Psyche
alle pijlers
Een baby?
dinsdag 24 februari 2015 om 21:36
Hallo,
Ik heb een dilemma waar ik al heel lang over twijfel.
Ik ben 30, al 8 jaar samen met mijn vriend, de relatie is heel stabiel. We hebben een huis, inkomen en geen grote wensen zoals een verre reis.De volgende stap zou dan een baby kunnen zijn, zoals bij de meeste mensen in mijn omgeving. Maar ik weet het niet! En vriend ook niet... Aan de ene kant lijkt het ons leuk om een kind te krijgen, aan de andere kant zien we ook heel veel leeuwen en beren op de weg en zijn we wel tevreden met ons leven. En dus loop ik al tijden met het probleem dat ik de ene dag wakker word met het gevoel dat het een geweldig plan is, maar de volgende dag zie ik de leeuwen en beren weer.
Wie herkent dit en hoe ben jij daar mee omgegaan?
Ik heb een dilemma waar ik al heel lang over twijfel.
Ik ben 30, al 8 jaar samen met mijn vriend, de relatie is heel stabiel. We hebben een huis, inkomen en geen grote wensen zoals een verre reis.De volgende stap zou dan een baby kunnen zijn, zoals bij de meeste mensen in mijn omgeving. Maar ik weet het niet! En vriend ook niet... Aan de ene kant lijkt het ons leuk om een kind te krijgen, aan de andere kant zien we ook heel veel leeuwen en beren op de weg en zijn we wel tevreden met ons leven. En dus loop ik al tijden met het probleem dat ik de ene dag wakker word met het gevoel dat het een geweldig plan is, maar de volgende dag zie ik de leeuwen en beren weer.
Wie herkent dit en hoe ben jij daar mee omgegaan?
woensdag 25 februari 2015 om 10:31
quote:tobabyornot schreef op 24 februari 2015 @ 22:19:
[...]
Misschien is het probleem inderdaad wel ergens dat ik er te rationeel over nadenk.
Wel nee. Je kunt ook prima heel rationeel de keuze maken om kinderen te willen omdat je verwacht dat de voors zwaarder zullen wegen dan de tegens. Daar heb je niet, zoals Starshine suggereert, irrationeel rammelende eierstokken voor nodig.
Je huis, je baan, je partner: waarschijnlijk hebben ze allemaal minpuntjes, maar als het goed is, wegen de plussen zwaarder. En daar had je geen garantie op, toen je eraan begon.
Het grote verschil tussen kinderen krijgen en die voorbeelden is natuurlijk dat je bij kinderen níet kunt zeggen dat je er toch maar van af ziet en dat maakt de beslissing wel een moeilijke, maar niet per se een minder rationele.
Als ik terugkijk op mijn eigen keuze; ik kon goed inschatten wat ik zou missen uit mijn kinderloze leven, en dat ik het, aan de plus-kant, leuk zou vinden om de ontwikkeling van
een kind te zien, klopte ook. Maar hoe leuk ik dat laatste zou vinden, had ik onderschat.
[...]
Misschien is het probleem inderdaad wel ergens dat ik er te rationeel over nadenk.
Wel nee. Je kunt ook prima heel rationeel de keuze maken om kinderen te willen omdat je verwacht dat de voors zwaarder zullen wegen dan de tegens. Daar heb je niet, zoals Starshine suggereert, irrationeel rammelende eierstokken voor nodig.
Je huis, je baan, je partner: waarschijnlijk hebben ze allemaal minpuntjes, maar als het goed is, wegen de plussen zwaarder. En daar had je geen garantie op, toen je eraan begon.
Het grote verschil tussen kinderen krijgen en die voorbeelden is natuurlijk dat je bij kinderen níet kunt zeggen dat je er toch maar van af ziet en dat maakt de beslissing wel een moeilijke, maar niet per se een minder rationele.
Als ik terugkijk op mijn eigen keuze; ik kon goed inschatten wat ik zou missen uit mijn kinderloze leven, en dat ik het, aan de plus-kant, leuk zou vinden om de ontwikkeling van
een kind te zien, klopte ook. Maar hoe leuk ik dat laatste zou vinden, had ik onderschat.
woensdag 25 februari 2015 om 11:31
Ik zeg: Bij twijfel niet doen. Want het is wel een keuze voor de rest van je leven. Zelf heb ik geen kinderwens. Ik snap je angst voor een gehandicapt kindje wel en of je het dan nog leuk vind. De meeste kinderen zijn gezond, maar het zou je maar net treffen. Ik denk dat ik daar niet gelukkig mee kan zijn. Als ik ergens teleurgesteld over ben, blijft dat vaak zo. En ik wil geen moeder zijn die spijt krijgt van haar kind, want die zijn er.
