Psyche
alle pijlers
Eindelijk hulp gezocht
maandag 16 september 2013 om 21:01
Al jaren maak ik periodes door waarin het niet goed met me gaat. De stap naar hulp heb ik nooit (door)gezet. Want het viel allemaal wel mee, hulp was voor zwakkelingen, ik kon het zelf wel aan, het zou vanzelf wel weer overgaan, de therapeut die ik een paar keer heb bezocht was niet behulpzaam en dus waren ze dat allemaal niet... Noem een onzinnig excuus en ik heb het gebruikt. Maar vandaag was het eindelijk zover: ik heb een afspraak gemaakt voor een intake gesprek bij een psycholoog.
Waarom juist nu en waarom niet eerder? Geen idee. Ik ben er nog steeds een beetje confuus van. En blij, want hopelijk gaat het resultaat opleveren. En diep van binnen ook bang, want ik zal diep in mezelf moeten duiken. Gewoonten moeten veranderen. Denkwijzen uit het raam moeten kieperen. En wat ik van zo'n eerste gesprek moet verwachten weet ik al helemaal niet.
Dus waarom dit topic? Ten eerste omdat dit niet iets is wat ik op opgetogen toon aan mijn familie/huisgenoten/collega's/buren ga meedelen, terwijl het toch een enorm grote stap is. Ten tweede omdat ik me afvraag of iemand misschien tips heeft: is het handig om je op een intake gesprek voor te bereiden? En hoe dan? En tot slot als schop onder mijn achterste. Ik ben pas over een paar weken aan de beurt en voor die tijd zal ik vast meerdere momenten hebben waarop ik overweeg de hele operatie weer af te blazen. En dat is uiteraard niet de bedoeling. Ik heb lang genoeg in mijn eentje geploeterd en ik ben het zat. Ik ga het anders doen. En dit keer wil ik niet zomaar opgeven.
Waarom juist nu en waarom niet eerder? Geen idee. Ik ben er nog steeds een beetje confuus van. En blij, want hopelijk gaat het resultaat opleveren. En diep van binnen ook bang, want ik zal diep in mezelf moeten duiken. Gewoonten moeten veranderen. Denkwijzen uit het raam moeten kieperen. En wat ik van zo'n eerste gesprek moet verwachten weet ik al helemaal niet.
Dus waarom dit topic? Ten eerste omdat dit niet iets is wat ik op opgetogen toon aan mijn familie/huisgenoten/collega's/buren ga meedelen, terwijl het toch een enorm grote stap is. Ten tweede omdat ik me afvraag of iemand misschien tips heeft: is het handig om je op een intake gesprek voor te bereiden? En hoe dan? En tot slot als schop onder mijn achterste. Ik ben pas over een paar weken aan de beurt en voor die tijd zal ik vast meerdere momenten hebben waarop ik overweeg de hele operatie weer af te blazen. En dat is uiteraard niet de bedoeling. Ik heb lang genoeg in mijn eentje geploeterd en ik ben het zat. Ik ga het anders doen. En dit keer wil ik niet zomaar opgeven.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
woensdag 18 september 2013 om 16:38
Beste Ricochet,
Ook ik kom je een hart onder de riem steken. Ik heb je een aantal keer voorbij zien komen in het 'misbruikt als kind'-topic waarin ik zelf ook een aantal keer aan heb meegeschreven. Dat topic kwam voor mij net op een moment dat ik ook daadwerkelijk hulp ben gaan zoeken. Inmiddels kan ik het weer op eigen kracht maar ik ben echt zó ontzettend blij dat ik naar de psycholoog ben gegaan! Mijn verdriet is er draaglijker door geworden en ik was altijd bang dat ik - door mijn jeugd - voor de rest van mijn leven daar last van zou hebben. Mijn psycholoog heeft mij verzekerd dat dit niet zo is, hooguit blijven er wat restverschijnselen over.
Mijn psycholoog gaf aan dat je bepaalde dingen verkeerd hebt geleerd als kind maar dat het eigenlijk een kwestie is van de knop omzetten om de dingen anders te doen. Het is niet zo moeilijk zoals ik altijd had gedacht en er zijn nog steeds een aantal zaken waar ik al heel lang tegen aan loop te hikken maar die eigenlijk heel simpel zijn om te doen (en ik moet leren om bepaalde gedachtes tegen te houden).
Wat mijzelf betreft kan ik stellen dat ik al heel lang met mijn helingsproces bezig ben geweest en dat ik ook altijd heb geweten dat er nog een klein stukje miste (het allermoeilijkste stukje) en met dat stukje ben ik nu bezig. En het valt mij 100% mee. Sterkte!
