die eeuwige slachtofferrol

quote:ikbenevelyn schreef op 10 april 2012 @ 18:13:

lamaatje , hehe eindelijk iemand die het snapt





ik heb mezelf open gesteld voor mijn moeder en ik laat haar toe en dat doet zus niet,

het lijkt gewoon alsof ze het gewoon niet wil zien ,

ik moet gaan want het avond eten moet weer op tafel.

Maar wat ik van jou begrijp kan je moeder nog steeds geen 'moeder' zijn vanwege haar ziekte.

Dan kan ik wel begrijpen dat je zus niet openstaat. De kans dat dat een forse teleurstelling wordt vanwege te hoge verwachtingen is heel goed mogelijk.

quote:evelynsalt schreef op 10 april 2012 @ 18:24:

Hoe kan TO zich verplaatsen in haar zus, terwijl TO juist wel een goeie band had met haar moeder? Dat kan toch nooit?Nee misschien kan dat nooit maar dan moet to andersom ook niet verwachten dat zus alle begrip voor haar heeft want ook dat kan nooit.

quote:ikbenevelyn schreef op 10 april 2012 @ 14:17:

de band tussen mij en mijn zussen is verziekt sinds de ex van de oudste in ons leven kwam,

hij mishandelde haar mij misbruikte hij jaren lang en mijn andere zus heeft hij 2x verkracht, onze band is nooit meer hetzelfde geweest.

ik mis het wel maar ik heb het maar geaccepteert

ik luister altijd naar allebei en probeer ze allebei te helpen,

dat waarderen ze ook maar wederzijds krijg ik nergens echt begrip voor ,

de ene zus , die waar het nu niet om gaat , gooit eigenlijk enkel maar olie op het vuur , haar 2 kids naar onze zieke ouders brengen, mij in vertrouwen nemen dat ze een verhouding heeft etc

het groeit me dus aardig boven mijn hoofd





ik wil jullie allemaal wel even zeggen dat ik het lief vind dat jullie de moeite nemen.



Kan het zijn dat je zus het gevoel heeft dat dit nog bij haar jeugd hoort. Dat de toestand met je moeder hier enigzins mee te maken heeft?



DAarnaast denk ik dat aan andere reactie ook wel een punt maakt: dat je zus zich eenzamer voelde in haar jeugd. Bij jou was het misschien meer gedeelde smart, omdat je al zussen en broers boven je had. Zij stond hier meer alleen in, als oudste/oudere zus.. met alle verantwoordelijkheden die daarbij horen.

Je schrijft ergens 'zieke ouders' waar is jullie vader in dit verhaal?

Als ik het allemaal zo lees zou het best wel eens kunne helpen als jullie samen naar een familietherapeut gaan. Niet met moeder, maar met elkaar. Of een mediator ofzo, die jullie meer bij elkaar zou kunnne brengen. Helpt met het praten onderling. Want als het zo doorgaat groeien jullie misschien wel ujit elkaar, wat jammer is natuurlijk.

quote:ikbenevelyn schreef op 10 april 2012 @ 14:17:

de band tussen mij en mijn zussen is verziekt sinds de ex van de oudste in ons leven kwam,

hij mishandelde haar mij misbruikte hij jaren lang en mijn andere zus heeft hij 2x verkracht, onze band is nooit meer hetzelfde geweest.

ik mis het wel maar ik heb het maar geaccepteert

ik luister altijd naar allebei en probeer ze allebei te helpen,

dat waarderen ze ook maar wederzijds krijg ik nergens echt begrip voor ,

de ene zus , die waar het nu niet om gaat , gooit eigenlijk enkel maar olie op het vuur , haar 2 kids naar onze zieke ouders brengen, mij in vertrouwen nemen dat ze een verhouding heeft etc

het groeit me dus aardig boven mijn hoofd





ik wil jullie allemaal wel even zeggen dat ik het lief vind dat jullie de moeite nemen.

Over deze reactie had ik eerder heengelezen schijnbaar. Ik zag het bij dreamer gequote en wil er toch ng even op reageren.



Los van de situatie met jullie moeder hebben jullie dit met elkaar besproken (ik geloof niet in uitgepraat)?

