Psyche
alle pijlers
Dwangneurose?
vrijdag 9 oktober 2015 om 03:15
Doordat ik zo weinig doe vergaat de werkelijkheid.
Ik voel me heel helder en wil deze avond even beschrijven.
Ik ben ontzettend gestrest. Dwangneurose? Schizofrenie? Die dingen komen in me op. Ik lees alles niet meer wat ik zin in heb om te doen.
Alsof doen.
Is dat het niet?
Dat ik gewoon te veel alsof doe.
--hier lees ik op internet en besluit ik zelf een stukje te typen en op een forum te zetten, anoniem--
Hallo allemaal,
Ik ben een jongen van 21 jaar. Ik studeer. Ik voel me de laatste paar weken heel emotioneel instabiel, vooral als er mensen in de buurt zijn.
Ik doe nu iets waar ik heel bang voor ben de afgelopen maanden want ik wil totaal niet dat iemand mijn hele leven weet. Ik schrijf nu op wat ik denk want ik ben er klaar mee. Ik doe het wel anoniem hoor. Zelfs opschrijven wat ik echt denk gaat de laatste tijd moeilijk, laat staan praten. Het lijkt wel alsof ik de hele dag ‘alsof’ doe. Ik heb me de afgelopen maand zo vaak zo naar gevoeld. Ik ben niet meer mezelf en het wordt geleidelijk erger, zo lijkt het. Het breekpunt heb ik al heel vaak gehad en heb steeds dit soort gesprekken met mezelf gehad, maar ik heb nog nooit een dergelijk gesprek kunnen voeren met een ander persoon. Daarom denk ik steeds meer en meer dat het alleen maar erger wordt. Daarom besluit ik nu anoniem dit te plaatsen. Ik heb wel eens vaker verhalen gelezen van mensen die naar in hun vel zaten en de reacties daarop, maar toentertijd voelde ik me niet zo slecht als nu. Daarom zit ik nu denk ik op een breekpunt. Maar dat breekpunt is al vaker geweest. Ik observeer heel veel mezelf, en vaak in negatieve zin. Eerst deed ik dit converserend met anderen maar het wordt steeds erger en daarom durf ik dit niet meer altijd. Als ik het niet meer durf dan ga ik vaak alsof doen. Een voorbeeld is het feestje van vanavond. Omdat dit nu heel helder in m’n hoofd zit en ik opgelucht ben dat ik er weg ben, heb ik het idee dat ik het heel helder kan vertellen want heel vaak overdag heb ik de laatste tijd dat ik ontzettend vaag ben. Vrienden hebben mij dit ook al verteld maar ik deed er niks mee en lachte het weg. Nu heb ik het idee dat die vrienden me zat zijn. Ze raken snel geirriteert aan me en het lijkt alsof onze band niet echt goed is ofzo. Maar ja. Blijkbaar weet niemand wat mij echt dwarszit want m’n ouders en m’n vrienden hebben nog nooit hardop in m’n gezicht gezecht wat me nou mankeert. Maar toch denk ik wel dat er echt wat mankeert hoor.
Maar goed. Dat feestje van vanavond dus. Phoe.
M’n gedrag:
Ik word wakker. Ik voel me ongemakkelijk. Ik heb oppervlakkige gesprekken met m’n huisgenoot die ik al een maand ken. Alle gesprekken vallen vandaag stil in een stilte. We zijn een heel hecht huis tenminste ik heb het idee dat dat het was totdat ik er bij kwam. Ze weten dat het niet goed gaat met me, maar ik durf het niet te zeggen.
diepe zucht
Anyway, ze proberen me te betrekken in iets waar ik helemaal geen zin in lijk te hebben enerzijds terwijl ik er anderzijds heel erg naar verlang. Waarom verlang ik ernaar? Ik denk omdat ik ook zo wil zijn als de mensen om me heen.
Dus. Feestje. Ik kom daar in een gekke outfit, het is HET eindfeest en moet echt super goed worden, maar bij mij zit de stemming er niet in.
Wat mensen tegen mij zeggen: als je er geen zin in hebt moet je het niet doen he. Maar ja ik wil toch naar dat feest.
Ondertussen zit ik ook te lezen op het forum dus ik weet dat dit een ontzettend onsamenhangend verhaal is. Daarom stop ik nu maar gewoon en wacht ik de reacties wel af, er is vast wel een beetje duidelijk wat ik heb. Ik voelde me trouwens ook geidentificeerd toen ik dit las, maar lang niet zo erg als dit:
http://www.menselijk-lich ... e-gezondheid/dwangneurose
Vooral het verbreken van het verband tussen gevoel en gedrag heb ik erg last van denk ik.
