf en altijd zo moe en opgefokt. Laatst ben ik opgehaald door een vriend omdat ik me zo slecht voelde weer en we reden naar een parkgebied. Ik werd kalmer, rustiger, vrolijker, ik bleef 30 minuten staren naar het weiland waar wat vogels liepen en verbaasde me dat ik van zo iets simpels ineens zo rustig werd, ik wilde niet terug naar mijn huis, straat, omgeving, ik wilde daar blijven staan en gewoon staren naar het groen.
Die vriend zei het direct Antwerpen is niks voor jou, die drukte is jou teveel, ik ben ook geen grote stadsmens, zei hij.
En inderdaad nu weet ik het IK HAAT DE GROTE STAD!!!!
Ik wil groen groen groen en rust
Kan het dus werkelijk zo zijn dat iemand dus ziek wordt van wonen in een grote stad?
zaterdag 8 februari 2014 om 16:11
zaterdag 8 februari 2014 om 16:12
Ja, dat kan. Ik ga altijd gillend naar huis vanuit bijv. Amsterdam. Ik word gek van de krioelende mensenmassa, stank, drukte, viezigheid.
Ik krijg er ook puisten van, zonder dollen. Vast door de smerige luchtvervuiling.
En het is er nooit stil.
Zowel vriend als ik zijn heuze Amsterdammers, maar het is sinds we op t platteland wonen een GillendNaarHuis Situatie.
Wij gaan nooit meer terug. Alleen er zo nu en dan naartoe voor familie.
Ik krijg er ook puisten van, zonder dollen. Vast door de smerige luchtvervuiling.
En het is er nooit stil.
Zowel vriend als ik zijn heuze Amsterdammers, maar het is sinds we op t platteland wonen een GillendNaarHuis Situatie.
Wij gaan nooit meer terug. Alleen er zo nu en dan naartoe voor familie.
zaterdag 8 februari 2014 om 16:12
De onrust en depressieve gevoelens zitten in jezelf.
Rust en ruimte kun je ook op andere manieren in en om je heen vinden. Door je huis op een bepaalde manier in te richten, met een leuk balkon. Af en een toe een trip naar het park, ....etc.
Je problemen neem je gewoon mee naar je volgende huis, dan voel je je daar zo rot omdat het steeds regent, je eenzaam bent en het zo saai is buiten de stad. Geluk zit in jezelf.
Rust en ruimte kun je ook op andere manieren in en om je heen vinden. Door je huis op een bepaalde manier in te richten, met een leuk balkon. Af en een toe een trip naar het park, ....etc.
Je problemen neem je gewoon mee naar je volgende huis, dan voel je je daar zo rot omdat het steeds regent, je eenzaam bent en het zo saai is buiten de stad. Geluk zit in jezelf.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 8 februari 2014 om 16:13
quote:Nelladella1 schreef op 08 februari 2014 @ 16:11:
Ik kan het me wel voorstellen. Ik woon wel ook in een grote stad, maar in een heel leuke buurt. Ik word altijd een beetje depressievig van een industrieachtig gebied, of een stad met heel hoge gebouwen. Voel ik me echt niet prettig. Meteen.
En dan nu natuurlijk de vraag: is verhuizen een optie?
Ja daar ben ik heel erg mee bezig maar gezien mijn budget kom ik dus weer steeds terecht in dit soort gebieden en dit soort gebieden maken me dus doodziek.
Als ik in Nederland ben bij mijn familie dan ben ik helemaal weer anders, rustiger, vrolijker, energieker. Ga ik hier weer terug dan krijg ik halverwege de weg alweer last van hoofdpijn en dat rusteloze gevoel.
Ik kan het me wel voorstellen. Ik woon wel ook in een grote stad, maar in een heel leuke buurt. Ik word altijd een beetje depressievig van een industrieachtig gebied, of een stad met heel hoge gebouwen. Voel ik me echt niet prettig. Meteen.
En dan nu natuurlijk de vraag: is verhuizen een optie?
