Psyche
alle pijlers
Dwangmatig verzamelen
woensdag 11 januari 2012 om 23:49
Hallo allemaal.
Ik vraag me af..
Zijn er hier meer mensen die ervaringen hebben met dwangmatige verzamelaars?
Bijv. Zoals in dat programma verslaafd aan verzamelen.
Mijn moeder is een verzamelaar.
Ik ben opgegroeid in een huis waar je nog geen twee stappen achter elkaar kon doen. Dozen tot aan het plafond, ongeloofelijk vies en genoeg spullen om twee kringloopwinkels mee te beginnen ( of een vuilstort)
Eigenlijk ken ik niemand die ook in zo'n omgeving is opgegroeid.
Ik heb er echt heel lang een schoonmaaktik door gehad.
Voelde me heel lang vies en minderwaardig. Maakte erg lastig contact met en schaamde me ervoor.
Ik vraag me af wat voor effect dat op anderen heeft gehad.
Ik vraag me af..
Zijn er hier meer mensen die ervaringen hebben met dwangmatige verzamelaars?
Bijv. Zoals in dat programma verslaafd aan verzamelen.
Mijn moeder is een verzamelaar.
Ik ben opgegroeid in een huis waar je nog geen twee stappen achter elkaar kon doen. Dozen tot aan het plafond, ongeloofelijk vies en genoeg spullen om twee kringloopwinkels mee te beginnen ( of een vuilstort)
Eigenlijk ken ik niemand die ook in zo'n omgeving is opgegroeid.
Ik heb er echt heel lang een schoonmaaktik door gehad.
Voelde me heel lang vies en minderwaardig. Maakte erg lastig contact met en schaamde me ervoor.
Ik vraag me af wat voor effect dat op anderen heeft gehad.
donderdag 12 januari 2012 om 18:54
Ja de logica is ver te zoeken.
Ze probeerd mij ook altijd troep aan te smeren.
Ik bednk me ook regelmatig hoe dat moet als mijn moeder overlijd.
Ik ben echt niet van plan de troep uit te aan zoeken.
Ik ga binnenkort aan haar vragen of ze me onterft. Ze zit ook nog eens tot haar nek in de schulden.
Natuurlijk kan ik v.d erfenis afzien maar na mij komt mijn zoon en er is nog een kleintje onderweg.
Dat word dan 3x 170 euro om er vanaf te zijn? Het is niet aan mij om dat nog eens te moeten gaan betalen. Zo ruim zitten we ook weer niet.
Ze probeerd mij ook altijd troep aan te smeren.
Ik bednk me ook regelmatig hoe dat moet als mijn moeder overlijd.
Ik ben echt niet van plan de troep uit te aan zoeken.
Ik ga binnenkort aan haar vragen of ze me onterft. Ze zit ook nog eens tot haar nek in de schulden.
Natuurlijk kan ik v.d erfenis afzien maar na mij komt mijn zoon en er is nog een kleintje onderweg.
Dat word dan 3x 170 euro om er vanaf te zijn? Het is niet aan mij om dat nog eens te moeten gaan betalen. Zo ruim zitten we ook weer niet.
donderdag 12 januari 2012 om 21:28
Mijn vader is ook een verzamelaar, gelukkig alleen in de schuur. Maar die schuur was wel groter dan een gemiddeld woonhuis, en propvol met hout in alle soorten en maten (geloof dat er 50 deuren stonden), ijzer, glas, gereedschap etc. etc.
Hij heeft een tijdje geleden bedacht dat het toch maar eens tijd werd om wat op te ruimen en dat is hem totaal naar het hoofd gestegen, met als resultaat dat hij nu al ruim een maand opgenomen is. Eerst zwaar depressief en psychotisch, daarna manisch en nu wel weer redelijk rustig. Ondertussen zijn er 2 containers van totaal 60 m3 uit de schuur gehaald en afgevoerd met behulp van vrienden en familie.
Maar hoe dat af gaat lopen, of hij echt weer herstelt en niet opnieuw gaat verzamelen... geen idee.
Hij heeft een tijdje geleden bedacht dat het toch maar eens tijd werd om wat op te ruimen en dat is hem totaal naar het hoofd gestegen, met als resultaat dat hij nu al ruim een maand opgenomen is. Eerst zwaar depressief en psychotisch, daarna manisch en nu wel weer redelijk rustig. Ondertussen zijn er 2 containers van totaal 60 m3 uit de schuur gehaald en afgevoerd met behulp van vrienden en familie.