Een conversatie op een heel mooi feest waar iedereen super vrolijk is, gaat als volgt.
Heyyy hoe gaat het?
Goooooeeeedddddd met jou?
*ondertussen denk ik, ’t gaat helemaal niet goed. Godverdomme. Wat moet ik nou doen?*
En dan probeer ik het gesprek op een onderwerp te houden , maar ondertussen zit ik te kutten met mn eigen angst ofzo en daardoor kan ik me niet concentreren op wat ze zeggen. Dan reageer ik automatisch met iets alsof ik ze begrepen heb terwijl dat niet zo is, en dan vinden ze mn reactie raar en dan ontstaan er misverstanden waardoor een gesprek een awkward silence word.
Laten we duidelijk zijn. Ik heb dit de afgelopen 5 weken steeds en het keert steeds terug. Het is niet de hele tijd zo maar wel vaak. Daarvoor had ik het ook maar niet zo vaak. Het is iets wat eerst veel beter is geworden (sinds mn studententijd) maar nu weer veel slechter lijkt te worden.
Ik wil heel graag alles wat ik heb opgeschreven opnieuw inzien en alles duidelijker op papier zetten maar ik denk dat het beter is om te wachten op reacties. Ja, waarschijnlijk moet ik naar een psycholoog. Dat heb ik ook gedaan vorige week maar het hielp voor geen kut omdat ik me niet helemaal kon uiten.
Please help
Vriendelijke groet
Mr x
Ik voel me heel helder en wil deze avond even beschrijven.
Ik ben ontzettend gestrest. Dwangneurose? Schizofrenie? Die dingen komen in me op. Ik lees alles niet meer wat ik zin in heb om te doen.
Alsof doen.
Is dat het niet?
Dat ik gewoon te veel alsof doe.
--hier lees ik op internet en besluit ik zelf een stukje te typen en op een forum te zetten, anoniem--
Hallo allemaal,
Ik ben een jongen van 21 jaar. Ik studeer. Ik voel me de laatste paar weken heel emotioneel instabiel, vooral als er mensen in de buurt zijn.
Ik doe nu iets waar ik heel bang voor ben de afgelopen maanden want ik wil totaal niet dat iemand mijn hele leven weet. Ik schrijf nu op wat ik denk want ik ben er klaar mee. Ik doe het wel anoniem hoor. Zelfs opschrijven wat ik echt denk gaat de laatste tijd moeilijk, laat staan praten. Het lijkt wel alsof ik de hele dag ‘alsof’ doe. Ik heb me de afgelopen maand zo vaak zo naar gevoeld. Ik ben niet meer mezelf en het wordt geleidelijk erger, zo lijkt het. Het breekpunt heb ik al heel vaak gehad en heb steeds dit soort gesprekken met mezelf gehad, maar ik heb nog nooit een dergelijk gesprek kunnen voeren met een ander persoon. Daarom denk ik steeds meer en meer dat het alleen maar erger wordt. Daarom besluit ik nu anoniem dit te plaatsen. Ik heb wel eens vaker verhalen gelezen van mensen die naar in hun vel zaten en de reacties daarop, maar toentertijd voelde ik me niet zo slecht als nu. Daarom zit ik nu denk ik op een breekpunt. Maar dat breekpunt is al vaker geweest. Ik observeer heel veel mezelf, en vaak in negatieve zin. Eerst deed ik dit converserend met anderen maar het wordt steeds erger en daarom durf ik dit niet meer altijd. Als ik het niet meer durf dan ga ik vaak alsof doen. Een voorbeeld is het feestje van vanavond. Omdat dit nu heel helder in m’n hoofd zit en ik opgelucht ben dat ik er weg ben, heb ik het idee dat ik het heel helder kan vertellen want heel vaak overdag heb ik de laatste tijd dat ik ontzettend vaag ben. Vrienden hebben mij dit ook al verteld maar ik deed er niks mee en lachte het weg. Nu heb ik het idee dat die vrienden me zat zijn. Ze raken snel geirriteert aan me en het lijkt alsof onze band niet echt goed is ofzo. Maar ja. Blijkbaar weet niemand wat mij echt dwarszit want m’n ouders en m’n vrienden hebben nog nooit hardop in m’n gezicht gezecht wat me nou mankeert. Maar toch denk ik wel dat er echt wat mankeert hoor.
Maar goed. Dat feestje van vanavond dus. Phoe.
