Psyche
alle pijlers
Depressie, ik?!
dinsdag 1 maart 2016 om 13:50
Ik weet het, er zijn al enkele topics over depressie, maar ik begin er dan nog maar eentje. Ik kan het niet geloven dat ik hier opeens in zit. Herken mezelf gewoon helemaal niet. Er zijn recent wat dingen gebeurd in mijn leven, dingen die anderen details vinden, maar die ik als zwaar ervaren heb (hebben bepaalde lading door een bepaald lastig verleden, ik hou het even vaag ivm de herkenbaarheid). Ik was al een paar maanden nogal obsessioneel bezig met die dingen die misgegaan waren in mijn leven: veel piekeren, zorgen, bang zijn, stressen, niet kunnen stoppen met eraan te denken (heb altijd wel beetje ocd-kantje gehad, ook in positieve zin, maar ging nu van kwaad naar erger).
En opeens was het zover: ik kon mijn bed niet meer uit. Huis was ook al een puinzooi, niks in de koelkast enz, want daar had ik allemaal de energie niet meer voor gehad de week. Ik woon alleen, dus mijn moeder is me komen ophalen. Ik zit nu daar. 's Ochtends raak ik hier nauwelijks mijn bed uit, en simpele dingen als koken, eten of de was doen zijn ontzettend moeilijk. Gelukkig zorgt mijn moeder voor die dingen, maar ik kan niet geloven dat ik zo ver heen ben dat die dingen me niet meer lukken. Ik heb zero energie. Vroeger sportte ik drie, vier keer per week, wat ik me nu nog nauwelijks kan voorstellen. En ik zie alles ook ontzettend somber in, mijn leven, de toekomst enz. Voel me een mislukkeling. Heel schuldig ook over allerlei dingen die ik vind dat ik fout gedaan heb (verkeerde keuzes enz). Kan ook nergens meer van genieten, ben compleet lusteloos. En dat terwijl ik altijd een energiek en temperamentvol iemand was.
Behalve dat hele lege en verschrikkelijk negatieve gevoel, voel ik me ook opgejaagd. Ik word wakker met hartkloppingen en het kleinste beetje stress en spanning slaat meteen door naar mijn maag. Ik word bvb elke ochtend wakker rond 7 uur, meteen hartkloppingen, zorgen en stress (vooral over een recente in mijn ogen verkeerde keuze), maar ik kan pas rond tienen uit bed. En het duurt tot 12, 13 uur voor ik gedoucht ben. Eten is ook moeilijk, wegens de energie maar heb ook nauwelijks eetlust. Na ontbijt en douchen dwing ik mezelf om wat te werken, als afleiding (zzp'er). Rond de avond gaat het dan weer wat beter.
Ik ben hier naar de huisarts geweest, diagnose: exogene depressie in combinatie met burn-out. Behandeling: antidepressivum Seroxat. Ik heb dit nog niet aangedurfd, ben bang voor de bijwerkingen, het idee van vast te zitten eraan, het later afbouwen enz. Ik heb daarom eerst iets op basis van kruiden geprobeerd, maar daar voel ik niets van. Ik heb wel een doorverwijzing naar een psychiater gevraagd, omdat ik toch graag de optie van ad wilde bespreken met een specialist. Die afspraak is gelukkig volgende week al. HA vindt het ook een goed idee dat ik nog even bij mijn moeder blijf, zegt dat de meeste mensen in mijn situatie iemand nodig hebben die ze helpt bij dagelijkse dingen als eten, op tijd naar bed, weer uit bed enz. Ze is bang dat ik in mijn eentje weer afglijd in niet goed voor mezelf zorgen (en ik denk dat dat klopt). Al is het niet eenvoudig natuurlijk, als volwassen vrouw weer bij je moeder zitten (met wie ik vroeger ook niet zo'n goede band had, de laatste jaren wel beter en nu is ze heel bezorgd en zorgend).
Wat ik jullie nou wilde vragen: herkent iemand deze staat van zijn? En wat doe/deed je om er weer bovenop te komen?
Het voelt nu nl alsof dit nooit beter zal worden. En ik vind het ook doodeng tegelijkertijd.
En opeens was het zover: ik kon mijn bed niet meer uit. Huis was ook al een puinzooi, niks in de koelkast enz, want daar had ik allemaal de energie niet meer voor gehad de week. Ik woon alleen, dus mijn moeder is me komen ophalen. Ik zit nu daar. 's Ochtends raak ik hier nauwelijks mijn bed uit, en simpele dingen als koken, eten of de was doen zijn ontzettend moeilijk. Gelukkig zorgt mijn moeder voor die dingen, maar ik kan niet geloven dat ik zo ver heen ben dat die dingen me niet meer lukken. Ik heb zero energie. Vroeger sportte ik drie, vier keer per week, wat ik me nu nog nauwelijks kan voorstellen. En ik zie alles ook ontzettend somber in, mijn leven, de toekomst enz. Voel me een mislukkeling. Heel schuldig ook over allerlei dingen die ik vind dat ik fout gedaan heb (verkeerde keuzes enz). Kan ook nergens meer van genieten, ben compleet lusteloos. En dat terwijl ik altijd een energiek en temperamentvol iemand was.
