Enorm passief in mijn eentje.

Sinds een maand woon ik op mezelf, en wat een goede voornemens had ik. Als ik in de grote stad zou zitten, dan zou het allemaal wel goedkomen met mij. Kleine stapjes tegelijk, maar langzaam maar zeker zou ik mijn zelfstandige leven meer kleur gaan geven. Ik kon immers toch niet eeuwig aan mijn ouders blijven hangen?



Inmiddels zit ik, zoals gezegd, een maand op mezelf in de stad, en er is gewoon nog helemaal niets gebeurd. De eerste week heb ik mezelf rustig de tijd gegeven om aan mijn nieuwe omgeving te wennen ; Een beetje door de buurt slenteren, een wijntje drinken op het terras met een vriendin, een half uur door de AH lopen en dan lekker uitgebreid koken en vervolgens op mijn balkonnetje in de zon lekker eten. 's Avonds een filmpje opzetten, mezelf aangemeld bij een sportschool, anderhalf uurtje sporten.



Zo rommelde ik mezelf de week wel door. Maar zo kan het niet al te lang door blijven gaan, want dan weet ik dat ik me eenzaam, onrustig en nutteloos en daardoor onzeker ga voelen. Een van mijn beste vriendinnen vertrekt overmorgen met haar vriend een maand naar Azië, mijn twee huisgenoten gaan op vakantie 5 juli, en nog een paar andere vriendinnen gaan ook weg binnen nu en twee weken.



Sowieso moet ik mijn leven gaan uitbreiden tot meer, buiten alleen mijn vriendinnen om. We worden allemaal wat ouder, wat drukker, niet iedereen heeft meer onbeperkt de tijd om af te spreken, en dat zou ik ook niet onbeperkt moeten hebben. Maarja, ik heb dit jaar veel punten gehaald, geen herkansingen, dus dat betekent 2 maanden lang geen studie.



Mijn hele leven heb ik eigenlijk vriendinnen om mij heen gehad. Nog nooit heb ik het ''alleen'' moeten doen. Waar ik in een groep best assertief ben, en er echt nog wel verlegenere vriendinnen zijn dan ik, ben ik in mijn eentje echt enorm passief. In mijn eentje een uitzendbureau binnenlopen, zonder dat ik weet waar ik dan terecht ga komen? Meteen gaat van alle kanten de ''rem'' erop. Eigenlijk alles waarbij ik me als individu aan (een groep van) nieuwe individuen moet voorstellen, dan blokkeer ik helemaal.



Niet als de situatie zich daadwerkelijk voordoet, want dan ben ik niet echt verlegen ofzo, maar vooral het idee in mijn hoofd dat ik zoiets moet gaan doen, zorgt voor enorm veel weerstand. Het is alsof iemand tegen mij zegt dat ik een puppy hondje moet mishandelen ofzo (wel raar voorbeeld maargoed); Het eerste dat er dan in mijn gedachten opkomt is '' Nee, dat ga ik absoluut niet doen''. Maar dat heb ik dus ook als ik tegen mezelf zeg om eens op nieuwe dingen uit te gaan ; Oh gelukkig hoeft dat vandaag niet. Ik zou het eigenlijk hoognodig eens moeten, maar er is geen verplichting. En dus voel ik me opgelucht, en ga ik op dezelfde manier verder.



Zijn er mensen die dat herkennen? Ik wil er zo graag vanaf. Toen ik nog bij mn ouders woonde dacht ik echt assertief te gaan worden ; Maarja, dat was pas over een paar weken dat dit hoefde. Nu ik 's morgens opsta en eraan denk straks eens te gaan solliciteren ofzo, dat wordt me dan opeens veel te concreet en krijg ik klamme handen en stress bij het idee alleen al..

Een uitzendbureau vind ik op zich nog niet eens zo ''eng'', want ik hoef niet direct mezelf in een groep te mengen en mezelf te bewijzen bijvoorbeeld.



Ik ben nu derdejaars rechtenstudente, en ik zou graag bij de rechtswinkel aan de slag gaan. AL een jaar lang, maar daar durf ik bijna niet heen. Al die nieuwe mensen, die ook nog eens dingen van me verwachten. Ik heb geen idee wat mijn juridische niveau is, ik moet vragen gaan beantwoorden, dat kan ik toch nooit? Ik moet ook allerlei smalltalk gaan houden met andere mensen bij de rechtswinkel, straks wordt het ongemakkelijk, of vind ik mijn draai niet binnen de groep etc etc etc, allemaal dingen die ik me in een fractie van een seconde bedenk, waardoor ik denk : PFF, dat schuif ik (weer) even op de lange baan hoor, ik krijg al stress bij het idee alleen..



