Psyche
alle pijlers
depri?
maandag 5 november 2012 om 00:03
Vanaf mijn 11e botert het al helemaal niet tussen mij en mijn vader.
Mijn ouders, (waarom weet ik niet) zijn al 35 jaar getrouwd. Ik,mijn broer en zus, hebben altijd een moeizame relatie gehad met mijn vader. Vaak het huis uitgeschopt geweest, om daarna weer terug te kunnen komen.In materiele dingen nooit te kort gehad, maar als er weer iets uitgespookt had, kreeg je dat natuurlijk wel op je bordje. Vaak met ruzies werd er ook fysiek geweld gebruikt, waardoor ik als 14 jarig meisje ben weg gelopen, en aangifte gedaan heb voor mishandeling. Na een kort verloop van jeugzorg e.d , toch weer thuis terecht gekomen,waar ik een brief naar de rechter heb gestuurd om de zaak svp te seponeren. (kortom, te maken met een agressieve man)
Mijn moeder stond altijd tussen ons (kinderen) en hem in, waardoor er tussen hen ook vaak ruzie ontstond. Als er geen ruzie over ons ging, ging het wel over de hoeveelheid alcohol die mijn moeder nuttigde.
De laatste tijd zijn er veel meer huwelijksproblemen, veel meer ruzies, veel meer emotionele mishandeling van mijn vaders kant af, naar mijn moeder toe. Al jaren lang drinkt mijn moeder iedere avond 2 wijntjes.(zegt ze,mijn moeder weegt 48kg) Nu is het dus zo, dat mijn moeder niet happy dronken is, maar heel vervelend, waardoor ze je aankijkt alsof je niks waard bent, niks tegen je zegt, niet uit haar woorden kan komen. De volgende dag doet ze alsof er niks gebeurd is. Dit komt dus iedere avond voor, plus iedere zondag overdag.
Ik kom alleen in de weekenden thuis, voor de rest werk ik fulltime, en woon ik dus half bij een vriendin.
Ik zit in de situatie dat ik het absoluut niet breed zal hebben als ik op mezelf zou wonen, mijn contract binnenkort verloopt, ik eigenlijk naar een andere baan moet zoeken, en dolgraag uit de thuis situatie weg wil. Maar door al het bovenstaande, dus de SHIT aan mijn hoofd, lukt het gewoon niet om het op te brengen om 1. definitief uit huis te gaan, 2. naar een baan te zoeken. Daarbij komt dat ik zo onzeker als de pest ben geworden, er door iedere keer met hezelfde geconfronteerd te worden, kom ik niet uit die cirkel. Het liefst lig ik de hele dag in bed op mijn vrije dagen, want ik heb er absoluut geen zin meer in!
Hebben jullie misschien adviezen?
Mijn ouders, (waarom weet ik niet) zijn al 35 jaar getrouwd. Ik,mijn broer en zus, hebben altijd een moeizame relatie gehad met mijn vader. Vaak het huis uitgeschopt geweest, om daarna weer terug te kunnen komen.In materiele dingen nooit te kort gehad, maar als er weer iets uitgespookt had, kreeg je dat natuurlijk wel op je bordje. Vaak met ruzies werd er ook fysiek geweld gebruikt, waardoor ik als 14 jarig meisje ben weg gelopen, en aangifte gedaan heb voor mishandeling. Na een kort verloop van jeugzorg e.d , toch weer thuis terecht gekomen,waar ik een brief naar de rechter heb gestuurd om de zaak svp te seponeren. (kortom, te maken met een agressieve man)
Mijn moeder stond altijd tussen ons (kinderen) en hem in, waardoor er tussen hen ook vaak ruzie ontstond. Als er geen ruzie over ons ging, ging het wel over de hoeveelheid alcohol die mijn moeder nuttigde.
De laatste tijd zijn er veel meer huwelijksproblemen, veel meer ruzies, veel meer emotionele mishandeling van mijn vaders kant af, naar mijn moeder toe. Al jaren lang drinkt mijn moeder iedere avond 2 wijntjes.(zegt ze,mijn moeder weegt 48kg) Nu is het dus zo, dat mijn moeder niet happy dronken is, maar heel vervelend, waardoor ze je aankijkt alsof je niks waard bent, niks tegen je zegt, niet uit haar woorden kan komen. De volgende dag doet ze alsof er niks gebeurd is. Dit komt dus iedere avond voor, plus iedere zondag overdag.
Ik kom alleen in de weekenden thuis, voor de rest werk ik fulltime, en woon ik dus half bij een vriendin.
