depressief, help?

hallo,



ik ben nieuw op dit forum ik ben een vrouw van 49 jaar, mijn omgeving heeft mij gezegd dat ik mijn probleem is moet delen en reacties lezen van andere mensen.

het begon allemaal eind 2014, een relatie ging over en kwam in een depressieve spiraal. begon met een antidepressiva, na 6 maanden heel moeilijk geleefd te hebben heb ik me zelf op laten nemen, daar kon ik rust vinden maar ik werd er niet beter van. naar een tijdje ben ik weer weg gegaan want het gaf mij geen meer waarden meer.

die periode er na ging het alleen maar weer slechter en slechter, iedere ochtend huilend uit bed en kon niet meer alleen zijn, de de gedachtes om er een eind aan te maken spookte iedere dag door mijn hoofd.

begin 2015 ging het mis, ik heb toch een poging gewaagd maar kon dit niet.

mijn zoon heeft mij opnieuw oplaten nemen. deze keer wel in een andere instelling. deze instelling was echt stukken beter, ze gaven mij de keuze om met of zonder medicijnen verder te gaan. ik had gekozen voor zonder. na 2 weken afbouwen was ik medicijn loos. deze periode hierna voelde ik me eindelijk weer geweldig, ik kon weer alles had weer emoties eigenlijk geweldig als ik er aan terug denk.

na 2/3 maanden was ik een beetje in de steek geladen door de psychiaters /dokters niemand keek naar mij om, altans zo verteld mijn zoon het. ik voelde me perfect. maar het bleef achter af dat ik allerlei dingen deed wat niet kon, ik was super druk, sliep maar zoon 3/5 uurtjes in de nacht. meer had ik niet nodig ik barste van de energie.

dit liep uit de had, en mij zoon heeft een rijdende psychiater langs laten komen, en die zei dat ik in een zware manie zat. ik had 2 opties, ik ga vrijwillig mee naar de inrichting, of ik kreeg per direct een IBS. ik had gekozen voor de vrijwillige manier, maar vond nog steeds dat er niks met mij aan de hand was, ik was beter vond ik zelf. ik moest weer aan de medicatie terwijl ik dit absoluut niet wou.

na 4/5 weken was ik eindelijk weer rustiger. in die periode heb ik ook toch wel die IBS gehad omdat ik weigerde medicatie te nemen, en was ik gedwongen opgenomen.



ik heb totaal 9 weken daar gezeten, aan het einde was ik voor mijn gevoel weer bij het begin, voelde meer weer down, had geen gevoel, futloos, en moe. en zo voel ik mij nu nog steeds. ik zit nu aan de Litium en zyprexa, ze wouden mij weer een anti depressiva voor gaan schijven en ben hier niet mee akkoord gegaan. mijn zoon wilt dit ook niet.

van mijn zoon moest ik dit schijven om dingen van mij af te praten. dit zou mij moeten helpen volgens hem. ik ga ook beginnen met goed op mijn voeding te letten om genoeg vitamines binnen te krijgen, kijken of dit helpt. in medicatie geloof ik niet meer

zijn er mensen die ook zo diep als mij zitten en niet meer weten wat ze met hun leven aan moeten? of goede tips hebben om eindelijk uit deze spiraal te komen.

dit was mijn verhaal.



liefs



(dit verhaal heb ik getypt samen met mijn zoon, ik kan dit niet zelf heb er de kracht niet voor)