Maar hoe dat af gaat lopen, of hij echt weer herstelt en niet opnieuw gaat verzamelen... geen idee.
vrijdag 13 januari 2012 om 02:27
@Suzaa
Wat heftig voor jullie zeg!
Zo zie je maar hoe mensen kunnen hechten aan spullen.
Soms word het weggooien echt teveel voor ze.
Klinkt bijna alsof die schuur symbool staat voor wat er in zijn hoofd gebeurd.
Hoe kwam hij er ineens op om dingen weg te gaan doen?
Ik hoop echt dat het helemaal goed komt met hem
Wat heftig voor jullie zeg!
Zo zie je maar hoe mensen kunnen hechten aan spullen.
Soms word het weggooien echt teveel voor ze.
Klinkt bijna alsof die schuur symbool staat voor wat er in zijn hoofd gebeurd.
Hoe kwam hij er ineens op om dingen weg te gaan doen?
Ik hoop echt dat het helemaal goed komt met hem
vrijdag 13 januari 2012 om 10:33
Bij mij zit OCD in de familie. Mijn vader is een verzamelaar van kranten en tijdschriften en gooit NIETS weg. Toen mijn broer overleed nam hij zelfs daar het oud papier mee naar huis. (moet ik er even bij zeggen dat mijn ouders gescheiden zijn toen ik klein was, dus nooit last van gehad)
Zelf kan ik gelukkig erg goed weggooien, maar voel wel dat die dwang er onderhuids in zit. Heel vervelend.
Zelf kan ik gelukkig erg goed weggooien, maar voel wel dat die dwang er onderhuids in zit. Heel vervelend.
vrijdag 2 maart 2012 om 14:12
quote:pien2012 schreef op 02 maart 2012 @ 14:05:
Beste viva bloggers,
Ik lees dat sommige van jullie iemand kennen die verzamelwoede heeft. Ik ben werkzaam voor het programma Mijn Leven In Puin, mochten jullie contact met mij willen opnemen omdat je iemand wil helpen en opgeven voor dit programma.
Mail dan naar:
verzamelwoede@bluecircle.tv
Wij kunnen jouw dierbaren een nieuwe start geven door professionele hulp aan te bieden.
Vriendelijke groet,
Redactie Mijn Leven In Puin
Pien, dit soort oproepjes horen op het prikbord en niet op het forum, ik maak hier melding van door je te staffen.
Wellicht handig om voordat je dit soort dingen doet..eerst de forumregels te lezen.
Beste viva bloggers,
Ik lees dat sommige van jullie iemand kennen die verzamelwoede heeft. Ik ben werkzaam voor het programma Mijn Leven In Puin, mochten jullie contact met mij willen opnemen omdat je iemand wil helpen en opgeven voor dit programma.
Mail dan naar:
verzamelwoede@bluecircle.tv
Wij kunnen jouw dierbaren een nieuwe start geven door professionele hulp aan te bieden.
Vriendelijke groet,
Redactie Mijn Leven In Puin
Pien, dit soort oproepjes horen op het prikbord en niet op het forum, ik maak hier melding van door je te staffen.
Wellicht handig om voordat je dit soort dingen doet..eerst de forumregels te lezen.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
vrijdag 2 maart 2012 om 17:13
mijn halve familie is zo. Zo ongeveer de hele kant van mijn moeder. Verschil is wel dat het er niet vies is (niet zo schoon als in wekelijkse ramenlaphuishoudens, maar wel niet-vies) daar waar je kunt lopen iig.
Ik heb mij er nooit voor geschaamd eigenlijk. Mijn moeder hield de huiskamer bezoek-waardig en wij hadden onze eigen kamer. Die kamers zijn nu overigens helemaal vol gebouwd.
Sommige vrienden vonden het raar, maar veel vonden het heel gezellig en bijzonder ingericht bij ons. Net als bij mijn familie eigenlijk.
Ik vind het daarom echt heel raar dat er nu een labeltje geplakt kan worden op het gedrag van mijn familie en dat er trauma's of weet ik veel wat achter gezocht worden.
dat programma mijn leven in puin heb ik echt met verschrikking gekeken. Niet eens om de verzamelaars, wél omde programmamakers. Ik vind het echt heel erg naar om te zien hoe ze de verzamelaars aanspreken en behandelen.
Ik heb mij er nooit voor geschaamd eigenlijk. Mijn moeder hield de huiskamer bezoek-waardig en wij hadden onze eigen kamer. Die kamers zijn nu overigens helemaal vol gebouwd.
