Psyche
alle pijlers
En dan zit je thuis..
donderdag 23 juni 2016 om 14:21
Al enkele jaren kamp ik met angstklachten.
Het begon allemaal op mijn opleiding bij het geven van presentaties. Ik was zo zenuwachtig dat mijn hoofd/nek begon te trillen tijdens de presentaties. Ik was bang dat anderen dit aan mij zouden merken maar wuifde mijn angsten weg. Na mijn opleiding ben ik gaan solliciteren. Tijdens het sollicitatiegesprek merkte ik weer het ontzettende trillen van mijn nek/hoofd. Ook kon ik amper mijn theekopje oppakken van de spanning. Ook hier dacht ik van.. een sollicitatiegesprek is nou eenmaal spannend..
Ik werd aangenomen, begonnen met werken. Dit gaf geen problemen.
Daarna begon ik in steeds meer situaties angstklachten te ontwikkelen, voornamelijk privé, en kreeg ik 3 jaar geleden een heftige paniekaanval tijdens een weekendje weg.
Ik was daar ontzettend van geschrokken en merkte nog weken lang dat ik last had van zwaar ademhalen. Ook was ik bang weer een paniekaanval te krijgen. Echter kreeg ik pas een half jaar geleden weer een enorme paniekaanval in het vliegtuig, ook een weekendje weg.
Ik begon op internet te zoeken naar allerlei oplossingen en ik leek mijn klachten aardig onder de knie te krijgen.
Daar last ik de het goed is juiste "enge" situaties niet te vermijden. En dit heb ik dan ook niet gedaan..
Echter ben ik nu op een punt beland dat het niet meer gaat. Ik zie op tegen allerlei sociale aangelegenheden. Ik durf bijna niet meer naar feestjes, alleen naar de supermarkt. Op feestjes, in de supermarkt of bij andere sociale gelegenheden ben ik bang dat mijn gezicht gaat trillen of dat ik mijzelf niet meer onder controle heb. Toen ik een paar weken geleden op mijn werk verstijfde schrok ik enorm. Ik sliep hier slecht van. Ondanks dit alles wist ik dat ik de confrontatie toch aan moest gaan. Ondertussen begon ik met hardlopen, mediteerde ik, nam ik magnesium en alle andere dingen greep ik aan om mij meer ontspannen te voelen. Helaas volgenden er nog 2 dagen op het werk waarbij ik totaal verstijfde en niks meer leek te kunnen. Collega's gaven aan dat ik tijd moest nemen om bij te komen en te ontspannen.
Dit heb ik de afgelopen week gedaan. Vandaag zou ik weer gaan werken, alleen werd ik vannacht om 3 uur wakker, klaar wakker en leek ik ineens te beseffen dat het zo niet langer kon.
Ik ben vanochtend naar de huisarts geweest. De huisarts zegt te denken aan een angststoornis. Hij heeft mij antidepressivum voorgeschreven en zonodig oxazepam. Ook geeft hij een verwijzing voor een psychotherapeut. Volgende week moet ik terug naar de huisarts. De huisarts gaf aan dat ik voorlopig even niet moest gaan werken maar wel gewoon mijn dagelijkse bezigheden moest gaan volhouden. Ook mijn werk heb ik op de hoogte gebracht. Binnenkort zal ik wel een afspraak bij de bedrijfsarts kunnen verwachten.
Al met al voelt het voor mij toch als een flink falen ondanks de vele signalen die vooraf zijn gegaan. Daar komt nog bij dat ik skeptisch ben t.a.v. medicatie. Ik ben namelijk bang er aan verslaafd te raken en ben bang dat het juist slecht ipv goed zal doen.
Ook voel ik mij schuldig tegenover mijn partner en vind ik het lastig hem te belasten met mijn problemen.
Weinig mensen weten dat ik kamp met deze klachten. Ik schaam mij er voor en durf dit aan vriendinnen en of andere mensen buiten mijn familie niet te vertellen.
