Psyche
alle pijlers
Ene probleem na de andere
dinsdag 18 februari 2014 om 13:55
Hopelijk staat het hier goed, aangezien het bij diverse onderwerpen past
Altijd heb ik wel iets. De basis: Ik ben geopereerd aan mijn rug maar heb al zo'n 5 jaar constante pijn. Door verdovingen kan de pijn worden weggehaald, maar als ik weer een tijd moet wachten kan ik werkelijk niks door de pijn. School gaat rot, ook al zijn er aanpassingen geregeld, het lukt niet altijd. Cijfers zijn prima, maar het voelt afschuwelijk.
Maar zelfs al heb ik geen rugpijn, er komt vanzelf wel een vervanger voor die pijn. Hoofdpijn, buikpijn, gekke blessures veroorzaakt door een misstap... Dingen waar ik werkelijk niks aan kan doen, zorgen ervoor dat ik weinig kan doen.
Het is echt deprimerend. Ik voel me eenzaam, ik voel me een mislukkeling en ik wil niet weten wat andere mensen wel niet van mij moeten vinden. Zo weinig op school, zo weinig sociaal contact met andere mensen. Voor elk ditje of datje moet ik naar de dokter, en die neemt me niet serieus en geeft me pijnstillers, waar ik al resistent voor ben omdat ik die al sinds mijn kindertijd slik.
Ik haat mezelf, heb het gevoel dat ik faal. Dat ik pijn heb omdat ik te zwaar ben, dat ik minder moet eten, meer moet bewegen (wat niet kan door pijn...) en harder mijn best moet doen.
Een beetje een stom topic, sorry daarvoor, maar ik moet dit gewoon kwijt zonder mensen die ik echt ken lastig te vallen. Lastige puber eh. Geen zelfmoordneigingen, maar ik wil graag iets hebben om aan vast te houden, en dat heb ik momenteel niet. Kun je zomaar naar de kerk gaan? Ben niet gelovig opgevoed, maar misschien dat het helpt?
Bedankt voor je tijd.
Noralie
Altijd heb ik wel iets. De basis: Ik ben geopereerd aan mijn rug maar heb al zo'n 5 jaar constante pijn. Door verdovingen kan de pijn worden weggehaald, maar als ik weer een tijd moet wachten kan ik werkelijk niks door de pijn. School gaat rot, ook al zijn er aanpassingen geregeld, het lukt niet altijd. Cijfers zijn prima, maar het voelt afschuwelijk.
Maar zelfs al heb ik geen rugpijn, er komt vanzelf wel een vervanger voor die pijn. Hoofdpijn, buikpijn, gekke blessures veroorzaakt door een misstap... Dingen waar ik werkelijk niks aan kan doen, zorgen ervoor dat ik weinig kan doen.
Het is echt deprimerend. Ik voel me eenzaam, ik voel me een mislukkeling en ik wil niet weten wat andere mensen wel niet van mij moeten vinden. Zo weinig op school, zo weinig sociaal contact met andere mensen. Voor elk ditje of datje moet ik naar de dokter, en die neemt me niet serieus en geeft me pijnstillers, waar ik al resistent voor ben omdat ik die al sinds mijn kindertijd slik.
Ik haat mezelf, heb het gevoel dat ik faal. Dat ik pijn heb omdat ik te zwaar ben, dat ik minder moet eten, meer moet bewegen (wat niet kan door pijn...) en harder mijn best moet doen.
Een beetje een stom topic, sorry daarvoor, maar ik moet dit gewoon kwijt zonder mensen die ik echt ken lastig te vallen. Lastige puber eh. Geen zelfmoordneigingen, maar ik wil graag iets hebben om aan vast te houden, en dat heb ik momenteel niet. Kun je zomaar naar de kerk gaan? Ben niet gelovig opgevoed, maar misschien dat het helpt?
Bedankt voor je tijd.
Noralie
dinsdag 18 februari 2014 om 14:01
Ik heb jarenlange rugklachten, erg is dat he..
Wat mij heeft geholpen is acceptatie. Je kunt leren leven met pijn. Daar kan je hulp voor krijgen. Je behandelaar kan je daarvoor doorverwijzen.
De pijn die je namelijk sowieso hebt, wordt verergert door angst. Je spieren verkrampen dan en daardoor wordt het erger. Heb je fysiotherapie?
Wat mij heeft geholpen is acceptatie. Je kunt leren leven met pijn. Daar kan je hulp voor krijgen. Je behandelaar kan je daarvoor doorverwijzen.
De pijn die je namelijk sowieso hebt, wordt verergert door angst. Je spieren verkrampen dan en daardoor wordt het erger. Heb je fysiotherapie?
dinsdag 18 februari 2014 om 14:15
quote:tekenis schreef op 18 februari 2014 @ 14:01:
Ik heb jarenlange rugklachten, erg is dat he..