Sommige vrienden vonden het raar, maar veel vonden het heel gezellig en bijzonder ingericht bij ons. Net als bij mijn familie eigenlijk.
Ik vind het daarom echt heel raar dat er nu een labeltje geplakt kan worden op het gedrag van mijn familie en dat er trauma's of weet ik veel wat achter gezocht worden.
dat programma mijn leven in puin heb ik echt met verschrikking gekeken. Niet eens om de verzamelaars, wél omde programmamakers. Ik vind het echt heel erg naar om te zien hoe ze de verzamelaars aanspreken en behandelen.
zaterdag 3 maart 2012 om 05:41
Mevrouw75, wellicht is er een verschil tussen de manier waarop jouw familie(moeder) met het verzamelen omgaat en hoe e.e.a. in programma's is te zien.
Jij geeft aan dat je je eigen kamer had en dat de huiskamer gewoon netjes was.
De mensen die ik in de programma's zag waren daar absoluut anders in. Bedorven etensresten die jaaaaaren werden bewaard, bergen en bergen kleding gewassen en ongewassen door elkaar tot aan het plafond, geen centimeter ruimte meer hebben om te koken, te lopen,normaal te douchen of in je bed te kunnen slapen. Hierdoor ernstige vervuiling, brandgevaar etc..
Ik heb met verschrikking naar dit programma gekeken vanwege de verzamelaars zelf. Ze gingen over elke paperclip in discussie en een gevleugelde uitspraak was vaak: "ja, hier ga ik binnenkort iets mee doen" maar de waarheid is dat ze dit niet deden, gewoonweg omdat ze er niet aan toe kwamen.
Ik vind de mensen in dergelijke programma's wel degelijk ziek, vaak waren ze enorm opgelucht als het huis eenmaal aan kant was...tonnen ongebruikte spullen en afval kwamen er soms uit dat soort huizen. Soms woonden er ook kinderen die niet eens fatsoenlijk konden spelen in hun kamer, laat staan dat ze met hun vader en moeder hun bordje eten aan tafel konden eten.
Ik heb het hier over de amerikaanse versie. De Nederlandse versie heb ik inmiddels ook gezien en ik krijg soms ook kromme tenen van de wijze waarop de deelnemers bejegend worden maar ook deze mensen hebben wel degelijk een probleem en hebben hulp nodig.
Mijn oom heeft ook een "spullentic"en heeft ook de gehel garage volstaan met op zijn minst 5 broodroosters, een stuk of wat boormachinens, wanden vol schroefjes etc.. ook repareert hij graag kapotte fietsen en klokken etc..maar het is een groot huis en verder wel leefbaar en daar gaat het om denk ik.
Jij geeft aan dat je je eigen kamer had en dat de huiskamer gewoon netjes was.
De mensen die ik in de programma's zag waren daar absoluut anders in. Bedorven etensresten die jaaaaaren werden bewaard, bergen en bergen kleding gewassen en ongewassen door elkaar tot aan het plafond, geen centimeter ruimte meer hebben om te koken, te lopen,normaal te douchen of in je bed te kunnen slapen. Hierdoor ernstige vervuiling, brandgevaar etc..
Ik heb met verschrikking naar dit programma gekeken vanwege de verzamelaars zelf. Ze gingen over elke paperclip in discussie en een gevleugelde uitspraak was vaak: "ja, hier ga ik binnenkort iets mee doen" maar de waarheid is dat ze dit niet deden, gewoonweg omdat ze er niet aan toe kwamen.
Ik vind de mensen in dergelijke programma's wel degelijk ziek, vaak waren ze enorm opgelucht als het huis eenmaal aan kant was...tonnen ongebruikte spullen en afval kwamen er soms uit dat soort huizen. Soms woonden er ook kinderen die niet eens fatsoenlijk konden spelen in hun kamer, laat staan dat ze met hun vader en moeder hun bordje eten aan tafel konden eten.
Ik heb het hier over de amerikaanse versie. De Nederlandse versie heb ik inmiddels ook gezien en ik krijg soms ook kromme tenen van de wijze waarop de deelnemers bejegend worden maar ook deze mensen hebben wel degelijk een probleem en hebben hulp nodig.
Mijn oom heeft ook een "spullentic"en heeft ook de gehel garage volstaan met op zijn minst 5 broodroosters, een stuk of wat boormachinens, wanden vol schroefjes etc.. ook repareert hij graag kapotte fietsen en klokken etc..maar het is een groot huis en verder wel leefbaar en daar gaat het om denk ik.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
donderdag 8 maart 2012 om 20:07
Pfff, heel herkenbaar, dit allemaal.
