Psyche
alle pijlers
er is iets mis met me
vrijdag 10 juli 2015 om 23:03
Dat ik nu ineens tot dat inzicht ben gekomen..... en dat na 28 jaar. Al een tijd wringt er iets waar ik de vinger niet op kan leggen. Dat is nu een jaar zo. Ik leef en doe mijn dingen, maar er klopt er iets niet. Ik voel me onrustig, maar waardoor?
Ik heb een baan, vrienden een koophuis, en ben gezond. Maar ik zit veel in mijn hoofd. Ik pieker en ik maal veel. Doodongelukkig ben ik niet, maar goed gaat het ook niet. Met name sociale contacten kosten me steeds meer energie te kosten. Ik heb er steeds minder zin in, en sluit me het liefst op in mijn huis. Toch voel ik me eenzaam, ik mis mensen om dingen mee te delen. Maar aan de andere kant houd ik ook anderen op afstand. Steeds vaker negeer ik telefoontjes van mijn moeder. Maar waarom? Met vriendinnen hetzelfde. Ik kan wel zin hebben om met iemand af te spreken, maar ineens is dat dan weer helemaal verdwenen en krijg ik er de kriebels van en wil ik weer naar huis of afzeggen. Het beste voel ik me als ik alleen thuis ben, niemand die dan op me let of een mening over me heeft. Onzeker ben ik niet echt, maar toch vind ik het belangrijk dat anderen me oké vinden.
Ik zit in een tweestrijd. Ik wil mensen om me heen, maar lijk het niet aan te kunnen. Ik houd anderen op afstand. Nu ben ik altijd al wel een einzelgänger geweest, en daar is ook niets mis mee. Maar ik snap niet echt waarom mijn gevoel zo dubbel is. Ik wil het ene maar ook het andere.Over relaties zal ik maar niet te veel zeggen.... ik ben al een paar jaar alleen. Mijn laatste vriend heeft me behoorlijk op mijn ziel getrapt. Sindsdien wel kortstondige relaties/scharrels gehad. Maar iedere keer ging het ongeveer zo: het benauwde me of ze waren onverschillig en ik bleef er als een hondje achteraan lopen. Ik zou wel weer eens een keer een vriend willen, maar ben er ook bang voor. Bang om kwetsbaar te zijn.
Depressief ben ik niet. Dat ben ik tien jaar geleden geweest, en wat ik nu heb voelt anders. Ik voel me wispelturig en onverschillig. Zo wilde ik een maand vrij nemen van mijn werk om een verre reis te doen. Ik kreeg vrij. Maar toen bedacht ik me: wil ik dat eigenlijk wel? Dat is ook zo typisch iets van de laatste tijd. Ik twijfel steeds aan wat ik wil.
Morgen ga ik een dagje weg met een vriendin. Eerst had ik er zin in en nu zie ik er weer als een berg tegenop. De hele dag van huis zijn, de hele dag met iemand doorbrengen en geen tijd alleen. Het liefst zou ik afzeggen.
Ik voel me niet slecht, maar goed is anders. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Er is iets mis met me.
Ik heb een baan, vrienden een koophuis, en ben gezond. Maar ik zit veel in mijn hoofd. Ik pieker en ik maal veel. Doodongelukkig ben ik niet, maar goed gaat het ook niet. Met name sociale contacten kosten me steeds meer energie te kosten. Ik heb er steeds minder zin in, en sluit me het liefst op in mijn huis. Toch voel ik me eenzaam, ik mis mensen om dingen mee te delen. Maar aan de andere kant houd ik ook anderen op afstand. Steeds vaker negeer ik telefoontjes van mijn moeder. Maar waarom? Met vriendinnen hetzelfde. Ik kan wel zin hebben om met iemand af te spreken, maar ineens is dat dan weer helemaal verdwenen en krijg ik er de kriebels van en wil ik weer naar huis of afzeggen. Het beste voel ik me als ik alleen thuis ben, niemand die dan op me let of een mening over me heeft. Onzeker ben ik niet echt, maar toch vind ik het belangrijk dat anderen me oké vinden.