Ik kan me namelijk voorstellen dat dit veel meer invloed heeft dan je/jullie zien/toegeven. Je zus is 16 jaar ouder en haar ex (ik neem aan ten tijde van de mishandeling/het misbruik e.d haar partner) is de oorzaak van heel veel ellende geweest. 16 jaar is heel lang, een generatie. Ik kan me zomaar voorstellen dat je zus zich ontzettend schuldig voelt tegenover haar zusjes, dat voor haar er daardoor een extra stuk in haar gevoel t.o.v jullie moeder zit. Een moeder die er niet voor je is, die je geen basisveiligheid geeft kan voelen als een (mede)oorzaak voor het terechtkomen in een mishandelende relatie. Daarbij zouden jullie ouders/jullie moeder de aangewezen personen/persoon zijn geweest om te zien wat er speelde en in te grijpen (of veel eerder in te grijoen dan ze evt gedaan hebben). Het hoeft niet zo te zijn, maar ik kan me heel erg goed voorstellen dat deze twee dingen voor je zus lang niet zo los staan als dat jij het hier schetst.



Het is nu misschien niet het juiste moment om dit aan te snijden, maar tegelijk misschien is dit wel het perfecte moment. In de emotie zitten jullie toch al (al is het niet dezelfde emotie) en als jullie of je zus nog iets moeten/willen afsluiten met jullie moeder/ouders is dit misschien wel de enige periode dat het nog kan.

quote:lolapaloeza schreef op 10 april 2012 @ 18:06:

Jullie hebben een heel complex verleden, het is moeilijk om dan niet gekwetst/kwetsbaar te zijn.

Iedereen gaat daar op zijn eigen manier mee om. Jullie zijn misschien allebei wel op zoek naar erkenning van je gevoel. Alleen vanwege alles wat er gebeurt is kun je elkaar niet goed bereiken.

Dat is niet jouw fout, maar ook niet die van je zus.



Dit. Probeer te accepteren dat jouw waarheid en die van je zus beiden naast elkaar bestaan en evenveel waarde hebben.



Jouw waarheid wordt bovendien nog erkend en gedeeld met je andere broer en zus, daar kun jij nog steun uit halen. Je zus heeft ook dat niet. Dat is ook moeilijk.



Jullie hoeven elkaar niet te overtuigen van je waarheid, maar geef elkaar de ruimte om deze moeilijke tijd te beleven op je eigen manier.

quote:ikbenevelyn schreef op 10 april 2012 @ 17:31:

@vrouwke ik vind dat egoistisch als ik geen of een slechte band zou hebben , laten we zeggen als ik in mijn zus haar schoenen stond had ik juist ontzettend blij voor mijn zusjes en broertje geweest dat zij wel een band met onze ouders hebben en dat zou ik ze dan ook zeggen,

en dan zou ik toevoegen, ik vind het wel heel erg jammer dat ik dat niet heb.



Een kind houdt van zijn of haar ouders. Zelfs als die ouder je verschrikkelijke dingen heeft aangedaan, je jeugd heeft afgepakt en jou als persoon ernstig heeft beschadigd.

Ik geloof niet dat je na een dergelijke jeugd een goede band met die ouder kunt hebben. Wel een omgang die je wellicht (naar omstandigheden?) als goed kunt beschouwen, maar een échte band?



Wat jij wil, wil je zus ook en ieder kind dat zoiets heeft meegemaakt: een échte liefdevolle band, een relatie met steun, compassie en zorg van degene die je onvoorwaardelijk lief hoort te hebben. Helaas heeft je zus ook geen goed contact en straks is alle hoop verdwenen. Dat is echt niet iets waar je je zomaar met een glimlach overheen zet.

Ik wil je trouwens absoluut niet aanvallen hoor, probeer je alleen de andere kant te laten zien!



Ik begrijp dat het heel moeilijk is voor je allemaal.

quote:ikbenevelyn schreef op 10 april 2012 @ 18:13:

lamaatje , hehe eindelijk iemand die het snapt





ik heb mezelf open gesteld voor mijn moeder en ik laat haar toe en dat doet zus niet

het lijkt gewoon alsof ze het gewoon niet wil zien ,

ik moet gaan want het avond eten moet weer op tafel.

