Dip.

Lieve Rozemarijn,



Graag zou ik je een heel fijn en mooi 2013 willen wensen, ik moet je eerlijk bekennen dat ik gisteravond rond 23:30 jouw post al had gelezen, ik kon alleen niet reageren omdat ik er even over na moest denken, ik ben dan ook op bed gaan liggen en ik heb nagedacht over jouw woorden. Dat die eikel uit mijn leven moet.

Je hebt gelijk. Hij moet weg zodat hij mijn leven niet meer kan beheersen en mij niet meer onzeker kan maken en pijn doen.



Ik weet dat het de waarheid is, die wist ik stiekem al die tijd al maar ik hield mezelf voor de gek. Ik had nog steeds die hoop dat alles wel goed zou komen tussen ons. Ik geloof er niet meer in, hoeveel pijn het ook doet. Voel me zo leeg, heb vannacht gebeld ook al weet ik dat ik hem niet kan bereiken. Het is zo raar om diegene te bellen die jou zoveel pijn heeft gedaan, en om dan geen gehoor te krijgen na zo een ingrijpende gebeurtenis, hakt er gewoon behoorlijk in. Alsof hij hier het slachtoffer is!



Je schreef dat je de rillingen kreeg van m'n verhaal, ik schrok er van! Waarschijnlijk omdat het ook echt niet normaal is wat deze klootzak allemaal geflikt heeft, ik zag het niet, hij had gewoon de macht over mijn leven genomen, echt waar!



Wat goed van je dat je de stap hebt genomen om te beginnen met therapie, ik hoop dat je daar je gevoelens kan uitspreken en dat het je verder helpt!

Zelf heb ik kort na de abortus contact gehad met een maatschappelijk werkster, maar elke keer als ik daar zat kwam er niets uit, alleen maar huilen, 2 uur lang elke keer. Ik ben toen ook na 6 keer niet meer gegaan. Ik wilde het ook een soort van bij me houden, het was en is mijn gevoel en ik gunde het soort van niemand erover te vertellen. Heel raar.

Natuurlijk heb ik het weleens met vriendinnen besproken, maar helaas ben ik ook haast al mijn vriendinnen kwijt geraakt, omdat ze het gewoon niet begrepen. Ze konden maar niet begrijpen dat ik hier niet doorheen kwam. Ook dat deed me verschrikkelijk veel pijn. Bij dat soort gebeurtenissen wordt ik echt zó boos! Vooral omdat ik nu geleerd heb dat je alleen jezelf hebt wanneer het erop aan komt, en alleen al om die reden had ik graag mijn kindje op de wereld gezet. Was ik maar zo wijs als nu.



Ik wil je ook eerlijk vertellen dat, ik was wel degene die het zag als een relatie, hij zelf heeft vaak gezegd dat wij maar 5 maanden samen zijn geweest en dat we toen uit elkaar zijn gegaan. Echter kwam hij nog steeds na die 5 maanden en bleven we met elkaar naar bed gaan. Ik zeg je eerlijk lieve rozemarijn, hij had maar 1 keer in de maand, soms 1 keer in de 2 maanden tijd voor me. En keer op keer ben ik hem trouw gebleven en heb ik hem binnengelaten. Alsof ik was gehersenspoeld. En keer op keer geloofde ik hem als hij zei dat hij het gewoon druk had, en gewoon een drukke jongen was. Kan mezelf wel voor m'n kop slaan! Dit zijn maar kleine details, ben er gewoon veel te lang mee ingegaan, ik bleef vasthouden, bleef trekken aan een dood paard, ondanks alles.