Behalve dat hele lege en verschrikkelijk negatieve gevoel, voel ik me ook opgejaagd. Ik word wakker met hartkloppingen en het kleinste beetje stress en spanning slaat meteen door naar mijn maag. Ik word bvb elke ochtend wakker rond 7 uur, meteen hartkloppingen, zorgen en stress (vooral over een recente in mijn ogen verkeerde keuze), maar ik kan pas rond tienen uit bed. En het duurt tot 12, 13 uur voor ik gedoucht ben. Eten is ook moeilijk, wegens de energie maar heb ook nauwelijks eetlust. Na ontbijt en douchen dwing ik mezelf om wat te werken, als afleiding (zzp'er). Rond de avond gaat het dan weer wat beter.
Ik ben hier naar de huisarts geweest, diagnose: exogene depressie in combinatie met burn-out. Behandeling: antidepressivum Seroxat. Ik heb dit nog niet aangedurfd, ben bang voor de bijwerkingen, het idee van vast te zitten eraan, het later afbouwen enz. Ik heb daarom eerst iets op basis van kruiden geprobeerd, maar daar voel ik niets van. Ik heb wel een doorverwijzing naar een psychiater gevraagd, omdat ik toch graag de optie van ad wilde bespreken met een specialist. Die afspraak is gelukkig volgende week al. HA vindt het ook een goed idee dat ik nog even bij mijn moeder blijf, zegt dat de meeste mensen in mijn situatie iemand nodig hebben die ze helpt bij dagelijkse dingen als eten, op tijd naar bed, weer uit bed enz. Ze is bang dat ik in mijn eentje weer afglijd in niet goed voor mezelf zorgen (en ik denk dat dat klopt). Al is het niet eenvoudig natuurlijk, als volwassen vrouw weer bij je moeder zitten (met wie ik vroeger ook niet zo'n goede band had, de laatste jaren wel beter en nu is ze heel bezorgd en zorgend).
Wat ik jullie nou wilde vragen: herkent iemand deze staat van zijn? En wat doe/deed je om er weer bovenop te komen?
Het voelt nu nl alsof dit nooit beter zal worden. En ik vind het ook doodeng tegelijkertijd.
dinsdag 1 maart 2016 om 13:58
Omdat ik het sowieso niet niks vind om ad te gaan slikken. En omdat een vriend van me die in de medische wereld werkt en ook Seroxat slikte, me waarschuwde voor het middel. Hij raadde me aan om naar een psychiater te gaan, van wie zulke dingen de specialiteit is. Wij kennen ook iemand die suicidaal geworden is van verkeerde ad, en uiteindelijk ook zelfmoord gepleegd heeft. Dat is een groot angstbeeld voor mij...
dinsdag 1 maart 2016 om 14:06
Dat zijn (hele grote) uitzonderingen. Je bent niet alleen, je wordt gemonitord, en nu gaat het ook niet heel best met je...
Zelf weten hoor, ik heb er geen last van als jij in deze toestand blijft zitten. Maar misschien is het voor jezelf en je omgeving fijner om alvast een voorzetje te nemen op behandeling bij de psych vanaf volgende week.
Ik wens je sterkte en wijsheid, en een snel herstel.
Zelf weten hoor, ik heb er geen last van als jij in deze toestand blijft zitten. Maar misschien is het voor jezelf en je omgeving fijner om alvast een voorzetje te nemen op behandeling bij de psych vanaf volgende week.
Ik wens je sterkte en wijsheid, en een snel herstel.
dinsdag 1 maart 2016 om 14:21
Ik ben ook gestart met Serixat en week later gesprek met psych dan ben je al gestart en evt bijwerkingen kunnen dan direct besproken worden. Je bent bij je moeder zij houd je goed id gaten.
En leuke vriend heb je dan die zulke dingen aan je mee geeft. Hij zou ook moeten weten dat er ook veel positieve verhalen zijn over Seroxat. Mij heeft het uitstekend geholpen !!!
En leuke vriend heb je dan die zulke dingen aan je mee geeft. Hij zou ook moeten weten dat er ook veel positieve verhalen zijn over Seroxat. Mij heeft het uitstekend geholpen !!!
dinsdag 1 maart 2016 om 14:23
@ Milena: goed om te horen dat dat uitzonderingen zijn. Op het Viva Forum lees ik nochtans wel heel enge dingen over de bijwerkingen (hersenflitsen ed), maar goed: de ha zei dat zij dat in haar 23 jaar ervaring nog niet gehoord had. Ik denk dat ik ook nog even in denial was over de ernst van wat ik meemaak en daardoor niet meteen aan de ad wilde. Maar deze week is het erger dan twee weken geleden, toen ik eerste afspraak bij ha had. Toen was ik heel emotioneel, huilen ed, nu ben ik eerder in staat van afvlakking, maar met stuk minder energie nog. Hoewel het met ups & downs gaat, dat is ook het moeilijke. Het ene moment ('s ochtends vooral) denk ik: ik laat me opnemen, en het volgende moment ('s avonds of na een afspraak) denk ik: het valt allemaal wel mee. Raar is dat. Moeilijk om dan uit te maken wat 'echt' is. En op zo'n goed moment lijkt ad erg overdreven...
@ Superwijf: herkenbaar, schrijf je... Zit jij in iets gelijkaardigs? Of heb je erin gezeten?
