Psyche
alle pijlers
Er is altijd wel iets.
dinsdag 18 februari 2014 om 13:01
Op zich zit ik prima in mijn vel en waardeer ik mijn leven zoals het is..
Maar het lijkt wel alsof er áltijd een extern probleem is. Ziekte of psychische aandoeningen bij familieleden of vrienden voornamelijk. Of iets anders heftigs.
En dat drukt toch ook een stempel op mijn leven, al weet ik best dat het niet mijn probleem is. Als iemand - bijvoorbeeld - depressief is, maak je je toch zorgen en wil je er toch graag zijn voor iemand. Ik ervaar inmiddels al 10 jaar dat er altijd wel 'iets' met iemand is. Nooit is iedereen eens gezond, zeg maar. Dat vind ik wel moeilijk, om altijd wel een dierbare te zien worstelen.
Maar hebben jullie nou ook dat er altijd wel iets mis is met een dierbare? Of ligt dat nou aan mij, trek ik het me teveel aan ofzo?
Maar het lijkt wel alsof er áltijd een extern probleem is. Ziekte of psychische aandoeningen bij familieleden of vrienden voornamelijk. Of iets anders heftigs.
En dat drukt toch ook een stempel op mijn leven, al weet ik best dat het niet mijn probleem is. Als iemand - bijvoorbeeld - depressief is, maak je je toch zorgen en wil je er toch graag zijn voor iemand. Ik ervaar inmiddels al 10 jaar dat er altijd wel 'iets' met iemand is. Nooit is iedereen eens gezond, zeg maar. Dat vind ik wel moeilijk, om altijd wel een dierbare te zien worstelen.
Maar hebben jullie nou ook dat er altijd wel iets mis is met een dierbare? Of ligt dat nou aan mij, trek ik het me teveel aan ofzo?
dinsdag 18 februari 2014 om 14:42
Ja dat snap ik! Dat is natuurlijk ook heel lastig met beroertes omdat mensen zelf soms het minder goed kunnen inschatten. Goed dat je hulp hebt gezocht typfoudt!
Ik denk wel dat mantelzorgen veel zwaarder is dan dat het is voor mij, ik heb dat nooit hoeven doen.
Ik moet vooral een goede luisteraar zijn, advies geven en geduld hebben, denk ik. Leuke dingen met mensen doen. Maar dat vind ik al heel zwaar! Dus ik vind het erg knap wat jij doet!
Ik denk wel dat mantelzorgen veel zwaarder is dan dat het is voor mij, ik heb dat nooit hoeven doen.
Ik moet vooral een goede luisteraar zijn, advies geven en geduld hebben, denk ik. Leuke dingen met mensen doen. Maar dat vind ik al heel zwaar! Dus ik vind het erg knap wat jij doet!
dinsdag 18 februari 2014 om 14:54
Nou ik denk eigenlijk niet eens dat ik heel empathisch ben. Een depressie of een eetstoornis, dat vind ik zo moeilijk, om me voor te stellen hoe dat is.
Maar ik vind het wel heel erg als iemand iets heeft en ik vind het heel moeilijk om iemand daaronder te zien lijden. En eigenlijk wil ik gewoon niet (haha ja heel kinderachtig, 'ik wil het niet!') dat diegene zich zo rot voelt of ziek is. Want ik vind het gewoon naar om te zien. Dus dat is meer voor mezelf: ik vind het heel vervelend om iemand zo te zien (en natuurlijk ook voor diegene zelf! Natuurlijk!!) en ik krijg soms dat 'niet-weer' gevoel en dus wil ik het liefst dat ze gezond zijn. En natuurlijk wil ik dat ook omdat ik het liefst wil dat zij zich weer goed voelen, maar dat is dus echt niet de enige reden.