Zijn er mensen die zich herkennen in mijn verhaal? Medicatie hebben geslikt en therapie gevolgd hebben en weer zijn gaan werken?
Het begon allemaal op mijn opleiding bij het geven van presentaties. Ik was zo zenuwachtig dat mijn hoofd/nek begon te trillen tijdens de presentaties. Ik was bang dat anderen dit aan mij zouden merken maar wuifde mijn angsten weg. Na mijn opleiding ben ik gaan solliciteren. Tijdens het sollicitatiegesprek merkte ik weer het ontzettende trillen van mijn nek/hoofd. Ook kon ik amper mijn theekopje oppakken van de spanning. Ook hier dacht ik van.. een sollicitatiegesprek is nou eenmaal spannend..
Ik werd aangenomen, begonnen met werken. Dit gaf geen problemen.
Daarna begon ik in steeds meer situaties angstklachten te ontwikkelen, voornamelijk privé, en kreeg ik 3 jaar geleden een heftige paniekaanval tijdens een weekendje weg.
Ik was daar ontzettend van geschrokken en merkte nog weken lang dat ik last had van zwaar ademhalen. Ook was ik bang weer een paniekaanval te krijgen. Echter kreeg ik pas een half jaar geleden weer een enorme paniekaanval in het vliegtuig, ook een weekendje weg.
Ik begon op internet te zoeken naar allerlei oplossingen en ik leek mijn klachten aardig onder de knie te krijgen.
Daar last ik de het goed is juiste "enge" situaties niet te vermijden. En dit heb ik dan ook niet gedaan..
Echter ben ik nu op een punt beland dat het niet meer gaat. Ik zie op tegen allerlei sociale aangelegenheden. Ik durf bijna niet meer naar feestjes, alleen naar de supermarkt. Op feestjes, in de supermarkt of bij andere sociale gelegenheden ben ik bang dat mijn gezicht gaat trillen of dat ik mijzelf niet meer onder controle heb. Toen ik een paar weken geleden op mijn werk verstijfde schrok ik enorm. Ik sliep hier slecht van. Ondanks dit alles wist ik dat ik de confrontatie toch aan moest gaan. Ondertussen begon ik met hardlopen, mediteerde ik, nam ik magnesium en alle andere dingen greep ik aan om mij meer ontspannen te voelen. Helaas volgenden er nog 2 dagen op het werk waarbij ik totaal verstijfde en niks meer leek te kunnen. Collega's gaven aan dat ik tijd moest nemen om bij te komen en te ontspannen.
Dit heb ik de afgelopen week gedaan. Vandaag zou ik weer gaan werken, alleen werd ik vannacht om 3 uur wakker, klaar wakker en leek ik ineens te beseffen dat het zo niet langer kon.
Ik ben vanochtend naar de huisarts geweest. De huisarts zegt te denken aan een angststoornis. Hij heeft mij antidepressivum voorgeschreven en zonodig oxazepam. Ook geeft hij een verwijzing voor een psychotherapeut. Volgende week moet ik terug naar de huisarts. De huisarts gaf aan dat ik voorlopig even niet moest gaan werken maar wel gewoon mijn dagelijkse bezigheden moest gaan volhouden. Ook mijn werk heb ik op de hoogte gebracht. Binnenkort zal ik wel een afspraak bij de bedrijfsarts kunnen verwachten.
Al met al voelt het voor mij toch als een flink falen ondanks de vele signalen die vooraf zijn gegaan. Daar komt nog bij dat ik skeptisch ben t.a.v. medicatie. Ik ben namelijk bang er aan verslaafd te raken en ben bang dat het juist slecht ipv goed zal doen.
Ook voel ik mij schuldig tegenover mijn partner en vind ik het lastig hem te belasten met mijn problemen.
Weinig mensen weten dat ik kamp met deze klachten. Ik schaam mij er voor en durf dit aan vriendinnen en of andere mensen buiten mijn familie niet te vertellen.