@ Superwijf: herkenbaar, schrijf je... Zit jij in iets gelijkaardigs? Of heb je erin gezeten?
dinsdag 1 maart 2016 om 14:25
De dingen die je op een forum leest of hoort van verhalen op verjaardagen, zijn altijd de negatieve uitzonderingen. (en vaak nog wat aangedikt voor de smeuiigheid van het verhaal ook, ben ik bang). Dingen die 'goed' zijn of gaan, zijn minder interessant voor mensen om te delen. Daarom hoor je daar veel minder over.
dinsdag 1 maart 2016 om 14:26
@ Superwijf: we waren tegelijkertijd bezig.
Die vriend bedoelt het heel goed. Hij is gewoon heel voorzichtig omdat hij zelf jarenlang iets geslikt heeft dat niet goed voor hem was (Seroxat dus). Maar goed om te lezen dat het jou zo goed geholpen heeft! Had je ook last van dwanggedachten, angsten ed? Want de ha vond specifiek dat ad daarom geschikt voor mij.
Die vriend bedoelt het heel goed. Hij is gewoon heel voorzichtig omdat hij zelf jarenlang iets geslikt heeft dat niet goed voor hem was (Seroxat dus). Maar goed om te lezen dat het jou zo goed geholpen heeft! Had je ook last van dwanggedachten, angsten ed? Want de ha vond specifiek dat ad daarom geschikt voor mij.
dinsdag 1 maart 2016 om 14:31
Ik ben ook depressief geweest en er sterker en beter uitgekomen. Zelfde verhaal, verkeerde keuzes gemaakt, kansen verspeeld, ontslagen, relaties verprutst, en toen de grote leegte, het in bed blijven, niet douchen, huis een puinhoop, slecht of niet eten. Er was verder niemand voor me toen en ik ben daadwerkelijk wel eens een week in bed gebleven zonder naar buiten te gaan.
En toen wilde ik niet meer. Niet meer zo, tenminste. Ik heb lang nagedacht en kwam tot de conclusie dat er maar 2 opties waren: alles of niks. Zelfmoord, of weer wat van het leven maken. Zo doorkloten ging niet langer.
En toen nadenken over de vraag: waarom zorg ik zo slecht voor mezelf? Waarom wil ik niks doen waar ik zelf beter van word?
Het antwoord kwam gaandeweg: omdat ik door alles totaal, maar dan ook totaal niet meer van mezelf hield.
Dát moest veranderen. En er was er maar 1 die die keus kon maken, wat allerlei mensen aan de zijlijn ook zeiden of vonden - je neemt ook niks van mensen aan als je er zo voor zit.
Hoe dan ook, na een nachtelijke poging om het huis te verlaten in mijn auto en zelfmoord te plegen durfde ik niet. Ik reed met mijn auto over een dijk met de bedoeling om van een brug af te rijden, en ik zag de film van mijn leven voor me. Ook de mooie dingen. Tijden dat ik nog wel gelukkig was kwamen ook voorbij. Ik dacht aan mijn jeugd.
Ik ben naar m'n geboorteplaats gereden. Gewoon om me even te herinneren wie ik ook weer was, waar ik vandaan kom, hoe ik grootgebracht ben, waar ik in geloofde, waar ik voor wilde gaan. En dat er mensen waren die om me gaven en dat ik toen ook ok met mezelf was. Dat deed me erg goed, en toen wilde ik niet meer dood.
Niet veel later ben ik begonnen met hele simpele dingen. Het kostte me heel veel moeite en soms lukte het ook niet, maar soms ook wel. Gewoon zoiets simpels als op tijd opstaan en een boterham met iets lekkers smeren. 's Avonds voor mezelf koken. Eens naar de winkel om wat nieuwe kleren. Huis opruimen. Daar begon het mee.
Soms viel ik weer terug, lag ik daar weer in bed somber te zijn, werd het weer een zooi in huis, was het lekkere beleg en het brood alweer op. Maar wel besloten: ik wil verder op deze weg, anders red ik het niet. En ik kan dit niet alleen. En zo eens bij de huisarts beland, die bij een vorig bezoekje - voor iets heel anders - al had opgemerkt 'ik heb de indruk dat het niet zo goed met je gaat, kom nog maar een keer terug binnenkort als je wilt'. Hier ben ik, zei ik. En ik kreeg antidepressiva mee en een verwijzing voor een psycholoog.
Dat vond ik best moeilijk, want ik was toch niet gek?
Maar goed, zelfmoordneigingen, zelfhaat en verslonzen, vroeger zei ik van mensen bij wie ik dat zag 'ach, dat is een zonderling'. Maar nu was ik er zelf eentje. Gek genoeg om te gaan, zeg maar.
Zo'n psycholoog geeft je probleem geen naam en lost je probleem ook niet op. Die verwachting had ik wel, dat mijn ziekte gewoon een naam zou hebben en een standaard behandeling. Bleek niet helemaal zo te zijn - ja, depressie, behandeling antidepressiva en psych
Maar hij hielp me wel om het allemaal te ontrafelen. Wat was er gebeurd dat het zo was, en wat zou er moeten gebeuren om het allemaal weer een andere kant op te sturen. Soms mocht ik me verliezen in zelfbeklag, soms werd ik gedwongen om oplossingen te bedenken. In elk geval gedwongen, of anders tenminste geïnspireerd, om weer een kant op te gaan, bij voorkeur de goede kant.
Op advies zocht ik weer wat vrienden op met wie het contact was verwaterd. Sommigen hoefden me niet meer, te vaak laten zitten, anderen waren blij me weer te zien. En geloof me, een gesprek met een goede vriend werkt soms nog 10 keer beter dan dat met de beste psycholoog. Gewoon omdat je elkaar aanvoelt en snapt en er niks moet en er geen ongelijke verhouding is.