Dat gevoel dat je beschrijft, dat je je eigenlijk onzeker voelde in een relatie, dat herken ik ook, en over dat ongelukkig zijn, alleen de eerste 2 maanden was het leuk voor mij, omdat hij me toen wel op handen en voeten droeg. Daarna werd het een beest. Dat gevoel, dat zegt toch ook iets? Volgens mij is dat al een teken dat het gewoon niet goed zit. Bij iemand waar je van houdt, en zo gek op bent, daar moet je toch juist jezelf kunnen zijn, je moet je dan toch veilig voelen omdat je voelt dat hij ook om je geeft? Ik denk dat wij gewoon al veel eerder naar ons "gevoel" hadden moeten luisteren.

Ik heb een heel lange tijd zo een naar gevoel gehad. Een soort van gevoel dat ik heel erg opgelaten was altijd, en heel erg "gehaast". Alles moest snel snel en altijd had ik het gevoel dat ik maar paraat moest staan wanneer die weer 'ns belde. Dat gevoel was niet fijn. Maar toch heb ik van dat gevoel wel geleerd. Wanneer ik nu iemand leer kennen ( en dan heb ik het NIET over mannen/jongens of daten ofzo!) en ik krijg datzelfde nare soort van gevoel, dan kap ik het gewoon af. Simpelweg omdat ik vanaf nu alleen nog maar naar mezelf wil luisteren, en als iets niet goed voelt, dat ik daar dan afstand van moet nemen.



Misschien zou er een kans van vriendschap in kunnen zitten wanneer beide partijen gewoon open en eerlijk zouden zijn geweest hierover, of dat hij spijt had gehad en dat heel goed had laten merken. maar nu ik dit typ, besef ik ook dat zolang jouw ex dat niet laat merken, hij jou niet waard is. Hij hoort er kapot van te zijn. Ik vind je een lieve meid, en ook dapper hoor!

Ik hoop ook, dat ik, desnoods pas over 10 jaar, niet meer bezig hoef te zijn met hem. Dat hij uit m'n systeem is.

Zal altijd een terugval kunnen krijgen, vooral bij het zien of horen over baby's. Maar er moet toch een manier zijn om het verdriet iets "draaglijker" te maken? Ik hoop echt dat alles goed komt met je.



Heel veel liefs, Schelp.

Lieve Rozemarijn,



Sorry voor mijn late reactie, heb deze laatste dagen nogal wat aan m'n hoofd gehad.

Hoe is het nu met je?

Ben je al begonnen met de therapie?



Het lijkt me vreselijk dat je niets meer vernomen hebt van die eikel!

Ik kan me heel goed voorstellen dat je vol zit met woede en dingen die je hem graag zou zeggen!.

Vind je het niet moeilijk dat jullie beiden dezelfde vrienden hebben? Ik vind het heel erg voor je dat die klootzak nooit iets na afloop van de abortus heeft laten horen, wat een ontzettende naaistreek!

Ik koop dat jouw vrienden een beetje begrip hebben en meelevend zijn met de situatie waarin jij verkeert. Hoop echt dat je je wat beter voelt, heb de afgelopen dagen veel aan jouw posts gedacht en me afgevraagd hoe jij jezelf er doorheen sleept. Ik heb soms echt dagen dat ik mezelf opsluit thuis.



Ik ben er nu ook achtergekomen dat hij is getrouwd, zo een jaar geleden ongeveer. Omdat het vertrouwen nu helemaal weg is in hem geloof ik dat zelfs niet. Ik heb het vermoeden dat hij nog steeds met degene is waarmee hij voor mij ook al ging. Hij gaf in het begn van onze relatie aan nog iets met haar te moeten regelen, de alarmbellen hadden toen al moeten rinkelen maar ik was zo gek op hem dat ik hem geloofde toen hij me vertelde dat hij niets meer met haar te maken had. Ik weet nog steeds niet waarom hij mij zo behandeld heeft, en ik denk dat ik dat ook nooit te weten zal komen. Hij heeft z'n nummer nu veranderd, en ik kan niet meer bellen. Misschien is het beter maar ik voel me ook genaaid.