Ja daar ben ik heel erg mee bezig maar gezien mijn budget kom ik dus weer steeds terecht in dit soort gebieden en dit soort gebieden maken me dus doodziek.
Als ik in Nederland ben bij mijn familie dan ben ik helemaal weer anders, rustiger, vrolijker, energieker. Ga ik hier weer terug dan krijg ik halverwege de weg alweer last van hoofdpijn en dat rusteloze gevoel.
zaterdag 8 februari 2014 om 16:15
Ja, dat kan heel goed, dat je omgeving zoveel invloed op je heeft. Uit je verhaal blijkt wel dat jij je er in ieder geval naar door voelt.
En dan is de volgende vraag: wat zijn je opties? Hoe kan je het leven 'groener' maken voor jezelf?
Verhuizen kan een optie zijn.
Maar ook elke week een wandeling in het groen.
Of je eigen vierkante meter groen aanleggen (plantjes kweken ed)
En dan is de volgende vraag: wat zijn je opties? Hoe kan je het leven 'groener' maken voor jezelf?
Verhuizen kan een optie zijn.
Maar ook elke week een wandeling in het groen.
Of je eigen vierkante meter groen aanleggen (plantjes kweken ed)
zaterdag 8 februari 2014 om 16:16
quote:viva-amber schreef op 08 februari 2014 @ 16:12:
De onrust en depressieve gevoelens zitten in jezelf.
Rust en ruimte kun je ook op andere manieren in en om je heen vinden. Door je huis op een bepaalde manier in te richten, met een leuk balkon. Af en een toe een trip naar het park, ....etc.
Je problemen neem je gewoon mee naar je volgende huis, dan voel je je daar zo rot omdat het steeds regent, je eenzaam bent en het zo saai is buiten de stad. Geluk zit in jezelf.Nee in mijn geval merk ik dat het niet zo is. Ik word echt rustig als ik weer naar het ouderlijk huis ga, lekker in de tuin zitten, veel groen, mensen die in hun voortuintje aan het werk zijn. Antwerpen is een massa stad met veel industrie, smorgens zoveel verkeer, hele lange rijen autos en bussen voor de stoplichten. Ik loop de deur uit en word daar gelijk zo onrustig van. Maar nu merk ik dat het me ook echt ziek maakt.
De onrust en depressieve gevoelens zitten in jezelf.
Rust en ruimte kun je ook op andere manieren in en om je heen vinden. Door je huis op een bepaalde manier in te richten, met een leuk balkon. Af en een toe een trip naar het park, ....etc.
Je problemen neem je gewoon mee naar je volgende huis, dan voel je je daar zo rot omdat het steeds regent, je eenzaam bent en het zo saai is buiten de stad. Geluk zit in jezelf.Nee in mijn geval merk ik dat het niet zo is. Ik word echt rustig als ik weer naar het ouderlijk huis ga, lekker in de tuin zitten, veel groen, mensen die in hun voortuintje aan het werk zijn. Antwerpen is een massa stad met veel industrie, smorgens zoveel verkeer, hele lange rijen autos en bussen voor de stoplichten. Ik loop de deur uit en word daar gelijk zo onrustig van. Maar nu merk ik dat het me ook echt ziek maakt.
zaterdag 8 februari 2014 om 16:18
quote:Nelladella1 schreef op 08 februari 2014 @ 16:16:
Ik ben daar niet van overtuigd hoor, Viva-amber. Het is wel zo, dat mijn behoeft aan ruimte en rust groter is sinds ik kinderen heb en een baan.Vroeger als tiener vond ik een grote stad fantastisch, er was altijd iets te doen. Maar nu, ik ben 34 ik heb een dochtertje van 7 en een zoontje van 5, ik heb ruimte en rust nodig, niet alleen in huis maar eigenlijk in heel mijn woonomgeving. Ik snak erna gewoon, krijg het gevoel dat ik stik hier.