Ik zit in een tweestrijd. Ik wil mensen om me heen, maar lijk het niet aan te kunnen. Ik houd anderen op afstand. Nu ben ik altijd al wel een einzelgänger geweest, en daar is ook niets mis mee. Maar ik snap niet echt waarom mijn gevoel zo dubbel is. Ik wil het ene maar ook het andere.Over relaties zal ik maar niet te veel zeggen.... ik ben al een paar jaar alleen. Mijn laatste vriend heeft me behoorlijk op mijn ziel getrapt. Sindsdien wel kortstondige relaties/scharrels gehad. Maar iedere keer ging het ongeveer zo: het benauwde me of ze waren onverschillig en ik bleef er als een hondje achteraan lopen. Ik zou wel weer eens een keer een vriend willen, maar ben er ook bang voor. Bang om kwetsbaar te zijn.
Depressief ben ik niet. Dat ben ik tien jaar geleden geweest, en wat ik nu heb voelt anders. Ik voel me wispelturig en onverschillig. Zo wilde ik een maand vrij nemen van mijn werk om een verre reis te doen. Ik kreeg vrij. Maar toen bedacht ik me: wil ik dat eigenlijk wel? Dat is ook zo typisch iets van de laatste tijd. Ik twijfel steeds aan wat ik wil.
Morgen ga ik een dagje weg met een vriendin. Eerst had ik er zin in en nu zie ik er weer als een berg tegenop. De hele dag van huis zijn, de hele dag met iemand doorbrengen en geen tijd alleen. Het liefst zou ik afzeggen.
Ik voel me niet slecht, maar goed is anders. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Er is iets mis met me.
vrijdag 10 juli 2015 om 23:23
vrijdag 10 juli 2015 om 23:30
Bang om kwetsbaar te zijn.
Dit lijkt me de basis van de door jouw beschreven innerlijke tegenstrijdigheden.
Je wilt het wel maar vervolgens lijkt de angst om gekwetst te worden het over te nemen. En zoals ik jouw verhaal lees lijk je wellicht niet eens meer echt te beseffen dat jouw soort van 'wispelturigheid' misschien vanuit deze angst ontstaat want anders beschrijf je het denk ik niet als een 'kriebel'.
Dit lijkt me de basis van de door jouw beschreven innerlijke tegenstrijdigheden.
Je wilt het wel maar vervolgens lijkt de angst om gekwetst te worden het over te nemen. En zoals ik jouw verhaal lees lijk je wellicht niet eens meer echt te beseffen dat jouw soort van 'wispelturigheid' misschien vanuit deze angst ontstaat want anders beschrijf je het denk ik niet als een 'kriebel'.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 10 juli 2015 om 23:32
Een verre reis zal misschien goed voor je zijn. Toch komt het op mij over dat je opzoek bent naar een "veilig haven". Je voelt je niet veilig genoeg en dat veilige gevoel vind je ook niet thuis. Het zit namelijk in jezelf en je weet momenteel niet meer hoe je dat deel moet bereiken. Ga ervoor zorgen dat je je weer fijn voelt, met jezelf, je omgeving en ga activiteiten ondernemen waar je écht blij van wordt.
vrijdag 10 juli 2015 om 23:34
Waar mensen elkaar ontmoeten kan er (al dan niet bewust) gekwetst worden. En de kunst is om te leren relativeren en waar nodig te communiceren wat het gedrag en de woorden van een ander met jou doen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 10 juli 2015 om 23:36
vrijdag 10 juli 2015 om 23:54
Bedankt voor de wijze woorden en reacties.
Als ik alleen ben kan ik in de ogen van anderen ook niets fout doen. Als ik alleen ben weet ik precies wat ik heb. Gelukkig kan ik wel goed alleen zijn. Maar het kan niet de bedoeling zijn dat ik mensen op afstand ga houden. Ik voel me met anderen in de buurt vaak in de gaten gehouden en ben dan bang om dingen verkeerd te doen. Ik heb steeds meer tijd voor mezelf nodig. Ik vraag me af of dit wel zo gezond is.
Het afgelopen jaar heeft ook veel in het teken van mijn ernstig zieke beste vriendin gestaan. Ik kan dat ook even niet meer hebben: mensen die een beroep op me doen. Voor anderen klaar staan. Het kost me te veel energie. Ik werk al in de hulpverlening en sta daar ook al dag in dag uit voor anderen klaar.
Alles lijkt even te veel.
Als ik alleen ben kan ik in de ogen van anderen ook niets fout doen. Als ik alleen ben weet ik precies wat ik heb. Gelukkig kan ik wel goed alleen zijn. Maar het kan niet de bedoeling zijn dat ik mensen op afstand ga houden. Ik voel me met anderen in de buurt vaak in de gaten gehouden en ben dan bang om dingen verkeerd te doen. Ik heb steeds meer tijd voor mezelf nodig. Ik vraag me af of dit wel zo gezond is.
