Psyche
alle pijlers
emotieloos
zaterdag 15 september 2012 om 02:02
Hallo allemaal,
Ik zit al een aantal jaren met dit probleem en heb er nog nooit met iemand over gepraat. Ik weet ook niet of het nu echt een probleem is of niet maar, ik heb blijkbaar problemen met gevoelens en emoties tonen aan mensen die dierbaar voor me zijn. Het klinkt nu misschien stom, maar ik heb een tijdje gedacht dat ik een lichte vorm van autisme had. Ik heb op internet naar de tekenen ervan opgezocht maar ik voldeed niet op elk ervan, en het was niet echt zoals het daar beschreven werd. Het voelt meer alsof er iets mis is met mijn persoonlijkheid.
Ik ben meestal heel koud tegenover mijn ouders of grootouders, heel afstandelijk en totaal niet spraakzaam. Zo komt het natuurlijk over dat ik helemaal niet om ze geef etc, maar dat doe ik juist wel heel erg veel. Ik weet niet waarom ik dat niet kan uiten en achteraf denk ik dan na over mijn gedrag en heb zo'n spijt en voel me er dan heel slecht over. Ik weet echt niet of dit gewoon aan mijn karakter ligt of iets dergelijks, ik hoop dat iemand dit herkent en me kan vertellen waar het misschien aan zou kunnen liggen want zo wil ik echt niet verder. Ik voel me net een koud en emotieloos persoon zonder gevoelens etc, terwijl binnen in mij het tegenovergestelde zich afspeelt...
Ik zit al een aantal jaren met dit probleem en heb er nog nooit met iemand over gepraat. Ik weet ook niet of het nu echt een probleem is of niet maar, ik heb blijkbaar problemen met gevoelens en emoties tonen aan mensen die dierbaar voor me zijn. Het klinkt nu misschien stom, maar ik heb een tijdje gedacht dat ik een lichte vorm van autisme had. Ik heb op internet naar de tekenen ervan opgezocht maar ik voldeed niet op elk ervan, en het was niet echt zoals het daar beschreven werd. Het voelt meer alsof er iets mis is met mijn persoonlijkheid.
Ik ben meestal heel koud tegenover mijn ouders of grootouders, heel afstandelijk en totaal niet spraakzaam. Zo komt het natuurlijk over dat ik helemaal niet om ze geef etc, maar dat doe ik juist wel heel erg veel. Ik weet niet waarom ik dat niet kan uiten en achteraf denk ik dan na over mijn gedrag en heb zo'n spijt en voel me er dan heel slecht over. Ik weet echt niet of dit gewoon aan mijn karakter ligt of iets dergelijks, ik hoop dat iemand dit herkent en me kan vertellen waar het misschien aan zou kunnen liggen want zo wil ik echt niet verder. Ik voel me net een koud en emotieloos persoon zonder gevoelens etc, terwijl binnen in mij het tegenovergestelde zich afspeelt...
zaterdag 15 september 2012 om 02:19
Je hebt een muur opgetrokken voor jezelf en anderen omdat je bang bent om kwetsbaar te zijn. Dat jezelf naar criteria voor een stoornis zoekt betekent eigenlijk dat je een niet hoog zelfbeeld hebt en een reden zoekt om jezelf achter een stoornis kunnen verbergen.Die muur is zo een automatisme dat je hetzelf niet meer merkt .Als je erachterkomt waarom je die muur heb opgebouwd zul je als je wilt ook de muur kunnen afbreken
zaterdag 15 september 2012 om 02:50
zaterdag 15 september 2012 om 06:45
zaterdag 15 september 2012 om 10:06
quote:Iwannalive schreef op zaterdag 15 september 2012 02:50 Misschien ben je gewoon introvert...
<a href="http://hiddengiftsoftheintrovertedchild ... advantage/" class="link">http://hiddengiftsofthein ... /the-introvert-advantage/</a> Dit zou best kunnen kloppen. En van dat brief schrijven, ik zou dat op zich wel kunnen doen, maar het liefst wil ik ook direct goed en soepel met ze omgaan, ik voel me net gehandicapt in dat opzicht. Ik weet hoe ik me wil en moet gedragen maar het is alsof ik het niet kan omdat ik me dan zo "naakt" en kwetsbaar voel, terwijl ik weet dat ik niet gekwetst ga worden door ze.