M’n gedrag:
Ik word wakker. Ik voel me ongemakkelijk. Ik heb oppervlakkige gesprekken met m’n huisgenoot die ik al een maand ken. Alle gesprekken vallen vandaag stil in een stilte. We zijn een heel hecht huis tenminste ik heb het idee dat dat het was totdat ik er bij kwam. Ze weten dat het niet goed gaat met me, maar ik durf het niet te zeggen.
diepe zucht
Anyway, ze proberen me te betrekken in iets waar ik helemaal geen zin in lijk te hebben enerzijds terwijl ik er anderzijds heel erg naar verlang. Waarom verlang ik ernaar? Ik denk omdat ik ook zo wil zijn als de mensen om me heen.
Dus. Feestje. Ik kom daar in een gekke outfit, het is HET eindfeest en moet echt super goed worden, maar bij mij zit de stemming er niet in.
Wat mensen tegen mij zeggen: als je er geen zin in hebt moet je het niet doen he. Maar ja ik wil toch naar dat feest.
Ondertussen zit ik ook te lezen op het forum dus ik weet dat dit een ontzettend onsamenhangend verhaal is. Daarom stop ik nu maar gewoon en wacht ik de reacties wel af, er is vast wel een beetje duidelijk wat ik heb. Ik voelde me trouwens ook geidentificeerd toen ik dit las, maar lang niet zo erg als dit:
http://www.menselijk-lich ... e-gezondheid/dwangneurose
Vooral het verbreken van het verband tussen gevoel en gedrag heb ik erg last van denk ik.
Een conversatie op een heel mooi feest waar iedereen super vrolijk is, gaat als volgt.
Heyyy hoe gaat het?
Goooooeeeedddddd met jou?
*ondertussen denk ik, ’t gaat helemaal niet goed. Godverdomme. Wat moet ik nou doen?*
En dan probeer ik het gesprek op een onderwerp te houden , maar ondertussen zit ik te kutten met mn eigen angst ofzo en daardoor kan ik me niet concentreren op wat ze zeggen. Dan reageer ik automatisch met iets alsof ik ze begrepen heb terwijl dat niet zo is, en dan vinden ze mn reactie raar en dan ontstaan er misverstanden waardoor een gesprek een awkward silence word.
Laten we duidelijk zijn. Ik heb dit de afgelopen 5 weken steeds en het keert steeds terug. Het is niet de hele tijd zo maar wel vaak. Daarvoor had ik het ook maar niet zo vaak. Het is iets wat eerst veel beter is geworden (sinds mn studententijd) maar nu weer veel slechter lijkt te worden.
Ik wil heel graag alles wat ik heb opgeschreven opnieuw inzien en alles duidelijker op papier zetten maar ik denk dat het beter is om te wachten op reacties. Ja, waarschijnlijk moet ik naar een psycholoog. Dat heb ik ook gedaan vorige week maar het hielp voor geen kut omdat ik me niet helemaal kon uiten.
Please help
Vriendelijke groet
Mr x
vrijdag 9 oktober 2015 om 08:14
Wat je dus eigenlijk wilt is er bij horen zonder dat je daar moeite voor hoeft te doen. Je zegt dat ze je erin proberen te betrekken, maar eigenlijk heb je er totaal geen zin in. Iets als vriendschap of een leuk gesprek moet van beide kanten komen en waarom moeten zij alleen in jou investeren?
Als je dwangmatig iemand probeert te zijn die je niet bent zul je nooit gelukkig zijn met de persoon die je nu bent.
Als je dwangmatig iemand probeert te zijn die je niet bent zul je nooit gelukkig zijn met de persoon die je nu bent.
vrijdag 9 oktober 2015 om 08:16
Zover ik je verhaal kan volgen..
Wat ontzettend rot dat je niet lekker in je vel zit en goed dat je het opschrijft en bent gaan praten met een psycholoog.
Het lijkt me verstandig om je probleem zo kort en bondig mogelijk samen te vatten en nogmaals naar die psycholoog te gaan. Als het je dan niet lukt om te praten, kun je datgene wat je hebt geschreven aan hem/haar geven.
En neem het jezelf niet teveel kwalijk als het allemaal even niet wil. Soms heeft het tijd nodig voor je jezelf kunt uiten en het kan ook dat je de klik niet voelt met je hulpverlener. Dan kun je opzoek gaan naar een ander. Ik zou in ieder geval niet stoppen met praten (ook niet met vrienden etc), ik denk dat je die heel goed kunt gebruiken nu. Ik zou wel volledig jezelf proberen te zijn. Dan komen er ook mensen in je leven die daarbij passen en dan wordt het allemaal een stukje makkelijker denk ik.
Wat ontzettend rot dat je niet lekker in je vel zit en goed dat je het opschrijft en bent gaan praten met een psycholoog.
Het lijkt me verstandig om je probleem zo kort en bondig mogelijk samen te vatten en nogmaals naar die psycholoog te gaan. Als het je dan niet lukt om te praten, kun je datgene wat je hebt geschreven aan hem/haar geven.
