dominante moeder

Jij jezelf ook niet.

Steeds het contact resulaat afkappen wanneer zij vervelend doet, dus ophangen, weglopen en e.a.niet accepteren, net zo lang volhouden tot zij ophoudt of afhaakt.

en als je met zoveel mensen 'gedoe' hebt, moet je eens in de spiegel kijken.

Ik zou eens een therapeut bezoeken als je echt zo'n ingewikkelde relatie met je moeder hebt. Zulke patronen zijn moeilijk in je eentje te doorbreken.

Same here!



Ik worstel ook nog steeds met mijn dominante moeder... Met de jaren gaat het ietsje beter, ik word iets milder en relaxter, denk vaak: ze is al best oud. Je weet niet hoe lang ze er nog is. En daardoor laat ik me iets minder vaak op de kast jagen. Maar mijn moeder verandert niet echt, hoe consequent ik ook probeer te zijn in mijn reacties. Daar ben ik al mee bezig sinds ik 13 was ofzo (nu 32): positief gedrag belonen, negatief gedrag afkappen, negeren, etc... Resultaat is minimaal. Vaak blijft ze, als ik niet opneem, maar doorbellen en doorbellen tot ik uiteindelijk wel opneem en snauw dat ik mijn grenzen heb en ze op moet houden.

Een keer kwam de aap uit de mouw, toen zei ze: nou, als je dan uiteindeijk toch opneemt ben je wel boos, maar heb ik toch je stem even gehoord...

Ja, negatieve aandacht is ook aandacht.... En soms vind ik het ook wel zielig voor haar. Het leven heeft haar niet gebracht wat ze ervan had gehoopt.



Advies heb ik niet echt, ik lees mee. Ik doe altijd een mix van: enige afstand houden, niet al te veel contact, ook niet alles zeggen. Soms proberen toch een wat dieper gesprek te voeren (zonder verwijten) als gelijken zodat wat begrip ontstaan over en weer.

Compassie: het is toch je moeder, en ze weet niet beter. Ik merk wel over de jaren dat wrok tegen je moeder, ook een soort van wrok is tegen jezelf.

Situaties aangaan waarin grotere kans is op succes: als ik kort even op de koffie kom gaat t meestal beter dan dat ik een hele avond blijf, dan verzand het meestal in ruzie. Of afspreken met ook broer en partners.

Accepteren dat de relatie nu eenmaal lastig is. Maar dat jij nog steeds jij bent en dat je je niet HOEFT te laten beinvloeden door haar gedrag en mening.

Ik heb ook zo'n moeilijke moeder, ze is inmiddels 92. Ik laat me niet meer verleiden om haar tegen te spreken, ik lul gewoon mee, als ze zegt dat de lucht groen is en het gras blauw, dan is dat maar zo.

Ik merk dat het haar frustreert als er geen discussie op gang komt door mijn stiltes. Nou jammer de bammer dan.

Een hoop gesprekstof is geklaag, geklaag over de buurvrouw, over de werkster die niks goed doet. Een af en toe, goh! is het beste. laat ze het maar zelf uitzoeken.

quote:mienietjefietje schreef op 12 maart 2015 @ 09:24:

Ik heb ook zo'n moeilijke moeder, ze is inmiddels 92. Ik laat me niet meer verleiden om haar tegen te spreken, ik lul gewoon mee, als ze zegt dat de lucht groen is en het gras blauw, dan is dat maar zo.

Ik merk dat het haar frustreert als er geen discussie op gang komt door mijn stiltes. Nou jammer de bammer dan.

Een hoop gesprekstof is geklaag, geklaag over de buurvrouw, over de werkster die niks goed doet. Een af en toe, goh! is het beste. laat ze het maar zelf uitzoeken.



Mooi advies. Ik denk ook dat je eerst moet uitvinden wat voor jouw het beste werkt to.



Dominante mensen zijn moeilijke mensen.

Hier ook altijd een moeizame relatie gehad met mijn moeder..

Hier heb ik behoorlijk (en nog steeds) mee geworsteld (ben inmiddels 32 jaar)

Mijn moeder heeft gewoon echt een uitgesproken mening, heel zwart-wit en haar mening klopt altijd, volgens haar.

Staat niet open voor andermans meningen..

Dat botst soms enorm..

Ook is ze zelf met de ```harde hand`` opgevoed en dat is ook haar visie van opvoeden.

Nu ik zelf een kind heb, verschillen we er vaak in van mening en ze wil haar mening ook niet inhouden..

Gelukkig bepaal ik zelf wat ik doe, maar het is weleens vervelend om steeds overal ongevraagd ``advies`` op te krijgen, omdat ze (naar eigen zeggen) meer levenservaring heeft.

Maar aan de andere kant, staat ze wel altijd voor mij en mijn zoontje klaar.. En voel ik me ook weleens schuldig dat ik weer tegen haar uitgevallen ben, omdat ze het bloed onder mijn nagels vandaan heeft gehaald..

Maar goed, we zijn allemaal mensen en zitten allemaal weleens niet lekker in ons vel.

Al met al heb ik super veel respect voor wat een sterke vrouw mijn moeder is en dat heeft ze ons ook bijgebracht.

Het loslaten en accepteren dat iemand is zoals ie is erg moeilijk en kan heeeeel lang duren voordat je een manier hebt gevonden om er mee om te gaan.

Onthoud altijd, jij maakt de beslissingen en de keuzes over je eigen leven... blijf dicht bij jezelf en laat je niet gek maken.

Als het je lukt om in moeilijke situaties rustig en kalm te blijven, heb je heel wat overwonnen.

Ik werk er ook nog aan

Als je de telefoon ophangt na een frustrerend gesprek dat je hele dag gaat domineren.

Zeg dan in je hoofd (of hardop als je alleen bent):"Mamma, ik vergeef je. Je bent ook maar een mens."



Het verandert je moeder niet. Maar je hebt er zelf niet zo'n last meer van.

Stap één is erkennen dat jullie niet zo lekker matchen.



Stap twee is accepteren dat je daar niks aan kan veranderen.



Vervolgens -drie- probeer je de moeilijkste situaties te ontlopen (mijd bepaalde onderwerpen, ene oor in - andere uit, brede rug en zo)



Ten vierde ga je proberen de momenten die je samen hebt, positief te maken: neem de leiding, informeer naar waar ze mee bezig is, stel voor om samen iets te doen waarbij je zo min mogelijk kans hebt op wrijving (maar dat zeg je er natuurlijk niet bij ). Weet ik veel, ga naar de film, bel haar even op om haar succesrecept te vragen of zoek (samen?) stofjes uit en vraag of ze lakentjes voor je wieg wil maken.

yette, dat klinkt als een solide stappenplan, thanks