Down, zo voel ik me

Om te beginnen, ik vind het ontzettend eng, spannend en misschien zelfs wel opluchtend tegelijk om een topic te openen.

Ik lees al een tijdje mee op dit forum, comment niet zo vaak. Ik waardeer de eerlijkheid ontzettend. Mijn doel is eigenlijk om het van me af te schrijven, maar als jullie het zouden willen lezen en misschien zelfs willen commenten, zou ik dat erg fijn vinden.



Tja, waar begin ik? Ik denk met te vertellen wat me het meest dwarszit op het moment, namelijk mezelf en mijn gemoedstoestand. De laatste jaren ben ik erg veel down. Ik had ook regelmatig ups, maar de laatste paar maanden ben ik vooral down.



Vanaf mijn 4-16e (ben nu 24 jaar) is er veel gebeurd in mijn leven. Ik zou er graag meer over vertellen, maar ben bang dat ik dan te herkenbaar ben (heb dat gevoel eigenlijk nu al).

Vanaf mijn 16e - 18e in een pleeggezin gewoond, omdat de thuissituatie niet meer te houden was.

Vanaf mijn 16e bij GGZ en haptonoom gelopen. Ondertussen al een jaar of twee niet meer bij GGZ. Ben gediagnosticeerd met dysthyme stoornis, en ben eigenlijk 'weggestuurd' daar (hulpverlener ging op een andere locatie werken en vertelde me in de laatste 5 minuten dat onze sessies ook waren afgelopen). Is trouwens verder niet van belang. Loop nog wel steeds bij een haptonoom.



Ik weet eigenlijk niet of het wel zin heeft om te vertellen uit wat voor nest ik kom, wat er allemaal is gebeurd etc etc.

Waar het op neer komt is dat ik me al maanden erg down voel. Ik zie op tegen elke dag, ben oververmoeid, besluiteloos, voel me waardeloos, ben verdrietig. Ik heb eerlijk gezegd geen zin meer in het leven. Niet als ik me zo voel en het leven op deze manier ervaar.



Begrijp me trouwens niet verkeerd, ik ben al jaren aan het vechten tegen deze stomme gedachten en gevoelens. Ergens in mijn hoofd zit het zinnetje; 'je kan je wel gelukkig voelen als je maar je best doet'. En dus ben ik elke dag in strijd met mijn gevoelens en gedachten, omdat ik denk dat ik mezelf ervan moet overtuigen dat ik me aanstel, dat als ik maar hard genoeg mijn best doe, ik me wel anders ga voelen.

Het lukt alleen niet en ik ben ondertussen zo moe.



Wat meer over mezelf op dit moment; Ik ben dus 24 jaar, woon 6 jaar op mezelf, samen met mijn vriend waar ik ook 6 jaar mee ben. Ben bijna HBO afgestudeerd. Heb drie baantjes (waarvan ik er bij 1 eigenlijk niet werk; invalkracht)



Sorry, ik weet eigenlijk gewoon niet zo goed wat ik wil met dit topic.

Ik heb het idee en ook het gevoel dat hulp zoeken geen zin heeft. Ik word dan weer behandeld voor de dysthyme stoornis, en dan gaat het waarschijnlijk ook wel 1 of 2 maanden weer goed, om vervolgens me weer zo te voelen.



Elke dag blijf ik trouwens wel mijn dingen doen; school, werken, huishouden. Het liefst zou ik alles afzeggen en wegkruipen onder de dekens, maar ik weet dat dat ook niet werkt. Dus ik blijf doorgaan met mijn leven en me zo te voelen.



Ik vind mezelf ontzettend aanstellerig klinken, ook omdat het zo 'definitief' staat allemaal, maar mijn gedachten zijn een grote warboel op het moment (terwijl ik tegelijk alles probeer buiten te sluiten). Ik vind het moeilijk om dit zo neer te zetten want ik denk nog steeds 'stel je niet zo aan, kom op, doorgaan'



Ik kan me voorstellen dat deze lap tekst niet makkelijk leest en er grote gaten inzitten wat betreft informatie. Als er vragen zijn, please say so want dan probeer ik het wat te verduidelijken.



In ieder geval alvast ontzettend bedankt voor het lezen. Ik zou willen dat ik het beter had kunnen verwoorden, zodat er ook een duidelijker beeld zou zijn. Ik heb het in ieder geval een beetje van me afgeschreven