En zo lukte het steeds beter om in elk geval weer een redelijk dagritme te hebben. En doordat mensen me weer aardig vonden en ik een beetje voor mezelf zorgde begon ik mezelf ook weer aardig te vinden. Wel wisselend hoor, maar toch. Op een dag ging ik gewoon ineens slapen met het gevoel 'verrek... het lijkt wel of ik me weer een beetje gelukkig voel'. Toen was er geen houden meer aan. Spoelen we het verhaal even door, na een tijdje had ik zelfs nieuw werk en een nieuwe vriendin en ben ik weggegaan uit het rommelige huis waar zoveel mis gegaan was. Een nieuwe start. En ik hou nog altijd van mezelf. Met vallen en opstaan, dat wel.
Moraal van het verhaal: dat kun jij ook. Met vallen en opstaan. Hou van jezelf. Jat de trucjes uit mijn verhaal als je er iets mee kunt, en anders bedenk je je eigen. Als je slim genoeg bent om ZZP'er te zijn kun je dat ook. Vergeef jezelf waar nodig (da's nog verdomde moeilijk trouwens!) en vraag vergeving waar nodig - en als men wrok wil blijven koesteren - laat het los: je hebt het eerlijk geprobeerd, dat is goed genoeg. Dan vergeef je jezelf maar.
En je hoeft het niet alleen te doen. Om hulp vragen aan een arts, psycholoog of vrienden is géén teken van zwakte - het is het sterkste wat je (zeker in de gegeven situatie) kunt doen. Want je doet het voor een goed doel: voor jezelf. Geen schaamte, dan maar gek, maar je zit ergens middenin en je wilt, moet en gaat er weer uit klimmen. Mensen die dat niet willen begrijpen of daar van alles van vinden kun je lozen, daar heb je niks aan, helpt gelijk lekker bij het schoon schip maken.
Trap overigens niet in de valkuil dat je alleen maar komt halen en halen bij vrienden - wees zelf ook een vriend en luisterend oor. Anders haken ze na een tijdje toch weer af omdat je altijd alleen maar met jezelf bezig bent. Dat dat nu nodig is is duidelijk en je krijgt wel wat krediet - maar zorg ook dat jij er ook bent als het weer beter gaat.
Hopelijk kun je hier wat mee. Sterkte, en houd van jezelf.
En toen wilde ik niet meer. Niet meer zo, tenminste. Ik heb lang nagedacht en kwam tot de conclusie dat er maar 2 opties waren: alles of niks. Zelfmoord, of weer wat van het leven maken. Zo doorkloten ging niet langer.
En toen nadenken over de vraag: waarom zorg ik zo slecht voor mezelf? Waarom wil ik niks doen waar ik zelf beter van word?
Het antwoord kwam gaandeweg: omdat ik door alles totaal, maar dan ook totaal niet meer van mezelf hield.
Dát moest veranderen. En er was er maar 1 die die keus kon maken, wat allerlei mensen aan de zijlijn ook zeiden of vonden - je neemt ook niks van mensen aan als je er zo voor zit.
Hoe dan ook, na een nachtelijke poging om het huis te verlaten in mijn auto en zelfmoord te plegen durfde ik niet. Ik reed met mijn auto over een dijk met de bedoeling om van een brug af te rijden, en ik zag de film van mijn leven voor me. Ook de mooie dingen. Tijden dat ik nog wel gelukkig was kwamen ook voorbij. Ik dacht aan mijn jeugd.
Ik ben naar m'n geboorteplaats gereden. Gewoon om me even te herinneren wie ik ook weer was, waar ik vandaan kom, hoe ik grootgebracht ben, waar ik in geloofde, waar ik voor wilde gaan. En dat er mensen waren die om me gaven en dat ik toen ook ok met mezelf was. Dat deed me erg goed, en toen wilde ik niet meer dood.
Niet veel later ben ik begonnen met hele simpele dingen. Het kostte me heel veel moeite en soms lukte het ook niet, maar soms ook wel. Gewoon zoiets simpels als op tijd opstaan en een boterham met iets lekkers smeren. 's Avonds voor mezelf koken. Eens naar de winkel om wat nieuwe kleren. Huis opruimen. Daar begon het mee.
Soms viel ik weer terug, lag ik daar weer in bed somber te zijn, werd het weer een zooi in huis, was het lekkere beleg en het brood alweer op. Maar wel besloten: ik wil verder op deze weg, anders red ik het niet. En ik kan dit niet alleen. En zo eens bij de huisarts beland, die bij een vorig bezoekje - voor iets heel anders - al had opgemerkt 'ik heb de indruk dat het niet zo goed met je gaat, kom nog maar een keer terug binnenkort als je wilt'. Hier ben ik, zei ik. En ik kreeg antidepressiva mee en een verwijzing voor een psycholoog.
Dat vond ik best moeilijk, want ik was toch niet gek?
Maar goed, zelfmoordneigingen, zelfhaat en verslonzen, vroeger zei ik van mensen bij wie ik dat zag 'ach, dat is een zonderling'. Maar nu was ik er zelf eentje. Gek genoeg om te gaan, zeg maar.
