Psyche
alle pijlers
Eenzaamheid
zaterdag 26 oktober 2019 om 21:34
De laatste maanden merk ik steeds meer hoe eenzaam ik me voel en ben. Ik ben niet alleen, maar echt eenzaam. Ik woon al een aantal jaren samen met mijn vriend, wat verder van iedereen af, dus dat speelt wel mee. Ik heb een select vriendengroepje met wie ik af en toe afspreek, maar onderling zien zij elkaar wel vaak en ben ik er enkel bij als iedereen erbij is.
Verder heb ik sinds kort eindelijk een baan (mijn eerste) waar ik nu op mijn plek lijk te zijn, maar hier ga ik mijn vrienden niet vinden.
Ik heb hobby's, maar meer op creatief gebied en ik zie niet in hoe ik daarin mensen kan ontmoeten.
Ik ben eigenlijk altijd wel iemand geweest die er niet echt bij hoorde, niet lekker in de groep lag. Op de middelbare school heb ik dan ook nooit klasgenootjes over de vloer gehad en dus ook nu spreek ik in mijn vrije tijd amper iets af. Al probeer ik vaak initiatief te tonen, het voelt soms ook onnatuurlijk omdat het niet van twee kanten lijkt te komen.
Verder ben ik een typisch geval van iemand die aan FOMO lijdt. Dus dat gaat goed samen
Verder heb ik sinds kort eindelijk een baan (mijn eerste) waar ik nu op mijn plek lijk te zijn, maar hier ga ik mijn vrienden niet vinden.
Ik heb hobby's, maar meer op creatief gebied en ik zie niet in hoe ik daarin mensen kan ontmoeten.
Ik ben eigenlijk altijd wel iemand geweest die er niet echt bij hoorde, niet lekker in de groep lag. Op de middelbare school heb ik dan ook nooit klasgenootjes over de vloer gehad en dus ook nu spreek ik in mijn vrije tijd amper iets af. Al probeer ik vaak initiatief te tonen, het voelt soms ook onnatuurlijk omdat het niet van twee kanten lijkt te komen.
Verder ben ik een typisch geval van iemand die aan FOMO lijdt. Dus dat gaat goed samen
zaterdag 26 oktober 2019 om 22:36
Breiclub in de buurt?_pompoensoepje schreef: ↑26-10-2019 21:34Ik heb hobby's, maar meer op creatief gebied en ik zie niet in hoe ik daarin mensen kan ontmoeten.
Vrij schilderen?
Kookcursus? Of een maandelijkse kookgroep in jouw woonplaats?
Of een creatieve workshop vakantie?
zaterdag 26 oktober 2019 om 22:46
zondag 27 oktober 2019 om 08:55
Ik zou dat wat je echt mist en wat je in je macht hebt gewoon gaan doen. Smacht je naar een praatje dan ga je tegen iemand praten. Eenzamen genoeg. Wil je graag helpen dan is er altijd wel iemand die je kan helpen. Probleem ontstaat als je iets van de ander wil wat hij je niet op commando kan geven, bijvoorbeeld liefde, bewondering, het gevoel van totale acceptatie of verlichting van je levensangst.
Dus een verschil maken wat de ander voor je kan doen en wat niet en actief worden. Meestal als je bezig bent *ergens op weg naar toe* denk je niet meer aan je gemis.
Dus een verschil maken wat de ander voor je kan doen en wat niet en actief worden. Meestal als je bezig bent *ergens op weg naar toe* denk je niet meer aan je gemis.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 5 november 2019 om 09:36
AngelEyes0192 schreef: ↑26-10-2019 23:04Zoek op FB naar creatieve groepen, er zijn heel actieve groepen (haken, ik zeg maar wat) en hierin delen mensen van alles en komen ook voorstellen om samen een keer een middag te haken.
In de buurt heb ik helaas nog niks kunnen vinden.. Niet iets georganiseerds in ieder geval. Ik ken ook niet zoveel mensen in de buurt waar ik nu woon, al helemaal niet van mijn leeftijd, dus eigenlijk weet ik ook niet of er mensen zijn met dezelfde interesses..
Ik heb in een Facebook groep gezeten die met mijn hobby te maken heeft en daar heb ik wel mensen 'ontmoet' die schijnbaar uit te buurt komen, we zouden ook echt gaan meeten maar dat is helaas nooit van de grond gekomen.
Dutchgirly schreef: ↑26-10-2019 22:55Waarom spreek je ook niet 1 op 1 af met mensen uit je vriendengroep dan? Heb je dat al eens geprobeerd?
Heb ik geprobeerd, aantal keren ideeën geopperd, maar soms gebeurt het gewoon niet, qua planning, of qua activiteit..
Ik zit er mee dat het andersom helemaal niet gebeurt.. Dat iemand 1 op 1 met mij wat wil afspreken
Ben bang dat als ik dat benoem ik te herkenbaar wordt
zondag 19 juli 2020 om 19:25
Nu, bijna 8 maanden later, zo goed als geen contact meer met deze vriendengroep.