Mijn vader is een behoorlijke extreme verzamelaar, al zolang ik me kan herinneren. Na de scheiding van mijn ouders - ik was toen acht - viel de rem op mijn vaders verzamel echter helemaal weg en slibde het huis binnen een paar jaar volledig dicht. Omdat mijn zus na een aantal jaar ook vertrok, heb ik van mijn dertiende tot mijn zestiende alleen met hem gewoond. Hele moeilijke jaren, hoewel ik dat later pas besefte toen ik bij mijn moeder ging wonen en inzag in wat een bubbel je eigenlijk leeft. Buitenshuis ben je een gewoon meisje met vrienden, maar binnen die vier muren leef je een ander leven en probeer je iedereen daar angstvallig buiten te houden. En ook dat koelkasttrauma, bleeeeghh! Hij stopte ook alles in potjes en spoelde die dan niet eerst om, bah!
Inmiddels leid ik een heel gelukkig leven, maar mijn vader hoort daar niet echt bij. We hebben wel contact, maar ik kan dat alleen heel gedoseerd en onder mijn voorwaarden. Zijn huis is onlangs door de gemeente ontruimd en ik heb daardoor voor het eerst in mijn leven kinderfoto's van mij en mijn zus gezien. Dat bracht weer een heleboel woede en verdriet naar boven, ook omdat veel van de andere spullen (dagboeken en jeugdfoto's van mijn moeder, kinderkleertjes, kostbare boeken) allemaal in de prullenbak zijn verdwenen. Zelfs toen hij wist dat hij ontruimd zou worden, kon hij slechts mondjesmaat toelaten dat wij een aantal spullen wilden ophalen. Heel moeilijk, want mijn vader is werkelijk een zachtaardige en lieve man (hij stond hardop te huilen toen een van zijn, jawel, twaalf konijnen een spuitje moest). Je moet voor jezelf steeds herhalen dat hij echt wel voor zijn gezin WIL kiezen, maar dat zijn ziekte de overhand heeft. Dat is ook wel duidelijk als je aan zijn spullen komt, dan verandert hij ineens in een dreigende en manipulerende man.
Ik ben heel blij dat er meer aandacht voor dit onderwerp is, hoewel de televisieshows behoorlijk tenenkrommend zijn (kan ik dus ook echt niet kijken). Het helpt gelukkig wel om het onderwerp bespreekbaar te maken.
Ik weet dat er binnenkort een stichting wordt opgericht voor familieleden van hoarders en dat het vanaf 2013 ook een officiele ziekte (dus niet meer een onderdeel van ocs) wordt. Dat betekent dat er veel geld vrijkomt voor onderzoeken en betere behandelingen. Goede ontwikkelingen dus.
Mijn vader is een behoorlijke extreme verzamelaar, al zolang ik me kan herinneren. Na de scheiding van mijn ouders - ik was toen acht - viel de rem op mijn vaders verzamel echter helemaal weg en slibde het huis binnen een paar jaar volledig dicht. Omdat mijn zus na een aantal jaar ook vertrok, heb ik van mijn dertiende tot mijn zestiende alleen met hem gewoond. Hele moeilijke jaren, hoewel ik dat later pas besefte toen ik bij mijn moeder ging wonen en inzag in wat een bubbel je eigenlijk leeft. Buitenshuis ben je een gewoon meisje met vrienden, maar binnen die vier muren leef je een ander leven en probeer je iedereen daar angstvallig buiten te houden. En ook dat koelkasttrauma, bleeeeghh! Hij stopte ook alles in potjes en spoelde die dan niet eerst om, bah!
Inmiddels leid ik een heel gelukkig leven, maar mijn vader hoort daar niet echt bij. We hebben wel contact, maar ik kan dat alleen heel gedoseerd en onder mijn voorwaarden. Zijn huis is onlangs door de gemeente ontruimd en ik heb daardoor voor het eerst in mijn leven kinderfoto's van mij en mijn zus gezien. Dat bracht weer een heleboel woede en verdriet naar boven, ook omdat veel van de andere spullen (dagboeken en jeugdfoto's van mijn moeder, kinderkleertjes, kostbare boeken) allemaal in de prullenbak zijn verdwenen. Zelfs toen hij wist dat hij ontruimd zou worden, kon hij slechts mondjesmaat toelaten dat wij een aantal spullen wilden ophalen. Heel moeilijk, want mijn vader is werkelijk een zachtaardige en lieve man (hij stond hardop te huilen toen een van zijn, jawel, twaalf konijnen een spuitje moest). Je moet voor jezelf steeds herhalen dat hij echt wel voor zijn gezin WIL kiezen, maar dat zijn ziekte de overhand heeft. Dat is ook wel duidelijk als je aan zijn spullen komt, dan verandert hij ineens in een dreigende en manipulerende man.
