derealisatie

quote:Digitalis schreef op 08 juli 2008 @ 14:12:

Ik heb het 1 keer zo erg gehad dat ik met een mes in mijn arm sneed. Da's niet de goede methode, uiteraard, maar misschien helpt een paar keer goed springen om te 'aarden'? Of sport?





Om goed te aarden zijn andere methodes dan springen (en natuurlijk is in je arm snijden ook niet echt een handige, maar dat wist je vast al wel )



Inderdaad als je in stressvolle periodes het gevoel hebt er niet helemaal bij te zijn (en dan heb ik het niet over symptomen van borderline, want ik weet niet of het daarbij ook helpt) wil het nog weleens helpen om jezelf weer even goed te aarden. Er zijn veel methodes voor, de ene past beter bij je dan de andere. Helemaal niet zweverig ofzo, en ik zou een googlen op methodes om dat zelf te doen, gewoon elke ochtend een paar minuutjes. Het scheelt echt heel veel!

Hey,



Ik kom nu op dit topic, had zelf er eentje geopend.

Heel herkenbaar, al heb ik het niet bij het opstaan al. Het kan me soms zomaar overvallen.

Ik stop dan even met denken ofzo omdat ik er van schrik en het me beangstigt. Dan denk ik: nu moet ik doorpraten of normaal doen anders merkt iemand het.

Ik zit wel in een stressvolle tijd en merk dat het nu weer erger is.

Ik heb het gekregen in mijn puberteit, het ergste in de tijd dat ik wel eens blowde. Moeilijke jeugd gehad dus misschien komt het daardoor.

Ik loop nu bij de psych en daar overviel het me ook. Ik dacht zelfs bij haar: nu moet ik normaal doen.

Dan is het meer een paniekaanval. Ik had het gevoel daar snel weg te willen rennen.

Ik weet niet of ik ook Borderline heb, ik herken me er wel in. Mijn gevoelens zijn nogal wisselvallig.

Zit erover te denken om toch antidepressiva te gaan gebruiken om wat rustiger te worden in mijn hoofd.

Soms lijkt het of ik alles op de automatische piloot doe, net of ik niet bij de les kan blijven. Heel naar en vervelend.

Ik zorg overdag voor mijn kindje en soms kan ik dan ook helemaal opgaan in mijn gedachten (gepieker). Ik wil hier gewoon vanaf.

Het lijkt soms moeilijk om met mijn gevoel in contact te komen.



liefs

Ik begin juist weer heel erg veel pijn van binnen te voelen en de angsten die erbij horen. soms gaat het goed en ervaar ik niks, maar de laatste tijd komen de depressieve gevoelens weer opzetten. Gevoelens dat ik niets waard ben en toch maar een mislukkeling etc. Omdat ik werk, heb ik niet altijd tijd om bij deze emoties stil te staan en ik vraag me af of het werkelijk ooit zal genezen.



Ik heb zo'n groot trauma meegemaakt en zoveel pijn gedaan in mijn ziel, zo vernederd en zo naar beneden gehaald, ik zit al 5 jaar lang de boel te verwerken en nog doet alles zoveel pijn vanbinnen. Aan de buitenkant zie je niets, maar van binnen is het een puinhoop. Vaak zie ik het leven ook niet zitten, als ik zo verder moet leven, maar ja, doodgaan is ook zoiets, dat gaat ook niet zomaar, maar ik vraag me echt af of ik ooit nog andere gevoelens zal krijgen dan deze.



Vorige week heb ik me heel erg afgereageerd op mijn vriend, maar dat wil ik ook niet meer, maar ik ben zo boos van binnen omdat ik me zo gepijnigd voel en ik het rot vind dat ik met deze emoties leef. Ik wil me gelukkig voelen, aantrekkelijk etc, maar dat zit er niet in. Sinds enkele vreselijke gebeurtenissen van 5 jaar geleden, kan ik me gewoon niet gelukkig voelen en ontspannen, het lukt me gewoon niet. Voortdurend ben ik nog op mijn hoede etc.

Ik heb ook last van derealistatie en vond deze oude topic...Ik ben benieuwd hoe het met iedereen die op deze topic heeft gereageerd,is...