Ik zit in de situatie dat ik het absoluut niet breed zal hebben als ik op mezelf zou wonen, mijn contract binnenkort verloopt, ik eigenlijk naar een andere baan moet zoeken, en dolgraag uit de thuis situatie weg wil. Maar door al het bovenstaande, dus de SHIT aan mijn hoofd, lukt het gewoon niet om het op te brengen om 1. definitief uit huis te gaan, 2. naar een baan te zoeken. Daarbij komt dat ik zo onzeker als de pest ben geworden, er door iedere keer met hezelfde geconfronteerd te worden, kom ik niet uit die cirkel. Het liefst lig ik de hele dag in bed op mijn vrije dagen, want ik heb er absoluut geen zin meer in!
Hebben jullie misschien adviezen?
maandag 5 november 2012 om 00:39
Stap 1 zou, volgens mij moeten zijn, naar de huisarts gaan.
Stap 2 naar de psych, of de psychiater. Niet omdat je gek bent, maar omdat je deze SHIT niet alleen opgelost gaat krijgen.
Stap 3 is een plekje voor jezelf. Een kamer met een raam, waardoor je naar buiten kunt kijken, waar een bed, een kast en een tafel staat met 4 stoelen, zodat je wat vrienden kan uitnodigen voor een heerlijk low-budget-diner, gemaakt met liefde en vol creatieve smaaksensaties.
Stap 4 is een andere baan.
En als je stap 1en 2 neemt, zul je zien dat de rest binnen hand bereik gaat komen. Je zult er wel hard voor moeten werken.
En het eerste waarvan je jezelf moet overtuigen is, dat je geen schuld hebt aan alles wat gebeurd is.
Men hing je een rugzak om en stouwde die vol shit die je maar gewoon te dragen had. Hoe dan ook.
Die rugzak kan een stuk leger worden. Echt waar. Neem dat van mij aan, ik ben door de wateren gewassen, water was helaas niet altijd even schoon en helder.
Morgen gewoon bellen met je huisarts en je laten doorverwijzen. Voor een lang traject.
Met 5 sessies ben je er niet. Bereid je daar op voor. Geeft niet, is niet erg, is juist beter.
Je hoeft je ouders hierover niet in te lichten. Ik neem aan dat je de ziekenfondspapieren op jou naam binnen krijgt. Let daar op als je niet wil dat je ouders dit weten.
Geef jezelf een schop onder je reet. Van. Mij krijg je er nu ook eentje. Met heel veel respect en liefde.
Maar ga in hemelsnaam eens voor jezelf kiezen en hulp zoeken!
Je ligt nog niet in je graf, je hebt de hele wereld nog te ontdekken. Die ligt aan je voeten. Doe er iets mee.
Voor je het weet ben je je vader, of je moeder. Jong geleerd is oud gedaan. En het gaat erom, dat jij die cirkel verbreekt.
Je zult dan ook gaan inzien waarom je ouders zijn zoals ze zijn.
Je zult milder worden. Echt.
Doe jezelf dat plezier...
Schup! Morgen bellen!
Stap 2 naar de psych, of de psychiater. Niet omdat je gek bent, maar omdat je deze SHIT niet alleen opgelost gaat krijgen.
Stap 3 is een plekje voor jezelf. Een kamer met een raam, waardoor je naar buiten kunt kijken, waar een bed, een kast en een tafel staat met 4 stoelen, zodat je wat vrienden kan uitnodigen voor een heerlijk low-budget-diner, gemaakt met liefde en vol creatieve smaaksensaties.
Stap 4 is een andere baan.
En als je stap 1en 2 neemt, zul je zien dat de rest binnen hand bereik gaat komen. Je zult er wel hard voor moeten werken.
En het eerste waarvan je jezelf moet overtuigen is, dat je geen schuld hebt aan alles wat gebeurd is.
Men hing je een rugzak om en stouwde die vol shit die je maar gewoon te dragen had. Hoe dan ook.
Die rugzak kan een stuk leger worden. Echt waar. Neem dat van mij aan, ik ben door de wateren gewassen, water was helaas niet altijd even schoon en helder.
Morgen gewoon bellen met je huisarts en je laten doorverwijzen. Voor een lang traject.
Met 5 sessies ben je er niet. Bereid je daar op voor. Geeft niet, is niet erg, is juist beter.
Je hoeft je ouders hierover niet in te lichten. Ik neem aan dat je de ziekenfondspapieren op jou naam binnen krijgt. Let daar op als je niet wil dat je ouders dit weten.