Ik ben daar niet van overtuigd hoor, Viva-amber. Het is wel zo, dat mijn behoeft aan ruimte en rust groter is sinds ik kinderen heb en een baan.Vroeger als tiener vond ik een grote stad fantastisch, er was altijd iets te doen. Maar nu, ik ben 34 ik heb een dochtertje van 7 en een zoontje van 5, ik heb ruimte en rust nodig, niet alleen in huis maar eigenlijk in heel mijn woonomgeving. Ik snak erna gewoon, krijg het gevoel dat ik stik hier.
zaterdag 8 februari 2014 om 16:20
quote:moringa schreef op 08 februari 2014 @ 16:15:
Ja, dat kan heel goed, dat je omgeving zoveel invloed op je heeft. Uit je verhaal blijkt wel dat jij je er in ieder geval naar door voelt.
En dan is de volgende vraag: wat zijn je opties? Hoe kan je het leven 'groener' maken voor jezelf?
Verhuizen kan een optie zijn.
Maar ook elke week een wandeling in het groen.
Of je eigen vierkante meter groen aanleggen (plantjes kweken ed)
Helaas ontbreekt het hier dus aan vierkante meters groen.
Ik vind Antwerpen dus ook echt een van de afschuwelijkste steden die ik ooit heb mogen ervaren.
Ja, dat kan heel goed, dat je omgeving zoveel invloed op je heeft. Uit je verhaal blijkt wel dat jij je er in ieder geval naar door voelt.
En dan is de volgende vraag: wat zijn je opties? Hoe kan je het leven 'groener' maken voor jezelf?
Verhuizen kan een optie zijn.
Maar ook elke week een wandeling in het groen.
Of je eigen vierkante meter groen aanleggen (plantjes kweken ed)
Helaas ontbreekt het hier dus aan vierkante meters groen.
Ik vind Antwerpen dus ook echt een van de afschuwelijkste steden die ik ooit heb mogen ervaren.
zaterdag 8 februari 2014 om 16:21
Ik kan me heel goed voorstellen dat je gedeprimeerd wordt door een deprimerende omgeving. Je moet dan continu jezelf afschermen van negatieve indrukken en dat kost een hoop energie.
Het kan voor een deel in jezelf zitten maar als je merkt dat je je wel rustiger wordt op andere plaatsen is de vraag nog steeds: wat kan ik doen om in zo'n situatie terecht te komen en mijn leven groener/rustiger/fijner te maken?
Het kan voor een deel in jezelf zitten maar als je merkt dat je je wel rustiger wordt op andere plaatsen is de vraag nog steeds: wat kan ik doen om in zo'n situatie terecht te komen en mijn leven groener/rustiger/fijner te maken?
zaterdag 8 februari 2014 om 16:23
quote:Hanaa schreef op 08 februari 2014 @ 16:20:
[...]
Helaas ontbreekt het hier dus aan vierkante meters groen.
Ik vind Antwerpen dus ook echt een van de afschuwelijkste steden die ik ooit heb mogen ervaren.Hanaa, ik snap dat je de stad een probleem vindt. Maar je pikt uit mijn post hetgene wat niet kan ipv hetgene wat WEL kan. Advies is dus om te kijken wat je wel aan je situatie kan doen. Van opnoemen wat er niet kan wordt je nog gedeprimeerder namelijk.
[...]
Helaas ontbreekt het hier dus aan vierkante meters groen.
Ik vind Antwerpen dus ook echt een van de afschuwelijkste steden die ik ooit heb mogen ervaren.Hanaa, ik snap dat je de stad een probleem vindt. Maar je pikt uit mijn post hetgene wat niet kan ipv hetgene wat WEL kan. Advies is dus om te kijken wat je wel aan je situatie kan doen. Van opnoemen wat er niet kan wordt je nog gedeprimeerder namelijk.
zaterdag 8 februari 2014 om 16:27
quote:moringa schreef op 08 februari 2014 @ 16:21:
Ik kan me heel goed voorstellen dat je gedeprimeerd wordt door een deprimerende omgeving. Je moet dan continu jezelf afschermen van negatieve indrukken en dat kost een hoop energie.
