Dominante vader

19-06-2014 21:25 20 berichten
Alle reacties Link kopieren
...
Ik heb zon vader. Had. Ik zie hem niet meer. Altijd die dreiging voelen. Altijd op eieren lopen. Niks is goed. Ik heb nu rust. Heb zelfs emdr erover gedaan. En dAt heeft goed geholpen. Ik weet niet hoe oud je bent

Maar ga op jezelf wonen. En laat hem los. Hij verandert niet. Alleen jij kan veranderen in hoe je ermee om wil gaan.
Alle reacties Link kopieren
*meldt zich*



In je stuk herken ik eigenlijk bijna alles. Het is ook de reden waarom mijn ouders gescheiden zijn.



Tegenwoordig is hij wat rustiger. Maar je hoeft van hem geen warmte, steun of liefde te verwachten. En hij komt op de eerste plek, daarna zijn vriendin, daarna de kinderen van zijn vriendin en dan pas zijn eigen kinderen. Ook inderdaad vrijwel altijd kritiek als je iets vertelt. En rare reacties, alsof hij je dingen niet gunt. Zo vertelde ik zondag dat ik blij was dat ik mijn moeders auto mocht gebruiken tijdens haar vakantie en dat we die zo op gingen halen. Zijn reactie: "waarom heb jij een auto nodig?" Zulke onnodige reacties. Vroeger was ik dan ook echt verbluft. Nu doe ik gewoon bot terug.
Alle reacties Link kopieren
Hoe oud ben je?

Ga op jezelf. Leven bij iemand die de baas speelt en dit afdwingt is een naar en vervelend leven. Bouw je eigen leven op en distantieer je van een man die denkt met geblèr, fysieke dreiging en anderen manipulatie technieken zijn wil op te leggen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Alle reacties Link kopieren
quote:bonuhbakkie schreef op 19 juni 2014 @ 21:30:

Ik heb zon vader. Had. Ik zie hem niet meer. Altijd die dreiging voelen. Altijd op eieren lopen. Niks is goed. Ik heb nu rust. Heb zelfs emdr erover gedaan. En dAt heeft goed geholpen. Ik weet niet hoe oud je bent

Maar ga op jezelf wonen. En laat hem los. Hij verandert niet. Alleen jij kan veranderen in hoe je ermee om wil gaan.Dankje bakkie.... ik probeer nog steeds om te geloven dat hij wel anders kan worden of kan zijn.... misschien moet ik dit inderdaad loslaten... wat hebben zulke vaders in godsnaam voor diagnose als je ze zou diagnosticeren? Vader mogen zijn is toch een geschenk....? Of juist voor sommige niet... Hij verandert inderdaad niet... En ik kan veranderen in hoe ik ermee om wil gaan... Je hebt helemaal gelijk... Ik ga mijn best weer doen. Dankjewel voor je bericht.
Alle reacties Link kopieren
En besef, hoe belachelijk dit ook klinkt dat iedere dochter (als ze geen besef heeft) onbewust valt en kiest voor een man die op haar vader 'lijkt'. Gewoon omdat zij van haar vader geleerd heeft dat dit gedrag liefde en zorg zou betekenen.





Je gelooft mij misschien niet, maar het is echt zo. Jij loopt echt "gevaar' om een man die het gedrag van je vader laat zien leuk te gaan vinden.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Mijn vader was ook een heel moeilijke onvoorspelbare man. Maakte met iedereen conflicten, was onverdraagzaam ook naar buren toe en mijn moeder schaamde zich dan dood. Hij had altijd wel wat te vitten en te zeuren tegen mijn moeder en hij kon ook vreselijk schreeuwen. Fysiek werd hij nooit maar als kind een schreeuwende vader meemaken en een zenuwachtige bange moeder met vlekken in de nek van angst vond ik heel angstaanjagend. Hij had ook zijn goede kanten, maar die werden weggevlakt door zijn onvoorspelbare gedrag. Het was beter geweest als mijn moeder van mijn vader was gaan scheiden, maar dat durfde ze niet omdat ze bang was dat hij dan haar of ons kinderen iets aan zou doen. Materieel ontbrak het ons aan niets, en mijn moeder was een ontzettende lieve en zorgzame moeder maar toch kijk ik niet terug op een fijne zorgeloze jeugd, en dat allemaal door mijn vader. Ik kon hem ook niet meer om me heen verdragen en zodra hij de kamer inging bleef ik uit fatsoen zitten tot ik dacht dat het niet meer op zou vallen dat ik gauw naar boven ging, Ik kon niks meer van hem verdragen als kind, zijn manier van ademen al niet meer. Ik heb nooit een echt band met hem opgebouwd, ik kan me niet herinneren dat hij me ooit geknuffeld heeft en de verstikkende sfeer vond ik afschuwelijk. Toen hij 65 was heeft hij zelfmoord gepleegd, waarschijnlijk wist en voelde hij dat hij het goed verkloot had. Toen mijn moeder me opbelde dat mijn vader dood was, was ik heel opgelucht. Ik gedoogde hem omwille van mijn moeder, maar ik was als kind al helemaal klaar met hem.