Zo'n psycholoog geeft je probleem geen naam en lost je probleem ook niet op. Die verwachting had ik wel, dat mijn ziekte gewoon een naam zou hebben en een standaard behandeling. Bleek niet helemaal zo te zijn - ja, depressie, behandeling antidepressiva en psych
Maar hij hielp me wel om het allemaal te ontrafelen. Wat was er gebeurd dat het zo was, en wat zou er moeten gebeuren om het allemaal weer een andere kant op te sturen. Soms mocht ik me verliezen in zelfbeklag, soms werd ik gedwongen om oplossingen te bedenken. In elk geval gedwongen, of anders tenminste geïnspireerd, om weer een kant op te gaan, bij voorkeur de goede kant.
Op advies zocht ik weer wat vrienden op met wie het contact was verwaterd. Sommigen hoefden me niet meer, te vaak laten zitten, anderen waren blij me weer te zien. En geloof me, een gesprek met een goede vriend werkt soms nog 10 keer beter dan dat met de beste psycholoog. Gewoon omdat je elkaar aanvoelt en snapt en er niks moet en er geen ongelijke verhouding is.
En zo lukte het steeds beter om in elk geval weer een redelijk dagritme te hebben. En doordat mensen me weer aardig vonden en ik een beetje voor mezelf zorgde begon ik mezelf ook weer aardig te vinden. Wel wisselend hoor, maar toch. Op een dag ging ik gewoon ineens slapen met het gevoel 'verrek... het lijkt wel of ik me weer een beetje gelukkig voel'. Toen was er geen houden meer aan. Spoelen we het verhaal even door, na een tijdje had ik zelfs nieuw werk en een nieuwe vriendin en ben ik weggegaan uit het rommelige huis waar zoveel mis gegaan was. Een nieuwe start. En ik hou nog altijd van mezelf. Met vallen en opstaan, dat wel.
Moraal van het verhaal: dat kun jij ook. Met vallen en opstaan. Hou van jezelf. Jat de trucjes uit mijn verhaal als je er iets mee kunt, en anders bedenk je je eigen. Als je slim genoeg bent om ZZP'er te zijn kun je dat ook. Vergeef jezelf waar nodig (da's nog verdomde moeilijk trouwens!) en vraag vergeving waar nodig - en als men wrok wil blijven koesteren - laat het los: je hebt het eerlijk geprobeerd, dat is goed genoeg. Dan vergeef je jezelf maar.
En je hoeft het niet alleen te doen. Om hulp vragen aan een arts, psycholoog of vrienden is géén teken van zwakte - het is het sterkste wat je (zeker in de gegeven situatie) kunt doen. Want je doet het voor een goed doel: voor jezelf. Geen schaamte, dan maar gek, maar je zit ergens middenin en je wilt, moet en gaat er weer uit klimmen. Mensen die dat niet willen begrijpen of daar van alles van vinden kun je lozen, daar heb je niks aan, helpt gelijk lekker bij het schoon schip maken.
Trap overigens niet in de valkuil dat je alleen maar komt halen en halen bij vrienden - wees zelf ook een vriend en luisterend oor. Anders haken ze na een tijdje toch weer af omdat je altijd alleen maar met jezelf bezig bent. Dat dat nu nodig is is duidelijk en je krijgt wel wat krediet - maar zorg ook dat jij er ook bent als het weer beter gaat.
Hopelijk kun je hier wat mee. Sterkte, en houd van jezelf.
dinsdag 1 maart 2016 om 14:32
Ik had angst om mijn kind de weg op te duwen. Maar ook angst om kind te laten vallen en schoot daarin door maar t extreme ging ik zittend de trap af met kind in de armen. Of dat ik op de fiets zat en bang was om mijzelf voor een auto te zwiepen. Angst voor mijzelf als t ware. Dan ging ik lopen en liet ik de fiets op fietspad staan.
dinsdag 1 maart 2016 om 14:35
Oh, en nog even over die antidepressiva: die halen het scherpe randje er af waardoor je soms zo wegzakt in ellende en lusteloosheid. Maar ze vlakken ook de pieken af - reden waarom ik uiteindelijk ook met volle overtuiging weer kon stoppen: ik wilde de pieken weer intenser ervaren, net als vroeger, en had zelf weer genoeg veerkracht opgebouwd om zelf met de dalen te kunnen dealen.
Antidepressiva alléén zijn nooit de oplossing, maar ook niet het probleem. Ze zijn een tijdelijk deel van het proces, het is een van de dingen die je helpen je er doorheen te slepen. Als je verder begeleid wordt kom je er heus wel weer van af, het is geen heroine ofzo waar je niet meer zonder kunt.
Antidepressiva alléén zijn nooit de oplossing, maar ook niet het probleem. Ze zijn een tijdelijk deel van het proces, het is een van de dingen die je helpen je er doorheen te slepen. Als je verder begeleid wordt kom je er heus wel weer van af, het is geen heroine ofzo waar je niet meer zonder kunt.
dinsdag 1 maart 2016 om 14:54
Dank je wel voor je heel inspirerende verhaal, fouteman. Ik herken wel een aantal dingen. Zitten mooie tips in ook. Mooie, warme post, dankjewel! Ik ga het nog een paar keer herlezen. Eigenliefde is bij mij ook iets wat ontbreekt, of er te weinig is. Ik was bvb een paar dagen geleden beetje verkouden hier bij mijn moeder. Kreeg meteen paracetamol, een koortsthermometer, een fles hoestdrank enz. Zo zorgt zij ook voor zichzelf. Ik niet, ik denk dan: ach, gaat wel over. Vind mezelf dat niet waard of zo... Raar hoor, terwijl ik vroeger, toen ik samenwoonde, wel heel zorgend tov mijn ex was. Maar het alleen zijn en wonen gaan mij niet zo goed af...