Maar ik vind het wel heel erg als iemand iets heeft en ik vind het heel moeilijk om iemand daaronder te zien lijden. En eigenlijk wil ik gewoon niet (haha ja heel kinderachtig, 'ik wil het niet!') dat diegene zich zo rot voelt of ziek is. Want ik vind het gewoon naar om te zien. Dus dat is meer voor mezelf: ik vind het heel vervelend om iemand zo te zien (en natuurlijk ook voor diegene zelf! Natuurlijk!!) en ik krijg soms dat 'niet-weer' gevoel en dus wil ik het liefst dat ze gezond zijn. En natuurlijk wil ik dat ook omdat ik het liefst wil dat zij zich weer goed voelen, maar dat is dus echt niet de enige reden.
dinsdag 18 februari 2014 om 15:01
Ik ken een collega die ook alleen maar drama in haar leven heeft. Ze is enorm zwaar op de hand en ik heb toch ergens het gevoel dat ze het ook wel interessant vindt dat er in de levens om haar heen zoveel gebeuren.
En uiteraard is het heel vervelen dat er veel gebeurt in de kring om je heen, maar het overkomt JOU niet.
En uiteraard is het heel vervelen dat er veel gebeurt in de kring om je heen, maar het overkomt JOU niet.
dinsdag 18 februari 2014 om 15:07
quote:typfoudt schreef op 18 februari 2014 @ 14:51:
Het is niet heel zwaar hoor, misschien werk je per dag een uurtje extra. We hebben ook nog geen kinderen ofzo. De grap is dat ik van nature verre van zorgzaam ben en een enorm ongeduldig. Zo leer ik het vast wel een keer.
Ik ben denk ik ook wel ongeduldig en niet zo zorgzaam hoor. Tenminste, zo voel ik me niet. En ik heb ook niet het gevoel dat anderen dat vinden van mij.
Sterker nog: ik heb eerder het gevoel dat mensen vinden dat ik teveel aandacht vraag. Doordat ik me ermee bemoei zeg maar. Dat ik het me dan aantrek en heel erg meeleef en daardoor zelf ook verdrietig wordt en dat zeg ik dan ook, dat ik er ook verdriet van heb of het er moeilijk mee heb. Maar dan gaat het dus om mij vervolgens. Terwijl zo bedoel ik het niet! En ik praat ook nog eens veel! Maar ik vind praten nou eenmaal gezellig Ik ben gewoon nog niet echt de juiste techniek daarvoor meester geworden denk ik, helaas.
Misschien vind ik luisteren daarom ook moeilijk: ik wil het heel graag maar ik heb het gevoel dat ik soms het omgekeerde effect bereik. Ik neem andermans problemen heel serieus, heb alleen niet het gevoel dat dat nou altijd zo overkomt bij hen. Of het komt wel over, maar niet op de manier dat ik het bedoel.
Ben in ieder geval ongeveer een miljoen stappen verwijderd van Moeder Theresa-igheid
Het is niet heel zwaar hoor, misschien werk je per dag een uurtje extra. We hebben ook nog geen kinderen ofzo. De grap is dat ik van nature verre van zorgzaam ben en een enorm ongeduldig. Zo leer ik het vast wel een keer.
Ik ben denk ik ook wel ongeduldig en niet zo zorgzaam hoor. Tenminste, zo voel ik me niet. En ik heb ook niet het gevoel dat anderen dat vinden van mij.
Sterker nog: ik heb eerder het gevoel dat mensen vinden dat ik teveel aandacht vraag. Doordat ik me ermee bemoei zeg maar. Dat ik het me dan aantrek en heel erg meeleef en daardoor zelf ook verdrietig wordt en dat zeg ik dan ook, dat ik er ook verdriet van heb of het er moeilijk mee heb. Maar dan gaat het dus om mij vervolgens. Terwijl zo bedoel ik het niet! En ik praat ook nog eens veel! Maar ik vind praten nou eenmaal gezellig Ik ben gewoon nog niet echt de juiste techniek daarvoor meester geworden denk ik, helaas.
Misschien vind ik luisteren daarom ook moeilijk: ik wil het heel graag maar ik heb het gevoel dat ik soms het omgekeerde effect bereik. Ik neem andermans problemen heel serieus, heb alleen niet het gevoel dat dat nou altijd zo overkomt bij hen. Of het komt wel over, maar niet op de manier dat ik het bedoel.
Ben in ieder geval ongeveer een miljoen stappen verwijderd van Moeder Theresa-igheid
dinsdag 18 februari 2014 om 15:12
quote:Tuorrebout schreef op 18 februari 2014 @ 15:01:
Ik ken een collega die ook alleen maar drama in haar leven heeft. Ze is enorm zwaar op de hand en ik heb toch ergens het gevoel dat ze het ook wel interessant vindt dat er in de levens om haar heen zoveel gebeuren.