Aan de buitenkant leek het allemaal mooi. Mijn moeder speelde ook mooi weer, zelfs naar haar eigen zussen en broers. Wat had ik graag gewild dat iemand er van af wist. Nu ik zelf kinderen heb lijkt het dat ik alles meer herbeleef. Ik vind een goede sfeer en harmonie en een gelukkige jeugd zo ontzettend belangrijk. Ik moet mezelf soms afremmen om niet te overdrijven naar mijn kinderen hierin, dat het niet kunstmatig wordt, Heel soms kijk ik naar mijn kinderen en wordt dan verdrietig, dan zie ik mezelf als klein meisje van 7 die het zo anders had als kind als mijn kinderen nu. Net alsof ik mijn kinderen dubbel wil geven wat ik zelf als kind heb gemist.

Was jeugdzorg er in die er maar voor mij geweest, een therapeut waar ik kwam voor mijn ADD was van mening dat ik als kind geestelijk mishandeld ben, ik schrok daar best van, mijn ogen gingen ineens open.
Ook dit. Kinderen van mijn vaders vrouw zijn geweldig en tegen z'n eigen kinderen doet hij lullig. My way of the highway.

@enn. Ook dat. Ik heb een partner gehad die ook veel van hem weg had.

@TO niet in je eentje je best gaan doen. Dat is haast niet te doen tegen zon man. Diagnose doet er trouwens niet toe.
Ik bedoel @truffels met " ook dit"
Alle reacties Link kopieren
Afstand nemen
Alle reacties Link kopieren
Ik heb ook een dominante vader. Mijn jeugd heeft hij sowieso naar de kloten geholpen met zijn gedrag (met name geestelijke mishandeling, vaak verbaal en zeer sporadisch ook fysiek geweld). Tussen mijn 16e en 24e heb ik - op mijn initiatief geen contact met hem gehad. Daarna 15 jaar - ook op mijn initiatief - wel. Voelde dat ik hem moest vergeven om zelf ook gelukkig te kunnen worden. Het was een normaal contact. Niet superhecht. Zeker geen vader-dochter band, maar ook niet slecht. In die periode heb ik wel altijd in zijn straatje gelopen, en conflicten altijd vermeden. Hij parasiteert namelijk op conflicten. Zuigt net zolang tot hij zijn gelijk heeft.



En toen stopte ik ineens met in zijn straatje lopen. En kwam zijn ware aard boven. Vlak voordat hij het contact verbrak hadden we een gesprek gehad over de vraag wat hem zou doen besluiten om met mij te breken. Zijn antwoord was dat ik altijd zijn dochter zou zijn, behalve als ik zou worden als een Michelle Martin (vrouw van Dutroux). Dan zou hij me verstoten.



En toen deelde ik hem mee waar ik al een tijd mee bezig was. Dat had ik niet eerder gedaan gezien ons verleden. Je zou denken dat hij van het verleden had geleerd, maar niets is minder waar. Hij heeft mijn handelen vergeleken met nazi-praktijken (en dan zeg ik het netjes) en blijkbaar is het vergelijkbaar met het handelen van bovengenoemde mevrouw Martin. Want hij is zo verbolgen over mijn daden en het feit dat ik hem daar niet eerder over heb bericht (hij is serieus van mening dat hem dat geholpen had om me van mijn ideën af te helpen) dat hij me nu niet meer moet.



En ik vind het na al die tijd wel prima.



Overigens, dat hele alles overheersende verschrikkelijke gedrag van mij is mijn wens en ziekenhuisbehandelingen om als het me gegeven is in de toekomst BAM-mam te worden; alleenstaand moeder dus.
Waar zit de any-key?
quote:Houston77007 schreef op 19 juni 2014 @ 22:07:Heftig verhaal ook van jou Houston, maar waar was je moeder? Zijn ze nog getrouwd?
Alle reacties Link kopieren
In mijn kindertijd wel ja. Heb haar wel eens verweten dat ze niet hij hem wegging. Kon ze niet, zei ze. Ook vanwege religieuze overtuiging (toen, nu zou ze het anders doen).