Superwijf, ik herken de angsten. Het is anders bij mij, maar heeft bepaalde raakpunten. Overigens heb ik tien jaar geleden ook een periode van angstaanvallen gehad. Toen had ik ook de angst dat ik mijn pasgeboren nichtje (logeerde toen bij mijn toenmalige schoonzuster) iets zou aandoen. Terwijl ik altijd superlief met haar was...
Lila: ik was eerder (voor dit allemaal begon) al met therapie begonnen. Was de bedoeling om schematherapie te gaan volgen, maar opeens is alles omgeslagen... Psychologe denkt nu aan EMDR, omdat bepaalde dingen volgens haar gelinkt zijn aan trauma van vroeger. Zij was eerst erg anti-ad, maar heeft nu gezegd dat het een ruggensteuntje kan zijn.
Superwijf, ik herken de angsten. Het is anders bij mij, maar heeft bepaalde raakpunten. Overigens heb ik tien jaar geleden ook een periode van angstaanvallen gehad. Toen had ik ook de angst dat ik mijn pasgeboren nichtje (logeerde toen bij mijn toenmalige schoonzuster) iets zou aandoen. Terwijl ik altijd superlief met haar was...
Lila: ik was eerder (voor dit allemaal begon) al met therapie begonnen. Was de bedoeling om schematherapie te gaan volgen, maar opeens is alles omgeslagen... Psychologe denkt nu aan EMDR, omdat bepaalde dingen volgens haar gelinkt zijn aan trauma van vroeger. Zij was eerst erg anti-ad, maar heeft nu gezegd dat het een ruggensteuntje kan zijn.
dinsdag 1 maart 2016 om 15:47
Je klachten klinken inderdaad heel erg als depressie en/of burnout. Goed dat je een verwijzing hebt gevraagd naar een psychiater, zo iemand kan beter met je kijken naar medicatie dan een huisarts. Ik zou je wel aanraden om psychologische begeleiding aan je behandeling toe te voegen. Pillen alleen is echt onvoldoende en als ze je voldoende helpen, dan is de kans op terugval veel groter. Maar wel beginnen ermee, en aanvullen met een niet medicamenteuze behandeling.
Oh, sorry, volgens mij ben ik mosterd, ik had alleen de OP gelezen. In ieder geval sterkte en veel beterschap!
Oh, sorry, volgens mij ben ik mosterd, ik had alleen de OP gelezen. In ieder geval sterkte en veel beterschap!
dinsdag 1 maart 2016 om 15:53
Waarom ga je niet de oorzaak van je depressie aanpakken en oplossen?
Alleen anti-depressiva slikken lijkt me vooral symptoombestrijding.
Heeft de huisarts je niet doorverwezen voor therapie? Of op z'n minst gesprekken met de praktijkondersteuner GGZ?
En Seroxat tja. Ik heb er veel mensen enorm van op zien knappen (als ondersteuning bij behandeling van depressie/angst/dwang). Op internet lees je vooral de horrorverhalen.
Alleen anti-depressiva slikken lijkt me vooral symptoombestrijding.
Heeft de huisarts je niet doorverwezen voor therapie? Of op z'n minst gesprekken met de praktijkondersteuner GGZ?
En Seroxat tja. Ik heb er veel mensen enorm van op zien knappen (als ondersteuning bij behandeling van depressie/angst/dwang). Op internet lees je vooral de horrorverhalen.
dinsdag 1 maart 2016 om 15:59
Hello,
Je beschrijft alles heel duidelijk en ziet dus zelf ook goed in wat er aan de hand is. Goed dat je naar de huisarts gegaan bent. Als je zelf geholpen wil worden, neem die hulp dan ook. Je bent je er bewust van de veranderingen. Mijn tips zijn rustig aan beginnen met de normale handelingen. Probeer te zorgen voor je dagelijkse routine. Denk aan slapen, eten douchen, jezelf verzorgen en dan misschien later eten koken, boodschappen enzovoort. Gelukkig heb je daarbij hulp van je moeder. Probeer je zelf te activeren en als het kan een kijkje nemen in de sportschool (of waar je dan ook maar sport) Dit moet goed voor je zijn omdat er dan stofjes worden aangemaakt die je beter zou kunnen laten voelen. Het is natuurlijk niet de oplossing maar wel heel goed voor je! Ook om lekker fit te worden natuurlijk. Ik hoop dat het snel opknapt.
Accepteer in eerste instantie je gevoel en activeer daarna jezelf om iets te gaan doen of te ondernemen.
Je beschrijft alles heel duidelijk en ziet dus zelf ook goed in wat er aan de hand is. Goed dat je naar de huisarts gegaan bent. Als je zelf geholpen wil worden, neem die hulp dan ook. Je bent je er bewust van de veranderingen. Mijn tips zijn rustig aan beginnen met de normale handelingen. Probeer te zorgen voor je dagelijkse routine. Denk aan slapen, eten douchen, jezelf verzorgen en dan misschien later eten koken, boodschappen enzovoort. Gelukkig heb je daarbij hulp van je moeder. Probeer je zelf te activeren en als het kan een kijkje nemen in de sportschool (of waar je dan ook maar sport) Dit moet goed voor je zijn omdat er dan stofjes worden aangemaakt die je beter zou kunnen laten voelen. Het is natuurlijk niet de oplossing maar wel heel goed voor je! Ook om lekker fit te worden natuurlijk. Ik hoop dat het snel opknapt.