Zijn er mensen die zich herkennen in mijn verhaal? Medicatie hebben geslikt en therapie gevolgd hebben en weer zijn gaan werken?
donderdag 23 juni 2016 om 14:28
Ik ben bang dat andere mensen dit dan zien, zien dat ik bang ben en dit zien als een onzekerheid of zwakte. Waarschijnlijk ligt de oorzaak bij het altijd perfect willen zijn, zelfverzekerd willen overkomen. Ergens weet ik dat mijn angsten niet reëel zijn, ik niet perfect hoef te zijn maar toch lijken mijn hersenen dit niet te geloven..
donderdag 23 juni 2016 om 14:30
Ik herken deels je verhaal. (Heb angststoornis icm burn-out)Ik had iets andere klachten, maar herken je issues met de dingen die je omschrijft in de laatste paar zinnen. Heb geen medicatie geslikt (wil ik niet), wel in therapie. Ik ben ongeveer een halfjaar uit de running geweest voor dat ik werken weer begon op te bouwen.
Het is moeilijk, maar gun je zelf rust en neem even alle tijd voor jezelf die je nodig hebt.
donderdag 23 juni 2016 om 14:32
quote:klavertjee schreef op 23 juni 2016 @ 14:28:
Ik ben bang dat andere mensen dit dan zien, zien dat ik bang ben en dit zien als een onzekerheid of zwakte. Waarschijnlijk ligt de oorzaak bij het altijd perfect willen zijn, zelfverzekerd willen overkomen. Ergens weet ik dat mijn angsten niet reëel zijn, ik niet perfect hoef te zijn maar toch lijken mijn hersenen dit niet te geloven..en waarom is het erg dat andere mensen zien dat jij onzeker bent, niet perfect bent? wat gebeurt er dan?
Ik ben bang dat andere mensen dit dan zien, zien dat ik bang ben en dit zien als een onzekerheid of zwakte. Waarschijnlijk ligt de oorzaak bij het altijd perfect willen zijn, zelfverzekerd willen overkomen. Ergens weet ik dat mijn angsten niet reëel zijn, ik niet perfect hoef te zijn maar toch lijken mijn hersenen dit niet te geloven..en waarom is het erg dat andere mensen zien dat jij onzeker bent, niet perfect bent? wat gebeurt er dan?
donderdag 23 juni 2016 om 14:34
Welke therapie heb jij gevolgd Daisyx?
De huisarts gaf aan dat ik mocht nadenken over het innemen van de medicatie. Hij dacht dat het mij goed zou kunnen doen, ter overbrugging naar therapie. Hij gaf aan dat er een lange wachtlijst bestond alvorens ik in therapie zou kunnen..
Wat mij vooral tegenhoud zijn de bijwerkingen die ik kan verwachten bij het innemen van medicatie. Ben bang dat ik dan juist nog verder van mijzelf verwijderd zal zijn..
De huisarts gaf aan dat ik mocht nadenken over het innemen van de medicatie. Hij dacht dat het mij goed zou kunnen doen, ter overbrugging naar therapie. Hij gaf aan dat er een lange wachtlijst bestond alvorens ik in therapie zou kunnen..
Wat mij vooral tegenhoud zijn de bijwerkingen die ik kan verwachten bij het innemen van medicatie. Ben bang dat ik dan juist nog verder van mijzelf verwijderd zal zijn..
donderdag 23 juni 2016 om 14:37
Als ik reëel nadenk weet ik dat er niks gebeurd als mensen dit zien. Ook weet ik dat ik best onzeker mag zijn en niet perfect ben. Ik weet het allemaal. In de praktijk kan ik er alleen niet mee dealen. Ergens lijkt er iets te zitten. Het niet mogen falen van mijzelf want dan stort mijn wereld in. Zoiets dergelijks. Kan er zelf nog moeilijk de vinger op leggen..
donderdag 23 juni 2016 om 14:39
quote:klavertjee schreef op 23 juni 2016 @ 14:37:
Als ik reëel nadenk weet ik dat er niks gebeurd als mensen dit zien. Ook weet ik dat ik best onzeker mag zijn en niet perfect ben. Ik weet het allemaal. In de praktijk kan ik er alleen niet mee dealen. Ergens lijkt er iets te zitten. Het niet mogen falen van mijzelf want dan stort mijn wereld in. Zoiets dergelijks. Kan er zelf nog moeilijk de vinger op leggen..hoe ziet dat er dan uit, als je wereld in stort als je faalt?