En neem het jezelf niet teveel kwalijk als het allemaal even niet wil. Soms heeft het tijd nodig voor je jezelf kunt uiten en het kan ook dat je de klik niet voelt met je hulpverlener. Dan kun je opzoek gaan naar een ander. Ik zou in ieder geval niet stoppen met praten (ook niet met vrienden etc), ik denk dat je die heel goed kunt gebruiken nu. Ik zou wel volledig jezelf proberen te zijn. Dan komen er ook mensen in je leven die daarbij passen en dan wordt het allemaal een stukje makkelijker denk ik.
vrijdag 9 oktober 2015 om 08:17
terug naar de psycholoog , neem het geschreven stukje mee, wat jij hebt getikt.
Wees bij de psycholoog zo eerlijk en verstandig en vertel hoe jij je werkelijk voelt, geen toneelspel meer.
Je schrijft , waarschijnlijk psycholoog, en je zegt ook ,je bent bij een psycholoog geweest en dit hielp niet.
Sorry, maar een psycholoog of psychiater geeft geen pilletje en het is over.
Geef je zelf de tijd en wees eerlijk naar jijzelf toe, want zo te lezen ben je dat ook niet.
Wees bij de psycholoog zo eerlijk en verstandig en vertel hoe jij je werkelijk voelt, geen toneelspel meer.
Je schrijft , waarschijnlijk psycholoog, en je zegt ook ,je bent bij een psycholoog geweest en dit hielp niet.
Sorry, maar een psycholoog of psychiater geeft geen pilletje en het is over.
Geef je zelf de tijd en wees eerlijk naar jijzelf toe, want zo te lezen ben je dat ook niet.
vrijdag 9 oktober 2015 om 08:49
vrijdag 9 oktober 2015 om 11:02
Ik denk dat op basis van je openingspost je wel kunt zeggen dat het niet goed met je gaat, dat je zelfs verward overkomt. Dit vangen mensen ook op, maar omdat je aangeeft dat je erg gesloten bent, kunnen ze er niets mee (en dat is ook hun plek niet hoor). Dat je naar de psycholoog gaat is heel erg goed. Neem je stukje van hierboven geprint mee en laat hem/haar dat lezen. Vanuit daar kunnen misschien betere vragen gesteld worden. Maar onthoud: het heeft altijd tijd nodig, 1 keer naar de psych is nog geen oplossing. Sterkte!
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:25
Het lijkt erop dat je moeite hebt met sociale contacten. Dat is het gevoel wat ik bij je OP krijg iig. Ook al ben je misschien geen onzeker mens, met anderen omgaan lijkt je stress te geven. Omdat mensen sociale dieren zijn, kan het daarom voelen alsof je in alles mislukt bent, als dat niet goed lukt. Ook al is het maar 1 onderdeel van wie je bent. Daar kunnen allerlei redenen voor zijn. Om je probleem op te kunnen lossen, denk ik dat het voor jou belangrijk is om erachter te komen waar die moeite met sociale contacten vandaan komt. En anderen kun je niet veranderen, je kunt alleen naar jezelf kijken.
Het zou kunnen dat je een stoornis hebt want er zijn meerdere stoornissen die de sociale vaardigheden beinvloeden. En daar kun je ook depressief van worden, van veel moeite hebben met contacten. Ik zeg niet dat het zo is, maar het zou wel kunnen. Ik heb in mijn leven niet zoveel vrienden gemaakt en het duurde best wel lang voordat ik erachter kwam hoe dat nou zat bij mij. Ik ben hardleers.
Het zou zonde zijn als je sociale contacten ging vermijden. Dus ik zou teruggaan naar de psycholoog en beginnen met jezelf wat beter te leren kennen. Want dat is wat je doet bij een psycholoog. Met die zelfkennis kun je je problemen meestal beter oplossen. Sterkte en succes.
Het zou kunnen dat je een stoornis hebt want er zijn meerdere stoornissen die de sociale vaardigheden beinvloeden. En daar kun je ook depressief van worden, van veel moeite hebben met contacten. Ik zeg niet dat het zo is, maar het zou wel kunnen. Ik heb in mijn leven niet zoveel vrienden gemaakt en het duurde best wel lang voordat ik erachter kwam hoe dat nou zat bij mij. Ik ben hardleers.
Het zou zonde zijn als je sociale contacten ging vermijden. Dus ik zou teruggaan naar de psycholoog en beginnen met jezelf wat beter te leren kennen. Want dat is wat je doet bij een psycholoog. Met die zelfkennis kun je je problemen meestal beter oplossen. Sterkte en succes.