Wat mij heeft geholpen is acceptatie. Je kunt leren leven met pijn. Daar kan je hulp voor krijgen. Je behandelaar kan je daarvoor doorverwijzen.
De pijn die je namelijk sowieso hebt, wordt verergert door angst. Je spieren verkrampen dan en daardoor wordt het erger. Heb je fysiotherapie?
Werkelijk alle soorten therapie zijn inmiddels voorbijgekomen, maar het werkt niet langer dan een maand. Heb een tijd het idee gehad dat het gewoon tussen mijn oren zat, maar zelfs bij een psycholoog kom ik niet verder.
Zal kijken of ik inderdaad doorverwezen kan worden voor het leren accepteren, hopelijk scheelt dat een hoop.
Ik heb jarenlange rugklachten, erg is dat he..
Wat mij heeft geholpen is acceptatie. Je kunt leren leven met pijn. Daar kan je hulp voor krijgen. Je behandelaar kan je daarvoor doorverwijzen.
De pijn die je namelijk sowieso hebt, wordt verergert door angst. Je spieren verkrampen dan en daardoor wordt het erger. Heb je fysiotherapie?
Werkelijk alle soorten therapie zijn inmiddels voorbijgekomen, maar het werkt niet langer dan een maand. Heb een tijd het idee gehad dat het gewoon tussen mijn oren zat, maar zelfs bij een psycholoog kom ik niet verder.
Zal kijken of ik inderdaad doorverwezen kan worden voor het leren accepteren, hopelijk scheelt dat een hoop.
dinsdag 18 februari 2014 om 14:58
Dit lijkt me heel zwaar, zeker voor zo'n jong iemand. Ik krijg de indruk dat je niet goed geholpen wordt. Kun je geen andere huisarts nemen? Eentje die je wel serieus neemt? Een huisarts is toch het eerste aanspreekpunt, dus als je daar een prettig gevoel bij hebt scheelt dat al een hoop.
Verder geen tips, want geen ervaring hiermee, maar misschien kun je op een forum voor mensen met chronische pijnklachten wat ervaringen uitwisselen. Dan voel je je misschien wat minder geisoleerd.
Verder geen tips, want geen ervaring hiermee, maar misschien kun je op een forum voor mensen met chronische pijnklachten wat ervaringen uitwisselen. Dan voel je je misschien wat minder geisoleerd.
dinsdag 18 februari 2014 om 15:50
Heb je al eens een pijnpoli overwogen? (google eens)
Maak van je enorme berg-aan-problemen eens een stapel kleine stapjes. Dan zijn ze te overzien.
Bijvoorbeeld: afvallen kun je natuurlijk best, dat hoeft niet met bewegen hoor. Als je je energie-inname maar aanpast aan je verbruik.
Sociale contacten kunnen ook buiten school. Ga iets doen wat veel voldoening geeft: vrijwilligerswerk bijvoorbeeld.
Pak stapje voor stapje je leven aan
Maak van je enorme berg-aan-problemen eens een stapel kleine stapjes. Dan zijn ze te overzien.
Bijvoorbeeld: afvallen kun je natuurlijk best, dat hoeft niet met bewegen hoor. Als je je energie-inname maar aanpast aan je verbruik.
Sociale contacten kunnen ook buiten school. Ga iets doen wat veel voldoening geeft: vrijwilligerswerk bijvoorbeeld.
Pak stapje voor stapje je leven aan
dinsdag 18 februari 2014 om 15:51
Ach TO wat vervelend. Ik denk dat het allereerst heel belangrijk is dat je iemand voelt bij wie je je problemen kwijt kan, bij wie je niet het gevoel hebt dat je een aansteller bent.
Iemand van wie je het vervolgens kunt waarderen als hij of zij met een plan van aanpak komt, ipv. waarvan je alleen maar het gevoel hebt dat hij aan het pappen en nathouden is.
Maw: een andere huisarts. Om te beginnen. En inderdaad fysiotherapie en een goede psychotherapeut zouden volgens mij al heel veel kunnen doen. En ik denk inderdaad dat iets als zwemmen je veel goed zou kunnen doen!
Iig heel veel sterkte TO. En niet denken wat iedereen wel niet van je moet denken. Ik lees je verhaal en ik denk helemaal niets negatiefs over je!
Iemand van wie je het vervolgens kunt waarderen als hij of zij met een plan van aanpak komt, ipv. waarvan je alleen maar het gevoel hebt dat hij aan het pappen en nathouden is.
Maw: een andere huisarts. Om te beginnen. En inderdaad fysiotherapie en een goede psychotherapeut zouden volgens mij al heel veel kunnen doen. En ik denk inderdaad dat iets als zwemmen je veel goed zou kunnen doen!
Iig heel veel sterkte TO. En niet denken wat iedereen wel niet van je moet denken. Ik lees je verhaal en ik denk helemaal niets negatiefs over je!