Jij, en ik moeten hier gewoon doorheen. Die klootzakken zijn het niet waard. Ik hoop dat we er allebei bovenop komen. Helaas is het een gebeurtenis om nooit te vergeten, en een gebeurtenis die toch een diep litteken achterlaat.



Veel liefs voor jou Rozemarijn,



Schelp.

Lieve Rozemarijn,



Ik ben blij van je te horen, en vind het goed om te horen dat je begonnen bent met de therapie.

Ik wens je alvast heel veel succes morgen, laat je me weten hoe het is gegaan?



Het lijkt mij verschrikkelijk om iedere nacht van hem te dromen, ik heb zelf heel soms dromen waarin hij ook voorkomt. Ik moet je toegeven dat dat wel altijd heel rare dromen zijn. Ik heb weleens gelezen dat je door middel van dromen ook bepaalde gebeurtenissen verwerkt. Op zich geloof ik daar wel in, het geeft je soms nieuwe inzichten of een andere kijk op de situatie. Heb jij ook zo een gevoel dat niemand jouw pijn begrijpt? Alsof anderen denken dat je jezelf aanstelt of het groter maakt dan het al is? De kwelling die je voelt is omdat je jezelf niet meer bent en omdat je bang bent nooit meer zorgeloos te kunnen genieten. Heb ik ook hoor. Ben zo onzeker geworden als maar kan, en voel me vaak ook "teveel" en heb vaak dat ik geen nieuwe contacten meer maak omdat ik mezelf anders voel. Een heel raar iets is dat.



Je vertrouwen heeft een behoorlijke trap gehad. En tegenwoordig zie je alleen nog maar mannen vreemd gaan, en hoor en zie je daarbij nog van alles. Je beschermt jezelf gewoon. En dat is heel logisch. Ik voel zo erg met je mee. Heb het er nu ook weer heel moeilijk mee.

Ik zou je hele verhalen willen schrijven, want ik heb wel contact met hem gehouden al die tijd. Het lijkt mij ook zo onvoorspelbaar om hem na die gebeurtenis niet meer gezien of gesproken te hebben, ik denk dat ik echt helemaal gek zou worden. Het lijkt me heel moeilijk en heel, heel slecht van hem dat hij zo met jou is omgegaan.



Daarin verschillen onze situaties wel. Ik heb hem bijvoorbeeld wel 2 jaar lang bijna wekelijks smsjes gestuurd waarin ik hem helemaal kapot schold en kleineerde, gewoon omdat hij niet het lef had om eerlijk te zijn, recht in mijn gezicht. Ik stuurde hem soms dagelijks 50 smsjes en daarbij kon ik hem makkelijk zo 100 keer bellen op een dag. Ik was nog zo erg in de war dat ik niet eens doorhad dat ik obsessief gedrag begon te vertonen tegenover hem. Eigenlijk is mijn gedrag nooit meer hetzelfde geworden tegenover hem, ik zoek hem nog vaak op waar zijn vrienden dan bij zijn, we krijgen dan ruzie, hij rent weg omdat hij niet praat en stuurt mij zo aan de kant. En dat is echt zo vermoeiend. Om iedere keer savonds laat om 11:00 over straat te gaan omdat ik hem gewoon moest zien om, ik moet hem dan gewoon zien ook al weet ik dat we ruzie krijgen. Ik kan hem niet loslaten en het lijkt wel een verslaving. Omdat ik zo doe tegen hem, vind hij me nu een soort van "gek wijf" omdat ie gewoon niet begrijpt hoe ik hierin sta. En dat doet me ook verschrikkelijk veel pijn. Want ik heb hem altijd nog in mijn huis gelaten wanneer hij dat wilde, de deur stond altijd open.