<a href="http://hiddengiftsoftheintrovertedchild ... advantage/" class="link">http://hiddengiftsofthein ... /the-introvert-advantage/</a> Dit zou best kunnen kloppen. En van dat brief schrijven, ik zou dat op zich wel kunnen doen, maar het liefst wil ik ook direct goed en soepel met ze omgaan, ik voel me net gehandicapt in dat opzicht. Ik weet hoe ik me wil en moet gedragen maar het is alsof ik het niet kan omdat ik me dan zo "naakt" en kwetsbaar voel, terwijl ik weet dat ik niet gekwetst ga worden door ze.
zaterdag 15 september 2012 om 10:10
quote:ragweed schreef op 15 september 2012 @ 02:19:
Je hebt een muur opgetrokken voor jezelf en anderen omdat je bang bent om kwetsbaar te zijn. Dat jezelf naar criteria voor een stoornis zoekt betekent eigenlijk dat je een niet hoog zelfbeeld hebt en een reden zoekt om jezelf achter een stoornis kunnen verbergen.Die muur is zo een automatisme dat je hetzelf niet meer merkt .Als je erachterkomt waarom je die muur heb opgebouwd zul je als je wilt ook de muur kunnen afbrekenSo, jij bent snel met je conclusie! Misschien eerst eens wat vragen stellen aan TO voordat je met een kant-en-klare conclusie + oplossing komt?! Mijn God zeg...dit is psychologie van de kleuterklas.
Je hebt een muur opgetrokken voor jezelf en anderen omdat je bang bent om kwetsbaar te zijn. Dat jezelf naar criteria voor een stoornis zoekt betekent eigenlijk dat je een niet hoog zelfbeeld hebt en een reden zoekt om jezelf achter een stoornis kunnen verbergen.Die muur is zo een automatisme dat je hetzelf niet meer merkt .Als je erachterkomt waarom je die muur heb opgebouwd zul je als je wilt ook de muur kunnen afbrekenSo, jij bent snel met je conclusie! Misschien eerst eens wat vragen stellen aan TO voordat je met een kant-en-klare conclusie + oplossing komt?! Mijn God zeg...dit is psychologie van de kleuterklas.
zaterdag 15 september 2012 om 10:12
Ik herken de OP en ik heb een vorm van autisme.
Ik herken het niet spraakzaam zijn. En het afstandelijk zijn. Dat ik sinds kort mijn ouders weleens knuffel/vastpak is al heel wat voor mij. Ik kan ze niet zeggen dat ik van ze hou. Die 4 woorden komen mijn strot gewoon niet uit.
Ik hoop dat je gaat zijn, zoals je graag wil zijn.
Ik herken het niet spraakzaam zijn. En het afstandelijk zijn. Dat ik sinds kort mijn ouders weleens knuffel/vastpak is al heel wat voor mij. Ik kan ze niet zeggen dat ik van ze hou. Die 4 woorden komen mijn strot gewoon niet uit.
Ik hoop dat je gaat zijn, zoals je graag wil zijn.
zaterdag 15 september 2012 om 10:15
quote:viva-amber schreef op zaterdag 15 september 2012 06:45 Hebben je ouders weleens hierover met je gesproken?
Waar heb je spijt van, geen eens een concreet voorbeeld van iets dat is gebeurd?
Ja ze hebben me hier vaak over aangesproken en vroegen me dan waarom ik zo afstandelijk ben en of er iets is etc, maar ik kan ze het niet uitleggen omdat het echt heel dom zal klinken. Ook hebben ze weleens gezegd dat ik niet genoeg liefde voor ze toonde terwijl ze voor mij alles doen en daar dan geen reactie op terug krijgen, alsof het meer van hun kant komt. Ik snap dat ook allemaal en daarom wil ik er ook echt iets aan veranderen.
Het zijn zo van die kleine dingetjes maar toch betekent het heel wat zowel voor hen als voor mij. Bijv als ik met m'n grootouders spreek ben ik meer over algemene dingen aan het praten, ik kan ze nooit zeggen dat ik van ze hou of dat ik ze gemist heb of soms van die lieve dingetjes doen. Ook bij m'n ouders heb ik dat nooit dat ik met m'n moeder zo "klef" kan omgaan. Ik heb wel leuke gesprekken met m'n moeder maar ik kan haar nooit spontaan even zeggen dat ik van haar hou, zelfs met verjaardagen ben ik wel eens nerveus omdat ik dan lief moet doen en dat soort dingen. Ik klink wel een gek zo, maar wil er echt verandering in brengen. Ik apprecieer ze heel erg en ik wil dat ze dat ook voelen en weten.
Waar heb je spijt van, geen eens een concreet voorbeeld van iets dat is gebeurd?
Ja ze hebben me hier vaak over aangesproken en vroegen me dan waarom ik zo afstandelijk ben en of er iets is etc, maar ik kan ze het niet uitleggen omdat het echt heel dom zal klinken. Ook hebben ze weleens gezegd dat ik niet genoeg liefde voor ze toonde terwijl ze voor mij alles doen en daar dan geen reactie op terug krijgen, alsof het meer van hun kant komt. Ik snap dat ook allemaal en daarom wil ik er ook echt iets aan veranderen.