Als ik reëel nadenk weet ik dat er niks gebeurd als mensen dit zien. Ook weet ik dat ik best onzeker mag zijn en niet perfect ben. Ik weet het allemaal. In de praktijk kan ik er alleen niet mee dealen. Ergens lijkt er iets te zitten. Het niet mogen falen van mijzelf want dan stort mijn wereld in. Zoiets dergelijks. Kan er zelf nog moeilijk de vinger op leggen..hoe ziet dat er dan uit, als je wereld in stort als je faalt?
donderdag 23 juni 2016 om 14:40
quote:klavertjee schreef op 23 juni 2016 @ 14:34:
Welke therapie heb jij gevolgd Daisyx?
De huisarts gaf aan dat ik mocht nadenken over het innemen van de medicatie. Hij dacht dat het mij goed zou kunnen doen, ter overbrugging naar therapie. Hij gaf aan dat er een lange wachtlijst bestond alvorens ik in therapie zou kunnen..
Wat mij vooral tegenhoud zijn de bijwerkingen die ik kan verwachten bij het innemen van medicatie. Ben bang dat ik dan juist nog verder van mijzelf verwijderd zal zijn.. Inmiddels CGT, ACT en EMDR gehad bij psycholoog. Ben nog wel in therapie hoor! Ik kon zelf kiezen naar welke psycholoog ik toe wilde, ik had een algemene verwijzing gekregen. Ik heb toen een aantal opgezocht op internet die fijn leken en adhv wachttijden mijn keuze bepaalt. Zo kon ik alsnog binnen 2 weken terecht.
Ik heb precies hetzelfde probleem met de medicatie. Ik vrees voor de eerste 6 weken, en wil het liever proberen op eigen kracht. Medicatie kan altijd nog wel. (Ik denk wel dat de meningen hier over verschillen, je moet echt doen wat voor je zelf goed voelt)
Welke therapie heb jij gevolgd Daisyx?
De huisarts gaf aan dat ik mocht nadenken over het innemen van de medicatie. Hij dacht dat het mij goed zou kunnen doen, ter overbrugging naar therapie. Hij gaf aan dat er een lange wachtlijst bestond alvorens ik in therapie zou kunnen..
Wat mij vooral tegenhoud zijn de bijwerkingen die ik kan verwachten bij het innemen van medicatie. Ben bang dat ik dan juist nog verder van mijzelf verwijderd zal zijn.. Inmiddels CGT, ACT en EMDR gehad bij psycholoog. Ben nog wel in therapie hoor! Ik kon zelf kiezen naar welke psycholoog ik toe wilde, ik had een algemene verwijzing gekregen. Ik heb toen een aantal opgezocht op internet die fijn leken en adhv wachttijden mijn keuze bepaalt. Zo kon ik alsnog binnen 2 weken terecht.
Ik heb precies hetzelfde probleem met de medicatie. Ik vrees voor de eerste 6 weken, en wil het liever proberen op eigen kracht. Medicatie kan altijd nog wel. (Ik denk wel dat de meningen hier over verschillen, je moet echt doen wat voor je zelf goed voelt)
donderdag 23 juni 2016 om 14:41
quote:klavertjee schreef op 23 juni 2016 @ 14:37:
Als ik reëel nadenk weet ik dat er niks gebeurd als mensen dit zien. Ook weet ik dat ik best onzeker mag zijn en niet perfect ben. Ik weet het allemaal. In de praktijk kan ik er alleen niet mee dealen. Ergens lijkt er iets te zitten. Het niet mogen falen van mijzelf want dan stort mijn wereld in. Zoiets dergelijks. Kan er zelf nog moeilijk de vinger op leggen..