Het afgelopen jaar heeft ook veel in het teken van mijn ernstig zieke beste vriendin gestaan. Ik kan dat ook even niet meer hebben: mensen die een beroep op me doen. Voor anderen klaar staan. Het kost me te veel energie. Ik werk al in de hulpverlening en sta daar ook al dag in dag uit voor anderen klaar.
Alles lijkt even te veel.
zaterdag 11 juli 2015 om 00:05
Maar dan hoeft er toch niet perse iets mis met je te zijn?
Dan is wellicht jouw emmertje energie gewoon even leeg.
Dan kan jij misschien de ballen voor nu even niet hoger houden dan door te werken en af een toe een kort sociaal contact.
Ik denk dat daar dan weer niet per definitie veel mis mee zou hoeven te zijn,
Soms is je aanpassen aan wat je nodig hebt niet alleen gedrag maar ook jouw denken. Misschien moet jij het verwachtingspatroon van jouw sociale gedrag naar vrienden en kennissen wat gaan bijstellen? Het zou maar zo eens kunnen dat even goed voor jezelf zorgen er uiteindelijk voor zorgt dat de zin en tevredenheid groeit. Gewoon omdat je het goed vindt van jezelf dat jij iets anders nodig dan je tot nu toe misschien gedacht hebt?
Ik lees dat je depressief bent geweest, heb je hierbij hulp gehad? Misschien dit ook eens met hem/haar bespreken? Hij/zij kent jou het beste.
Dan is wellicht jouw emmertje energie gewoon even leeg.
Dan kan jij misschien de ballen voor nu even niet hoger houden dan door te werken en af een toe een kort sociaal contact.
Ik denk dat daar dan weer niet per definitie veel mis mee zou hoeven te zijn,
Soms is je aanpassen aan wat je nodig hebt niet alleen gedrag maar ook jouw denken. Misschien moet jij het verwachtingspatroon van jouw sociale gedrag naar vrienden en kennissen wat gaan bijstellen? Het zou maar zo eens kunnen dat even goed voor jezelf zorgen er uiteindelijk voor zorgt dat de zin en tevredenheid groeit. Gewoon omdat je het goed vindt van jezelf dat jij iets anders nodig dan je tot nu toe misschien gedacht hebt?
Ik lees dat je depressief bent geweest, heb je hierbij hulp gehad? Misschien dit ook eens met hem/haar bespreken? Hij/zij kent jou het beste.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 11 juli 2015 om 00:05
quote:Lisspelltuutt schreef op 11 juli 2015 @ 00:03:
Lieve schat volgens mij is er niks mis met jou, het klinkt mij juist super normaal. Het hoort bij het leven zeker ook op jouw leeftijd dat je balans zoekt in dingen en daar horen ook twijfels bij...
Veroordeel jezelf niet !Zie je?Lispel denkt het ook.
Lieve schat volgens mij is er niks mis met jou, het klinkt mij juist super normaal. Het hoort bij het leven zeker ook op jouw leeftijd dat je balans zoekt in dingen en daar horen ook twijfels bij...
Veroordeel jezelf niet !Zie je?Lispel denkt het ook.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 11 juli 2015 om 00:08
Als je dingen doet, zoals afspreken met een vriendin, waar je vantevoren tegenop kijkt, blijken die achteraf toch leuk? Ik hou dat zelf in gedachte als ik iets met grote weerstand doe, dat het meestal wel leuk gaat worden.
Wat betreft klaar staan voor mensen, zou je kunnen proberen wat vaker 'nee' te zeggen?
Wat betreft klaar staan voor mensen, zou je kunnen proberen wat vaker 'nee' te zeggen?
zaterdag 11 juli 2015 om 00:16
quote:muts87 schreef op 10 juli 2015 @ 23:54:
Bedankt voor de wijze woorden en reacties.
Als ik alleen ben kan ik in de ogen van anderen ook niets fout doen. Als ik alleen ben weet ik precies wat ik heb. Gelukkig kan ik wel goed alleen zijn. Maar het kan niet de bedoeling zijn dat ik mensen op afstand ga houden. Ik voel me met anderen in de buurt vaak in de gaten gehouden en ben dan bang om dingen verkeerd te doen. Ik heb steeds meer tijd voor mezelf nodig. Ik vraag me af of dit wel zo gezond is.