Het zijn zo van die kleine dingetjes maar toch betekent het heel wat zowel voor hen als voor mij. Bijv als ik met m'n grootouders spreek ben ik meer over algemene dingen aan het praten, ik kan ze nooit zeggen dat ik van ze hou of dat ik ze gemist heb of soms van die lieve dingetjes doen. Ook bij m'n ouders heb ik dat nooit dat ik met m'n moeder zo "klef" kan omgaan. Ik heb wel leuke gesprekken met m'n moeder maar ik kan haar nooit spontaan even zeggen dat ik van haar hou, zelfs met verjaardagen ben ik wel eens nerveus omdat ik dan lief moet doen en dat soort dingen. Ik klink wel een gek zo, maar wil er echt verandering in brengen. Ik apprecieer ze heel erg en ik wil dat ze dat ook voelen en weten.
zaterdag 15 september 2012 om 10:20
quote:nederbelg schreef op 15 september 2012 @ 10:15:
[...]
Ja ze hebben me hier vaak over aangesproken en vroegen me dan waarom ik zo afstandelijk ben en of er iets is etc, maar ik kan ze het niet uitleggen omdat het echt heel dom zal klinken. Ook hebben ze weleens gezegd dat ik niet genoeg liefde voor ze toonde terwijl ze voor mij alles doen en daar dan geen reactie op terug krijgen, alsof het meer van hun kant komt. Ik snap dat ook allemaal en daarom wil ik er ook echt iets aan veranderen.
Het zijn zo van die kleine dingetjes maar toch betekent het heel wat zowel voor hen als voor mij. Bijv als ik met m'n grootouders spreek ben ik meer over algemene dingen aan het praten, ik kan ze nooit zeggen dat ik van ze hou of dat ik ze gemist heb of soms van die lieve dingetjes doen. Ook bij m'n ouders heb ik dat nooit dat ik met m'n moeder zo "klef" kan omgaan. Ik heb wel leuke gesprekken met m'n moeder maar ik kan haar nooit spontaan even zeggen dat ik van haar hou, zelfs met verjaardagen ben ik wel eens nerveus omdat ik dan lief moet doen en dat soort dingen. Ik klink wel een gek zo, maar wil er echt verandering in brengen. Ik apprecieer ze heel erg en ik wil dat ze dat ook voelen en weten.
Het is makkelijker als je wel emoties kunt uiten, want dan weten mensen wat ze aan je hebben.
Vraag me af of je in relaties ook zo afstandelijk bent, want dat kan een probleem gaan vormen.
Het is niet zo dat je ondankbaar bent, maar je kunt het niet uiten, en krijgt hier commentaar over waardoor het misschien nog wel wat moeilijker word om liefde te uiten.
Ik vraag me af hoe je reageerd als dit soort uitingen naar je worden gedaan.
Ik denk echt dat als je deze gevoelens op papier zet en ze een brief geeft, dat dat wel eens kan helpen.
Niet iedereen houd van klef gedoe.
Ik ben ook niet zo makkelijk met het uiten dus vind ik andere manieren om dat te doen.
Misschien werkt dat voor jou ook wel.
[...]
Ja ze hebben me hier vaak over aangesproken en vroegen me dan waarom ik zo afstandelijk ben en of er iets is etc, maar ik kan ze het niet uitleggen omdat het echt heel dom zal klinken. Ook hebben ze weleens gezegd dat ik niet genoeg liefde voor ze toonde terwijl ze voor mij alles doen en daar dan geen reactie op terug krijgen, alsof het meer van hun kant komt. Ik snap dat ook allemaal en daarom wil ik er ook echt iets aan veranderen.
Het zijn zo van die kleine dingetjes maar toch betekent het heel wat zowel voor hen als voor mij. Bijv als ik met m'n grootouders spreek ben ik meer over algemene dingen aan het praten, ik kan ze nooit zeggen dat ik van ze hou of dat ik ze gemist heb of soms van die lieve dingetjes doen. Ook bij m'n ouders heb ik dat nooit dat ik met m'n moeder zo "klef" kan omgaan. Ik heb wel leuke gesprekken met m'n moeder maar ik kan haar nooit spontaan even zeggen dat ik van haar hou, zelfs met verjaardagen ben ik wel eens nerveus omdat ik dan lief moet doen en dat soort dingen. Ik klink wel een gek zo, maar wil er echt verandering in brengen. Ik apprecieer ze heel erg en ik wil dat ze dat ook voelen en weten.
Het is makkelijker als je wel emoties kunt uiten, want dan weten mensen wat ze aan je hebben.
Vraag me af of je in relaties ook zo afstandelijk bent, want dat kan een probleem gaan vormen.
Het is niet zo dat je ondankbaar bent, maar je kunt het niet uiten, en krijgt hier commentaar over waardoor het misschien nog wel wat moeilijker word om liefde te uiten.
Ik vraag me af hoe je reageerd als dit soort uitingen naar je worden gedaan.
Ik denk echt dat als je deze gevoelens op papier zet en ze een brief geeft, dat dat wel eens kan helpen.
Niet iedereen houd van klef gedoe.
Ik ben ook niet zo makkelijk met het uiten dus vind ik andere manieren om dat te doen.
Misschien werkt dat voor jou ook wel.
zaterdag 15 september 2012 om 10:20
quote:truffelmaffia schreef op zaterdag 15 september 2012 10:12 Ik herken de OP en ik heb een vorm van autisme.
Ik herken het niet spraakzaam zijn. En het afstandelijk zijn. Dat ik sinds kort mijn ouders weleens knuffel/vastpak is al heel wat voor mij. Ik kan ze niet zeggen dat ik van ze hou. Die 4 woorden komen mijn strot gewoon niet uit.
Ik hoop dat je gaat zijn, zoals je graag wil zijn.
Dat is dus ook precies hetzelfde bij mij, ik voel me dan zo nerveus worden alsof het me heel veel inspanning kost terwijl het eigenlijk doodnormaal is om tegen je ouders "ik hou van je" te kunnen zeggen.
Welk vorm van autisme heb je dan als ik zou mogen vragen?
Ik herken het niet spraakzaam zijn. En het afstandelijk zijn. Dat ik sinds kort mijn ouders weleens knuffel/vastpak is al heel wat voor mij. Ik kan ze niet zeggen dat ik van ze hou. Die 4 woorden komen mijn strot gewoon niet uit.
Ik hoop dat je gaat zijn, zoals je graag wil zijn.
Dat is dus ook precies hetzelfde bij mij, ik voel me dan zo nerveus worden alsof het me heel veel inspanning kost terwijl het eigenlijk doodnormaal is om tegen je ouders "ik hou van je" te kunnen zeggen.
Welk vorm van autisme heb je dan als ik zou mogen vragen?
zaterdag 15 september 2012 om 10:24
quote:dolores007 schreef op zaterdag 15 september 2012 10:20 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="nederbelg in "emotieloos"" class="messagelink">nederbelg schreef op 15 september 2012 @ 10:15</a>:</b>
[...]
Ja ze hebben me hier vaak over aangesproken en vroegen me dan waarom ik zo afstandelijk ben en of er iets is etc, maar ik kan ze het niet uitleggen omdat het echt heel dom zal klinken. Ook hebben ze weleens gezegd dat ik niet genoeg liefde voor ze toonde terwijl ze voor mij alles doen en daar dan geen reactie op terug krijgen, alsof het meer van hun kant komt. Ik snap dat ook allemaal en daarom wil ik er ook echt iets aan veranderen.
Het zijn zo van die kleine dingetjes maar toch betekent het heel wat zowel voor hen als voor mij. Bijv als ik met m'n grootouders spreek ben ik meer over algemene dingen aan het praten, ik kan ze nooit zeggen dat ik van ze hou of dat ik ze gemist heb of soms van die lieve dingetjes doen. Ook bij m'n ouders heb ik dat nooit dat ik met m'n moeder zo "klef" kan omgaan. Ik heb wel leuke gesprekken met m'n moeder maar ik kan haar nooit spontaan even zeggen dat ik van haar hou, zelfs met verjaardagen ben ik wel eens nerveus omdat ik dan lief moet doen en dat soort dingen. Ik klink wel een gek zo, maar wil er echt verandering in brengen. Ik apprecieer ze heel erg en ik wil dat ze dat ook voelen en weten.</div></blockquote>
Het is makkelijker als je wel emoties kunt uiten, want dan weten mensen wat ze aan je hebben.
Vraag me af of je in relaties ook zo afstandelijk bent, want dat kan een probleem gaan vormen.
Het is niet zo dat je ondankbaar bent, maar je kunt het niet uiten, en krijgt hier commentaar over waardoor het misschien nog wel wat moeilijker word om liefde te uiten.
Ik vraag me af hoe je reageerd als dit soort uitingen naar je worden gedaan.
Ik denk echt dat als je deze gevoelens op papier zet en ze een brief geeft, dat dat wel eens kan helpen.
Niet iedereen houd van klef gedoe.
Ik ben ook niet zo makkelijk met het uiten dus vind ik andere manieren om dat te doen.
Misschien werkt dat voor jou ook wel. Het vreemde is dat ik dat alleen bij familie heb. Met vriendinnen kan ik wel open zijn en me uiten en ook met een partner kan ik delen wat ik voor hem voel, maar zodra het op familie aankomt voelt het aan alsof ik de zorg van de wereld op m'n schouders heb, zo moeilijk vind ik dat..