En uiteraard is het heel vervelen dat er veel gebeurt in de kring om je heen, maar het overkomt JOU niet.
Nou daar ben ik dus bang voor. Alhoewel ik niet het idee heb dat ik nou zwaar op de hand ben. Ik ben juist best wel vrolijk en dat hoor ik ook van anderen, dat ik altijd 'zonnig' ben.
Maar ja, hoe kan ik niet meeleven met een zieke zus/broer/vader/moeder/partner? Dat voelt gewoon alsof het ook in mijn leven gebeurt. Met vrienden dan misschien wat minder, maar zeker in die omgeving. Tsja, het is wel erger voor degene die ziek is en doodgaat, maar het is toch heel naar als zo iemand overlijdt. En het is ook erger voor degene met de depressie, maar het is wel heel zwaar om er dag en nacht mee te moeten omgaan en met iemand aan tafel te zitten die heel somber is dag in dag uit.
Dus ergens vind ik ook dat het wel mijn leven is. Maar ja goed, ik ben dus bang dat dat het probleem is, dat ik het teveel op mezelf betrek, teveel mijn leven laat beïnvloeden.
Edit: en dat ik daardoor dus teveel problemen 'zie'.
Ik ken een collega die ook alleen maar drama in haar leven heeft. Ze is enorm zwaar op de hand en ik heb toch ergens het gevoel dat ze het ook wel interessant vindt dat er in de levens om haar heen zoveel gebeuren.
En uiteraard is het heel vervelen dat er veel gebeurt in de kring om je heen, maar het overkomt JOU niet.
Nou daar ben ik dus bang voor. Alhoewel ik niet het idee heb dat ik nou zwaar op de hand ben. Ik ben juist best wel vrolijk en dat hoor ik ook van anderen, dat ik altijd 'zonnig' ben.
Maar ja, hoe kan ik niet meeleven met een zieke zus/broer/vader/moeder/partner? Dat voelt gewoon alsof het ook in mijn leven gebeurt. Met vrienden dan misschien wat minder, maar zeker in die omgeving. Tsja, het is wel erger voor degene die ziek is en doodgaat, maar het is toch heel naar als zo iemand overlijdt. En het is ook erger voor degene met de depressie, maar het is wel heel zwaar om er dag en nacht mee te moeten omgaan en met iemand aan tafel te zitten die heel somber is dag in dag uit.
Dus ergens vind ik ook dat het wel mijn leven is. Maar ja goed, ik ben dus bang dat dat het probleem is, dat ik het teveel op mezelf betrek, teveel mijn leven laat beïnvloeden.
Edit: en dat ik daardoor dus teveel problemen 'zie'.
dinsdag 18 februari 2014 om 15:54
Oh en het is overigens niet dat ik me heel zielig voel en het idee heb dat ik het niet goed doe hoor! Ik wil alleen niet dat jullie denken dat ik een soort self-sacrificing saint ben die altijd klaar staat voor haar vrienden en familie en aan haar eigen emoties nooit toekomt en altijd maar de juiste dingen doet en zegt ofzo. Dat ben ik namelijk nou eenmaal niet. Ik opende geen wit-voetje-haal-topic of aai-over-je-bol-topic of bevestiging-zoek-topic, ik vroeg me dit gewoon oprecht af, maar mijn gedachten hierover zijn niet zo geordend, dus vandaar de offtopic gedachtenspinsels.
dinsdag 18 februari 2014 om 15:55
Ik heb wel het idee dat je dit onbewust aantrekt. Ik ken iemand die heel veel zieke mensen, en dan echt ernstig zieke mensen en mensen met veel problemen in haar leven heeft. Zij is heel erg betrokken bij iedereen, heel erg behulpzaam en draagt eigenlijk het leed van iedereen op haar schouders. Het lijkt wel een soort schuldgevoel te zijn, ze 'mag' van zichzelf niet gelukkig zijn als anderen dat ook niet zijn. Waarom heeft zij veel kennissen en vrienden die van alles hebben? Het is niet zo dat zij zich beter voelt door andermans ellende, wel dat ze -te- sociaal in elkaar zit, naar mijn idee.