Ik ben heel blij dat er meer aandacht voor dit onderwerp is, hoewel de televisieshows behoorlijk tenenkrommend zijn (kan ik dus ook echt niet kijken). Het helpt gelukkig wel om het onderwerp bespreekbaar te maken.
Ik weet dat er binnenkort een stichting wordt opgericht voor familieleden van hoarders en dat het vanaf 2013 ook een officiele ziekte (dus niet meer een onderdeel van ocs) wordt. Dat betekent dat er veel geld vrijkomt voor onderzoeken en betere behandelingen. Goede ontwikkelingen dus.
Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg.
donderdag 19 april 2012 om 00:17
quote:sprokkelientje schreef op 02 maart 2012 @ 14:12:
[...]
Pien, dit soort oproepjes horen op het prikbord en niet op het forum, ik maak hier melding van door je te staffen.
Wellicht handig om voordat je dit soort dingen doet..eerst de forumregels te lezen.Getver Pien flikker op en zet ergens anders een advertentie maar niet hier!!
[...]
Pien, dit soort oproepjes horen op het prikbord en niet op het forum, ik maak hier melding van door je te staffen.
Wellicht handig om voordat je dit soort dingen doet..eerst de forumregels te lezen.Getver Pien flikker op en zet ergens anders een advertentie maar niet hier!!
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
donderdag 19 april 2012 om 00:37
quote:noefie88 schreef op 08 maart 2012 @ 20:07:
Pfff, heel herkenbaar, dit allemaal.
Mijn vader is een behoorlijke extreme verzamelaar, al zolang ik me kan herinneren. Na de scheiding van mijn ouders - ik was toen acht - viel de rem op mijn vaders verzamel echter helemaal weg en slibde het huis binnen een paar jaar volledig dicht. Omdat mijn zus na een aantal jaar ook vertrok, heb ik van mijn dertiende tot mijn zestiende alleen met hem gewoond. Hele moeilijke jaren, hoewel ik dat later pas besefte toen ik bij mijn moeder ging wonen en inzag in wat een bubbel je eigenlijk leeft. Buitenshuis ben je een gewoon meisje met vrienden, maar binnen die vier muren leef je een ander leven en probeer je iedereen daar angstvallig buiten te houden. En ook dat koelkasttrauma, bleeeeghh! Hij stopte ook alles in potjes en spoelde die dan niet eerst om, bah!
Inmiddels leid ik een heel gelukkig leven, maar mijn vader hoort daar niet echt bij. We hebben wel contact, maar ik kan dat alleen heel gedoseerd en onder mijn voorwaarden. Zijn huis is onlangs door de gemeente ontruimd en ik heb daardoor voor het eerst in mijn leven kinderfoto's van mij en mijn zus gezien. Dat bracht weer een heleboel woede en verdriet naar boven, ook omdat veel van de andere spullen (dagboeken en jeugdfoto's van mijn moeder, kinderkleertjes, kostbare boeken) allemaal in de prullenbak zijn verdwenen. Zelfs toen hij wist dat hij ontruimd zou worden, kon hij slechts mondjesmaat toelaten dat wij een aantal spullen wilden ophalen. Heel moeilijk, want mijn vader is werkelijk een zachtaardige en lieve man (hij stond hardop te huilen toen een van zijn, jawel, twaalf konijnen een spuitje moest). Je moet voor jezelf steeds herhalen dat hij echt wel voor zijn gezin WIL kiezen, maar dat zijn ziekte de overhand heeft. Dat is ook wel duidelijk als je aan zijn spullen komt, dan verandert hij ineens in een dreigende en manipulerende man.
Ik ben heel blij dat er meer aandacht voor dit onderwerp is, hoewel de televisieshows behoorlijk tenenkrommend zijn (kan ik dus ook echt niet kijken). Het helpt gelukkig wel om het onderwerp bespreekbaar te maken.
Ik weet dat er binnenkort een stichting wordt opgericht voor familieleden van hoarders en dat het vanaf 2013 ook een officiele ziekte (dus niet meer een onderdeel van ocs) wordt. Dat betekent dat er veel geld vrijkomt voor onderzoeken en betere behandelingen. Goede ontwikkelingen dus.