Toen ik 16 was zijn ze gescheiden. De dag dat hij vertrok, heb ik met hem gebroken.



Jouw beschrijving van hoe jij jouw vader hebt ervaren vroeger, had van mij kunnen zijn.
Waar zit de any-key?
Hopen dat hij zal veranderen is logisch, maar ik denk niet dat dat zal gebeuren. Ga uit huis en zet het contact op een laag pitje. Herkenbaar in alle posts hierboven is dat je pas aan bod komt na hemzelf, partner, stiefkinderen, stieffamilie, vrienden, buren etc. Vreselijk. Veel sterkte.
Alle reacties Link kopieren
Mensen van een vader leeftijd veranderen echt niet meer.... Mensen van jonge leeftijd zijn de mensen die denken dat anderen nog kunnen veranderen en/of dat zij anderen kunnen doen veranderen. Dat kan niet maar jonge mensen denken dat nou eenmaal. Dat is ook mooi want hoop doet leven niet waar? Helaas zal tijd de enige zijn die jonge mensen doen beseffen dat mensen vaak gewoonweg niet veranderen.



Ook deze post gaat niet raken wat ik wel zou willen raken...omdat mijn uitleg niet het besef gaat kweken en de eigen ervaring (tijd) en (zelf) bewustwording wel.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Mijn man had zo´n vader.



Hád ja. Hij is inmiddels overleden, maar voor die tijd heeft hij hem zeker 7 jaar niet meer gezien of gesproken. Zo´n type dat vooral zichzelf en zijn auto heel belangrijk vond.



Heel charmant naar vreemden toe, maar hoe dichterbij je hoorde, hoe verderaf je stond. Dus mijn man en schoonmoeder konden niks goed doen, ik kon er nog nét mee door, de buren waren ok (en met de rest van de straat had ie ruzie want als hij geen gelijk kreeg was er niet meer met hem te praten). Met wildvreemden daarentegen kon hij urenlang praten. Nouja, zolang ze hem naar de mond praatten.



De enige die hem aardig vond, was onze dochter. En hij was gek op haar. Voor haar is hij gestopt met roken.



Afstand nemen. Letterlijk als dat mogelijk is, maar anders in elk geval al figuurlijk.
Alle reacties Link kopieren
En als je op jezelf gaat wonen krijgt jouw proces van (zelf) bewustwording veel meer de ruimte en omdat jij zelf bepaalt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Alle reacties Link kopieren
@Enn Oh wow dat verklaart echt een hoop! Ik heb 2 relaties gehad waarin ik altijd naar liefde moest zoeken en het dan in de meest debiele dingen vond. (Dingen die uiteraard geen liefde waren). Met mijn vader heb ik dezelfde relatie.



Sinds 2 jaar heb ik een hele goede relatie en heb ik de relatie met mijn vader geaccepteerd. Komt dat dan ook daardoor?
Alle reacties Link kopieren
Het lijkt me dat als je accepteert (dus niet meer wilt veranderen, afstand houdt en niet verwacht) dat er meer ruimte ontstaat voor het denken over eigen aandeel in de vader-dochter relatie. Dat het besef groeit over hoe jij je hebt opgesteld in deze relatie. Niet om een schuldvraag te beantwoorden want daar gaat het helemaal niet om. Je was immers klein en jij wist gewoonweg niet beter. Maar wel om het proces van actie -reactie te begrijpen.



Een proces op kinderleeftijd dat vermoedelijk veel meer invloed heeft gehad op je volwassen leven dan dat jij je tot dan toe bewust was. En als dat proces enigszins afgerond is weet je wellicht ook veel duidelijker wat je liever niet wilt in een relatie en dus wat je wél wilt. De kans bestaat dan dat je echt anders gaat kijken naar mannen en hun gedrag. En dat je dus bepaalde karakter eigenschappen veel meer waarde toedicht dan dat je vroeger zou hebben gedaan.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Alle reacties Link kopieren
quote:Enn schreef op 19 juni 2014 @ 21:43:

En besef, hoe belachelijk dit ook klinkt dat iedere dochter (als ze geen besef heeft) onbewust valt en kiest voor een man die op haar vader 'lijkt'. Gewoon omdat zij van haar vader geleerd heeft dat dit gedrag liefde en zorg zou betekenen.





Je gelooft mij misschien niet, maar het is echt zo. Jij loopt echt "gevaar' om een man die het gedrag van je vader laat zien leuk te gaan vinden.Zo waar. Helaas.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven