Psyche
alle pijlers
Emotie
vrijdag 16 maart 2012 om 22:21
Al vanaf mijn geboorte de grootste moeite met emoties. Ik snap ze niet. Toen ik klein was testen ondergaan en misschien was speciaal onderwijs wel wat voor mij. Uiteindelijk toch ( op mijn tenen lopend ) basisonderwijs, vmbo TL en MBO gehaald, waar ik nu reuze trots op ben.(besef kwam pas erg laat)
Tijdens de pubertijd grote mond om mijn emoties te kunnen verbloemen. (beviel op zich wel) In die periode ook een hoop heftige dingen gebeurt. Overlijden van beide opa's, mijn oma en mijn moeder werd toentertijd ziek. (borstkanker) Helaas is mijn moeder een ijskoningin als het gaat om emoties. Dus in de periode dat ze ziek was, ging ze gewoon door en we praatte er niet over.
Ik ben ook zo door haar opgevoed en 'mijn probleem' links laten liggen en mij zo opgevoed dat ik door moest blijven gaan. (neem haar niks kwalijk, zij weet namelijk niet beter)
Maar nu lijkt alles dubbel aan te komen, blijf ik te lang hangen in de positieve gevoelens en komen de negatieve gevoelens zo hard aan dat ik me er een maand geen raad mee weet. Af en toe ook het gevoel dat mijn emoties langzamer zijn / binnen kom als dat ik leef.
Het ergste is, is dat ik het soms gewoon niet snap en zo in de war raak dat ik alles los laat en het liefst in mijn uppie verder ga. Dan heb ik al die emoties niet! Dan kan niemand me pijn doen of gelukkig maken...
Is er iemand die zich in dit verhaal herkend, of misschien een beetje? Of kan iemand helpen... ofzo?
Tijdens de pubertijd grote mond om mijn emoties te kunnen verbloemen. (beviel op zich wel) In die periode ook een hoop heftige dingen gebeurt. Overlijden van beide opa's, mijn oma en mijn moeder werd toentertijd ziek. (borstkanker) Helaas is mijn moeder een ijskoningin als het gaat om emoties. Dus in de periode dat ze ziek was, ging ze gewoon door en we praatte er niet over.
Ik ben ook zo door haar opgevoed en 'mijn probleem' links laten liggen en mij zo opgevoed dat ik door moest blijven gaan. (neem haar niks kwalijk, zij weet namelijk niet beter)
Maar nu lijkt alles dubbel aan te komen, blijf ik te lang hangen in de positieve gevoelens en komen de negatieve gevoelens zo hard aan dat ik me er een maand geen raad mee weet. Af en toe ook het gevoel dat mijn emoties langzamer zijn / binnen kom als dat ik leef.
Het ergste is, is dat ik het soms gewoon niet snap en zo in de war raak dat ik alles los laat en het liefst in mijn uppie verder ga. Dan heb ik al die emoties niet! Dan kan niemand me pijn doen of gelukkig maken...
Is er iemand die zich in dit verhaal herkend, of misschien een beetje? Of kan iemand helpen... ofzo?
vrijdag 16 maart 2012 om 23:03
Ik herken het zelf niet, maar ben het wel mee eens dat het voor jezelf wellicht verstandig is om uit te gaan zoeken waar dit vandaan komt en hoe je hier zelf prettig mee om kunt gaan. Ben je wel eens eerder bij een psycholoog geweest? Ik vond het zelf wel verhelderend dingen van een objectiever perspectief te horen en wat meer structuur in mijn eigen gedachtes te krijgen (ik ben namelijk altijd all over the place met emoties).
zaterdag 17 maart 2012 om 17:28