Echt heel herkenbaar.
Bij mijn moeder stond de afwasletterlijk tot op het balkon weg te rotten.Ze waste elke dag de voorste twee borden en wat bestek af en verder niks.
Die bubbel had ik dus niet helaas.
Mijn moeder vond het altijd nodig om mensen uit te nodigen alsof er niks aan de hand was.
Met verjaardagen dus mijn halve klas voor een "gezellig" feestje.
Ik plaste op de basisschool echt letterlijk in mijn broek door de stress op dat soort dagen.
Mij lukt het niet om haar los te zien van die ziekte.
Ook omdat er buiten de rommel veel meer is gebeurd.
Dat manipulerende is volgens mij wel een trekje dat ze allemaal hebben. De één word agressief en de ander gaat zitten janken en in de slachtofferrol.
Die tv shows zijn idd tenenkrommend.
Vooral de nederlandse , in de amerikaanse versie pakken ze het veel professioneler aan.
Wel fijn dat er zo'n steungroep komt,
Ga ik zeker in de gaten houden .
Pfff, heel herkenbaar, dit allemaal.
Mijn vader is een behoorlijke extreme verzamelaar, al zolang ik me kan herinneren. Na de scheiding van mijn ouders - ik was toen acht - viel de rem op mijn vaders verzamel echter helemaal weg en slibde het huis binnen een paar jaar volledig dicht. Omdat mijn zus na een aantal jaar ook vertrok, heb ik van mijn dertiende tot mijn zestiende alleen met hem gewoond. Hele moeilijke jaren, hoewel ik dat later pas besefte toen ik bij mijn moeder ging wonen en inzag in wat een bubbel je eigenlijk leeft. Buitenshuis ben je een gewoon meisje met vrienden, maar binnen die vier muren leef je een ander leven en probeer je iedereen daar angstvallig buiten te houden. En ook dat koelkasttrauma, bleeeeghh! Hij stopte ook alles in potjes en spoelde die dan niet eerst om, bah!
Inmiddels leid ik een heel gelukkig leven, maar mijn vader hoort daar niet echt bij. We hebben wel contact, maar ik kan dat alleen heel gedoseerd en onder mijn voorwaarden. Zijn huis is onlangs door de gemeente ontruimd en ik heb daardoor voor het eerst in mijn leven kinderfoto's van mij en mijn zus gezien. Dat bracht weer een heleboel woede en verdriet naar boven, ook omdat veel van de andere spullen (dagboeken en jeugdfoto's van mijn moeder, kinderkleertjes, kostbare boeken) allemaal in de prullenbak zijn verdwenen. Zelfs toen hij wist dat hij ontruimd zou worden, kon hij slechts mondjesmaat toelaten dat wij een aantal spullen wilden ophalen. Heel moeilijk, want mijn vader is werkelijk een zachtaardige en lieve man (hij stond hardop te huilen toen een van zijn, jawel, twaalf konijnen een spuitje moest). Je moet voor jezelf steeds herhalen dat hij echt wel voor zijn gezin WIL kiezen, maar dat zijn ziekte de overhand heeft. Dat is ook wel duidelijk als je aan zijn spullen komt, dan verandert hij ineens in een dreigende en manipulerende man.
Ik ben heel blij dat er meer aandacht voor dit onderwerp is, hoewel de televisieshows behoorlijk tenenkrommend zijn (kan ik dus ook echt niet kijken). Het helpt gelukkig wel om het onderwerp bespreekbaar te maken.
Ik weet dat er binnenkort een stichting wordt opgericht voor familieleden van hoarders en dat het vanaf 2013 ook een officiele ziekte (dus niet meer een onderdeel van ocs) wordt. Dat betekent dat er veel geld vrijkomt voor onderzoeken en betere behandelingen. Goede ontwikkelingen dus.
Echt heel herkenbaar.
Bij mijn moeder stond de afwasletterlijk tot op het balkon weg te rotten.Ze waste elke dag de voorste twee borden en wat bestek af en verder niks.
Die bubbel had ik dus niet helaas.
Mijn moeder vond het altijd nodig om mensen uit te nodigen alsof er niks aan de hand was.
Met verjaardagen dus mijn halve klas voor een "gezellig" feestje.
Ik plaste op de basisschool echt letterlijk in mijn broek door de stress op dat soort dagen.
Mij lukt het niet om haar los te zien van die ziekte.
Ook omdat er buiten de rommel veel meer is gebeurd.