Het kan voor een deel in jezelf zitten maar als je merkt dat je je wel rustiger wordt op andere plaatsen is de vraag nog steeds: wat kan ik doen om in zo'n situatie terecht te komen en mijn leven groener/rustiger/fijner te maken?
Ik ben erg gevoelig voor al dat geluid, al die prikkels die ik hoor, ik kan nergens even een ontspannen wandelingetje doen zonder massa mensen te treffen. Soms is het zo druk dat ik bijna op de weg moet lopen om erdoor te kunnen, dat geschreeuw op straat van al die mensen, tieners, scholieren, toeristen, getoeter van autos, trams die constant bellen om de weg vrij te kunnen krijgen, scheurende auto's, maar vooral dat grijze beton hier!
Ik ben al wel aan het zoeken naar een ander appartement-mede ook door frustraties van buren- maar zoals ik al zei als alleenstaande moeder kom ik vaak niet in aanmerking voor huizen/appartementen in de betere rustigere buurten.
Dus de gedachte dat ik daardoor hier nog jaren moet zitten maakt me echt letterlijk ziek.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je gedeprimeerd wordt door een deprimerende omgeving. Je moet dan continu jezelf afschermen van negatieve indrukken en dat kost een hoop energie.
Het kan voor een deel in jezelf zitten maar als je merkt dat je je wel rustiger wordt op andere plaatsen is de vraag nog steeds: wat kan ik doen om in zo'n situatie terecht te komen en mijn leven groener/rustiger/fijner te maken?
Ik ben erg gevoelig voor al dat geluid, al die prikkels die ik hoor, ik kan nergens even een ontspannen wandelingetje doen zonder massa mensen te treffen. Soms is het zo druk dat ik bijna op de weg moet lopen om erdoor te kunnen, dat geschreeuw op straat van al die mensen, tieners, scholieren, toeristen, getoeter van autos, trams die constant bellen om de weg vrij te kunnen krijgen, scheurende auto's, maar vooral dat grijze beton hier!
Ik ben al wel aan het zoeken naar een ander appartement-mede ook door frustraties van buren- maar zoals ik al zei als alleenstaande moeder kom ik vaak niet in aanmerking voor huizen/appartementen in de betere rustigere buurten.
Dus de gedachte dat ik daardoor hier nog jaren moet zitten maakt me echt letterlijk ziek.
zaterdag 8 februari 2014 om 16:29
zaterdag 8 februari 2014 om 16:30
quote:Frizz schreef op 08 februari 2014 @ 16:23:
Heeft Antwerpen geen parken? Of ga aan het water zitten voor een wijds gevoel.
Het probleem met Antwerpen is dat om naar dat park te kunnen gaan je de bus of tram moet pakken om daar te komen, dus weer door die drukte, in die drukte en tussen die drukte moet gaan om weer op de terugweg WEER door die drukte, in die drukte en tussen die drukte weer terug moet en dus alle energie die ik op heb gedaan in een park gelijk weer op de terug weg weer kwijt ben.Bovendien zijn die parken dus ook vaak overvol.
Het klinkt een beetje aanstellerig ofzo maar het is echt zo.
Heeft Antwerpen geen parken? Of ga aan het water zitten voor een wijds gevoel.
Het probleem met Antwerpen is dat om naar dat park te kunnen gaan je de bus of tram moet pakken om daar te komen, dus weer door die drukte, in die drukte en tussen die drukte moet gaan om weer op de terugweg WEER door die drukte, in die drukte en tussen die drukte weer terug moet en dus alle energie die ik op heb gedaan in een park gelijk weer op de terug weg weer kwijt ben.Bovendien zijn die parken dus ook vaak overvol.