En als ik naar mijzelf kijk: nee, ik herken je verhaal niet, gelukkig. Tuurlijk maakt iedereen mee dat mensen ziek zijn of problemen hebben, en soms lijkt er veel tegelijk te zijn.
Voel jij je niet veel te verantwoordelijk voor iedereen? En draag je de hele wereld op je schouders? Als dit zo is, zit hier meer het probleem. Natuurlijk snap ik dat je niet een twee drie andere sociale contacten krijgt, maar als je bewust van dingen bent, kan je er wel eens anders naar kijken.
En als ik naar mijzelf kijk: nee, ik herken je verhaal niet, gelukkig. Tuurlijk maakt iedereen mee dat mensen ziek zijn of problemen hebben, en soms lijkt er veel tegelijk te zijn.
Voel jij je niet veel te verantwoordelijk voor iedereen? En draag je de hele wereld op je schouders? Als dit zo is, zit hier meer het probleem. Natuurlijk snap ik dat je niet een twee drie andere sociale contacten krijgt, maar als je bewust van dingen bent, kan je er wel eens anders naar kijken.
dinsdag 18 februari 2014 om 15:57
het hoort idd bij het leven, en hoe groter je sociale kring, hoe meer kans dat je iets meekrijgt. (positief/negatief).
En hoe ouder je wordt, hoe vaker het negatief is. Als je 20 bent studeert iedereen af, als je 25 bent, heb je een bruiloftengolf en paar jaar later de kraambezoekjes.
Mijn oma zei eens: "er gaan alleen maar mensen dood". Zo had ik het als jong-mens nog niet bezien, als je ouder wordt, krijg je eens een achterkleinkind, maar verder gaat iedereen dood.
En hoe ouder je wordt, hoe vaker het negatief is. Als je 20 bent studeert iedereen af, als je 25 bent, heb je een bruiloftengolf en paar jaar later de kraambezoekjes.
Mijn oma zei eens: "er gaan alleen maar mensen dood". Zo had ik het als jong-mens nog niet bezien, als je ouder wordt, krijg je eens een achterkleinkind, maar verder gaat iedereen dood.
dinsdag 18 februari 2014 om 16:22
Interessant artikel doemaarzonnebloemen en lief wat je schrijft!
Ik heb altijd inderdaad heel erg mijn best gedaan om mee te leven met mensen, of althans, dat heb ik mezelf voorgehouden. Maar als ik er zo over nadenk heb ik misschien wel meer medelijden met mensen inderdaad en dat is wel een probleem. Misschien moet ik proberen meer mee te leven in plaats van me in te leven... Begrijp je wat ik bedoel?
Want dat is denk ik wel zo: ik kan het me wel heel erg aantrekken hoe het met anderen gaat en ergens wil ik dan ook getroost worden. Dus misschien is dat inderdaad meer medelijden dan medeleven.
Maar aan de andere kant denk ik: waar is dan de grens met dat het ook moeilijk is voor jou als een dierbare overlijdt, of iets in die trant? Hoe weet je wat medelijden is met iemand anders, wat meeleven is en welk verdriet hoort bij je eigen afscheid nemen? Of bijvoorbeeld bij een depressie: hoe weet je wat medelijden, medeleven en wat verdriet vanwege je eigen zorgen/het samenzijn met een somber iemand is? Snap je?
Dat is wel lastig.
Ik heb altijd inderdaad heel erg mijn best gedaan om mee te leven met mensen, of althans, dat heb ik mezelf voorgehouden. Maar als ik er zo over nadenk heb ik misschien wel meer medelijden met mensen inderdaad en dat is wel een probleem. Misschien moet ik proberen meer mee te leven in plaats van me in te leven... Begrijp je wat ik bedoel?
Want dat is denk ik wel zo: ik kan het me wel heel erg aantrekken hoe het met anderen gaat en ergens wil ik dan ook getroost worden. Dus misschien is dat inderdaad meer medelijden dan medeleven.