[...]
Ja ze hebben me hier vaak over aangesproken en vroegen me dan waarom ik zo afstandelijk ben en of er iets is etc, maar ik kan ze het niet uitleggen omdat het echt heel dom zal klinken. Ook hebben ze weleens gezegd dat ik niet genoeg liefde voor ze toonde terwijl ze voor mij alles doen en daar dan geen reactie op terug krijgen, alsof het meer van hun kant komt. Ik snap dat ook allemaal en daarom wil ik er ook echt iets aan veranderen.
Het zijn zo van die kleine dingetjes maar toch betekent het heel wat zowel voor hen als voor mij. Bijv als ik met m'n grootouders spreek ben ik meer over algemene dingen aan het praten, ik kan ze nooit zeggen dat ik van ze hou of dat ik ze gemist heb of soms van die lieve dingetjes doen. Ook bij m'n ouders heb ik dat nooit dat ik met m'n moeder zo "klef" kan omgaan. Ik heb wel leuke gesprekken met m'n moeder maar ik kan haar nooit spontaan even zeggen dat ik van haar hou, zelfs met verjaardagen ben ik wel eens nerveus omdat ik dan lief moet doen en dat soort dingen. Ik klink wel een gek zo, maar wil er echt verandering in brengen. Ik apprecieer ze heel erg en ik wil dat ze dat ook voelen en weten.</div></blockquote>
Het is makkelijker als je wel emoties kunt uiten, want dan weten mensen wat ze aan je hebben.
Vraag me af of je in relaties ook zo afstandelijk bent, want dat kan een probleem gaan vormen.
Het is niet zo dat je ondankbaar bent, maar je kunt het niet uiten, en krijgt hier commentaar over waardoor het misschien nog wel wat moeilijker word om liefde te uiten.
Ik vraag me af hoe je reageerd als dit soort uitingen naar je worden gedaan.
Ik denk echt dat als je deze gevoelens op papier zet en ze een brief geeft, dat dat wel eens kan helpen.
Niet iedereen houd van klef gedoe.
Ik ben ook niet zo makkelijk met het uiten dus vind ik andere manieren om dat te doen.
Misschien werkt dat voor jou ook wel. Het vreemde is dat ik dat alleen bij familie heb. Met vriendinnen kan ik wel open zijn en me uiten en ook met een partner kan ik delen wat ik voor hem voel, maar zodra het op familie aankomt voelt het aan alsof ik de zorg van de wereld op m'n schouders heb, zo moeilijk vind ik dat..
zaterdag 15 september 2012 om 10:46
quote:nederbelg schreef op 15 september 2012 @ 10:20:
[...]
Dat is dus ook precies hetzelfde bij mij, ik voel me dan zo nerveus worden alsof het me heel veel inspanning kost terwijl het eigenlijk doodnormaal is om tegen je ouders "ik hou van je" te kunnen zeggen.
Welk vorm van autisme heb je dan als ik zou mogen vragen?
Oh ja, is dat zo? Nou ik heb toch echt geen autisme maar no way dat ik zoiets tegen mijn ouders zou zeggen. Ook niet tegen vriendinnen trouwens. Ik zeg niet dat je geen autisme hebt (of juist wel), dat kan niet vanaf 'papier'. Maar ik wil je wel meegeven dat je je niet moet blindstaren op wat 'normaal' is. 'Normaal' is namelijk een begrip dat heel moeilijk te definiëren is als het om zulke omgangsvormen gaat. Iedereen is nou eenmaal anders. Ik neem af en toe een bloemetje mee naar mijn ouders, en vriendinnen stuur ik graag kaartjes (voor hun verjaardag, diploma behalen, rijbewijs halen, nieuwe baan, nieuw huis, om even op te vrolijken etc.). Dat is mijn manier. Zo heeft iedereen zijn/haar eigen manier die niet minder hoeft te zijn dan die van de ander.
Dat wilde ik je even meegeven
[...]
Dat is dus ook precies hetzelfde bij mij, ik voel me dan zo nerveus worden alsof het me heel veel inspanning kost terwijl het eigenlijk doodnormaal is om tegen je ouders "ik hou van je" te kunnen zeggen.
Welk vorm van autisme heb je dan als ik zou mogen vragen?
