deprie

Zoek hulp en meet je niet aan anderen.

Je hebt al hulp, lees ik. Heel goed. Het zal tijd nodig hebben en je herstel zal met ups en downs gaan.

Misschien heb je wel baat bij een ander soort therapie. Misschien groepstherapie.



Succes verhalen zijn ook maar relatief, elk huisje heeft zijn kruisje.

Iedereen heeft drama in zijn leven en in zijn familie.



(Ik ben zelf al zeker 20 jaar depressief.)

Wat voor hulp heb je nu, nickietje?

Soms is het even testen of een medicijn wel goed werkt, dat kan per persoon verschillen. Dat geldt net zo goed voor psychische klachten: niet elke therapie en therapeut past bij jou. Heb je een idee waardoor het niet wil lukken met deze hulp?



Vergelijken met anderen is dodelijk voor je zelfvertrouwen. Begrijpelijk, maar destructief. De succesverhalen zijn snel gedeeld en (gelukkig) zijn er veel mensen met wie het goed gaat. Dat zegt alleen zo weinig over jou. Bedenk je ook dat je de negatieve verhalen zelden hoort.



Vergelijk dus niet met anderen, en stel realistische doelen. Niet dat je op je dertigste verjaardag een leuke baan, huisje, relatie en geluk moet hebben.

Eerst stabiel worden, je angsten een plek geven en behapbaar maken. Dat is al moeilijk genoeg.

Geloof me, er is leven na een depressie. Het kost alleen veel moeite, veel tijd en hard werken.

En de angst dat het ooit weer terug komt zal wel altijd blijven.

Ik ben een paar keer opgenomen geweest, en het heeft me vooral geholpen met zoeken naar de juiste medicatie. Mag ik weten welke jij hebt? Het duurde al met al toch een week of 11 voor ik eindelijk de juiste pil had.

Ik gebruik clomipramine.

Nickietje, is het dan zo dat de therapie (die best wel intensief is zo te lezen) niet helpt, of ben je bang voor wat er gebeurt al je buiten de kliniek verder moet?



Je staat op het punt om een stap naar meer zelfstandigheid te doen. Door je angst kun je nu allemaal beren op de weg gaan zien en dieper in de put raken, waardoor je niet helder ziet wat de realiteit is. Kan dat?

quote:nickietje1985 schreef op 24 augustus 2014 @ 15:00:

Ben bijna 30 en anderen hebben juist allemaal van die succes verhalen..

Probeer eens wat beter te lezen hier op het forum, je bent absoluut niet de enige hier

Een succesverhaal heb je pas wel of niet aan het einde van je leven. Iedereen heeft ups en downs en het leven is soms keihard bikkelen en niet altijd even leuk. Meet je maar beter niet af aan anderen, maar probeer te leven en wat op te bouwen voor jezelf.

Ik kan me niet voorstellen dat je daar weg moet zolang jij er niet klaar voor bent. Praat je wel met je therapeuten? Zij weten toch hoe de vlag er bij jou bij hangt? Hoe lang ben je nu opgenomen?

Ik weet niet hoe oud je bent, maar kun je niet in aanmerking komen voor begeleid wonen?

sport je wel? het schijnt dat hardlopen bv net zo goed werkt als bepaalde (lichte?) anti depressiva.



sporten is noodzakelijk voor evenwicht tussen lichaam en geest, welke vorm je ook kiest.



en kun je alvast begeleiding zoeken voor na de opvang?



en bv een maatje, sommige instellingen regelen dat voor hun patienten en via de vrijwilligerscentrale zie ik vaak dat soort vacatures voor bij komen. maatje gezocht voor iemand met psy problemen of blind e.d. zo'n maatje kan jou steun bieden.



kun je bv met je begeleider een plan opstellen voor voldoende nazorg?

quote:nickietje1985 schreef op 24 augustus 2014 @ 19:22:

Wow echt ontzettend bedankt..dit raakt me echt...

Goede mensen bestaan toch nog wel..



Ik silk een anti depressiva en indd ik ben zo bang voor t einde vd opname.. Ik kan t gewoon niet opbrengen om te werken..krijg dan paniek aanvallen.. Boodschappen doen is al eng.. Maar weer thuiswonen is ook niet ideaal..

Ik moet hieruit zien te komen maar hoe.. Kan nergens n betaalbaar flatje vinden van max 450 huur..is dat zo gek



En bedankt..het lijkt aan de overkant altijd beter Ind..

Ik kan t verleden gewoon niet loslaten..

Niet ideaal, daar zul je het even mee moeten doen denk ik.



Als jij jezelf alleen goed genoeg vind met een baan en eigen woning, ben je jezelf aan het saboteren. In deze situatie is dat niet reëel en dat maakt jou absoluut niet minder waard. Maar je legt dan de lat zo hoog, dat je die onmogelijk kunt halen.



Je interne therapie stopt binnenkort. Enorm eng, maar ook een stap vooruit. Op dit moment is het voor jou belangrijk om die stap goed te maken. Die woning, die baan, dat komt later wel. Die kun je niet gaan najagen als je basis niet stabiel is.

Dus ga even uit van de realistische situatie dat je bij je ouders woont. Boodschappen doen is al lastig, schrijf je. Dat lijkt me dan een goed eerste doel. Vanaf dat je thuis bent, ga je elke dag naar buiten. Voor mijn part begin je met het posten van een brief aan het eind van de straat. De volgende dag ga je wat langer en verder weg. De dag daarna koop je iets in een supermarkt. En zo verder, steeds een klein stukje verder buiten je comfort zone. Bij een slechte dag ga je misschien maar tot het einde van de straat. Maar ga.

Lopen in de buitenlucht is sowieso erg goed voor je.



Houd jezelf bezig, liefst met dingen die je leuk vindt. Dat is makkelijk praten voor mij want het is moeilijk om iets leuk te vinden als je depressief bent. Of je nu gaat puzzelen, fotograferen, breien, meubelmaken of kleuren, een hobby kan je helpen je gedachten te verzetten en weer te ervaren wat het is om plezier te hebben ergens in.



Je hebt recht op een uitkering denk ik? Werken is goed voor je zelfbeeld maar dan moet je het wel aankunnen. Als je te snel gaat en binnen twee weken weer terug bij af bent, heb je er niets aan. Dus werk vinden is absoluut een belangrijk doel, maar wel met beleid. Begeleiding na je opname is ook belangrijk, van intern naar niets is wel een erg groot verschil. Ik neem aan dat je therapeut dit allang gezegd heeft, maar een vast ritme is heel belangrijk.



Voor goedkope woningen zijn bijna overal lange wachtlijsten, particulier is duur(der). Dus het is niet zo gek dat je moeilijk iets kunt vinden. Sta je ingeschreven bij de woningbouwvereniging? Sommige steden hebben een lotingssysteem voor geselecteerde woningen.

Oke, begeleid wonen lijkt me een zeer goede optie voor jou, bij een RIBW. En dat is echt geen schande, dat is gewoon jouw weg naar succes. En de loopt anders dan die van de meeste mensen, maar daar wordt je juist sterker van.



Vraag dus of de begeleiding je wil helpen met een CIZ-indicatie en een intake gesprek voor begeleid wonen bij een RIBW. Kies voor een groepswoning, daar zijn vaak het snelste plekken.



Heb je al cognitieve gedragstherapie gehad? En wat ondersteuning voor je ouders/familie lijkt me ook een goed idee. Heb je al eens aan familiegesprekken, systeemtherapie of ouderbegeleiding gedacht?