Het klinkt een beetje aanstellerig ofzo maar het is echt zo.
zaterdag 8 februari 2014 om 16:32
zaterdag 8 februari 2014 om 16:33
quote:Katherina schreef op 08 februari 2014 @ 16:29:
In welke plaatsen en bij welke woningbouwverenigingen sta je ingeschreven? Wil je in Antwerpen blijven wonen? wil je überhaupt in België blijven wonen? Bindt de vader van je kinderen je wellicht aan Antwerpen? Kun je met je huisarts overleggen of hij iets voor je kan betekenen?
Sta nu wel ingeschreven maar ik wil Antwerpen verlaten. Belgie kan ik helaas niet verlaten omdat ik toestemming nodig heb van mijn ex-man en die werkt nergens aan mee.
Ik ga as maandag naar de huisarts, ik gaf al meerdere malen mijn klachten aan, maar kreeg pijnstillers mee en wat multi vitamines. Maar nu ga ik dit dus wel op tafel leggen bij hem, alleen hoop ik niet dat hij dat bagatelliseert, want hij woont wel in de stad...
In welke plaatsen en bij welke woningbouwverenigingen sta je ingeschreven? Wil je in Antwerpen blijven wonen? wil je überhaupt in België blijven wonen? Bindt de vader van je kinderen je wellicht aan Antwerpen? Kun je met je huisarts overleggen of hij iets voor je kan betekenen?
Sta nu wel ingeschreven maar ik wil Antwerpen verlaten. Belgie kan ik helaas niet verlaten omdat ik toestemming nodig heb van mijn ex-man en die werkt nergens aan mee.
Ik ga as maandag naar de huisarts, ik gaf al meerdere malen mijn klachten aan, maar kreeg pijnstillers mee en wat multi vitamines. Maar nu ga ik dit dus wel op tafel leggen bij hem, alleen hoop ik niet dat hij dat bagatelliseert, want hij woont wel in de stad...
zaterdag 8 februari 2014 om 16:36
Kan je niet verhuizen naar iets rond Groot-Antwerpen waar meer groen is? Richting de Kempen of juist meer richting St. Nik. of Mechelen? Wat ook binnen het uur bereikbaar is, zodat de vader in ieder geval daarover niet kan zagen? Antwerpen heeft inderdaad niks noemenswaardig groen in de stad, het is mij toevallig een paar weken geleden opgevallen.
zaterdag 8 februari 2014 om 16:38
quote:LillyFeeee schreef op 08 februari 2014 @ 16:30:
Wat heeft alleenstaande moeder zijn te maken met het kunnen krijgen van een huis? Als jij het kunt bebetalen, waarom zouden ze je het dan niet toewijzen?
Particuliere huisbazen verkiezen tweeverdieners boven een alleenstaande moeder.
Ik sta ingeschreven voor sociale huurwoningen maar je mag enkel in Antwerpen inschrijven, dus zolang ik hier woon kan ik niet inschrijven voor een sociale huurwoning in een klein dorpje omdat je daar weer eerst drie jaar moet wonen.
Dus ben noodgedwongen particulier iets zoeken buiten Antwerpen maar tweeverdieners krijgen altijd voorrang
Oja sociale huurwoningen in Antwerpen zijn van die massablokken waar in een gebouw 100-den mensen wonen, laat dat mij nu net hetgeen zijn wat mij depressief en ziek maakt.
Wat heeft alleenstaande moeder zijn te maken met het kunnen krijgen van een huis? Als jij het kunt bebetalen, waarom zouden ze je het dan niet toewijzen?
Particuliere huisbazen verkiezen tweeverdieners boven een alleenstaande moeder.
Ik sta ingeschreven voor sociale huurwoningen maar je mag enkel in Antwerpen inschrijven, dus zolang ik hier woon kan ik niet inschrijven voor een sociale huurwoning in een klein dorpje omdat je daar weer eerst drie jaar moet wonen.
Dus ben noodgedwongen particulier iets zoeken buiten Antwerpen maar tweeverdieners krijgen altijd voorrang
Oja sociale huurwoningen in Antwerpen zijn van die massablokken waar in een gebouw 100-den mensen wonen, laat dat mij nu net hetgeen zijn wat mij depressief en ziek maakt.