Dat geeft helemaal niks,
Zou je perfect de vinger erop kunnen leggen, dan had je dit probleem niet.
Veel sterkte.
Als ik reëel nadenk weet ik dat er niks gebeurd als mensen dit zien. Ook weet ik dat ik best onzeker mag zijn en niet perfect ben. Ik weet het allemaal. In de praktijk kan ik er alleen niet mee dealen. Ergens lijkt er iets te zitten. Het niet mogen falen van mijzelf want dan stort mijn wereld in. Zoiets dergelijks. Kan er zelf nog moeilijk de vinger op leggen..
Dat geeft helemaal niks,
Zou je perfect de vinger erop kunnen leggen, dan had je dit probleem niet.
Veel sterkte.
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
donderdag 23 juni 2016 om 14:47
Ik herken het wel, heb jaren geleden ook een angststoornis ontwikkeld. Ik kreeg toen ook medicatie en oxa voor ernaast. Eén van de bijwerkingen van de medicatie was dat de angstklachten de eerste week erger werden. Je lijf moet ingesteld worden op de goede dosis. Tot die tijd heb ik wel oxa ernaast gebruikt, niet veel maar om de scherpe randjes eraf te halen. Dit duurde ongeveer twee of drie weken. Daarna was het voor mij voldoende om oxa bij me te hebben voor het geval dat. Ik heb het misschien nog maar 2 of 3 keer gebruikt.
Ik ben wel in therapie geweest, maar ik heb een groot gedeelte ook 'zelf' gedaan. Ik denk dat het belangrijk is dat je wel dingen blijft ondernemen; wandelen, hardlopen, naar de winkel(s) etc. Hoe meer je je afsluit van die activiteiten hoe erger de angstklachten kunnen worden. Dan kan het omslaan in 'angst voor de angst'.
Sterkte! Je komt er wel uit, maar het is een naar iets
Ik ben wel in therapie geweest, maar ik heb een groot gedeelte ook 'zelf' gedaan. Ik denk dat het belangrijk is dat je wel dingen blijft ondernemen; wandelen, hardlopen, naar de winkel(s) etc. Hoe meer je je afsluit van die activiteiten hoe erger de angstklachten kunnen worden. Dan kan het omslaan in 'angst voor de angst'.
Sterkte! Je komt er wel uit, maar het is een naar iets
Jappeta jappeta jippie ja jee, joepeti joepeti jep jep jahoe
donderdag 23 juni 2016 om 14:51
@Daisyx Ik heb een lijstje meegekregen met therapeuten. De 1 zegt 3 maanden wachttijd te hebben. De andere 2 moet ik nog contact mee opnemen. Ik ga inderdaad zelf ook nog even googlen of ik een fijne therapeut kan vinden. Maanden wachten vind ik echt te lang. Mag ik vragen hoe jij jou problemen gedeeld hebt met je omgeving? Vriendinnen, collega's etc? Over de medicatie ga ik nog maar eens nadenken..
@S-meds.. Ben bang mijn angsten niet te kunnen overwinnen, hierdoor geen werk mee te kunnen hebben en dat ik hierdoor mijn plannen voor de toekomst niet kan vervullen..
Ook vrees ik voor reacties vanuit mijn omgeving. Ik wil namelijk niet zielig gevonden worden en ik vind het vervelend als mensen steeds aan mij vragen hoe het met mij gaat. Ik heb dan het idee dat ik als een mindere behandeld ga worden. In mijn omgeving heerst er namelijk nogal een mentaliteit van niet zeuren, gewoon werken..
@S-meds.. Ben bang mijn angsten niet te kunnen overwinnen, hierdoor geen werk mee te kunnen hebben en dat ik hierdoor mijn plannen voor de toekomst niet kan vervullen..