Ik ben vandaag nog, net, ik kom net thuis, door de sneeuw gegaan omdat hij z'n belofte weer niet na kwam. (hij had mij beloofd om vandaag naar mij toe te komen om alles uit te sprken, hij is ook geweest maar na 10 minuten werd hij gebeld dat hij weg moest. ). Hij zou nog terugkomen. Nee hoor, het werd 18:00,19:00,20:00 en toen ben ik gewoon daar heen gegaan. En uiteraard hebben we weer ruzie gekregen. Ik ben blij voor jou dat jij niet in zo een situatie zit, al vind ik het schofterig dat jouw ex jouw gewoon keihard leeft laten barsten, alsof het "met voorbedachte rade" is geweest. Echt walgelijk gewoon, ik begrijp niet dat die klootzak-ex van jou rustig kan slapen, geloof me dat dit hem achtervolgt.



Met dit persoonlijke stukje gebeurtenis wil ik jou mijn kant laten zien, en zoals ik zei, onze situaties verschillen niet, alleen de manier waarop ex gehandeld heeft. Die van mij wilde mij gewoon soms nog in bed, en omdat ik nog oh zoveel van hem hield ging ik daarin mee. En kan mezelf wel voor de kop slaan. Hij heeft me nu niet meer nodig en dus kan hij zo hatelijk doen als hij maar wilt.

Ook heb ik een sterk vermoeden van drugsgebruik, daarmee geef ik aan dat het ab-so-luut geen zuivere jongen is. Het had zo een loverboy kunnen wezen. (wanneer ik hier alles zou typen zou je het waarschijnlijk wat beter begrijpen).



Ik stop nu met schrijven, anders heb ik straks om 04:00 een heel boek getypt



Ik hoop snel van je te horen, ik denk vaak aan je posts, en vraag me ook af hoe het met je gaat. Als je je hart wilt luchten, gooi het er hier maar uit!

Heel veel succes morgen,



Liefs schelp



Ik stop met schrijven, want ik kan anders de hele nacht doorgaan.

Lieve Rozemarijn,



Bah! Wat een kinderachtig gedrag zeg, en wat sluw! Ik begrijp heel goed dat je zoiets hebt van; WTF gebeurt hier allemaal, waarom heb je het er met je vrienden over terwijl je er met mij nooit een woodr over gewisseld hebt! Was hij zelf niet aanwezig op dat feestje? Is het niet zo dat jou ex (vader van het kindje) hem eropuit heeft gestuurd om even polshoogte te nemen hoe het nu met jou gaat?



Het is lastig dat jij in een dorpje woont, en het hele ons kent ons gebeuren erbij krijgt. Ik begrijp dat het heel erg verdrietig is dat zoiets heftigs van jouw ineens bij heel veel mensen terecht is gekomen, terwijl je er zelf nooit een woord over hebt gesproken.



Ik denk dat je in paniek geraakt bent gister, en dichtklapte, ik vind het trouwens zwaar aso om op een feestje ineens jouw verhaal te moeten ophalen, daar had hij wat beter over moeten nadenken, sterker nog die klootmalloot had het met JOU moeten bespreken en niet zomaar met een aantal buitenstaanders, die jou toevallig ook nog kennen.



Of het verstandig is om hem op te zoeken, weet ik eerlijk gezegd niet. Ik weet niet wat voor emoties dat gaat oproepen bij jou, en nu je eindelijk bezig bent met je therapie, hoop ik niet dat hij roet in het eten gaat gooien. Ik begrijp je wel, ik was ook verhaal gaan halen van; wat flik jij me nou, je laat me eerst zitten, en ik heb niets meer van jou gehoord, maar je kan het wel rondbazuinen tegen anderen! Het zal mij heel erg boos maken! Ben je nu wat rustiger?