Ook ik kom je een hart onder de riem steken. Ik heb je een aantal keer voorbij zien komen in het 'misbruikt als kind'-topic waarin ik zelf ook een aantal keer aan heb meegeschreven. Dat topic kwam voor mij net op een moment dat ik ook daadwerkelijk hulp ben gaan zoeken. Inmiddels kan ik het weer op eigen kracht maar ik ben echt zó ontzettend blij dat ik naar de psycholoog ben gegaan! Mijn verdriet is er draaglijker door geworden en ik was altijd bang dat ik - door mijn jeugd - voor de rest van mijn leven daar last van zou hebben. Mijn psycholoog heeft mij verzekerd dat dit niet zo is, hooguit blijven er wat restverschijnselen over.
Mijn psycholoog gaf aan dat je bepaalde dingen verkeerd hebt geleerd als kind maar dat het eigenlijk een kwestie is van de knop omzetten om de dingen anders te doen. Het is niet zo moeilijk zoals ik altijd had gedacht en er zijn nog steeds een aantal zaken waar ik al heel lang tegen aan loop te hikken maar die eigenlijk heel simpel zijn om te doen (en ik moet leren om bepaalde gedachtes tegen te houden).
Wat mijzelf betreft kan ik stellen dat ik al heel lang met mijn helingsproces bezig ben geweest en dat ik ook altijd heb geweten dat er nog een klein stukje miste (het allermoeilijkste stukje) en met dat stukje ben ik nu bezig. En het valt mij 100% mee. Sterkte!
woensdag 18 september 2013 om 20:31
Bedankt voor alle adviezen en steunbetuigingen. Mijn problemen en hoe ik ermee omging waren altijd iets waar ik alleen in stond en het maakt een groot verschil om te merken dat ik dat niet ben.
Goed nieuws: ik ben gebeld voor een afspraak. 1 Oktober ben ik aan de beurt, veel sneller dan ik had verwacht. Het is fijn om een datum te hebben waar ik naartoe kan leven. Al is het ook eng: het gaat nu echt gebeuren.
@moringa: ik heb nooit eerder therapie gehad. Wel ooit een paar sessies met een studentenpsycholoog maar die hielpen niet echt. Of dat kwam doordat zijn benadering niet bij me paste, ik er op dat moment nog niet klaar voor was om iets te veranderen of me erg wantrouwend opstelde weet ik niet (waarschijnlijk een combinatie van die dingen). Ik vertrouw mensen niet makkelijk en ben erg gesloten, dat maakte het proces destijds denk ik heel lastig. Ik hoop dat ik me straks wel kwetsbaar op durf te stellen en open durf te zijn.
Mijn werk is een van de redenen dat ik nu de stap zet. Ik vind mijn werk heel leuk maar het is wel stressvol omdat het er hard en competitief aan toe gaat. Stevige kritiek is normaal en ik kan daar steeds slechter tegen. Het is menselijk om daar even door van slag te zijn, ik zie dat ook bij mijn collega's, maar het valt me steeds zwaarder om weer op te krabbelen. Vaak voel ik me of ik op mijn tandvlees loop en ik pieker er ook veel over. Ik hoop te voorkomen dat het uit de hand loopt en ik straks helemaal niet meer kan.
Goed nieuws: ik ben gebeld voor een afspraak. 1 Oktober ben ik aan de beurt, veel sneller dan ik had verwacht. Het is fijn om een datum te hebben waar ik naartoe kan leven. Al is het ook eng: het gaat nu echt gebeuren.
@moringa: ik heb nooit eerder therapie gehad. Wel ooit een paar sessies met een studentenpsycholoog maar die hielpen niet echt. Of dat kwam doordat zijn benadering niet bij me paste, ik er op dat moment nog niet klaar voor was om iets te veranderen of me erg wantrouwend opstelde weet ik niet (waarschijnlijk een combinatie van die dingen). Ik vertrouw mensen niet makkelijk en ben erg gesloten, dat maakte het proces destijds denk ik heel lastig. Ik hoop dat ik me straks wel kwetsbaar op durf te stellen en open durf te zijn.
Mijn werk is een van de redenen dat ik nu de stap zet. Ik vind mijn werk heel leuk maar het is wel stressvol omdat het er hard en competitief aan toe gaat. Stevige kritiek is normaal en ik kan daar steeds slechter tegen. Het is menselijk om daar even door van slag te zijn, ik zie dat ook bij mijn collega's, maar het valt me steeds zwaarder om weer op te krabbelen. Vaak voel ik me of ik op mijn tandvlees loop en ik pieker er ook veel over. Ik hoop te voorkomen dat het uit de hand loopt en ik straks helemaal niet meer kan.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
woensdag 18 september 2013 om 21:46
wouw super knap van je, ik herken wel wat in je verhaal, loop ook al even met problemen, en sinds een half jaar gebruik ik antidepressie pillen en heb ook hulp, ik dacht ook dat ik alles alleen wel aan kon, alle psychologen waren toch maar niks, ik dacht echt negatief.
Maar weet nu ook wat ik heb, en dat geeft me zo veel meer rust, en heb een hele goede pycholoog, en denk dan ook waarom heb ik dit niet eerder gedaan.
Maar je kunt het je hebt de eerste stap al gezet!!
Maar weet nu ook wat ik heb, en dat geeft me zo veel meer rust, en heb een hele goede pycholoog, en denk dan ook waarom heb ik dit niet eerder gedaan.
Maar je kunt het je hebt de eerste stap al gezet!!
woensdag 18 september 2013 om 22:12
Ricochet, fijn dat je al zo snel terecht kan.
Probeer blanco het traject in te gaan, maar hou wel in gaten wat jij eruit wilt halen. Welke doelen wil je stellen en waar wil je aan werken?
Vertrouwen moet groeien, dat is logisch en dat geldt ook voor een behandelaar, maar als het niet goed voelt trek dan bijtijds aan de bel.
Jij zit daar voor jou, vergeet dat niet. Zorg dat je hulp krijgt die jij nodig hebt. Probeer je open te stellen voor confrontaties en pijnlijke dingen. Daar valt veel winst te behalen. Maar heb geduld en geef jezelf tijd. Eis niet van jezelf dat het in een 'maandje' klaar is.
Wees ook voorbereid op onverwachte wendingen. Je kunt nooit voorspellen hoe een therapie verloopt en wat je tegenkomt. Wees niet bang, jij houdt altijd de regie!
Ik vind je dapper dat je het aangaat en jezelf deze therapie 'geeft'. Je hebt alleen te winnen, hoe moeilijk het traject misschien ook lijkt. Geef niet snel op, durf het aan te gaan. Heel veel sterkte en groei maar naar krachtig en stabiel!
Probeer blanco het traject in te gaan, maar hou wel in gaten wat jij eruit wilt halen. Welke doelen wil je stellen en waar wil je aan werken?
Vertrouwen moet groeien, dat is logisch en dat geldt ook voor een behandelaar, maar als het niet goed voelt trek dan bijtijds aan de bel.
Jij zit daar voor jou, vergeet dat niet. Zorg dat je hulp krijgt die jij nodig hebt. Probeer je open te stellen voor confrontaties en pijnlijke dingen. Daar valt veel winst te behalen. Maar heb geduld en geef jezelf tijd. Eis niet van jezelf dat het in een 'maandje' klaar is.
Wees ook voorbereid op onverwachte wendingen. Je kunt nooit voorspellen hoe een therapie verloopt en wat je tegenkomt. Wees niet bang, jij houdt altijd de regie!
Ik vind je dapper dat je het aangaat en jezelf deze therapie 'geeft'. Je hebt alleen te winnen, hoe moeilijk het traject misschien ook lijkt. Geef niet snel op, durf het aan te gaan. Heel veel sterkte en groei maar naar krachtig en stabiel!
donderdag 19 september 2013 om 11:10
Ricochet, fijn dat je al per 1 oktober terecht kan!
Ik sluit me aan bij de post van Ratsmodee.
Vertrouwen hoeft niet in een keer, dat moet groeien. Hij/zij moet immers jou ook leren kennen. Ik wantrouwde de psych waar ik ben geweest ook. Ik dacht 'wat MOET die vent van me?" daarbij even vergetende dat ik m zelf had opgezocht Maar nadat ik dat bij mezelf had geconstateerd dat dat onterecht was is het heel snel beter gegaan omdat ik me liet helpen.
Confrontaties, nare gevoelens en pijnlijke zaken zijn onvermijdelijk. En instant relief is het meestal niet, je kan je zelfs even slechter voelen. Maar de pijn in kleine stukjes opnieuw beleven helpt je genezen.
Zie het als een soort grote bal van pijn waar je steeds een stukje afknaagt. Het kan lang duren -en die bal zal nooit helemaal verdwijnen- maar kan wel beheersbaar worden zodat jij beter/goed in je vel kan komen te zitten.
Vind je het prettig om te lezen over dit soort dingen? Ik kan je het boek Leven in je Leven van Klosko & Young aanraden. Young is de grondlegger van de schematherapie. Als dit nog niet het moment is, laat het dan links liggen.
Ik wens je heel veel succes!
En blijf schrijven over hoe het met je gaat.
Ik sluit me aan bij de post van Ratsmodee.
Vertrouwen hoeft niet in een keer, dat moet groeien. Hij/zij moet immers jou ook leren kennen. Ik wantrouwde de psych waar ik ben geweest ook. Ik dacht 'wat MOET die vent van me?" daarbij even vergetende dat ik m zelf had opgezocht Maar nadat ik dat bij mezelf had geconstateerd dat dat onterecht was is het heel snel beter gegaan omdat ik me liet helpen.
Confrontaties, nare gevoelens en pijnlijke zaken zijn onvermijdelijk. En instant relief is het meestal niet, je kan je zelfs even slechter voelen. Maar de pijn in kleine stukjes opnieuw beleven helpt je genezen.
Zie het als een soort grote bal van pijn waar je steeds een stukje afknaagt. Het kan lang duren -en die bal zal nooit helemaal verdwijnen- maar kan wel beheersbaar worden zodat jij beter/goed in je vel kan komen te zitten.
Vind je het prettig om te lezen over dit soort dingen? Ik kan je het boek Leven in je Leven van Klosko & Young aanraden. Young is de grondlegger van de schematherapie. Als dit nog niet het moment is, laat het dan links liggen.
Ik wens je heel veel succes!
En blijf schrijven over hoe het met je gaat.
vrijdag 20 september 2013 om 10:57
Al twee nachten op rij goed geslapen. Ik voel me weer iets stabieler voor zolang het duurt.
Ik heb nagedacht over wat ik wil bereiken met de therapie en het eerste wat in me opkwam was: rust. Ik ben zo onrustig momenteel, zo instabiel en kan zo slecht omgaan met tegenslagen. Een stemming die iets minder op en neer gaat zou fijn zijn. Beter om kunnen gaan met werkstress. Zorgen van me af kunnen zetten. Dus ik denk dat ik daar maar de prioriteit van maak.
Er is nog veel meer natuurlijk. Ik schreef niet voor niets mee aan het misbruikt als kind topic (momenteel even niet, het is wat te zwaar, maar ik lees nog wel mee). Ergens ben ik bang dat als ik aan een klein dingetje begin er veel meer loskomt en ik als een groter wrak eindig dan ik begon. Ooit zal ik er wat mee moeten maar ik weet niet of dit het juiste moment is om alles overhoop te halen.
Ik heb nagedacht over wat ik wil bereiken met de therapie en het eerste wat in me opkwam was: rust. Ik ben zo onrustig momenteel, zo instabiel en kan zo slecht omgaan met tegenslagen. Een stemming die iets minder op en neer gaat zou fijn zijn. Beter om kunnen gaan met werkstress. Zorgen van me af kunnen zetten. Dus ik denk dat ik daar maar de prioriteit van maak.
Er is nog veel meer natuurlijk. Ik schreef niet voor niets mee aan het misbruikt als kind topic (momenteel even niet, het is wat te zwaar, maar ik lees nog wel mee). Ergens ben ik bang dat als ik aan een klein dingetje begin er veel meer loskomt en ik als een groter wrak eindig dan ik begon. Ooit zal ik er wat mee moeten maar ik weet niet of dit het juiste moment is om alles overhoop te halen.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
vrijdag 20 september 2013 om 15:46
Hier een berichtje van een Psyche meelezer die zich toch maar eens heeft aangemeld . Ricochet, wat goed dat je hulp hebt gezocht! Herken veel van je klachten, het uitstellen van hulp en de welbekende 'is dit het juiste moment gooi ik niet alles overhoop' als het gaat om nare dingen van vroeger helaas ook. Eerst een heel verhaal neergezet maar wat ik wilde delen is voor nu is:
Zet door! Ook als de afspraak/afspraken daarna nog even op zich laat wachten. En sta het toe dat je voor jezelf gaat zorgen. Niet de handel nog langer blijven negeren want je weet vast ergens wel dat het mis is anders was je het immers niet zo zat nu.
Ik hoop dat je een behandelaar treft met wie het klikt. Wat ik je verder nog mee kan geven is dat het mij heeft geholpen om naast mijn klachten ook mijn angsten voor therapie (idd dingen overhoop halen, een wrak worden etc.) te bespreken. In een intakegesprek zelf wordt er vooral veel info aan jou gevraagd. Maar stel gerust ook je vragen als je die hebt.
Ik ben nog steeds erg blij dat ik de stap naar therapie heb gezet , nu alweer paar maandjes terug, ben er nog lang niet maar dat ik mezelf dit uberhaupt toe sta is al heel veel winst vergeleken met de jaren hiervoor
. Hoop dat jij er ook zo op terug kunt kijken over een tijdje. Ik wens je veel succes!
Zet door! Ook als de afspraak/afspraken daarna nog even op zich laat wachten. En sta het toe dat je voor jezelf gaat zorgen. Niet de handel nog langer blijven negeren want je weet vast ergens wel dat het mis is anders was je het immers niet zo zat nu.
Ik hoop dat je een behandelaar treft met wie het klikt. Wat ik je verder nog mee kan geven is dat het mij heeft geholpen om naast mijn klachten ook mijn angsten voor therapie (idd dingen overhoop halen, een wrak worden etc.) te bespreken. In een intakegesprek zelf wordt er vooral veel info aan jou gevraagd. Maar stel gerust ook je vragen als je die hebt.
Ik ben nog steeds erg blij dat ik de stap naar therapie heb gezet , nu alweer paar maandjes terug, ben er nog lang niet maar dat ik mezelf dit uberhaupt toe sta is al heel veel winst vergeleken met de jaren hiervoor
. Hoop dat jij er ook zo op terug kunt kijken over een tijdje. Ik wens je veel succes!
vrijdag 20 september 2013 om 20:32
Fijn dat je goed geslapen hebt! Ik denk dat je de angst dat je als een groter wrak eindigt dan je bent begonnen moet loslaten. Ik ben ervan overtuigd dat we als mensen altijd gericht zijn op zelfbehoud. Je hebt - ondanks alles - wel een jeugd overleeft waarin je beschadigd bent geraakt. Maar hierdoor zijn er wel bepaalde dingen verstoord geraakt, zoals je zelf ook noemt. Ik herken de gevoelens van paranoia en heb er soms nog last van, maar niet meer zo erg als eerst. En zo zijn er meer dingen waar ik vroeger last van had maar waarvan ik me dat nu niet meer voor kan stellen. Ook omdat ik door anderen bevestigd heb gekregen dat de 'normale' omgang zo niet is.
Door een bepaalde gebeurtenis is mijn hele leven weer overhoop geraakt en ik ben hierdoor ook gedwongen geweest om mijn jeugd weer onder ogen te zien. En eigenlijk wist ik ook altijd dat dit moment er aan zat te komen en ook dat ik hierdoor heen moest. Het rare is ook dat er toch bepaalde dingen naar boven zijn gekomen die ik al lang was vergeten, of beter gezegd had verdrongen. En dit is het stukje zelfbehoud. Ik denk dat je geest je toch op de een of andere manier beschermt en op het moment dat dit weer naar boven komt, het juist een teken is - ook al voel je dat misschien niet zo - dat het nu tijd is om er mee aan de slag te gaan, dat je het nu aankunt.
Ook heb ik heel lang een soort verdriet met mij mee gedragen, snel van slag zijn en ook instabiel. Denken dat mensen mij toch wel in de steek zouden laten, dat mijn 'ware ik' wel weer naar boven zou komen die alles weer zou verpesten. Maar dit zijn juist de denkfouten die mij in mijn jeugd zijn aangeleerd. En het heeft mij heel erg geholpen door hier mee aan de slag te gaan, door onder ogen te zien dat mijn jeugd voorbij is en dat ik het nu als volwassene allemaal lekker zelf mag doen. En wat is dat een bevrijding! En dit verdriet was op de een of andere dag weg al speelt het soms nog op. Sterkte!
Door een bepaalde gebeurtenis is mijn hele leven weer overhoop geraakt en ik ben hierdoor ook gedwongen geweest om mijn jeugd weer onder ogen te zien. En eigenlijk wist ik ook altijd dat dit moment er aan zat te komen en ook dat ik hierdoor heen moest. Het rare is ook dat er toch bepaalde dingen naar boven zijn gekomen die ik al lang was vergeten, of beter gezegd had verdrongen. En dit is het stukje zelfbehoud. Ik denk dat je geest je toch op de een of andere manier beschermt en op het moment dat dit weer naar boven komt, het juist een teken is - ook al voel je dat misschien niet zo - dat het nu tijd is om er mee aan de slag te gaan, dat je het nu aankunt.
Ook heb ik heel lang een soort verdriet met mij mee gedragen, snel van slag zijn en ook instabiel. Denken dat mensen mij toch wel in de steek zouden laten, dat mijn 'ware ik' wel weer naar boven zou komen die alles weer zou verpesten. Maar dit zijn juist de denkfouten die mij in mijn jeugd zijn aangeleerd. En het heeft mij heel erg geholpen door hier mee aan de slag te gaan, door onder ogen te zien dat mijn jeugd voorbij is en dat ik het nu als volwassene allemaal lekker zelf mag doen. En wat is dat een bevrijding! En dit verdriet was op de een of andere dag weg al speelt het soms nog op. Sterkte!
vrijdag 20 september 2013 om 21:29
Bedankt voor de ervaringen. Lezen dat anderen er zoveel aan gehad hebben sterkt me in mijn besluit om door te zetten. Ik hoop dat ik over een paar jaar op deze periode mag terugkijken en kan zeggen dat het vanaf toen wat beter ging (ja, met "wat" beter zou ik al erg blij zijn).
Misschien moet ik het inderdaad maar van me afzetten en afwachten hoe het gaat lopen. Niet over dingen praten en er zelfs niet meer aan denken is heel lang een manier geweest om met nare herinneringen om te gaan. Net als doen alsof het eigenlijk prima ging. Ik betrapte mezelf de afgelopen dagen erop dat ik af en toe dacht: "Wie ben ik eigenlijk om te denken dat dit niet vanzelf overgaat, ik hou een plek bezet van iemand die veel harder hulp nodig heeft dan ik." Maar een topic wat vandaag opdook drukte me toch met mijn neus op een feit wat ik al bijna weer vergeten was, en dat onomstotelijk bewijst dat ik die hulp wel degelijk hard nodig heb. En dat ik het niet zelf kan oplossen. En dat dat dus ook niet hoeft.
Misschien moet ik het inderdaad maar van me afzetten en afwachten hoe het gaat lopen. Niet over dingen praten en er zelfs niet meer aan denken is heel lang een manier geweest om met nare herinneringen om te gaan. Net als doen alsof het eigenlijk prima ging. Ik betrapte mezelf de afgelopen dagen erop dat ik af en toe dacht: "Wie ben ik eigenlijk om te denken dat dit niet vanzelf overgaat, ik hou een plek bezet van iemand die veel harder hulp nodig heeft dan ik." Maar een topic wat vandaag opdook drukte me toch met mijn neus op een feit wat ik al bijna weer vergeten was, en dat onomstotelijk bewijst dat ik die hulp wel degelijk hard nodig heb. En dat ik het niet zelf kan oplossen. En dat dat dus ook niet hoeft.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
vrijdag 20 september 2013 om 22:55
Wacht inderdaad maar even af hoe het gaat lopen. Het gaat waarschijnlijk toch anders lopen dan je denkt. En dat is niet erg, het leven is nou eenmaal niet heel voorspelbaar
Maar zet alsjeblieft door want het kan echt uiteindelijk alleen maar beter worden. Alleen het feit al dat je het echt WIL maakt heel veel verschil.
Die gedachtes over 'waarom zit ik bij de psych, mijn probleem is zo erg nog niet' heb ik ook gehad. Maar je weet net zo goed als ik dat dat je kop in het zand steken is.
Je kan het!
Maar zet alsjeblieft door want het kan echt uiteindelijk alleen maar beter worden. Alleen het feit al dat je het echt WIL maakt heel veel verschil.
Die gedachtes over 'waarom zit ik bij de psych, mijn probleem is zo erg nog niet' heb ik ook gehad. Maar je weet net zo goed als ik dat dat je kop in het zand steken is.
Je kan het!
maandag 23 september 2013 om 12:56
Hoi Ricochet hoe is het nu?
Ook net als hierboven genoemd herkenbare gedachte dat je twijfelt of je wel een echt probleem hebt en dat andermans dingen erger zijn. Zo zat ik ook tijdens het intakegesprek. Aan de ene kant kon ik tot mijn verbazing redelijk goed vertellen over wat er aan de hand was, tegelijkertijd zat ik alles openlijk de kop indrukken met al die twijfels "is het wel terecht dat ik hulp zoek". Wat nog eens werd bevestigd voor mezelf omdat er niet een echte aanleiding/gebeurtenis was voor mijn klachten van dat moment en "ik nog niet definitief omgevallen was". Tsjah allemaal niet zulke aardige gedachtes voor mezelf. Sta maar toe dat je jezelf hulp gunt. Natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan! En de angst proberen los te laten, wat een mooie post van kikkerjet over zelfbehoud. Sluit me daar geheel bij aan.
Nogmaals, ja het is terecht dat je hulp zoekt. En het zat zijn hoe het altijd gaat is bovendien een goede motivatie!
Zet 'm op!
Ook net als hierboven genoemd herkenbare gedachte dat je twijfelt of je wel een echt probleem hebt en dat andermans dingen erger zijn. Zo zat ik ook tijdens het intakegesprek. Aan de ene kant kon ik tot mijn verbazing redelijk goed vertellen over wat er aan de hand was, tegelijkertijd zat ik alles openlijk de kop indrukken met al die twijfels "is het wel terecht dat ik hulp zoek". Wat nog eens werd bevestigd voor mezelf omdat er niet een echte aanleiding/gebeurtenis was voor mijn klachten van dat moment en "ik nog niet definitief omgevallen was". Tsjah allemaal niet zulke aardige gedachtes voor mezelf. Sta maar toe dat je jezelf hulp gunt. Natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan! En de angst proberen los te laten, wat een mooie post van kikkerjet over zelfbehoud. Sluit me daar geheel bij aan.
Nogmaals, ja het is terecht dat je hulp zoekt. En het zat zijn hoe het altijd gaat is bovendien een goede motivatie!
Zet 'm op!
maandag 23 september 2013 om 22:33
Ik heb morgen een werkafspraak waar ik vreselijk tegenop zie, maar daar sla ik me wel doorheen. En ik ben nogal teleurgesteld door iemand van wie ik dacht dat hij om me gaf, maar die niet wist hoe snel hij zich uit de voeten moest maken toen ik hem vertelde dat ik hulp heb gezocht. De droeftoeter.
Maar verder gaat het goed. Ik heb een heel fijn weekend gehad: bijgepraat met een vriendin die ik heel lang niet had gezien, naar zee geweest. Bedacht dat ik dit soort dingen vaker moet doen. En voor het eerst in mijn leven besloten dat ik geen zin meer heb in mensen die me gebruiken of slecht behandelen. Ik liet ze altijd toe omdat ik dacht dat ik niet beter verdiende. En dan gaf ik mezelf ook nog de schuld als ze rot tegen me deden. Dat wil ik niet meer. Ik wil alleen nog maar aardige, lieve mensen om me heen.
Maar verder gaat het goed. Ik heb een heel fijn weekend gehad: bijgepraat met een vriendin die ik heel lang niet had gezien, naar zee geweest. Bedacht dat ik dit soort dingen vaker moet doen. En voor het eerst in mijn leven besloten dat ik geen zin meer heb in mensen die me gebruiken of slecht behandelen. Ik liet ze altijd toe omdat ik dacht dat ik niet beter verdiende. En dan gaf ik mezelf ook nog de schuld als ze rot tegen me deden. Dat wil ik niet meer. Ik wil alleen nog maar aardige, lieve mensen om me heen.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
maandag 23 september 2013 om 23:05
Goed besluit Ricochet, om alleen om te gaan met mensen die lief & aardig voor je zijn!
Diegene die zich zo snel uit de voeten maakte ben je liever kwijt dan rijk uiteindelijk (al doet het wel even zeer!) Sommige mensen kunnen het niet handelen en raken zelf een beetje van het pad als een ander vertelt dat het nu even niet goed gaat.
Maar je mag best vertellen wat er in je omgaat. Dat is iets anders dan zeuren of aandacht opeisen. De lieve en aardige mensen met wie je wil omgaan kunnen dat echt wel aan. Misschien raak je wel een aantal mensen kwijt maar daar komen uiteindelijk leukere voor terug.
Mooi dat je een fijn weekend hebt gehad met die vriendin. Probeer je te omringen met mensen bij wie je je prettig voelt ipv met mensen waar je op je tenen moet lopen/zich op jou afreageren/etc
Succes met je werkafspraak morgen!
Diegene die zich zo snel uit de voeten maakte ben je liever kwijt dan rijk uiteindelijk (al doet het wel even zeer!) Sommige mensen kunnen het niet handelen en raken zelf een beetje van het pad als een ander vertelt dat het nu even niet goed gaat.
Maar je mag best vertellen wat er in je omgaat. Dat is iets anders dan zeuren of aandacht opeisen. De lieve en aardige mensen met wie je wil omgaan kunnen dat echt wel aan. Misschien raak je wel een aantal mensen kwijt maar daar komen uiteindelijk leukere voor terug.
Mooi dat je een fijn weekend hebt gehad met die vriendin. Probeer je te omringen met mensen bij wie je je prettig voelt ipv met mensen waar je op je tenen moet lopen/zich op jou afreageren/etc
Succes met je werkafspraak morgen!
dinsdag 24 september 2013 om 07:22
Ricochet, allereerst heel veel succes vandaag. Dat gaat je lukken!
En wat goed van je dat je hebt besloten zonder die mensen te kunnen. Ik kan dat nog niet helemaal. Zonder 'foute' mensen. Ik ben nog niet zover dat ik dat ook echt daar kan laten. Maar dat zal ook nog komen.
Nogmaals veel succes, zal aan je denken. Hoe laat is je afspraak?
En wat goed van je dat je hebt besloten zonder die mensen te kunnen. Ik kan dat nog niet helemaal. Zonder 'foute' mensen. Ik ben nog niet zover dat ik dat ook echt daar kan laten. Maar dat zal ook nog komen.
Nogmaals veel succes, zal aan je denken. Hoe laat is je afspraak?
donderdag 26 september 2013 om 10:39
De afspraak viel heel erg mee. Ik had zware kritiek verwacht (functioneringsgesprek) maar tot mijn verbazing waren ze erg tevreden over me. Daardoor viel er wel een last van mijn schouders. Ik was er niet 24/ mee bezig maar het speelde wel de hele tijd in mijn achterhoofd.
Dit is een goede week, ik krijg veel gedaan. Ook dingen die ik normaal moeilijk vind zoals mensen om een gunst vragen en formulieren invullen. Het is wel een drukke periode en ik moet oppassen dat ik mezelf niet voorbij loop.
Eigenlijk zijn dit soort tijden juist gevaarlijk omdat ik de neiging krijg veel van mezelf te vergen. En omdat ik me goed voel heb ik de neiging mijn problemen te bagatelliseren. Ik moet mezelf er doorlopend aan herinneren dat ik die afspraak voor volgende week niet voor niets heb gemaakt. Ik ga dit weekend ook maar eens wat dingen op papier zetten: redenen waarom ik hulp heb gezocht, symptomen waar ik last van heb, dingen waar ik aan zou willen werken. Om te voorkomen dat ik straks bij de therapeut een mooiweerverhaal ophang.
Dit is een goede week, ik krijg veel gedaan. Ook dingen die ik normaal moeilijk vind zoals mensen om een gunst vragen en formulieren invullen. Het is wel een drukke periode en ik moet oppassen dat ik mezelf niet voorbij loop.
Eigenlijk zijn dit soort tijden juist gevaarlijk omdat ik de neiging krijg veel van mezelf te vergen. En omdat ik me goed voel heb ik de neiging mijn problemen te bagatelliseren. Ik moet mezelf er doorlopend aan herinneren dat ik die afspraak voor volgende week niet voor niets heb gemaakt. Ik ga dit weekend ook maar eens wat dingen op papier zetten: redenen waarom ik hulp heb gezocht, symptomen waar ik last van heb, dingen waar ik aan zou willen werken. Om te voorkomen dat ik straks bij de therapeut een mooiweerverhaal ophang.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
donderdag 26 september 2013 om 17:15
Och Ricochet, wat betreft werk herken ik wel een en ander in je post. Ik dacht heel vaak "wanneer komen ze erachter dat ik eigenlijk niks kan?" En elke keer waren ze gewoon weer tevreden of heel tevreden. Daar was ik al zo blij mee dat ik heel lang niet eens heb nagedacht of IK wel tevreden was. Zelf toen ik behoorlijk depressief was waren ze nog steeds tevreden (ik kon goed verbergen dat het niet goed ging en zij waren niet echt van het type dat dat snel doorhad)
Heb je eerder in je leven veel kritiek te verduren gehad of werd je op een andere manier 'niet goed bevonden'? Waarschijnlijk doe je uit angst de kantjes eraf te lopen/niet goed gevonden te worden al zoveel meer dan van je wordt verwacht. Een heel logische reactie maar het is rennen uit angst ipv uit intrinsieke motivatie.
Rustig aan, loop jezelf niet voorbij. Misschien helpt het voor nu als je per dag een paar (haalbare!!) doelen opschrijft die je wil bereiken. Als je dat gedaan hebt is de dag al goed.
Heb je eerder in je leven veel kritiek te verduren gehad of werd je op een andere manier 'niet goed bevonden'? Waarschijnlijk doe je uit angst de kantjes eraf te lopen/niet goed gevonden te worden al zoveel meer dan van je wordt verwacht. Een heel logische reactie maar het is rennen uit angst ipv uit intrinsieke motivatie.
Rustig aan, loop jezelf niet voorbij. Misschien helpt het voor nu als je per dag een paar (haalbare!!) doelen opschrijft die je wil bereiken. Als je dat gedaan hebt is de dag al goed.