Ook vrees ik voor reacties vanuit mijn omgeving. Ik wil namelijk niet zielig gevonden worden en ik vind het vervelend als mensen steeds aan mij vragen hoe het met mij gaat. Ik heb dan het idee dat ik als een mindere behandeld ga worden. In mijn omgeving heerst er namelijk nogal een mentaliteit van niet zeuren, gewoon werken..
donderdag 23 juni 2016 om 14:55
@Safka Angst voor de angst heb ik al. Mijn dagelijkse activiteiten blijf ik wel doen, ondanks mijn angst. De angstklachten verdwijnen bij mij alleen niet ondanks het doen van de activiteiten. Heb jij baat gehad bij de medicatie? En was het gemakkelijk om weer af te bouwen. Hier hoor ik namelijk ook slechte verhalen over.
donderdag 23 juni 2016 om 14:59
@klavertjee Problemen delen heb ik altijd heel erg moeilijk gevonden (nog steeds wel hoor). Het voelde voor mij ook echt als falen. Ik heb het eigenlijk in stapjes vertelt. Ik weet niet meer precies hoe, de periode dat het helemaal niet goed ging met mij is een grote waas voor mij. Ik denk dat de mensen om mij heen eerder in de gaten hadden dat het niet goed met mij ging, dan ik zelf, hoe gek dat misschien ook klinkt. Ik was vooral bang voor de reacties van andere mensen. In praktijk viel het heel erg mee, en kreeg ik alleen maar steunende reacties!
Hopelijk kun je snel terecht bij iemand! Ik lees ook dat je een partner hebt, blijf er over praten! Dat is heel belangrijk.
Hopelijk kun je snel terecht bij iemand! Ik lees ook dat je een partner hebt, blijf er over praten! Dat is heel belangrijk.
donderdag 23 juni 2016 om 15:05
Ik herken veel in je verhaal .
De tegenzin voor medicatie had ik ook.
Na 3 jaar thuis
Weer gaan werken in de buurt.
Ik had mijn wereldje klein gemaakt.
Maar ik vond mijn kleine wereldje wel fijn .
Maanden zo vol gehouden .
Tot de aanslagen van vorig jaar
Nachtenlang lag ik wakker van de angst.
toen heb ik weer hulp gezocht en ben begonnen met zware tegenzin aan medicijnen
Dmv druppeltjes begon ik met 2 mg per keer en dat ging goed !
Meerdere behandelingen gehad bij psychologen maar dat maakte het alleen maar verwarrender.
Dus een half jaar op de wacht gestaan bij een angst poli.
Tussen even wachten maar dan heb je wel mensen die echt gespecialiseerd zijn.
En geloof me het wordt beter !
De tegenzin voor medicatie had ik ook.
Na 3 jaar thuis
Weer gaan werken in de buurt.
Ik had mijn wereldje klein gemaakt.
Maar ik vond mijn kleine wereldje wel fijn .
Maanden zo vol gehouden .
Tot de aanslagen van vorig jaar
Nachtenlang lag ik wakker van de angst.
toen heb ik weer hulp gezocht en ben begonnen met zware tegenzin aan medicijnen
Dmv druppeltjes begon ik met 2 mg per keer en dat ging goed !
Meerdere behandelingen gehad bij psychologen maar dat maakte het alleen maar verwarrender.
Dus een half jaar op de wacht gestaan bij een angst poli.
Tussen even wachten maar dan heb je wel mensen die echt gespecialiseerd zijn.
En geloof me het wordt beter !