Maar ook een gezond kind blijft een enorme verantwoordelijkheid. Het is niet alleen maar schattig en spelen. Je moet een kind opvoeden toch een goed mens en klaarstomen voor de maatschappij.
Het ligt eraan hoe je zelf in het leven staat. Jullie relatie is heel stabiel, hebben een huis en inkomen. Als jullie denken het aan te kunnen en ook eventueel met tegenslagen (gehandicapt kindje) om te kunnen gaan, zou ik ervoor gaan.
Als je vooral leeuwen en beren ziet, zou ik nog een paar jaar wachten of er gewoon niet aan beginnen. Het is niet zaligmakend.
Ik hoor vaak dat je er zoveel voor terug krijgt. Maar wat dan?
Maar ook een gezond kind blijft een enorme verantwoordelijkheid. Het is niet alleen maar schattig en spelen. Je moet een kind opvoeden toch een goed mens en klaarstomen voor de maatschappij.
Het ligt eraan hoe je zelf in het leven staat. Jullie relatie is heel stabiel, hebben een huis en inkomen. Als jullie denken het aan te kunnen en ook eventueel met tegenslagen (gehandicapt kindje) om te kunnen gaan, zou ik ervoor gaan.
Als je vooral leeuwen en beren ziet, zou ik nog een paar jaar wachten of er gewoon niet aan beginnen. Het is niet zaligmakend.
Ik hoor vaak dat je er zoveel voor terug krijgt. Maar wat dan?
woensdag 25 februari 2015 om 11:41
Bij twijfel niet doen
er veranderd zoveel in je leven....ik denk soms echt waarom ben ik eraan begonnen 
maar uiteraard cliche zou m nooit meer kunnen missen blablabla
maar je bent 30 je hoeft toch niet NU te beslissen?
waarom maak je t jezelf zo moeilijk? is je omgeving he aan t pushen of 'moet' het voor het plaatje(buitenkant)
ik zou nog ff lkr gaan genieten en dan zie je vanzelf wel tijd zat lijkt me zo!!!
er veranderd zoveel in je leven....ik denk soms echt waarom ben ik eraan begonnen 
maar uiteraard cliche zou m nooit meer kunnen missen blablablamaar je bent 30 je hoeft toch niet NU te beslissen?
waarom maak je t jezelf zo moeilijk? is je omgeving he aan t pushen of 'moet' het voor het plaatje(buitenkant)
ik zou nog ff lkr gaan genieten en dan zie je vanzelf wel tijd zat lijkt me zo!!!
woensdag 25 februari 2015 om 11:55
Nee, ik twijfelde niet toen we ervoor zijn gegaan. Ik heb een paar jaar in de twijfelmodus gezeten en er kwam een moment dat we allebei zeker wisten dat we samen kinderen wilden.
Dat kun je afwachten tot je eierstokken wel gaan rammelen of je kunt er eens goed voor gaan zitten en samen bespreken waar die angst dan in zit. Het geen namelijk geen irreële angsten (verantwoordelijkheid, gehandicapt kind, ouderschap dat tegenvalt), maar als je het er samen over hebt, wie weet hoeveel angst de ander dan voor je weg kan nemen.
Dat kun je afwachten tot je eierstokken wel gaan rammelen of je kunt er eens goed voor gaan zitten en samen bespreken waar die angst dan in zit. Het geen namelijk geen irreële angsten (verantwoordelijkheid, gehandicapt kind, ouderschap dat tegenvalt), maar als je het er samen over hebt, wie weet hoeveel angst de ander dan voor je weg kan nemen.
woensdag 25 februari 2015 om 12:44
quote:Mango1977 schreef op 25 februari 2015 @ 11:41:
maar je bent 30 je hoeft toch niet NU te beslissen?
waarom maak je t jezelf zo moeilijk? is je omgeving he aan t pushen of 'moet' het voor het plaatje(buitenkant)
ik zou nog ff lkr gaan genieten en dan zie je vanzelf wel tijd zat lijkt me zo!!!
Nou, voor dat het kind er is ben ik 31 als het allemaal lukt. En stel dat het bevalt en we nog een tweede willen. Na mijn 35ste wil ik geen kinderen meer krijgen, dat is een persoonlijke keuze.
En nee, niets moet en niemand pusht.
maar je bent 30 je hoeft toch niet NU te beslissen?
waarom maak je t jezelf zo moeilijk? is je omgeving he aan t pushen of 'moet' het voor het plaatje(buitenkant)
ik zou nog ff lkr gaan genieten en dan zie je vanzelf wel tijd zat lijkt me zo!!!