Oh ja, is dat zo? Nou ik heb toch echt geen autisme maar no way dat ik zoiets tegen mijn ouders zou zeggen. Ook niet tegen vriendinnen trouwens. Ik zeg niet dat je geen autisme hebt (of juist wel), dat kan niet vanaf 'papier'. Maar ik wil je wel meegeven dat je je niet moet blindstaren op wat 'normaal' is. 'Normaal' is namelijk een begrip dat heel moeilijk te definiëren is als het om zulke omgangsvormen gaat. Iedereen is nou eenmaal anders. Ik neem af en toe een bloemetje mee naar mijn ouders, en vriendinnen stuur ik graag kaartjes (voor hun verjaardag, diploma behalen, rijbewijs halen, nieuwe baan, nieuw huis, om even op te vrolijken etc.). Dat is mijn manier. Zo heeft iedereen zijn/haar eigen manier die niet minder hoeft te zijn dan die van de ander.
Dat wilde ik je even meegeven
zaterdag 15 september 2012 om 10:51
Emotieloos ben je niet, geef je aan. Je vertelt dat je moeite hebt om je emoties t.a.v. je ouders en grootouders te uiten. Bij vrienden en in een relatie lukt dit je wel goed.
Het advies van Iwannalive lijkt me wel een goede: schrijf eens een brief aan je ouders/grootouders waarin je vertelt dat je van ze houdt.
Het advies van Iwannalive lijkt me wel een goede: schrijf eens een brief aan je ouders/grootouders waarin je vertelt dat je van ze houdt.
zaterdag 15 september 2012 om 10:54
Ik vind eigenlijk dat ze er veel druk op leggen door dat soort dingen te zeggen en vragen. Mijn man is net zo (een asperger, dat wel ) en zijn moeder heeft er weleens een grapje over gemaakt tegenover mij maar zowel zij als zijn vader vinden het verder echt niet erg. Vanzelfsprekende liefde, wordt gewoon aangenomen op een gezonde manier. Ik ben net zo met mijn kind, ik hoef geen liefdesverklaringen. Ik krijg ze wel maar als dat niet zo was, was het ook prima. Veel belangrijker dat ik ze geef als ouder in mijn optiek.
Heb je dit altijd gehad? Heb je er een verklaring voor dat je zo bij ze bent terwijl je bij vrienden en een partner anders bent? Of is het je geheel een raadsel?
Heb je dit altijd gehad? Heb je er een verklaring voor dat je zo bij ze bent terwijl je bij vrienden en een partner anders bent? Of is het je geheel een raadsel?
zaterdag 15 september 2012 om 12:48
Ik weet natuurlijk niet precies hoe ik het me voor moet stellen, maar zoals jij je gedrag hier beschrijft, kom je op mij eigenlijk heel normaal over. Je knuffelt je ouders mss niet plat, zegt niet met zoveel woorden dat je van ze houdt, maar je hebt wel leuke gesprekken met je moeder en je voelt van binnen ook wel liefde voor ze. Die liefde toon je niet perse met grote gebaren (zoals zeggen 'ik houd van je' en knuffelen), maar die kunnen mensen toch aanvoelen als het goed is.
Ik vind het wel wat raar dat je ouders je aanspreken op je gedrag; alsof er idd wat aan je mankeert, alsof je niet normaal zou zijn. Zijn je ouders zelf wel zo (in mijn ogen) klef dan?
Weet je zeker dat je je niet door je ouders hebt laten aanpraten dat je 'niet normaal' zou zijn?
Ik vind het wel wat raar dat je ouders je aanspreken op je gedrag; alsof er idd wat aan je mankeert, alsof je niet normaal zou zijn. Zijn je ouders zelf wel zo (in mijn ogen) klef dan?
Weet je zeker dat je je niet door je ouders hebt laten aanpraten dat je 'niet normaal' zou zijn?
wat je water geeft, groeit
zaterdag 15 september 2012 om 12:56
quote:nederbelg schreef op 15 september 2012 @ 10:06:
[...]
Ik weet hoe ik me wil en moet gedragen maar het is alsof ik het niet kan omdat ik me dan zo "naakt" en kwetsbaar voel, terwijl ik weet dat ik niet gekwetst ga worden door ze.
Maar hoe moet je je gedragen dan? Zoals je ouders zeggen en je op de tv ziet met al die uitbundige extraverte types?
Wees gewoon jezelf, weet dat 't goed zit, dan gaat 't mss beter.
Ik kan me zo voorstellen dat je door de druk van je ouders niet meer weet hoe je je moet gedragen. Dat je daardoor nog krampachtiger gaat worden in het contact. Je ouders moeten je maar accepteren zoals je bent hoor.
[...]
Ik weet hoe ik me wil en moet gedragen maar het is alsof ik het niet kan omdat ik me dan zo "naakt" en kwetsbaar voel, terwijl ik weet dat ik niet gekwetst ga worden door ze.
Maar hoe moet je je gedragen dan? Zoals je ouders zeggen en je op de tv ziet met al die uitbundige extraverte types?
Wees gewoon jezelf, weet dat 't goed zit, dan gaat 't mss beter.