donderdag 23 juni 2016 om 15:13
quote:klavertjee schreef op 23 juni 2016 @ 14:55:
@Safka Angst voor de angst heb ik al. Mijn dagelijkse activiteiten blijf ik wel doen, ondanks mijn angst. De angstklachten verdwijnen bij mij alleen niet ondanks het doen van de activiteiten. Heb jij baat gehad bij de medicatie? En was het gemakkelijk om weer af te bouwen. Hier hoor ik namelijk ook slechte verhalen over.Dat afbouwen ging prima, geen last van gehad. Dat gaat ook heel gelijkmatig, amar zal best per medicijn verschillen. Het opbouwen vond ik veel moeilijker, mede door die bijwerkingen. Ik kwam er wel veel van aan, zo'n 15 kilo. Maar dat was er ook zo weer af toen ik stopte. De medicatie zal wel iets geholpen hebben, maar ik vind dat lastig te bepalen, omdat ik niet weet hoe het gegaan zou zijn zonder. Het leek alsof er een dekentje over mijn emoties lag waardoor ik niet heel erg in paniek meer was, maar ook niet heel erg blij, heel erg verdrietig etc. Je voelt je emoties niet meer zo, en dat kan in sommige perioden nuttig zijn
@Safka Angst voor de angst heb ik al. Mijn dagelijkse activiteiten blijf ik wel doen, ondanks mijn angst. De angstklachten verdwijnen bij mij alleen niet ondanks het doen van de activiteiten. Heb jij baat gehad bij de medicatie? En was het gemakkelijk om weer af te bouwen. Hier hoor ik namelijk ook slechte verhalen over.Dat afbouwen ging prima, geen last van gehad. Dat gaat ook heel gelijkmatig, amar zal best per medicijn verschillen. Het opbouwen vond ik veel moeilijker, mede door die bijwerkingen. Ik kwam er wel veel van aan, zo'n 15 kilo. Maar dat was er ook zo weer af toen ik stopte. De medicatie zal wel iets geholpen hebben, maar ik vind dat lastig te bepalen, omdat ik niet weet hoe het gegaan zou zijn zonder. Het leek alsof er een dekentje over mijn emoties lag waardoor ik niet heel erg in paniek meer was, maar ook niet heel erg blij, heel erg verdrietig etc. Je voelt je emoties niet meer zo, en dat kan in sommige perioden nuttig zijn
Jappeta jappeta jippie ja jee, joepeti joepeti jep jep jahoe
donderdag 23 juni 2016 om 23:08
quote:klavertjee schreef op 23 juni 2016 @ 14:51:
@Daisyx Ik heb een lijstje meegekregen met therapeuten. De 1 zegt 3 maanden wachttijd te hebben. De andere 2 moet ik nog contact mee opnemen. Ik ga inderdaad zelf ook nog even googlen of ik een fijne therapeut kan vinden. Maanden wachten vind ik echt te lang. Mag ik vragen hoe jij jou problemen gedeeld hebt met je omgeving? Vriendinnen, collega's etc? Over de medicatie ga ik nog maar eens nadenken..
@S-meds.. Ben bang mijn angsten niet te kunnen overwinnen, hierdoor geen werk mee te kunnen hebben en dat ik hierdoor mijn plannen voor de toekomst niet kan vervullen..
Ook vrees ik voor reacties vanuit mijn omgeving. Ik wil namelijk niet zielig gevonden worden en ik vind het vervelend als mensen steeds aan mij vragen hoe het met mij gaat. Ik heb dan het idee dat ik als een mindere behandeld ga worden. In mijn omgeving heerst er namelijk nogal een mentaliteit van niet zeuren, gewoon werken..
dus als jij je angsten niet overwint raak je je baan kwijt? Zie je dat vaak in je omgeving? Zijn mensen op je werk nooit bang?
Je hebt dus het idee dat als mensen aan je vragen hoe het met je gaat zij dit doen uit medelijden en omdat ze je zien als mindere? Hoe weet je dat ze dat denken?
@Daisyx Ik heb een lijstje meegekregen met therapeuten. De 1 zegt 3 maanden wachttijd te hebben. De andere 2 moet ik nog contact mee opnemen. Ik ga inderdaad zelf ook nog even googlen of ik een fijne therapeut kan vinden. Maanden wachten vind ik echt te lang. Mag ik vragen hoe jij jou problemen gedeeld hebt met je omgeving? Vriendinnen, collega's etc? Over de medicatie ga ik nog maar eens nadenken..
@S-meds.. Ben bang mijn angsten niet te kunnen overwinnen, hierdoor geen werk mee te kunnen hebben en dat ik hierdoor mijn plannen voor de toekomst niet kan vervullen..