Accepteer in eerste instantie je gevoel en activeer daarna jezelf om iets te gaan doen of te ondernemen.
dinsdag 1 maart 2016 om 16:27
@ Els: Dank je wel voor je raad! Dat accepteren is niet makkelijk... Ergens blijf ik toch denken: moet mezelf gewoon een schop onder mijn kont geven, wat is dit nou voor aanstellerij zeg?! En als ik me eventjes beter voel ('s avonds), dan gaat het in mijn hoofd van: zo, ik ben beter, next. Maar de volgende ochtend is het weer helemaal mis. Ik heb ook een vader (geen contact meer mee) die vroeger verslaafd was aan kalmeermiddelen. Als hij probeerde af te bouwen was het ellendig in huis. Ook daarom ben ik beetje wars van pillen. Plus ivm de acceptatie, ik denk nu: o nee, ik ben net zoals hij! Maar goed, vriendinnen zeggen me ook dat ik dat niet moet denken, dat zoveel mensen tegenwoordig in mijn situatie zitten.
dinsdag 1 maart 2016 om 17:42
Het is geen aanstellerij en 1 schop onder je kont gaat niet helpen.
Dit zijn de signalen dat er echt iets aan de hand is.
Dat verhaal over je vader, dat is goed om door te nemen met je psycholoog.
En je ziet het wel vaker, dat kinderen in dezelfde situatie komen als (een van) hun ouders. Maar daarom kun je er nog wel anders mee omgaan dan je vader deed, en wellicht zijn de redenen bij jou ook heel anders.
Hou van jezelf, dat doen je vriendinnen ook van jou, dus kennelijk ben je het wel degelijk waard.
Dit zijn de signalen dat er echt iets aan de hand is.
Dat verhaal over je vader, dat is goed om door te nemen met je psycholoog.
En je ziet het wel vaker, dat kinderen in dezelfde situatie komen als (een van) hun ouders. Maar daarom kun je er nog wel anders mee omgaan dan je vader deed, en wellicht zijn de redenen bij jou ook heel anders.
Hou van jezelf, dat doen je vriendinnen ook van jou, dus kennelijk ben je het wel degelijk waard.
dinsdag 1 maart 2016 om 18:11
Nee, ik weet dat het geen aanstellerij is... Jammer genoeg...
Ik ben eerder al in therapie geweest, een paar jaar lang, daar al veel dingen van mijn jeugd uitgeklaard. Daar heeft dit rotte gevoel niet zoveel mee te maken, denk ik. Toch niet rechtstreeks. Maar ik ben idd mijn vader niet, verre van.
Het rotte gevoel heeft vooral te maken met te lang vastzitten in een situatie die niet bij mijn karakter past, denk ik. Bvb single zijn en alleen wonen terwijl ik een extravert karakter heb en gericht ben op verbinding. Ook een werksituatie waarbij ik veel alleen zat. Een nieuwe stad, wat eerst heel leuk was (een heel leuke stad), maar waar het sociaal moeilijk was (stugge volksaard zeg maar). Ik sprak soms niemand vijf dagen lang. Verpieterde en vereenzaamde. Dan een bepaalde klote situatie die me overkwam, en had kennelijk geen draagkracht meer over.
Als ik erop terugkijk was ik ook al twee jaar aan het 'sukkelen'. Denk dat mijn bril gaandeweg en ongemerkt somberder is geworden. Vriendin zei: het is als garen dat ongemerkt gaat uitrafelen en dan opeens knapt. Een bepaalde grote teleurstelling op werkvlak (een in mijn ogen onrechtmatig ontslag na 10 jaar ergens werken), daarvan overeind gekrabbeld, mezelf bijeen gepakt met het idee 'dit suckt en is niet juist, maar ik ga hier geen seconde langer dan nodig mee bezig zijn, wat denken ze wel?! Ander en beter!' Maar de situatie is nooit meer echt beter geworden, geen beter en leuker werk gevonden, ondanks wat mensen me voorspelden. Daarna als zzp'er veel alleen gewerkt, thuiswerk. Veel opdrachten, maar ik houd niet van alleen werken. Ben een teammens. Paar andere teleurstellingen, op vlak van vriendschappen en vakanties (paar afzeggingen van iets waar ik me erg op verheugd had, een ruzie tijdens een bepaalde andere vakantie) en relaties (een man die erg loog, maar basically zei dat ik gek was), een overlijden in de familie, ook problemen met mijn mooie huis waar ik zo van hield (en soms gevoel had dat dat het enige in mijn leven was). En als single en alleenwonende moet je het telkens uit je tenen moeten halen om weer positief naar dingen te gaan kijken, om weer verder te gaan. Ik dacht dat dat altijd wel gelukt was, maar kennelijk toch niet... Want volgens de ha is wat er recent gebeurd is (ook iets met mijn huis) een druppel geweest.
Ik ben eerder al in therapie geweest, een paar jaar lang, daar al veel dingen van mijn jeugd uitgeklaard. Daar heeft dit rotte gevoel niet zoveel mee te maken, denk ik. Toch niet rechtstreeks. Maar ik ben idd mijn vader niet, verre van.