Dat manipulerende is volgens mij wel een trekje dat ze allemaal hebben. De één word agressief en de ander gaat zitten janken en in de slachtofferrol.
Die tv shows zijn idd tenenkrommend.
Vooral de nederlandse , in de amerikaanse versie pakken ze het veel professioneler aan.
Wel fijn dat er zo'n steungroep komt,
Ga ik zeker in de gaten houden .
donderdag 19 april 2012 om 16:12
Cheerless(ik kort het maar even af hahaha): op dit moment heb ik geen contact met mijn ouders. Lang verhaal, maar in het kort komt het er op neer dat er in ons gezien nooit is gepraat wat voor impact de 'ziekte' van mijn moeder op mij en zusje heeft gehad. Ik heb hiervoor hulp gezocht en hen gevraagd mij hierin te helpen door mee te gaan naar mijn psych. Dat heeft uiteindelijk nergens toe geleid omdat ze niet mee wilden werken, wat me zo ontzettend gekwetst heeft dat ik het contact afgekapt heb. Voor mijn gevoel heb ik nooit ergens om gevraagd maar op het moment dat ik ze nodig had, waren ze er gewoon niet voor mij.
Blijf dit wel een moeilijk onderwerp vinden trouwens, omdat zo veel zo ontzettend herkenbaar is. Ik heb ook nooit baby/jeugdfoto's van mezelf gezien en niet eens een foto van mezelf in mijn eigen huis omdat dat ergens in die *&%#$ rotzooi ligt...
Blijf dit wel een moeilijk onderwerp vinden trouwens, omdat zo veel zo ontzettend herkenbaar is. Ik heb ook nooit baby/jeugdfoto's van mezelf gezien en niet eens een foto van mezelf in mijn eigen huis omdat dat ergens in die *&%#$ rotzooi ligt...
vrijdag 20 april 2012 om 00:02
quote:LemonLime schreef op 19 april 2012 @ 16:12:
Cheerless(ik kort het maar even af hahaha): op dit moment heb ik geen contact met mijn ouders. Lang verhaal, maar in het kort komt het er op neer dat er in ons gezien nooit is gepraat wat voor impact de 'ziekte' van mijn moeder op mij en zusje heeft gehad. Ik heb hiervoor hulp gezocht en hen gevraagd mij hierin te helpen door mee te gaan naar mijn psych. Dat heeft uiteindelijk nergens toe geleid omdat ze niet mee wilden werken, wat me zo ontzettend gekwetst heeft dat ik het contact afgekapt heb. Voor mijn gevoel heb ik nooit ergens om gevraagd maar op het moment dat ik ze nodig had, waren ze er gewoon niet voor mij.
Blijf dit wel een moeilijk onderwerp vinden trouwens, omdat zo veel zo ontzettend herkenbaar is. Ik heb ook nooit baby/jeugdfoto's van mezelf gezien en niet eens een foto van mezelf in mijn eigen huis omdat dat ergens in die *&%#$ rotzooi ligt...
Zodra het confronterend voor ze word werken ze niet meer mee.
Stel je voor dat je verantwoordelijkheid moet nemen of kritisch naar je eigen gedrag moet kijken. Daar doen ze niet aan en dat steekt!
Mijn moeder zegt alleen:" goh, ik wist niet dat je er last van had."
Ze zitten echt in hun eigen wereldje.
Gelukkig had mijn oma de foto's, dus ik heb ze uiteindelijk wel.
Maar voor de rest niks idd. Ik weet precies hoe dat voelt.
Ik hoop voor je dat ze ooit boven water komen.
Cheerless(ik kort het maar even af hahaha): op dit moment heb ik geen contact met mijn ouders. Lang verhaal, maar in het kort komt het er op neer dat er in ons gezien nooit is gepraat wat voor impact de 'ziekte' van mijn moeder op mij en zusje heeft gehad. Ik heb hiervoor hulp gezocht en hen gevraagd mij hierin te helpen door mee te gaan naar mijn psych. Dat heeft uiteindelijk nergens toe geleid omdat ze niet mee wilden werken, wat me zo ontzettend gekwetst heeft dat ik het contact afgekapt heb. Voor mijn gevoel heb ik nooit ergens om gevraagd maar op het moment dat ik ze nodig had, waren ze er gewoon niet voor mij.
Blijf dit wel een moeilijk onderwerp vinden trouwens, omdat zo veel zo ontzettend herkenbaar is. Ik heb ook nooit baby/jeugdfoto's van mezelf gezien en niet eens een foto van mezelf in mijn eigen huis omdat dat ergens in die *&%#$ rotzooi ligt...