Ik kan me zo voorstellen dat je door de druk van je ouders niet meer weet hoe je je moet gedragen. Dat je daardoor nog krampachtiger gaat worden in het contact. Je ouders moeten je maar accepteren zoals je bent hoor.
wat je water geeft, groeit
zaterdag 15 september 2012 om 13:01
quote:mup1986 schreef op 15 september 2012 @ 10:46:
[...]
Oh ja, is dat zo? Nou ik heb toch echt geen autisme maar no way dat ik zoiets tegen mijn ouders zou zeggen. Ook niet tegen vriendinnen trouwens. Ik zeg niet dat je geen autisme hebt (of juist wel), dat kan niet vanaf 'papier'. Maar ik wil je wel meegeven dat je je niet moet blindstaren op wat 'normaal' is. 'Normaal' is namelijk een begrip dat heel moeilijk te definiëren is als het om zulke omgangsvormen gaat. Iedereen is nou eenmaal anders. Ik neem af en toe een bloemetje mee naar mijn ouders, en vriendinnen stuur ik graag kaartjes (voor hun verjaardag, diploma behalen, rijbewijs halen, nieuwe baan, nieuw huis, om even op te vrolijken etc.). Dat is mijn manier. Zo heeft iedereen zijn/haar eigen manier die niet minder hoeft te zijn dan die van de ander.
Dat wilde ik je even meegeven Ik vind dit een goede post, en ben het helemaal met je eens!
[...]
Oh ja, is dat zo? Nou ik heb toch echt geen autisme maar no way dat ik zoiets tegen mijn ouders zou zeggen. Ook niet tegen vriendinnen trouwens. Ik zeg niet dat je geen autisme hebt (of juist wel), dat kan niet vanaf 'papier'. Maar ik wil je wel meegeven dat je je niet moet blindstaren op wat 'normaal' is. 'Normaal' is namelijk een begrip dat heel moeilijk te definiëren is als het om zulke omgangsvormen gaat. Iedereen is nou eenmaal anders. Ik neem af en toe een bloemetje mee naar mijn ouders, en vriendinnen stuur ik graag kaartjes (voor hun verjaardag, diploma behalen, rijbewijs halen, nieuwe baan, nieuw huis, om even op te vrolijken etc.). Dat is mijn manier. Zo heeft iedereen zijn/haar eigen manier die niet minder hoeft te zijn dan die van de ander.
Dat wilde ik je even meegeven Ik vind dit een goede post, en ben het helemaal met je eens!
zaterdag 15 september 2012 om 21:07
quote:truffelmaffia schreef op 15 september 2012 @ 10:25:
@Nederbelg: Asperger.Ik heb het eens opgezocht, maar ik kon mezelf niet herkennen in elk van de symptomen. Alleen het moeilijk vinden om emoties te delen, maar dat heb ik dan niet bij iedereen uit m'n omgeving, behalve familie. Toch bedankt voor je reactie!
@Nederbelg: Asperger.Ik heb het eens opgezocht, maar ik kon mezelf niet herkennen in elk van de symptomen. Alleen het moeilijk vinden om emoties te delen, maar dat heb ik dan niet bij iedereen uit m'n omgeving, behalve familie. Toch bedankt voor je reactie!
zaterdag 15 september 2012 om 21:11
quote:mup1986 schreef op 15 september 2012 @ 10:46:
[...]
Oh ja, is dat zo? Nou ik heb toch echt geen autisme maar no way dat ik zoiets tegen mijn ouders zou zeggen. Ook niet tegen vriendinnen trouwens. Ik zeg niet dat je geen autisme hebt (of juist wel), dat kan niet vanaf 'papier'. Maar ik wil je wel meegeven dat je je niet moet blindstaren op wat 'normaal' is. 'Normaal' is namelijk een begrip dat heel moeilijk te definiëren is als het om zulke omgangsvormen gaat. Iedereen is nou eenmaal anders. Ik neem af en toe een bloemetje mee naar mijn ouders, en vriendinnen stuur ik graag kaartjes (voor hun verjaardag, diploma behalen, rijbewijs halen, nieuwe baan, nieuw huis, om even op te vrolijken etc.). Dat is mijn manier. Zo heeft iedereen zijn/haar eigen manier die niet minder hoeft te zijn dan die van de ander.
Dat wilde ik je even meegeven
Ja je hebt gelijk, misschien heb ik ook zo'n ''ideaal'' beeld van hoe te ''moeten'' gedragen bij ouders, dichte vrienden etc. Misschien moet ik inderdaad meer van die kleine gebaren tonen. Ik ben meer iemand die het meer direct wil doen en als ik dat dan niet kan wil ik het opgeven en niet naar de andere mogelijkheden kijken.