Ook vrees ik voor reacties vanuit mijn omgeving. Ik wil namelijk niet zielig gevonden worden en ik vind het vervelend als mensen steeds aan mij vragen hoe het met mij gaat. Ik heb dan het idee dat ik als een mindere behandeld ga worden. In mijn omgeving heerst er namelijk nogal een mentaliteit van niet zeuren, gewoon werken..
dus als jij je angsten niet overwint raak je je baan kwijt? Zie je dat vaak in je omgeving? Zijn mensen op je werk nooit bang?
Je hebt dus het idee dat als mensen aan je vragen hoe het met je gaat zij dit doen uit medelijden en omdat ze je zien als mindere? Hoe weet je dat ze dat denken?
vrijdag 24 juni 2016 om 00:19
Ik vind het wel apart dat de huisarts op eigen houtje antidepressiva gaat voorschrijven, maar anderzijds; als je nog helemaal geen hulp hebt, snap ik het wel. Maar zoiets zou eigenlijk bij een psychiater moeten liggen. Bovendien duurt het vaak een aantal weken voor het effect merkbaar is.
Ivm de wachtlijsten, kun je denk ik het beste op zoek gaan naar een vrijgevestigd therapeut.
Ik herken je scepsis tegenover medicatie. Er zitten toch bepaalde stoffen in die 'iets' in je hersenen doen.
Ik kan het mis hebben, maar volgens mij zijn ad niet heel verslavend. Ik ben zelf begonnen en in 1 klap weer gestopt. Wat achteraf niet erg verstandig was, maar als je het afbouwt moet dat prima kunnen.
Ivm de wachtlijsten, kun je denk ik het beste op zoek gaan naar een vrijgevestigd therapeut.
Ik herken je scepsis tegenover medicatie. Er zitten toch bepaalde stoffen in die 'iets' in je hersenen doen.
Ik kan het mis hebben, maar volgens mij zijn ad niet heel verslavend. Ik ben zelf begonnen en in 1 klap weer gestopt. Wat achteraf niet erg verstandig was, maar als je het afbouwt moet dat prima kunnen.
vrijdag 24 juni 2016 om 09:17
@rebbeca_90 Ik ben inderdaad contact aan het leggen met vrijgevestigde therapeuten. Nu loop ik alleen al bij 2 therapeuten tegen het feit aan dat zij bij mijn zorgverzekering maar een klein contract hebben en dus niet genoeg geld krijgen om mij te gaan behandelen. Ik heb nog 2 therapeuten op het lijstje staan, hopelijk heb ik daar meer geluk.
De medicatie heb ik nog niet ingenomen. Sta er nog niet achter.. lees juist veel verhalen van mensen die moeilijk meer kunnen afbouwen..
Ook denk ik dat wanneer ik het wel ga nemen en in therapie ga dit misschien dan wel zal helpen maar wanneer ik dan ga afbouwen ik dezelfde klachten weer ga ervaren..
@S-meds Ik begrijp wat je met jou vragen wil bereiken. Alle gedachtes die ik heb, maak ik zelf, zijn niet reëel. Ik vul het van te voren al in. Op 1 of andere manier lukt het mij wel om dit te relativeren maar in de praktijk gaat de knop nog niet om..
De medicatie heb ik nog niet ingenomen. Sta er nog niet achter.. lees juist veel verhalen van mensen die moeilijk meer kunnen afbouwen..
Ook denk ik dat wanneer ik het wel ga nemen en in therapie ga dit misschien dan wel zal helpen maar wanneer ik dan ga afbouwen ik dezelfde klachten weer ga ervaren..
@S-meds Ik begrijp wat je met jou vragen wil bereiken. Alle gedachtes die ik heb, maak ik zelf, zijn niet reëel. Ik vul het van te voren al in. Op 1 of andere manier lukt het mij wel om dit te relativeren maar in de praktijk gaat de knop nog niet om..
