Psyche
alle pijlers
Emotiegedoe
vrijdag 25 maart 2016 om 23:56
Pffff.
Ik kom net van mijn moeder... Mijn relatie van 5 jaar is recentelijk uitgegaan. Ik heb dat uitgaan van de relatie geïnitieerd, en ik ben ergens blij/opgelucht, maar het doet natuurlijk ook pijn.
Mijn moeder heeft geen enkele keer écht gevraagd hoe ik me voel. Toen ik aangaf dat het op zich wel goed ging, werd er snel overheen gepraat, "nou dat is dan goed zo, gelukkig is het zo beter, dek jij de tafel?"... Toen iets later het gesprek weer enigszins richting een emotioneel onderwerp ging werd ik gewoon bot afgekapt met "ik wil het er niet over hebben". Vervolgens snel verder praten over andere dingen, "bla bla bla, kijk dit wat is dat op TV?".
Ik kom uit een gezin waar nóóit over emoties wordt gepraat, is dat normaal?
Ik heb (ook in mijn vorige relatie) ontzettend veel last gehad van stemmingswisselingen en woedeuitbarstingen, en ik wil mezelf niet diagnosticeren met het een of ander, maar ik heb het gevoel dat ik nooit heb geleerd om normaal met gevoelens om te gaan en dat ik daarom zo ontzettend fucked up ben.
Ik voel me nu ontzettend alleen, en ik typ dit in een impulsieve bui.
Ik hoop op herkenning, steun, ik weet niet?
Ik kom net van mijn moeder... Mijn relatie van 5 jaar is recentelijk uitgegaan. Ik heb dat uitgaan van de relatie geïnitieerd, en ik ben ergens blij/opgelucht, maar het doet natuurlijk ook pijn.
Mijn moeder heeft geen enkele keer écht gevraagd hoe ik me voel. Toen ik aangaf dat het op zich wel goed ging, werd er snel overheen gepraat, "nou dat is dan goed zo, gelukkig is het zo beter, dek jij de tafel?"... Toen iets later het gesprek weer enigszins richting een emotioneel onderwerp ging werd ik gewoon bot afgekapt met "ik wil het er niet over hebben". Vervolgens snel verder praten over andere dingen, "bla bla bla, kijk dit wat is dat op TV?".
Ik kom uit een gezin waar nóóit over emoties wordt gepraat, is dat normaal?
Ik heb (ook in mijn vorige relatie) ontzettend veel last gehad van stemmingswisselingen en woedeuitbarstingen, en ik wil mezelf niet diagnosticeren met het een of ander, maar ik heb het gevoel dat ik nooit heb geleerd om normaal met gevoelens om te gaan en dat ik daarom zo ontzettend fucked up ben.
Ik voel me nu ontzettend alleen, en ik typ dit in een impulsieve bui.
Ik hoop op herkenning, steun, ik weet niet?
vrijdag 25 maart 2016 om 23:59
Je geeft zelf aan dat er nooit over emoties werd gepraat, dan moet je ook niet verwachten dat het nu ineens wel zo is omdat jij er middenin zit.
Stel je verwachtingen bij: bij je moeder kun je je emoties niet kwijt, dat is je hele leven al zo. Bespreek je gevoelens met vriendinnen waar je dat wel kunt.
En als je denkt dat je niet goed functioneert omdat je niet geleerd hebt om met emoties om te gaan, schakel dan professionele hulp in om ook je stemmingswisselingen en boosheid te begrijpen en te beheersen.
Sterkte!
Stel je verwachtingen bij: bij je moeder kun je je emoties niet kwijt, dat is je hele leven al zo. Bespreek je gevoelens met vriendinnen waar je dat wel kunt.
En als je denkt dat je niet goed functioneert omdat je niet geleerd hebt om met emoties om te gaan, schakel dan professionele hulp in om ook je stemmingswisselingen en boosheid te begrijpen en te beheersen.
Sterkte!
zaterdag 26 maart 2016 om 00:01
Je voelt je niet erkend.
Dooddoener misschien maar de enige die je echt de erkenning kan geven ben jij zelf. Ik snap ook heel goed dat je dit van jouw moeder zou willen krijgen maar dat gaat nu eenmaal niet want dat heeft ze nooit gedaan en zal ze ook niet gaan doen. Ze zit zo gewoon niet in elkaar en aan jou om wat met jouw gevoelens te gaan doen.