Maar aan de andere kant denk ik: waar is dan de grens met dat het ook moeilijk is voor jou als een dierbare overlijdt, of iets in die trant? Hoe weet je wat medelijden is met iemand anders, wat meeleven is en welk verdriet hoort bij je eigen afscheid nemen? Of bijvoorbeeld bij een depressie: hoe weet je wat medelijden, medeleven en wat verdriet vanwege je eigen zorgen/het samenzijn met een somber iemand is? Snap je?
Dat is wel lastig.
dinsdag 18 februari 2014 om 16:24
En bedankt! Jullie helpen me echt een beetje beter inzicht in mezelf en wat er gebeurt te krijgen. Ik merk namelijk wel aan mezelf dat ik daar gewoon veel mee bezig ben en als ik het beter kan doen, niet alleen voor mezelf, maar ook voor de anderen, dan graag! Alleen het is moeilijk om je eigen 'foute patronen' te zien, vind ik. Want je doet ze natuurlijk met de beste bedoelingen
dinsdag 18 februari 2014 om 16:26
Bij tegenslagen leer je je vrienden kennen en sommigen van hen zullen jouw drama beschouwen als leed dat hun zelf overkomt.
Toevallig zat ik vorige week zelf midden in Murphys Law. Eén kind een operatie en een ander kind en ikzelf werden beiden met gillende sirenes opgenomen. We lagen in het ziekenhuis tijdens de crematie van een vriendje. Ik kreeg een kutdiagnose die mijn leven op zijn kop zet en weet dus weer helemaal wat ik aan wie heb - wie ons meteen komt helpen en meeleeft, wie ineens opduikt uit nieuwsgierigheid of wie juist opvalt door volslagen ongeïnteresseerdheid. Je buurvrouw kan meer verdriet om je hebben dan je broer.
Toevallig zat ik vorige week zelf midden in Murphys Law. Eén kind een operatie en een ander kind en ikzelf werden beiden met gillende sirenes opgenomen. We lagen in het ziekenhuis tijdens de crematie van een vriendje. Ik kreeg een kutdiagnose die mijn leven op zijn kop zet en weet dus weer helemaal wat ik aan wie heb - wie ons meteen komt helpen en meeleeft, wie ineens opduikt uit nieuwsgierigheid of wie juist opvalt door volslagen ongeïnteresseerdheid. Je buurvrouw kan meer verdriet om je hebben dan je broer.
dinsdag 18 februari 2014 om 16:49
quote:noreservations schreef op 18 februari 2014 @ 14:02:
Ik herken het wel. Heb een periode gehad dat ik drie keer per jaar naar een begrafenis ging. En cru gezegd, toen die allemaal dood waren, was er een periode van zo'n 15 jaar dat het allemaal wel ging. Dat iedereen gelukkig was, ging trouwen, kinderen etc.
Ja, in die periode (trouwen, kids) zit ik nu. Toch weet ik dat de ellende ieder moment weer kan toeslaan helaas .
Ik herken het wel. Heb een periode gehad dat ik drie keer per jaar naar een begrafenis ging. En cru gezegd, toen die allemaal dood waren, was er een periode van zo'n 15 jaar dat het allemaal wel ging. Dat iedereen gelukkig was, ging trouwen, kinderen etc.
Ja, in die periode (trouwen, kids) zit ik nu. Toch weet ik dat de ellende ieder moment weer kan toeslaan helaas .
dinsdag 18 februari 2014 om 16:49
O wat een rotweek Yette 
Hoe is het nu met je kinderen? En wat naar dat je zo'n heftige diagnose hebt gekregen. het lijkt me moeilijk om dat maar even op je bordje te krijgen en te moeten gaan accepteren.
En gecondoleerd met het verlies van je vriend
Ja mensen maken rare sprongen als iemand iets meemaakt. Heel gek heb ik dat altijd gevonden. Ik lijd misschien wel per ongeluk mee met mensen, en dat is ook niet goed, maar om gewoon helemaal níks van je te laten horen, of denken dat iemand die je jaren niet hebt gezien zit te wachten op jouw steun, dat vind ik altijd gek.
Ik ben in 1 jaar mijn opa en oma en een familielid (hou het liever vaag) verloren en ik vond het heel vervelend om telkens weer te moeten vertellen hoe en wat van mensen die 'opeens' belden, nu er iets aan de hand was, om me te steunen.