Liefs schelp

Lieve Rozemarijn,



Allereerst een dikke knuffel,

Kan me heel goed voorstellen dat dit heel pijnlijk voor je is, het is ook niet niks om anderen over jouw abortus te horen praten, terwijl HIJ met jou daarover hoort te praten! Die woede en onmacht begrijp ik, ook al ging ik nog steeds met hem om, die van mij heeft er ook nooit met mij over gepraat. Wel hoorde ik een week na mijn abortus dat hij tegen zijn nieuwe 'vriendin' verteld had over 'mijn' abortus. Ze zei letterlijk dit; ...... heeft verteld dat jij een abortus hebt gedaan VOOR HEM.. Hij had er dus met haar over gesproken terwijl hij er het niet eens met mij over had. Ik begrijp daarom wel hoe verrot jij je moet voelen om dat maar even te moeten horen van hem. Ik vind het walgelijk, en zeer onrespectvol.



Ik vraag me af, die gezamenlijke vrienden van jullie, hoe dierbaar zijn die jou? Heb je echt een band met hun, kan je er ( mocht je dat willen) met hun over praten? Vertrouw je hun jouw verhaal toe? Ben je niet benieuwd hoe hun hierover denken, aangezien ze hem ook kennen? Ik begrijp ook wel dat je het misschien liever voor je houdt, maar misschien kunnen zij jou meer vertellen? Heeft hij het er misschien ook met hun over gehad?



Kijk, ik weet natuurlijk niet hoe de vriendschap tussen jou en jouw vrienden is. Maar ik vraag me af of het niet beter is om gewoon overnieuw te beginnen, en nieuwe mensen te leren kennen. Of zeg ik nu iets heel geks?



Heb je zijn telefoonnummer, zou je hem durven opbellen om verhaal te halen, waarom hij over deze heftige gebeurtenis dingen loslaat?



Natuurlijk ben je niet alleen zwanger geworden! Hij heeft daar net zo goed zijn aandeel in gehad, alleen heeft hij het geluk dat hij een man is, en verder alleen maar hoeven 'toekijken' hoe jij hieraan onderdoor ging, aan zijn lichaam is niet gezeten, aan de jouwe wel. En dat is hetgeen wat hij nooit zal begrijpen. Hij zal nooit begrijpen of voelen wat jij voelt en gevoeld hebt. Het is heel erg hard ik weet het. Het is iets verschrikkelijks. Abortus zou niet mogen bestaan denk ik weleens.



Hij krijgt zijn portie nog wel, wees daar niet bang voor. Waar denk je zelf aan om te doen? Wil je hem graag confronteren, houd wel in je achterhoofd dat het misschien dan nog moeilijker voor je gaat worden om dit af te sluiten. Het hoeft niet zo te zijn, misschien staat hij wel open voor een gesprek dat jou ook verder kan helpen. Ik zou wel benieuwd zijn hoe die hufter zal reageren. Maar denk goed na voordat je beslissingen maakt.



Ik heb hem nog gesproken, tenminste geruzied. Laten we het daarop houden. Hij heeft mij nog steeds in zijn macht en wil daar graag de controle over houden heb ik door. Maar verder zegt hij mij ook te haten en mij nooit meer te willen zien. Ik weet ook niet wat ik er mee aan moet. De ene keer heeft hij stress, de andere keer is die bezig, dan wil die weer rust, en dan belt hij me ineens weer op om af te spreken. Heel lastig allemaal. Probeer het maar even te laten gaan, en overwaaien, ik kan verder toch niets doen. Ik heb alles gegeven. Misschien soms fouten gemaakt omdat ik teveel aan hem hing en hem niet kwijt wilde ook al was en is het een enorme klootzak. Maar hij weet zelf waarom; omdat ik gewoon heel veel van hem hou. Dat ga ik niet ontkennen. Zelf zegt hij ook dat hij een klootzak is, en troost me dan en houd me vast. Hij geeft het zelf toe. Maar de andere keer mag ik weer opdonderen enzo. Krijg er geen hoogte van. Maar goed.



Doe geen gekke dingen, en ik hoop snel weer van je te horen.

Kan je trouwens terecht bij je ouders hiermee, of een fijne lieve vriendin?



Ik wens je veel liefs,



Schelp.