Het rotte gevoel heeft vooral te maken met te lang vastzitten in een situatie die niet bij mijn karakter past, denk ik. Bvb single zijn en alleen wonen terwijl ik een extravert karakter heb en gericht ben op verbinding. Ook een werksituatie waarbij ik veel alleen zat. Een nieuwe stad, wat eerst heel leuk was (een heel leuke stad), maar waar het sociaal moeilijk was (stugge volksaard zeg maar). Ik sprak soms niemand vijf dagen lang. Verpieterde en vereenzaamde. Dan een bepaalde klote situatie die me overkwam, en had kennelijk geen draagkracht meer over.
Als ik erop terugkijk was ik ook al twee jaar aan het 'sukkelen'. Denk dat mijn bril gaandeweg en ongemerkt somberder is geworden. Vriendin zei: het is als garen dat ongemerkt gaat uitrafelen en dan opeens knapt. Een bepaalde grote teleurstelling op werkvlak (een in mijn ogen onrechtmatig ontslag na 10 jaar ergens werken), daarvan overeind gekrabbeld, mezelf bijeen gepakt met het idee 'dit suckt en is niet juist, maar ik ga hier geen seconde langer dan nodig mee bezig zijn, wat denken ze wel?! Ander en beter!' Maar de situatie is nooit meer echt beter geworden, geen beter en leuker werk gevonden, ondanks wat mensen me voorspelden. Daarna als zzp'er veel alleen gewerkt, thuiswerk. Veel opdrachten, maar ik houd niet van alleen werken. Ben een teammens. Paar andere teleurstellingen, op vlak van vriendschappen en vakanties (paar afzeggingen van iets waar ik me erg op verheugd had, een ruzie tijdens een bepaalde andere vakantie) en relaties (een man die erg loog, maar basically zei dat ik gek was), een overlijden in de familie, ook problemen met mijn mooie huis waar ik zo van hield (en soms gevoel had dat dat het enige in mijn leven was). En als single en alleenwonende moet je het telkens uit je tenen moeten halen om weer positief naar dingen te gaan kijken, om weer verder te gaan. Ik dacht dat dat altijd wel gelukt was, maar kennelijk toch niet... Want volgens de ha is wat er recent gebeurd is (ook iets met mijn huis) een druppel geweest.
dinsdag 1 maart 2016 om 18:24
Klinkt als Groningen
Maar dus, allesbehalve 'single and fabulous' en wel eens toe aan dat het een keer een beetje meezit en dat er een eind komt aan je eenzaamheid. Want die emmer zit echt overvol ja. En in essentie ben je gewoon onwijs teleurgesteld in mensen, daar komen al je verhalen op neer.
Maar hoe zit je er verder voor? Heb je nog vrienden, vriendinnen? Oppervlakkige of diepgaand?
Zijn er nog dingen die je leuk vindt maar waar je te weinig aan toe komt?
Je spreekt 5 dagen geen mensen, maar bel of app je wel eens iemand?
Heb je facebook?
En lijkt even lekker alleen op vakantie je niks?
Weet je, als mensen het niet voor je doen, dan moet je het zelf doen. Als mensen je niet meenemen op vakantie moet je zelf gaan. Als je werk niet OK is moet er ander werk komen en anders weer ander werk (ja, ik weet dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is, maar als je maar blijft hangen in de situatie verandert die ook niet).
De psych zal ook wel zeggen dat je het zelf moet doen.
Waardeloos is dat op het moment dat ze dat zeggen - het is zo fijn als iemand anders het voor of met je doet...
Maar: je kunt normaal gesproken wel van jezelf op aan. Nu misschien even niet altijd en dan ben je ook nog teleurgesteld in jezelf, maar dat komt wel weer. Je moet je eigen kracht leren kennen en jezelf hervinden. En van daar is het nog maar een kleine stap naar 'single and fabulous'.
En dat hoef je ook niet allemaal alleen te doen.
Maar dus, allesbehalve 'single and fabulous' en wel eens toe aan dat het een keer een beetje meezit en dat er een eind komt aan je eenzaamheid. Want die emmer zit echt overvol ja. En in essentie ben je gewoon onwijs teleurgesteld in mensen, daar komen al je verhalen op neer.
Maar hoe zit je er verder voor? Heb je nog vrienden, vriendinnen? Oppervlakkige of diepgaand?
Zijn er nog dingen die je leuk vindt maar waar je te weinig aan toe komt?
Je spreekt 5 dagen geen mensen, maar bel of app je wel eens iemand?
Heb je facebook?
En lijkt even lekker alleen op vakantie je niks?
Weet je, als mensen het niet voor je doen, dan moet je het zelf doen. Als mensen je niet meenemen op vakantie moet je zelf gaan. Als je werk niet OK is moet er ander werk komen en anders weer ander werk (ja, ik weet dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is, maar als je maar blijft hangen in de situatie verandert die ook niet).
De psych zal ook wel zeggen dat je het zelf moet doen.
Waardeloos is dat op het moment dat ze dat zeggen - het is zo fijn als iemand anders het voor of met je doet...
Maar: je kunt normaal gesproken wel van jezelf op aan. Nu misschien even niet altijd en dan ben je ook nog teleurgesteld in jezelf, maar dat komt wel weer. Je moet je eigen kracht leren kennen en jezelf hervinden. En van daar is het nog maar een kleine stap naar 'single and fabulous'.
En dat hoef je ook niet allemaal alleen te doen.
