Door blijven gaan

Het laatste half jaar gaat - naar mijn idee - niet echt van een leien dakje en wil dit van mij afschrijven.



Het begint met iemand waar ik vorig jaar mijn eerste relatie mee kreeg. Hij is uiteindelijk verhuisd naar een ander land, waardoor onze relatie niet meer lekker liep. Ben er in het begin van het jaar nog bij hem op bezoek geweest, toptijd gehad, maar eind april waren we aan het skypen, totdat hij plotseling de verbinding verbrak, omdat er familie in de buurt was, gevolgd door een e-mail waarin stond dat ik hem niet waard was en dat ik door moest gaan met mijn leven en dat hij ging afstuderen en daarna opnieuw wilde beginnen, zonder mij. Hierna heb ik 2 maanden contact met hem proberen te krijgen, maar alleen radiostilte vanuit zijn kant. Uiteindelijk na die 2 maanden ineens weer contact, 2 keer superleuk geskyped, hadden nog een afspraak staan voor een derde keer skypen, totdat hij besloot mij weer compleet te negeren.



In de tussentijd heb ik andere mannen gedatet, in de hoop hem te kunnen vergeten. Uiteindelijk iemand ontmoet waar het goed mee klikte en toevallig in de plaats woonde waar ik naartoe wilde verhuizen. Toen ik diegene een weekend bezocht, stelde hij voor dat ik bij hem in kon wonen totdat ik eigen woonruimte had gevonden en heb dit aanbod geaccepteerd. Het samenwonen ging niet echt lekker en onze relatie liep niet goed.

Totdat we vorige week uit waren, een gigantische ruzie kregen en hij het ineens uit wilde maken. Ik denk dat dat ook het beste was in ons geval. Enige nadeel is dat hij mij om 3 uur 's ochtends eruit zette, in een wildvreemde stad waar ik niemand kende. Uit noodzaak heb ik die nacht doorgebracht in een park met mijn koffers en de volgende ochtend een kamer geboekt. Op dit moment kan ik gelukkig wel bij bekenden terecht die tijdelijk een kamer beschikbaar hebben. Die nacht dat ik in het park zat, heb ik mijn eerste ex een e-mail gestuurd, waarop ik een reply ontving dat dit waarschijnlijk zijn laatste e-mail was, hij mij overal had geblokkeerd omdat hij geen contact wil, zich wel zorgen maakte, etc. Nu uiteindelijk wel de energie kunnen vinden om hem met rust te laten.



Naast dit alles spelen nog wat andere dingen mee, zoals begin van het jaar afgekickt van een verslaving. Maar nu - na een week - voelt het nog steeds als een blur, ik gun mezelf geen tijd en energie om erover na te denken of erbij stil te staan. Het enige dat ik nu wil is mijn leven hier op rails krijgen en door te gaan.

Mijn openingstopic ging inderdaad veel over mannen, misschien verkeerde keuze om mij op die manier uit te drukken.. Maar nog steeds, ik voel dat ik in een soort blur zit, dat ik op dit moment niks voel en alles aan mij voorbij gaat. Ik merk dat ik tegen een depressie aanhang, ook vanwege de dingen die ik doe. De stad waar ik naartoe ben verhuisd is in het buitenland btw.



Ik heb vrijdag mijn toelatingsgesprek op de uni, inclusief enkele testen, daar ga ik op dit moment voor Daarnaast eigen woonruimte zoeken en zodat dat allemaal voor elkaar is, kijken of er een schoolpsycholoog is of andere hulp die ik kan krijgen. Wat ik net ook aangaf is dat ik niks voel, en daar ben ik het meest bang voor, ik kan mij op dit moment totaal niet uiten. Ik hoop in ieder geval dat ik hier snel overheen kom en erop terug kan kijken dat ik dit heb voldaan.



Ik heb mijn oude omgeving en mijn familie over niks ingelicht. Soms wil ik schreeuwend en rennend naar ze toe, maar op dit moment doe ik voor alsof er niks aan de hand is, zodat ze zich niet druk maken. Ik twijfel of ik het ze überhaupt moet vertellen of niet. Tot nu toe nog niet gedaan