Dat is jouw persoonlijke keus. Jouw zus kiest anders en dat mag.

Dat jij alles in je jeugd rationaliseert met dat je moeder geen blaam treft omdat ze ziek is neemt niet weg dat er niet hele verdrietige dingen zijn gebeurd.

Jouw zus gaat daar anders mee om dan jij. Jij bent verdrietig om je moeder, zij wellicht om een moeder die ze nooit gehad heeft maar ozo graag gewild had.

Het mag allebei.

Wat jij doet is jouw strategie om om te gaan met de situatie, je zus doet dat anders, respecteer dat. En vraag haar jou gevoelens te respecteren en dat betekent dat ze haar ongenoegen over je moeder niet met jou deelt maar met een vriendin.

Daarmee moet jij haar dan ook in haar waarde laten dat zij ook verdriet heeft, een ander verdriet dan jij maar wel ook verdriet.

Vroew theelepel................hoe kom je daarbij?????? Elk kind houd van zijn ouders ongeacht wat ze je hebben aangedaan.



Praat voor jezelf....................ik haat mijn ouders tot op het bot. Ik ben blij dat er al 1 is overleden.............en ik heb een keer gespugd op zijn graf en geschopt. En als ik een bericht krijg dat mijn moeder ziek is....zal ik mijn schouders ophalen een hopen dat ze een hele zware dood zal krijgen....................

Dat verdienen sommige mensen!!! En dat ze na haar dood in een soort van hel terecht komt...................

quote:peecee schreef op 11 april 2012 @ 07:51:

Vroew theelepel................hoe kom je daarbij?????? Elk kind houd van zijn ouders ongeacht wat ze je hebben aangedaan.



Praat voor jezelf....................ik haat mijn ouders tot op het bot. Ik ben blij dat er al 1 is overleden.............en ik heb een keer gespugd op zijn graf en geschopt. En als ik een bericht krijg dat mijn moeder ziek is....zal ik mijn schouders ophalen een hopen dat ze een hele zware dood zal krijgen....................

Dat verdienen sommige mensen!!! En dat ze na haar dood in een soort van hel terecht komt...................Haat en liefde liggen dicht tegen elkaar aan.

quote:vrouwke_theelepel schreef op 10 april 2012 @ 20:22:

[...]





Een kind houdt van zijn of haar ouders. .onzin! toen mijn biologische moeder laatst op sterven lag, kon ik alleen maar hopen dat ze dood zou gaan zodat dingen eindelijk klaar waren...niet gebeurd...

quote:gelukkigmeisje schreef op 11 april 2012 @ 10:21:

[...]

onzin! toen mijn biologische moeder laatst op sterven lag, kon ik alleen maar hopen dat ze dood zou gaan zodat dingen eindelijk klaar waren...niet gebeurd...Ik neem aan dat je inmiddels geen kind meer bent en het punt waar je nu op zit bereik je niet zomaar. Zou je nooit hebben bereikt als je niet ooit wel van je biologische moeder hebt gehouden.

Ik denk dat vrouwke_theelepel zeker een punt heeft elk kind houdt van zijn ouders, die liefde of loyaliteit gaat vele malen verder dan vaak te begrijpen is. Eenmaal als volwassene kan dat heel anders liggen, maar vanuit het kind gezien is die liefde/loyaliteit er wel degelijk. En daaruit stappen is ene heel lang en ingewikkeld proces.

Zo bedoel ik het ook Sunemom.

@ik zie het inderdaad. Mijn scherm stond vanmorgen al erg lang open, je had ondertussen zelf al gepost

Ik denk dat ook meespeelt hoe een ouder is wanneer je zelf volwassen bent. Zelfs al krijg je dan de erkenning niet waarvan je je als kind gekwetst voelt; wanneer je ziet dat een ouder nu, in het heden, zijn best doet om op zijn of haar manier goed te maken wat hij/zij vroeger heeft laten liggen, dan kun je denk ik op een gegeven moment wat makkelijker los laten.



Wordt er echter nog steeds een appel gedaan op dat loyaliteitsgevoel is het denk ik veel lastiger om los te laten en je ouders (soort van) te vergeven.

Bij mij is dat ook zo, ik heb nog steeds last van het gedrag dat mijn moeder nu nog laat zien. Eigenlijk nog lelijker dan dat het vroeger was omdat verslaving steeds meer zijn tol eist.

Het loyaliteitsgevoel naar haar kan ik niet meer opbrengen, omdat ze er vroeger niet voor me was maar nu nog steeds niet. Toch is een final break up niet wat ik voor ogen heb. Ik merk wel dat ik nu afstand nodig heb om toch tot een soort van vergeven te kunnen komen en haar zo te kunnen zien zoals ze werkelijk is: een zieke vrouw die er ook maar het beste van heeft gemaakt.

quote:Sunemom schreef op 11 april 2012 @ 13:06:

@ik zie het inderdaad. Mijn scherm stond vanmorgen al erg lang open, je had ondertussen zelf al gepost Jij weet het beter te verwoorden!

quote:superstar_2 schreef op 10 april 2012 @ 17:53:

Maar even serieus wát heeft jullie moeder er dan precies aan gedaan om de schade zoveel mogelijk te beperken?

Of heeft ze zich ook vooral achter haar ziekte/stoornis verscholen?

Ik zeg het nog maar een keer een psychische stoornis is géén excuus of vrijbrief om alles maar ongestraft te kunnen doen.! Schizofrenen verschuilen zich niet achter hun ziekte, maar weten vaak niet eens dat ze ziek zijn. Hun redeneringen zijn gebaseerd op hallucinaties en magisch denken en ze handelen naar hun beste inzicht.

Het is volstrekt logisch dat je panisch reageert dat de radio aanstaat als je ervan overtuigd bent dat de buurman die zal gebruiken om je te vermoorden.

Ze gebruiken hun ziekte niet als vrijbrief, maar ze kunnen niet logisch redeneren door hun ziekte.



TO: heeft je zus al eens contact gehad met Ypsilon? Daar hebben ze verschillende e-mailgroepen voor familieleden van schizofrenen.

www.ypsilon.org

quote:truffelmaffia schreef op 10 april 2012 @ 13:46:

Ik vind mensen die hun vader/moeder niet kunnen vergeven, ook al geven ze aan er spijt van te hebben, heel zielig. Ik vind dat echt zo arrogant. Het is je vader/moeder! Dus ik begrijp je wel TO.



Echt, ik kan dat niet begrijpen, gelukkig heb ik een goede band met mijn ouders.

quote:ikbenevelyn schreef op 12 april 2012 @ 10:23:

ik ben nou eenmaal net als mijn vader ,

ik wil altijd iedereen helpen ook als dat ten koste van mezelf gaatDit is geen goede eigenschap al voelt dat voor jou wel zo. Dat je zus dit probleem niet heeft geeft haar de kans de situatie door andere ogen te bekijken. Ik denk dat jullie allebei therapie nodig hebben om als Kopp kind een gezonde vorm van innerlijke rust te vinden.

@ikbenevelyn: ik begrijp jou voor een groot deel helemaal!



Kinderen uit 1 gezin reageren allemaal verschillend op dezelfde gebeurtenissen, oa omdat ze een eigen "pakket" eigenschappen en karakter mee krijgen zodat ze allemaal anders beleven, meer of minder kunnen "hebben",, enz. En die karakters en eigenschappen bepalen ook de wisselwerking met die "lastige ouder", hoe zij dat ervaart (diepe teleurstelling en tekort zijn gekomen als kind/volwassene, blijvend botsen, verongelijkt blijven en ook als volwassene blijven beiden reageren vanuit een vast patroon tov elkaar).. (je moeder is niet in staat dat te veranderen, maar zus kennelijk ook niet, blijft leven in haat, wrok, verongelijkt kind dat zwaar liefde tekort is gekomen, afgewezen voelt, verzet, het nog steeds anders wiul (wat niet kan), enz).



Die verschillen in eigen karakter/eigenschappen zorgt er ook voor dat jij oa wel die band hebt kunnen krijgen (door eea te kunnen begrijpen en je verwachting laag te zetten, je aan te passen of te voegen naar wat er wel mogelijk is.. ik zie dat trouwens als een goede eigenschap!)



Als door een (psychiatrische) ziekte je moeder niet veranderd KAN worden, kan zus dat wensen tot ze een ons weegt, blijven verwachten wat niet mogelijk is, (en keer op keer teleurgesteld zijn), maar het enige wat veranderd kan worden, is hoe ze er zelf tegenaan kijkt en mee om gaat.



Het ligt bij haar kennelijk veel dieper: geen veilige hechting met haar moeder/ouders en daar heeft zij zelf schade van opgelopen. Je zus reageert vermoedelijk vanuit haar eigen beschermingsmechanismen, die vaak al vroeg op jonge leeftijd ontstaan en nogal hardnekkig zijn "vastgelegd".. Je kan dan ook niet vergen dat zij er zomaar anders tegenaan kan kijken, zoals jij, of vergevingsgezind of zo. Tov je moeder staat zij nog als een klein kind en dat voelt voor haar onveilig, bang voor..

Jouw moeder "triggert" bij haar diepe gevoelens en angst(en), onberekenbaarheid, groot gevoel van afwijzing, niet kunnen voelen van enige liefde voor haar). Dat is heel heftig.



Zie het zo: jij kan van iemand houden ondanks diens gebreken, maar je zus niet, die ervaart dat dus anders (er wordt niet van mij gehouden).



Ik snap je titel ook. De een blijft slachtoffer van het verleden, voor altijd getekend en houdt dat levenslang zo. En er zijn idd ouders die dat predikaat in de verste verte niet verdienen.. een hoop beschadigd hebben in hun kinderen.



Als volwassene heb je wel een keuze of je je blijft beroepen op die jeugd en leeft vanuit die beschadigingen (wantrouwen, haat, wrok, woede, onmacht, bitterheid, onvermogen, diep oud zeer/pijn) en zegt: "zo ben ik nu eenmaal geworden en dat is hun schuld".. en iedereen moet me maar accepteren zoals ik ben. (en dat is een beschadigd iemand, dus incl de beperkingen die bepalen hoe zij in het leven staat).



of dat je probeert die (met therapie(en)) te overkomen, voor zover mogelijk. Dus zelf waar mogelijk iets kan doen aan hoe het je gevormd heeft tot wie je (nu) bent, proberen toch iets van het leven te maken, door niet te accepteren dat je door vroeger/band met ouders voor altijd beperkt bent (en beperkt kan houden van jezelf/anderen)..



Iemand accepteren zoals ie is (wat zij eigenlijk wil, vanuit onvoorwaardelijke liefde) is naar mijn idee niet het beste, want dat houdt in dat je iemand ook bevestigt in dat daar niks aan te doen is en anderen verantwoordelijk kan blijven houden dat je beschadigd bent.. En dan zal dat niet uitnodigen zelf daar iets aan te doen, waar mogelijk. En dus accepteer je dan dat zij zichzelf beperkt om een leven te kunnen leiden vanuit een basisvertrouwen (in mensen, in zichzelf, in het goede, in een goede afloop), veiligheid, dat anderen om je geven, je waarderen, enz. En dat is een lastig leven!



Ik denk dat jij eigenlijk niet zozeer hier bedoelt om je zus aan te vallen op slachtofferschap, maar dat je haar zo graag zou gunnen een leven te leiden wat haar daaruit haalt, het mooie en goede te kunnen zien, liefde te kunnen voelen (ontvangen en geven) en te leven vanuit geloof in zichzelf en de toekomst, te kunnen omarmen wat er wel is (aan liefde, onder het gedrag wat veroorzaakt werd door een ziekte bijv) en vrede heeft met haar verleden (en zichzelf)..



Het is een uiterst pijnlijk en zwaar leven als je je oude wonden blijft meedragen in het leven. Ik begrijp heel goed dat je haar anders toewenst, de weg van liefde (ipv haat). Omdat zij die liefde niet kan voelen (van en voor je moeder), snakt zij eigenlijk naar die (onvoorwaardelijke) liefde, die je van ouders mag verwachten, als klein kind zelfs bepalend is voor je ontwikkeling (en vertrouwen in het leven, in mensen en in jezelf).. als dat zo enorm niet ingevuld is, blijft ze daar behoefte aan houden.