Nou, voor dat het kind er is ben ik 31 als het allemaal lukt. En stel dat het bevalt en we nog een tweede willen. Na mijn 35ste wil ik geen kinderen meer krijgen, dat is een persoonlijke keuze.
En nee, niets moet en niemand pusht.
woensdag 25 februari 2015 om 12:47
quote:Youk79 schreef op 25 februari 2015 @ 11:36:
Wat lijkt je wél leuk aan het hebben van kinderen?
Ik vind het leuke eigen wezens. Met hun eigen karaktertje. Dat vind ik leuk aan kinderen.
En verder ben ik echt een doener, dus dat lijkt me ook leuk aan kinderen hebben, ergens naartoe of knutselen.
En ik vind het praten met kinderen erg leuk, als ze wat ouder worden en filosofisch leren denken.
Wat lijkt je wél leuk aan het hebben van kinderen?
Ik vind het leuke eigen wezens. Met hun eigen karaktertje. Dat vind ik leuk aan kinderen.
En verder ben ik echt een doener, dus dat lijkt me ook leuk aan kinderen hebben, ergens naartoe of knutselen.
En ik vind het praten met kinderen erg leuk, als ze wat ouder worden en filosofisch leren denken.
woensdag 25 februari 2015 om 13:31
quote:hondenmens schreef op 25 februari 2015 @ 11:31:
Ik hoor vaak dat je er zoveel voor terug krijgt. Maar wat dan?
Dat Weet Je Pas Als Je Zelf Kinderen Hebt
.
Je leert een nieuw soort liefde kennen, die heel sterk, heftig en onvoorwaardelijk is.
Je maakt van zo dichtbij mee hoe bijzonder het leven eigenlijk is, hoe het begint en hoe een mens ontwikkelt. Je krijgt de kans om de wereld opnieuw te bekijken, door de ogen van je kinderen... Maar vooral dat eerste.
Ik hoor vaak dat je er zoveel voor terug krijgt. Maar wat dan?
Dat Weet Je Pas Als Je Zelf Kinderen Hebt
. Je leert een nieuw soort liefde kennen, die heel sterk, heftig en onvoorwaardelijk is.
Je maakt van zo dichtbij mee hoe bijzonder het leven eigenlijk is, hoe het begint en hoe een mens ontwikkelt. Je krijgt de kans om de wereld opnieuw te bekijken, door de ogen van je kinderen... Maar vooral dat eerste.
woensdag 25 februari 2015 om 13:34
quote:tobabyornot schreef op 25 februari 2015 @ 12:44:
[...]
Nou, voor dat het kind er is ben ik 31 als het allemaal lukt. En stel dat het bevalt en we nog een tweede willen. Na mijn 35ste wil ik geen kinderen meer krijgen, dat is een persoonlijke keuze.
En nee, niets moet en niemand pusht.Wat maakt het uit of je een (tweede) kind krijgt op je 35e of je 36e? Dat snap ik niet helemaal.
[...]
Nou, voor dat het kind er is ben ik 31 als het allemaal lukt. En stel dat het bevalt en we nog een tweede willen. Na mijn 35ste wil ik geen kinderen meer krijgen, dat is een persoonlijke keuze.
En nee, niets moet en niemand pusht.Wat maakt het uit of je een (tweede) kind krijgt op je 35e of je 36e? Dat snap ik niet helemaal.
woensdag 25 februari 2015 om 14:12
quote:Sorende schreef op 25 februari 2015 @ 13:31:
[...]
Dat Weet Je Pas Als Je Zelf Kinderen Hebt.
Je leert een nieuw soort liefde kennen, die heel sterk, heftig en onvoorwaardelijk is.
Je maakt van zo dichtbij mee hoe bijzonder het leven eigenlijk is, hoe het begint en hoe een mens ontwikkelt. Je krijgt de kans om de wereld opnieuw te bekijken, door de ogen van je kinderen... Maar vooral dat eerste.
Dat vind ik nou juist het gevaarlijke eraan. Een eigen kind kun je niet even op zicht krijgen. Ik geloof niet zo in onvoorwaardelijke liefde. Als dat liefde gevoel nou bij jou niet komt.
Ik las het net in de nieuwe "Vriendin". Een vrouw die nooit moederliefde gekend had. Haar moeder voedde haar op omdat het moest, maar ze kon niet knuffelen. Huilen of over problemen praten kon niet bij haar moeder. Ze had haar kinderen nu eenmaal, maar dat was het dan. Dat lijkt me echt erg, voor zowel kind als moeder. Ik kan ook niet knuffelen met kinderen en kan me moeilijk indenken dat ik dat met een eigen kind ineens wel zou kunnen.