Zodra het confronterend voor ze word werken ze niet meer mee.
Stel je voor dat je verantwoordelijkheid moet nemen of kritisch naar je eigen gedrag moet kijken. Daar doen ze niet aan en dat steekt!
Mijn moeder zegt alleen:" goh, ik wist niet dat je er last van had."
Ze zitten echt in hun eigen wereldje.
Gelukkig had mijn oma de foto's, dus ik heb ze uiteindelijk wel.
Maar voor de rest niks idd. Ik weet precies hoe dat voelt.
Ik hoop voor je dat ze ooit boven water komen.
vrijdag 20 april 2012 om 00:32
vrijdag 20 april 2012 om 09:41
Familie van mij moest verhuizen van een boerderij (van boven tot onder volgestouwd) naar een soort bejaardenwoning. De woningkeuze was gebaseerd op hoeveel spullen ze er in kwijtkonden en mist dus alsnog bepaalde aanpassingen die ze nodig hebben. Kinderen wilden meehelpen met verhuizing om alles weg te gooien want veel minder ruimte. Dat is uitgelopen op ruzie en geen contact meer (weet niet precies hoe goed het contact daarvoor was). Zal verder niet uitweiden over het vervolg, maar wil je wel een hart onder de riem steken want ik heb gezien hoever dit kan escaleren.
vrijdag 20 april 2012 om 13:19
Cheerless: ik vrees van niet. Pas als ze dat huis uitgaan wellicht. Maar ik heb besloten dat ik niet degene ga zijn die de zooi daar gaat opruimen. Moet zeggen dat het wel rust geeft om geen contact meer te hebben. Ze leven inderdaad ontzettend in hun eigen wereld en als je niet reageert zoals zij dat willen, dan negeren ze je en doen ze het later af als 'miscommunicatie'.
dinsdag 8 januari 2013 om 13:56
De berichten zijn van vorig jaar, maar het onderwerp des te bekender inmiddels
Ik heb alles terug gelezen en helaas is veel herkenbaar van de extremere gevallen hier
Heeft iemand al wat vernomen over die soort Steungroep voor familie van Hoarders oid?
En zijn er ook mensen die weten hoe dit soort mensen, de Hoarders, evt. geholpen kunnen worden?
En wat als de persoon met deze dwangneurose niet geholpen wil worden, zoals bij mijn familie het geval is?
Je kan iemand blijkbaar niet dwingen om zich te laten behandelen. Ook al is deze persoon depressief en is de huisarts op de hoogte.
Zelfs niet als deze persoon hiermee ook het leven van een (meerderjarig, maar licht zwakzinnig) kind verpest.
Fijn hoor de zogenaamde Nederlandse Zorgstaat, maar ik ben (na heel veel moeite) niet verder gekomen dan (anoniem) een maatschappelijk werker inschakelen, die ook weer beperkt is in het mogen handelen.
Er moeten blijkbaar eerst serieuze ongelukken gebeuren voordat er een keer echt ingegrepen, oftewel geholpen wordt!
En dat is juist wat ik graag wil voorkomen.
Lastige vicieuze cirkel zo.
Wie kan en wil helpen deze te doorbreken?
Ik heb alles terug gelezen en helaas is veel herkenbaar van de extremere gevallen hier
Heeft iemand al wat vernomen over die soort Steungroep voor familie van Hoarders oid?
En zijn er ook mensen die weten hoe dit soort mensen, de Hoarders, evt. geholpen kunnen worden?
En wat als de persoon met deze dwangneurose niet geholpen wil worden, zoals bij mijn familie het geval is?
Je kan iemand blijkbaar niet dwingen om zich te laten behandelen. Ook al is deze persoon depressief en is de huisarts op de hoogte.
Zelfs niet als deze persoon hiermee ook het leven van een (meerderjarig, maar licht zwakzinnig) kind verpest.
Fijn hoor de zogenaamde Nederlandse Zorgstaat, maar ik ben (na heel veel moeite) niet verder gekomen dan (anoniem) een maatschappelijk werker inschakelen, die ook weer beperkt is in het mogen handelen.
Er moeten blijkbaar eerst serieuze ongelukken gebeuren voordat er een keer echt ingegrepen, oftewel geholpen wordt!
En dat is juist wat ik graag wil voorkomen.
Lastige vicieuze cirkel zo.
Wie kan en wil helpen deze te doorbreken?