Ben mijn baan inmiddels kwijt wegens de corona-crisis dus dat helpt ook niet mee. Ik heb nu simpelweg meer tijd om stil te zijn bij het eenzame gevoel dat ik heb, ga sowieso minder de deur uit wegens corona (uiteraard), maar zie daarentegen deze 'vrienden' wel gezellig samen zijn. Het enige contact dat ik heb gehad met een aantal van hen is vanuit mij gekomen en was vrij oppervlakkig. Ook al probeer ik initiatief te nemen, om zelfs nu, op afstand nota bene, iets af te spreken, het komt er niet van. Iedereen is te druk met alles.
Mijn vriend vind dat ik ze los moet laten, want het eenzijdige contact is altijd al zo geweest, al jaren. Maar het probleem is dat dat niet lukt, ik houd toch hoop dat het ooit weer hechter wordt. Maar wanneer ik ze samen zie (en dan bedoel ik via social media) merk ik dat ik echt paniekerig word, begin sneller te ademen, krijg een drukkend gevoel op mijn borst. Het doet gewoon pijn dat ze mij allang los hebben gelaten, zijn vergeten..
Wat me ook steekt (maar waar ik me redelijk schuldig over voel, dát het steekt) is dat iemand van de vriendengroep in een redelijk trieste situatie zit en dat iedereen daarin heel betrokken lijkt, maar dat ik daar via Facebook achter moest komen.
Even een heel vage omschrijving. Het is alsof ik stilsta en ik deze groep gewoon gezellig van me weg zie lopen, druk met elkaar, geen oog voor mij. Ik probeer ze te roepen, of ze op me willen wachten, maar ze negeren me, keihard.
Ik moest mijn hart even luchten in ieder geval en misschien hoop ik op tips, want ik heb hier echt flinke moeite mee.
Ben mijn baan inmiddels kwijt wegens de corona-crisis dus dat helpt ook niet mee. Ik heb nu simpelweg meer tijd om stil te zijn bij het eenzame gevoel dat ik heb, ga sowieso minder de deur uit wegens corona (uiteraard), maar zie daarentegen deze 'vrienden' wel gezellig samen zijn. Het enige contact dat ik heb gehad met een aantal van hen is vanuit mij gekomen en was vrij oppervlakkig. Ook al probeer ik initiatief te nemen, om zelfs nu, op afstand nota bene, iets af te spreken, het komt er niet van. Iedereen is te druk met alles.
Mijn vriend vind dat ik ze los moet laten, want het eenzijdige contact is altijd al zo geweest, al jaren. Maar het probleem is dat dat niet lukt, ik houd toch hoop dat het ooit weer hechter wordt. Maar wanneer ik ze samen zie (en dan bedoel ik via social media) merk ik dat ik echt paniekerig word, begin sneller te ademen, krijg een drukkend gevoel op mijn borst. Het doet gewoon pijn dat ze mij allang los hebben gelaten, zijn vergeten..
Wat me ook steekt (maar waar ik me redelijk schuldig over voel, dát het steekt) is dat iemand van de vriendengroep in een redelijk trieste situatie zit en dat iedereen daarin heel betrokken lijkt, maar dat ik daar via Facebook achter moest komen.
Even een heel vage omschrijving. Het is alsof ik stilsta en ik deze groep gewoon gezellig van me weg zie lopen, druk met elkaar, geen oog voor mij. Ik probeer ze te roepen, of ze op me willen wachten, maar ze negeren me, keihard.
Ik moest mijn hart even luchten in ieder geval en misschien hoop ik op tips, want ik heb hier echt flinke moeite mee.
zaterdag 25 juli 2020 om 14:23
Ik heb ook geen vriendengroep, maar een zeer klein aantal losse vriendschappen. Eén op een contacten gaan me beter af. Op de middelbare school lag ik ook niet goed in de groep. Was een eenling. De enige vriendinnen die ik nog overhad waren die van de basisschool. Maar toen raakten zij bevriend met andere meiden en hoorde ik er niet meer bij. De eerste 2 jaar gingen we nog wel samen naar het zwembad. Zij hadden veel lol met elkaar. Ik zat erbij en keek ernaar. Begreep niet waar en over wie ze het hadden. Plekken waar ik niet kwam en jongens die ik niet kende. Mijn vriendinnen lieten steeds minder van zich horen en vanaf dan ging ik alleen op pad. Soms saai, maar liever dat dan er voor spek en bonen bij zitten.
Eigenlijk heb ik al sinds mijn puberteit moeite met aan sluiting vinden. En moeite met vertrouwen. Meerdere vriendschappen gehad waarbij ik niet van de ander op aan kon. Of dat het hen helemaal niet om mij ging en ik maar bijzaak was.
Eigenlijk heb ik al sinds mijn puberteit moeite met aan sluiting vinden. En moeite met vertrouwen. Meerdere vriendschappen gehad waarbij ik niet van de ander op aan kon. Of dat het hen helemaal niet om mij ging en ik maar bijzaak was.