Geef jezelf een schop onder je reet. Van. Mij krijg je er nu ook eentje. Met heel veel respect en liefde.
Maar ga in hemelsnaam eens voor jezelf kiezen en hulp zoeken!
Je ligt nog niet in je graf, je hebt de hele wereld nog te ontdekken. Die ligt aan je voeten. Doe er iets mee.
Voor je het weet ben je je vader, of je moeder. Jong geleerd is oud gedaan. En het gaat erom, dat jij die cirkel verbreekt.
Je zult dan ook gaan inzien waarom je ouders zijn zoals ze zijn.
Je zult milder worden. Echt.
Doe jezelf dat plezier...
Schup! Morgen bellen!
maandag 5 november 2012 om 08:40
Dank jullie wel! Ik liep er inderdaad ook mee in mijn hoofd om naar de huisarts te gaan. Ik word er gewoon te erg door beïnvloed in mijn dagelijks leven. Ik heb nergens plezier in, heb ook nergens zin in. Mijn uitstraling wordt bepaald als negatief,dit krijg ik al paar jaar te horen tijdens mijn evaluatiegesprekken. en elke keer als ik het hoor, denk ik; jullie zouden eens moeten weten. Sociaal gezien schrik ik op een of andere manier ook mensen af, vind het moeilijk gesprekken met iemand te hebben, omdat ik me op een of andere manier gewoon geen interesse heb voor andere mensen. Maar aan de andere kant is er dan ook weer een kant waarvan ik denk dat ieder huisje zijn kruisje heeft en het dan steeds relativeer.
Maar ik zou inderdaad maar eens aan de bel moeten trekken, want op deze manier kom ik nergens meer.
Maar ik zou inderdaad maar eens aan de bel moeten trekken, want op deze manier kom ik nergens meer.
maandag 5 november 2012 om 12:42
Tuurlijk heb je "geen interesse" in anderen, of andere dingen. Je hoofd zit vol.
Logisch nadenken zal nog net kunnen. Je werk doen, half op de automatische piloot. vriendinnen kennen je en zullen je gevoelsmatig niet belasten.
Feesten, drukke winkelstraten e.d. zul je wellicht mijden omdat je gek wordt van al die prikkels die je extra moet verwerken.
Storm in je lijf en orkaan in je hoofd. Segmenten tekst die kwijtraken als je probeert alles op een rijtje te zetten. En dan geef je het op. Ga je bij de pakken neer zitten. Logisch.
Maar dat komt goed. Mits je hulp zoekt.
Even beetje grof misschien, maar mensen zoeken voor minder hulp.
En omdat je weet hoe je moet overleven, wil niet zeggen dat je dit ook maar weer alleen moet doen.
Hulp vragen is niet buigen of falen. Het is erkennen dat je ergens tegenaan loopt wat je niet alleen kan oplossen.
Dat is een naturlijke reactie van mensen, hulp vragen. En als je in een ander gezin was opgegroeit, voelde je dat ook. Wíst je dat.
Nu moet je het maar gewoon van mij aannemen, dat het echt niet erg is. En dat je er sterker uit gaat komen.
Dat je het waard bent en dat je er van leert.
Het is niet zwart en het is niet wit. Het zijn alle kleuren ertussenin.
Logisch nadenken zal nog net kunnen. Je werk doen, half op de automatische piloot. vriendinnen kennen je en zullen je gevoelsmatig niet belasten.
Feesten, drukke winkelstraten e.d. zul je wellicht mijden omdat je gek wordt van al die prikkels die je extra moet verwerken.
Storm in je lijf en orkaan in je hoofd. Segmenten tekst die kwijtraken als je probeert alles op een rijtje te zetten. En dan geef je het op. Ga je bij de pakken neer zitten. Logisch.
Maar dat komt goed. Mits je hulp zoekt.
Even beetje grof misschien, maar mensen zoeken voor minder hulp.
En omdat je weet hoe je moet overleven, wil niet zeggen dat je dit ook maar weer alleen moet doen.
Hulp vragen is niet buigen of falen. Het is erkennen dat je ergens tegenaan loopt wat je niet alleen kan oplossen.
Dat is een naturlijke reactie van mensen, hulp vragen. En als je in een ander gezin was opgegroeit, voelde je dat ook. Wíst je dat.
Nu moet je het maar gewoon van mij aannemen, dat het echt niet erg is. En dat je er sterker uit gaat komen.
Dat je het waard bent en dat je er van leert.
Het is niet zwart en het is niet wit. Het zijn alle kleuren ertussenin.