Jouw reactie heeft in ieder geval wel wat ideeën bij me opgebracht, dus bedankt daarvoor!
[...]
Oh ja, is dat zo? Nou ik heb toch echt geen autisme maar no way dat ik zoiets tegen mijn ouders zou zeggen. Ook niet tegen vriendinnen trouwens. Ik zeg niet dat je geen autisme hebt (of juist wel), dat kan niet vanaf 'papier'. Maar ik wil je wel meegeven dat je je niet moet blindstaren op wat 'normaal' is. 'Normaal' is namelijk een begrip dat heel moeilijk te definiëren is als het om zulke omgangsvormen gaat. Iedereen is nou eenmaal anders. Ik neem af en toe een bloemetje mee naar mijn ouders, en vriendinnen stuur ik graag kaartjes (voor hun verjaardag, diploma behalen, rijbewijs halen, nieuwe baan, nieuw huis, om even op te vrolijken etc.). Dat is mijn manier. Zo heeft iedereen zijn/haar eigen manier die niet minder hoeft te zijn dan die van de ander.
Dat wilde ik je even meegeven
Ja je hebt gelijk, misschien heb ik ook zo'n ''ideaal'' beeld van hoe te ''moeten'' gedragen bij ouders, dichte vrienden etc. Misschien moet ik inderdaad meer van die kleine gebaren tonen. Ik ben meer iemand die het meer direct wil doen en als ik dat dan niet kan wil ik het opgeven en niet naar de andere mogelijkheden kijken.
Jouw reactie heeft in ieder geval wel wat ideeën bij me opgebracht, dus bedankt daarvoor!
zaterdag 15 september 2012 om 21:17
quote:pastiche schreef op 15 september 2012 @ 10:54:
Ik vind eigenlijk dat ze er veel druk op leggen door dat soort dingen te zeggen en vragen. Mijn man is net zo (een asperger, dat wel ) en zijn moeder heeft er weleens een grapje over gemaakt tegenover mij maar zowel zij als zijn vader vinden het verder echt niet erg. Vanzelfsprekende liefde, wordt gewoon aangenomen op een gezonde manier. Ik ben net zo met mijn kind, ik hoef geen liefdesverklaringen. Ik krijg ze wel maar als dat niet zo was, was het ook prima. Veel belangrijker dat ik ze geef als ouder in mijn optiek.
Heb je dit altijd gehad? Heb je er een verklaring voor dat je zo bij ze bent terwijl je bij vrienden en een partner anders bent? Of is het je geheel een raadsel?Ik heb dit altijd al gehad en begon pas rond mijn 15/16 te realiseren dat ik best afstandelijk was tov mijn ouders. Als ik dan eens bij vriendinnen thuis ging afspreken en dan daar het tegenovergestelde zag van hoe ik ben tov van mijn ouders voelde ik me daarna heel slecht erover toen ik weer thuis kwam. Telkens zette mij dat aan het denken en daardoor ben ik toen ook beginnen denken of ik misschien autisme heb etc. Dat is nu dus niet het geval en ik zou dus echt niet weten waar het anders door zou komen. Misschien is het ook niet een ''probleem'' en zie ik het zo omdat ik het gevoel heb dat mijn familie me niet snapt in dat opzicht..
Ik vind eigenlijk dat ze er veel druk op leggen door dat soort dingen te zeggen en vragen. Mijn man is net zo (een asperger, dat wel ) en zijn moeder heeft er weleens een grapje over gemaakt tegenover mij maar zowel zij als zijn vader vinden het verder echt niet erg. Vanzelfsprekende liefde, wordt gewoon aangenomen op een gezonde manier. Ik ben net zo met mijn kind, ik hoef geen liefdesverklaringen. Ik krijg ze wel maar als dat niet zo was, was het ook prima. Veel belangrijker dat ik ze geef als ouder in mijn optiek.
Heb je dit altijd gehad? Heb je er een verklaring voor dat je zo bij ze bent terwijl je bij vrienden en een partner anders bent? Of is het je geheel een raadsel?Ik heb dit altijd al gehad en begon pas rond mijn 15/16 te realiseren dat ik best afstandelijk was tov mijn ouders. Als ik dan eens bij vriendinnen thuis ging afspreken en dan daar het tegenovergestelde zag van hoe ik ben tov van mijn ouders voelde ik me daarna heel slecht erover toen ik weer thuis kwam. Telkens zette mij dat aan het denken en daardoor ben ik toen ook beginnen denken of ik misschien autisme heb etc. Dat is nu dus niet het geval en ik zou dus echt niet weten waar het anders door zou komen. Misschien is het ook niet een ''probleem'' en zie ik het zo omdat ik het gevoel heb dat mijn familie me niet snapt in dat opzicht..