Reizen is alleen maar het probleem voor me uitschuiven. Ik durf wel alleen dingen te doen, maar zodra ik dingen samen moet gaan doen met onbekende mensen, dan haak ik af.



In het dagelijks leven ben ik ook het liefst alleen. Dan kan ik alles zo efficient mogelijk doen, onderweg lekker een muziekje luisteren, niet constant een gesprek op gang te houden. Ik ben dus graag alleen, maar niet graag eenzaam zeg maar.

quote:blueeyes*3 schreef op 02 juli 2013 @ 20:39:

Als het uitzendbureau te spannend is, vraag dan bij een aantal winkels gewoon een sollicitatieformulier! Weet je waar je terecht komt .



Dit komt overigens vaker voor, en heet 'opstartproblemen'. Misschien ook fijn om te weten dat je niet de enige bent .



Ander idee: regel een bibliotheekabonnement (heb je door het jaar heen ook wat aan, ze hebben vaak ook studieboeken en je krijgt bij bibliotheken vaak korting op vertoon van je studentenkaart) en haal een stapel boeken 'die je altijd al wilde lezen' of een stapel films 'die je altijd al wilde zien'. Kun je ook weer wat van je lijstje afstrepen! Of maak gigantisch gebruik van je studentenov en ga alle steden van NL af.



Dat zijn dingen die ik ook al heel graag doe.. Beetje door het land treinen, door de stad lopen, lezen, films kijken, sporten in de sportschool ; Zolang het maar individueel (of met een bekende/vriendin) is, dan raak ik er niet van in de stress.



Zodra er echter nieuwe mensen in het spel komen, dan raak ik enorm in de stress. Maar ik moet toch een beetje uit die comfortzone, want als ik te lang en teveel alleen ben, dan ga ik mezelf raar voelen.

quote:Moonlight82 schreef op 02 juli 2013 @ 20:40:

Is het misschien een idee om juist wat simpeler werk te zoeken dan bij de rechtswinkel?



Het kan als afwisseling op de dagen dat je studeert, ook lekker zijn om iets luchtigs te doen.

Hoeft niet meteen supersimpel maar werk in een winkel ofzo waar het grootste probleem is of mevrouw X een rode of een blauwe rok zal nemen.



Ik heb zelf ooit een baan 'op niveau' naast mijn studie gedaan waardoor ik 365 dagen per jaar 'op niveau' bezig was (weekend en vakantie deed ik verder niet aan). Achteraf was een winkelbaantje oid veel beter geweest, voor de afwisseling.Het liefst wil ik juist iets relevants doen. Ik ben niet bepaald een beginnende student meer. Ben 23 jaar, en eigenlijk heb ik de voorgaande jaren ook niet zo bizar veel uitgevoerd. Jarenlang bij de AH gewerkt, en verder maar een beetje studeren. Wil ook wel eens kijken hoe de praktijk en het ''grotemensenleven'' eruit ziet zeg maar... Ooit moet ik toch mijn eerste echte stappen gaan zetten vind ik..

quote:winterteen schreef op 02 juli 2013 @ 20:40:

Gaopzoek naar een bijbaantje. Als je small talk wil leren: Leur langs de horeca, die hebben altijd inval nodig rond deze tijd van het jaar ( al het vaste personeel op vakantie) en verder... ga vooral zelf ook op vakakntie. En maak je niet te druk. De eerste maanden zitten de meesten met hun handen in het haar, ik ben de eerste weken ook een beetje eenzaam geweest.



Gaat vanzelf voorbij en voor je het weet zit je weer te puffen dat je het zo druk hebt!



Oh en stap dan uiteindelijk toch naar die rechtsbijstandswinkel. Je kunt meer dan je denkt en als je het niet kunt ( die sociale vaardigheden) dan kun je het leren! Op je stoel blijven zitten helpt in ieder geval niet.Ik hoop het. Juist omdat ik weet dat ik een genie ben in excuses verzinnen, en nogal snel uit mijn comfortzone ben, en nogal gevoelig ben, heb ik dit topic geopend.

quote:kerstklok schreef op 02 juli 2013 @ 20:49:

Werk je helemaal niet dan en heb je nooit gewerkt/stagegelopen? Hoe betaal je je woning dan als je op jezelf woont?



Jawel, bijbaantje waar ik al 8 jaar werk.. In mijn middelbareschooltijd was ik ook assertiever dan nu bijvoorbeeld.



Toen zat ik dagelijks met allerlei jonge mensen. Nu op de uni is het toch individueler, en daardoor lijd ik (vooral doordeweeks) ook een meer individueler/teruggetrokkener leven.