Hoe is het nu met je kinderen? En wat naar dat je zo'n heftige diagnose hebt gekregen. het lijkt me moeilijk om dat maar even op je bordje te krijgen en te moeten gaan accepteren. En gecondoleerd met het verlies van je vriend
Ja mensen maken rare sprongen als iemand iets meemaakt. Heel gek heb ik dat altijd gevonden. Ik lijd misschien wel per ongeluk mee met mensen, en dat is ook niet goed, maar om gewoon helemaal níks van je te laten horen, of denken dat iemand die je jaren niet hebt gezien zit te wachten op jouw steun, dat vind ik altijd gek.
Ik ben in 1 jaar mijn opa en oma en een familielid (hou het liever vaag) verloren en ik vond het heel vervelend om telkens weer te moeten vertellen hoe en wat van mensen die 'opeens' belden, nu er iets aan de hand was, om me te steunen.
dinsdag 18 februari 2014 om 17:01
Natuurlijk heb je goede bedoelingen, daar twijfel ik geen moment aan. En tuurlijk heb jij je best gedaan om mee te leven, misschien ietsiepietsie te veel.
Want dat is denk ik wel zo: ik kan het me wel heel erg aantrekken hoe het met anderen gaat en ergens wil ik dan ook getroost worden. Dus misschien is dat inderdaad meer medelijden dan medeleven
Ik denk dat de scheidslijn tusen medelijden en medeleven heel erg dun is.
Het gaat er misschien wel om dat je niet jezelf verliest in het meeleven met anderen, je eigen grenzen bewaakt, en het vooral los kan laten, al hangt dit weer af hoe dicht bij het is. Dat je niet te veel hooi op je vork neemt.
En dat je beseft dat je niet de enige bent die iets voor de zieke kunt doen. Die persoon heeft ook andere mensen om zich heen die haar/hem kunnen troosten.
Wat ik mijzelf vaak voorhoudt: iedereen heeft periodes van pech en ellende in z'n leven, ik voel mij goed, maar heb ook heel andere periodes meegemaakt, dat het met mij slecht ging en met anderen heel goed. Daarom kan ik het goed relativeren, door te denken dat het nu een ander is die ellende heeft, maar dat ik ook veel heb meegemaakt. Niet rot bedoeld, hoor, maar het helpt mij wel.
Want dat is denk ik wel zo: ik kan het me wel heel erg aantrekken hoe het met anderen gaat en ergens wil ik dan ook getroost worden. Dus misschien is dat inderdaad meer medelijden dan medeleven
Ik denk dat de scheidslijn tusen medelijden en medeleven heel erg dun is.
Het gaat er misschien wel om dat je niet jezelf verliest in het meeleven met anderen, je eigen grenzen bewaakt, en het vooral los kan laten, al hangt dit weer af hoe dicht bij het is. Dat je niet te veel hooi op je vork neemt.
En dat je beseft dat je niet de enige bent die iets voor de zieke kunt doen. Die persoon heeft ook andere mensen om zich heen die haar/hem kunnen troosten.
Wat ik mijzelf vaak voorhoudt: iedereen heeft periodes van pech en ellende in z'n leven, ik voel mij goed, maar heb ook heel andere periodes meegemaakt, dat het met mij slecht ging en met anderen heel goed. Daarom kan ik het goed relativeren, door te denken dat het nu een ander is die ellende heeft, maar dat ik ook veel heb meegemaakt. Niet rot bedoeld, hoor, maar het helpt mij wel.
dinsdag 18 februari 2014 om 17:47
Thanx Sophie. Het geopereerde kind loopt gelukkig weer, de ander ligt lekker te slapen - omdat ik hem om een uur of drie plat moest spuiten.
Die crematie vorige week ging trouwens niet om een vriend van mijzelf maar om een vriendje van een van de kinderen. Een kind nog. Ook zoiets dat je echt wel even bezighoudt, ook als relatieve buitenstaander.
Die crematie vorige week ging trouwens niet om een vriend van mijzelf maar om een vriendje van een van de kinderen. Een kind nog. Ook zoiets dat je echt wel even bezighoudt, ook als relatieve buitenstaander.
dinsdag 18 februari 2014 om 18:01
dinsdag 18 februari 2014 om 19:41