Dooddoener misschien maar de enige die je echt de erkenning kan geven ben jij zelf. Ik snap ook heel goed dat je dit van jouw moeder zou willen krijgen maar dat gaat nu eenmaal niet want dat heeft ze nooit gedaan en zal ze ook niet gaan doen. Ze zit zo gewoon niet in elkaar en aan jou om wat met jouw gevoelens te gaan doen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 26 maart 2016 om 00:04
Er zijn gezinnen waarin nooit over gevoelens gepraat wordt, gezinnen waarin te veel over gevoelens gepraat wordt en er zijn gezinnen die meer de balans weten te bereiken. Maar wat brengt deze info jou? Je hebt alleen jezelf en jouw gevoelens en het gezin van ooit. Is het niet een idee om dit topic te gebruiken om daar meer over kwijt te kunnen en leren? Mensen zijn zomaar bereid om je feedback te geven dus waarom niet? En verder kan het (zoals Sensy al schrijft) heel goed werken om met een objectieve derde gesprekken te hebben. Zodat jij jouw gevoelens in het verleden en in het heden -anders dan nu- in jouw toekomst kan leren plaatsen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 26 maart 2016 om 00:14
Tja, veel mensen van de generatie van je moeder, als ik een beetje gok, hebben niet geleerd om over gevoel te praten. De mijne ook niet. En dus bij mij thuis gaat dat net zo, alles afdoen met 'komt wel weer goed' of 'vervelend, wil je koffie?'
Maar ja, ik ben een volwassen mens, dus dat praten over gevoelens heb ik zelf geleerd. Er komt een punt waarop jr constateert dat je bepaalde dingen niet geleerd hebt en dan doe je daar wat aan.
Maar ja, ik ben een volwassen mens, dus dat praten over gevoelens heb ik zelf geleerd. Er komt een punt waarop jr constateert dat je bepaalde dingen niet geleerd hebt en dan doe je daar wat aan.
zaterdag 26 maart 2016 om 00:15
quote:Return-of-the-Sid schreef op 26 maart 2016 @ 00:14:
Er komt een punt waarop jr constateert dat je bepaalde dingen niet geleerd hebt en dan doe je daar wat aan.Yup.
Er komt een punt waarop jr constateert dat je bepaalde dingen niet geleerd hebt en dan doe je daar wat aan.Yup.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 26 maart 2016 om 00:21
Ik heb het ook inmiddels wel geleerd... In ieder geval, ik kan bij vriendinnen terecht, en dat is fijn. Ik ben erg blij dat ik op die manier naar mijn (ex-)vriend en vriendinnen erg open ben geworden.
Het frustreert me vooral dat ik bij mijn moeder moet doen alsof ik het goed vind om op die manier gesprekken te voeren? Ik heb het idee dat ik me aan haar aanpas, terwijl ik natuurlijk ook precies kan doen zoals ik zou willen zijn bij haar, maar dat vind ik denk ik nog te moeilijk.
Het frustreert me vooral dat ik bij mijn moeder moet doen alsof ik het goed vind om op die manier gesprekken te voeren? Ik heb het idee dat ik me aan haar aanpas, terwijl ik natuurlijk ook precies kan doen zoals ik zou willen zijn bij haar, maar dat vind ik denk ik nog te moeilijk.
zaterdag 26 maart 2016 om 00:26
Nee Enn, dat weet ik. Dat verwacht ik ook niet, en ik neem haar ook niet kwalijk dat ze is zoals ze is. Ik hou van haar zoals ze is.
Het is eerder dat ik zélf anders doe als ik bij haar ben. Misschien moet ik ophouden met 'meedoen', maar dat heeft vast een stukje te maken met volwassen worden en zijn wie je wil zijn zonder je druk te maken om wat je ouders daar van vinden.
Het is eerder dat ik zélf anders doe als ik bij haar ben. Misschien moet ik ophouden met 'meedoen', maar dat heeft vast een stukje te maken met volwassen worden en zijn wie je wil zijn zonder je druk te maken om wat je ouders daar van vinden.
zaterdag 26 maart 2016 om 01:29
Heel herkenbaar, ik had jouw post kunnen schrijven.
En ik heb daardoor ook niet op een normale manier om leren gaan met emoties.
Ik heb verder een hele fijne jeugd gehad en heb pas recent ontdekt waar mijn problemen met bepaalde dingen en gedrag vandaan kwamen.
Ik zag bepaalde dingen als 'losse' dingen, terwijl het allemaal met elkaar samenhangt (patronen in relaties, manier van reageren op ingrijpende gebeurtenissen, een dwangstoornis die ik ontwikkeld heb).
Bij ons thuis is het precies zoals jij beschrijft. Ik vind het ook niet normaal dat er totaal niet over emoties gepraat kan worden.
En er zo raar mee wordt omgegaan (beetje zoals jij beschrijft; afwasmachine uit gaan ruimen, hele vreemde reactie geven).
En ik heb daardoor ook niet op een normale manier om leren gaan met emoties.
Ik heb verder een hele fijne jeugd gehad en heb pas recent ontdekt waar mijn problemen met bepaalde dingen en gedrag vandaan kwamen.
Ik zag bepaalde dingen als 'losse' dingen, terwijl het allemaal met elkaar samenhangt (patronen in relaties, manier van reageren op ingrijpende gebeurtenissen, een dwangstoornis die ik ontwikkeld heb).
Bij ons thuis is het precies zoals jij beschrijft. Ik vind het ook niet normaal dat er totaal niet over emoties gepraat kan worden.