Dat is niet rationeel op te lossen of te begrijpen, dat zijn zulke diepe gevoelens dat dat voor haar waarschijnlijk "traumatisch" is. Heeft iig diep in haar ingegrepen, je kan niet vergen dat zij er anders tegenaan kijkt oid, dat kan ze (nu) niet. Dat kan met therapie wellicht wel (omdat ze dan dat diepe kan leren verwerken/ plek geven/ mee omgaan). Maar zelf lukt dat zelden. Mensen blijven daar liever mee rondlopen dan dat alles op te rakelen en beseffen niet dat je in veel gevallen zo niet hoeft te leven, maar enigszins (met hulp) kan "genezen" van die beschadigingen.



En ik begrijp ook heel goed (herkenning in familie) dat jij dat negatieve van haar niet trekt, niet (eindeloos) wil horen over je moeder, wat ze haar heeft aangedaan, hoe slecht ze is, enz enz. Omdat jij een ander beeld hebt en een ander soort verbondenheid met je moeder dan zij (positief) en zo niet wil kijken naar je moeder(s gedrag), maar het goede en positieve eruit haalt. Je zus beinvloedt dat en daar hoef jij niet bepaald blij mee te zijn of alsmaar aan te horen.



Je zus heeft recht op haar gevoel en beleving. En dat mag ze uiten ook, maar niet onbeperkt naar wie, wanneer en waar ze maar wil. Haar recht op klagen houdt op waar de ander(jij) het recht hebt om dat niet te willen aanhoren of mee geconfronteerd te worden. Omdat jij ook evenveel recht hebt op jouw beleving en wel willen houden van je moeder en die goede band, zolang ze er nog is. Dus de enige oplossing is erkennen dat zij dat zo mag beleven, maar niet langer tegen jou kan uiten, dat voortaan bij anderen te doen..



Het is lastig, maar ik heb dat ook gedaan. Jij wordt heen en weer geslingerd tussen loyaliteit tussen moeder en zus (die erkenning en steun vraagt voor haar gevoelens) en daar kan je zelf een einde aan maken. Door te zeggen dat je haar begrijpt en zij recht heeft op haar gevoelens, maar je niet met moeder praat over haar en niet langer met haar over je moeder. En dan elke keer afkappen als ze toch begint.



Verder kan jij niet helpen, behalve erop te wijzen dat ze zelf misschien enorm geholpen zou zijn als ze dit bespreekt met een professioneel iemand, die haar daar beter in kan begrijpen en begeleiden dan jij. Omdat jij er te dichtbij staat en ook je eigen gevoelens hierin niet kan negeren, en iemand met afstand (een vreemde) wel, die kent nl je moeder niet en heeft daar zelf geen gevoelens bij, die beinvloed kunnen worden..



Jij kan niet iedereen helpen, dus zelf moet je het loslaten, wat zij ermee doet. Dat is aan haar. Dat is moeilijk als je van iemand houdt, ik weet er alles van, maar zij mag kiezen om er wel of niet iets mee te doen, te leven zoals zij dat wil of kan, (alleen niet eeuwig jou "lastigvallen" met haar lasten uit het verleden en het nu).. zeker niet waar het mensen betreft waar jij van houdt.



Het is een uiterst lastige situatie, en ik hoop dat je het kan zien dat jij liever je zus ook gelukkig ziet, en "bevrijd" van haar ellende uit het verleden, dus benader haar op die (liefdevolle) wijze, ipv ergernis over haar.. Probeer haar liever aan te moedigen om haar gevoelens te verwerken, waar mogelijk. Niet omdat dat van jou moet, maar omdat ze zichzelf (en een fijner leven) zo in de weg zit met die gevoelens van haat, beschuldigingen, woede, pijn, enz. Ze kan leren leven met onverdraaglijke dingen, iig zodat ze dat meer loslaat (dan nu) en ruimte kan maken voor meer positieve ervaringen en vertrouwen (in mensen, in de toekomst, in zichzelf)..



Veel succes! En veel sterkte met jouw eigen gevoelens en je moeder!

Je zus verwerkt het op haar manier ,al kan dit verbitterd overkomen gun haar ook haar emoties.Als je er echt niet tegen kan,neem dan even afstand.