[...]
Dat Weet Je Pas Als Je Zelf Kinderen Hebt
. Je leert een nieuw soort liefde kennen, die heel sterk, heftig en onvoorwaardelijk is.
Je maakt van zo dichtbij mee hoe bijzonder het leven eigenlijk is, hoe het begint en hoe een mens ontwikkelt. Je krijgt de kans om de wereld opnieuw te bekijken, door de ogen van je kinderen... Maar vooral dat eerste.
Dat vind ik nou juist het gevaarlijke eraan. Een eigen kind kun je niet even op zicht krijgen. Ik geloof niet zo in onvoorwaardelijke liefde. Als dat liefde gevoel nou bij jou niet komt.
Ik las het net in de nieuwe "Vriendin". Een vrouw die nooit moederliefde gekend had. Haar moeder voedde haar op omdat het moest, maar ze kon niet knuffelen. Huilen of over problemen praten kon niet bij haar moeder. Ze had haar kinderen nu eenmaal, maar dat was het dan. Dat lijkt me echt erg, voor zowel kind als moeder. Ik kan ook niet knuffelen met kinderen en kan me moeilijk indenken dat ik dat met een eigen kind ineens wel zou kunnen.
woensdag 25 februari 2015 om 17:09
quote:hondenmens schreef op 25 februari 2015 @ 14:12:
[...]
Dat vind ik nou juist het gevaarlijke eraan. Een eigen kind kun je niet even op zicht krijgen. Ik geloof niet zo in onvoorwaardelijke liefde. Als dat liefde gevoel nou bij jou niet komt.
Ik las het net in de nieuwe "Vriendin". Een vrouw die nooit moederliefde gekend had. Haar moeder voedde haar op omdat het moest, maar ze kon niet knuffelen. Huilen of over problemen praten kon niet bij haar moeder. Ze had haar kinderen nu eenmaal, maar dat was het dan. Dat lijkt me echt erg, voor zowel kind als moeder. Ik kan ook niet knuffelen met kinderen en kan me moeilijk indenken dat ik dat met een eigen kind ineens wel zou kunnen.
Dat lijkt mij ook heel erg, zulke verhalen zijn er helaas en postnatale depressies komen ook best veel voor. Maar dat zijn nog altijd wel uitzonderingen en het kan gelukkig ook weer goed komen.
Ik snap dat je er niet in gelooft, want als je het niet hebt ervaren dan kun je ook niet weten wat het is. Ik had het van tevoren wel een beetje verwacht, maar dat het zo intens was daar kon ik me ook geen voorstelling bij maken. Als je het meemaakt is het echt prachtig en heel bijzonder.
En kinderen die je wel eens ziet vind ik niet te vergelijken met je eigen kind. Ik vind ook alle baby's op elkaar lijken, maar de mijne had ik meteen uit duizenden herkend.
[...]
Dat vind ik nou juist het gevaarlijke eraan. Een eigen kind kun je niet even op zicht krijgen. Ik geloof niet zo in onvoorwaardelijke liefde. Als dat liefde gevoel nou bij jou niet komt.
Ik las het net in de nieuwe "Vriendin". Een vrouw die nooit moederliefde gekend had. Haar moeder voedde haar op omdat het moest, maar ze kon niet knuffelen. Huilen of over problemen praten kon niet bij haar moeder. Ze had haar kinderen nu eenmaal, maar dat was het dan. Dat lijkt me echt erg, voor zowel kind als moeder. Ik kan ook niet knuffelen met kinderen en kan me moeilijk indenken dat ik dat met een eigen kind ineens wel zou kunnen.
Dat lijkt mij ook heel erg, zulke verhalen zijn er helaas en postnatale depressies komen ook best veel voor. Maar dat zijn nog altijd wel uitzonderingen en het kan gelukkig ook weer goed komen.
Ik snap dat je er niet in gelooft, want als je het niet hebt ervaren dan kun je ook niet weten wat het is. Ik had het van tevoren wel een beetje verwacht, maar dat het zo intens was daar kon ik me ook geen voorstelling bij maken. Als je het meemaakt is het echt prachtig en heel bijzonder.
En kinderen die je wel eens ziet vind ik niet te vergelijken met je eigen kind. Ik vind ook alle baby's op elkaar lijken, maar de mijne had ik meteen uit duizenden herkend.
woensdag 25 februari 2015 om 17:42