En er zo raar mee wordt omgegaan (beetje zoals jij beschrijft; afwasmachine uit gaan ruimen, hele vreemde reactie geven).
zaterdag 26 maart 2016 om 01:37
quote:Return-of-the-Sid schreef op 26 maart 2016 @ 00:14:
Tja, veel mensen van de generatie van je moeder, als ik een beetje gok, hebben niet geleerd om over gevoel te praten. De mijne ook niet. En dus bij mij thuis gaat dat net zo, alles afdoen met 'komt wel weer goed' of 'vervelend, wil je koffie?'
Maar ja, ik ben een volwassen mens, dus dat praten over gevoelens heb ik zelf geleerd. Er komt een punt waarop jr constateert dat je bepaalde dingen niet geleerd hebt en dan doe je daar wat aan.
Dit is in sommige gevallen wel een beetje makkelijk gezegd, denk ik.
Het heeft mij 35 jaar gekost om uberhaupt een patroon te zien in dingen. Pas toen ik echt vastliep door iets heftigs dat gebeurde.
Het is niet altijd zo dat je je bewust bent dat je iets niet geleerd hebt en daar iets mee kunt doen. Als je je daar je hele leven niet bewust van was en je hebt onbewust allerlei gedrag ontwikkeld, dan is het niet zomaar een kwestie van iets aanleren en praten.
Die manieren om met emoties om te gaan die je ontwikkeld hebt zitten dan inmiddels zo diep verankerd.
Mensen ontwikkelen ook borderline e.d. door dit soort dingen; het is niet altijd een kwestie van iets alsnog leren.
In elk geval niet 'zomaar' en op eigen houtje door je er alleen maar bewust van te zijn.
Tja, veel mensen van de generatie van je moeder, als ik een beetje gok, hebben niet geleerd om over gevoel te praten. De mijne ook niet. En dus bij mij thuis gaat dat net zo, alles afdoen met 'komt wel weer goed' of 'vervelend, wil je koffie?'
Maar ja, ik ben een volwassen mens, dus dat praten over gevoelens heb ik zelf geleerd. Er komt een punt waarop jr constateert dat je bepaalde dingen niet geleerd hebt en dan doe je daar wat aan.
Dit is in sommige gevallen wel een beetje makkelijk gezegd, denk ik.
Het heeft mij 35 jaar gekost om uberhaupt een patroon te zien in dingen. Pas toen ik echt vastliep door iets heftigs dat gebeurde.
Het is niet altijd zo dat je je bewust bent dat je iets niet geleerd hebt en daar iets mee kunt doen. Als je je daar je hele leven niet bewust van was en je hebt onbewust allerlei gedrag ontwikkeld, dan is het niet zomaar een kwestie van iets aanleren en praten.
Die manieren om met emoties om te gaan die je ontwikkeld hebt zitten dan inmiddels zo diep verankerd.
Mensen ontwikkelen ook borderline e.d. door dit soort dingen; het is niet altijd een kwestie van iets alsnog leren.
In elk geval niet 'zomaar' en op eigen houtje door je er alleen maar bewust van te zijn.
zaterdag 26 maart 2016 om 01:45
quote:SilverShadow schreef op 25 maart 2016 @ 23:59:
Je geeft zelf aan dat er nooit over emoties werd gepraat, dan moet je ook niet verwachten dat het nu ineens wel zo is omdat jij er middenin zit.
Stel je verwachtingen bij: bij je moeder kun je je emoties niet kwijt, dat is je hele leven al zo. Bespreek je gevoelens met vriendinnen waar je dat wel kunt.
En als je denkt dat je niet goed functioneert omdat je niet geleerd hebt om met emoties om te gaan, schakel dan professionele hulp in om ook je stemmingswisselingen en boosheid te begrijpen en te beheersen.
Sterkte!Mooie post..
Je geeft zelf aan dat er nooit over emoties werd gepraat, dan moet je ook niet verwachten dat het nu ineens wel zo is omdat jij er middenin zit.
Stel je verwachtingen bij: bij je moeder kun je je emoties niet kwijt, dat is je hele leven al zo. Bespreek je gevoelens met vriendinnen waar je dat wel kunt.
En als je denkt dat je niet goed functioneert omdat je niet geleerd hebt om met emoties om te gaan, schakel dan professionele hulp in om ook je stemmingswisselingen en boosheid te begrijpen en te beheersen.
Sterkte!Mooie post..
zaterdag 26 maart 2016 om 08:53
Herkenbaar hoor. Na mijn scheiding hebben mijn ouders ook niet betrokken gereageerd of gevraagd hoe het met me ging, en toen ik zei dat ik het moeilijk had, werd er snel overheen gepraat.
Ik kreeg wel een nieuwe keuken van hen in mijn nieuwe huis. Hun manier om mij steun te geven.
Generatieding, denk ik ook.
Ik kreeg wel een nieuwe keuken van hen in mijn nieuwe huis. Hun manier om mij steun te geven.
Generatieding, denk ik ook.