Het afgelopen jaar heeft ook veel in het teken van mijn ernstig zieke beste vriendin gestaan. Ik kan dat ook even niet meer hebben: mensen die een beroep op me doen. Voor anderen klaar staan. Het kost me te veel energie. Ik werk al in de hulpverlening en sta daar ook al dag in dag uit voor anderen klaar.
Alles lijkt even te veel.
Dat van het gevoel in de gaten te houden geworden betekent denk ik dat jij je niet totaal vertrouwd voelt met je vrienden. Nu kun je denken "dat doe ik wel", maar als dat écht zo is voel je je op je gemak bij een vriendin.
Ik heb daar ook vaak last van als ik een vriendin een tijd heel weinig zie (nu ook het geval), je ziet elkaar weinig en normaal maakt dat niet zoveel uit maar nu als je elkaar ziet is het een beetje ongemakkelijk en ben je bang iets fout te doen oid. Dat is bij mensen waarbij je je op je gemak voelt niet, omdat je weet dat diegene je volledig accepteert. Ik denk dat het daar te maken mee heeft, dat jij wil dat je omgeving vindt dat jij leuk, lief etc bent en je daar je best voor doet. Terwijl jouw vriendinnen dat allang weten en dat helemaal niet nodig is, jij kan gewoon jezelf zijn bij hen (hoop ik). Maar omdat jij het gevoel hebt dat dat niet kan kost zo'n dag je veel energie omdat je je (onbewust) probeert te bewijzen.
Of zeg ik nu iets raars? Ik ben ook geeb psycholoog . Verder is het trouwens heel normaal om minder behoefte aan wekelijks afspreken te hebben.
Bedankt voor de wijze woorden en reacties.
Als ik alleen ben kan ik in de ogen van anderen ook niets fout doen. Als ik alleen ben weet ik precies wat ik heb. Gelukkig kan ik wel goed alleen zijn. Maar het kan niet de bedoeling zijn dat ik mensen op afstand ga houden. Ik voel me met anderen in de buurt vaak in de gaten gehouden en ben dan bang om dingen verkeerd te doen. Ik heb steeds meer tijd voor mezelf nodig. Ik vraag me af of dit wel zo gezond is.
Het afgelopen jaar heeft ook veel in het teken van mijn ernstig zieke beste vriendin gestaan. Ik kan dat ook even niet meer hebben: mensen die een beroep op me doen. Voor anderen klaar staan. Het kost me te veel energie. Ik werk al in de hulpverlening en sta daar ook al dag in dag uit voor anderen klaar.
Alles lijkt even te veel.
Dat van het gevoel in de gaten te houden geworden betekent denk ik dat jij je niet totaal vertrouwd voelt met je vrienden. Nu kun je denken "dat doe ik wel", maar als dat écht zo is voel je je op je gemak bij een vriendin.
Ik heb daar ook vaak last van als ik een vriendin een tijd heel weinig zie (nu ook het geval), je ziet elkaar weinig en normaal maakt dat niet zoveel uit maar nu als je elkaar ziet is het een beetje ongemakkelijk en ben je bang iets fout te doen oid. Dat is bij mensen waarbij je je op je gemak voelt niet, omdat je weet dat diegene je volledig accepteert. Ik denk dat het daar te maken mee heeft, dat jij wil dat je omgeving vindt dat jij leuk, lief etc bent en je daar je best voor doet. Terwijl jouw vriendinnen dat allang weten en dat helemaal niet nodig is, jij kan gewoon jezelf zijn bij hen (hoop ik). Maar omdat jij het gevoel hebt dat dat niet kan kost zo'n dag je veel energie omdat je je (onbewust) probeert te bewijzen.
Of zeg ik nu iets raars? Ik ben ook geeb psycholoog . Verder is het trouwens heel normaal om minder behoefte aan wekelijks afspreken te hebben.
zaterdag 11 juli 2015 om 00:47
Mag ik ook aansluiten? Ik zal jullie niet meer lastig vallen met mijn verhaal maar ik herken veel. Heb al hulptroepen ingeschakeld maar goed het heeft tijd nodig en de ups en downs zijn nog niet voorbij helaas.
Ik ben er wel achter dat de hoofdoorzaak vooral de eeuwige kritiek die ik op mezelf heb en dat ik echt de negatief naar mezelf kijk.
Weet niet of iemand dit herkent?
Goed dat je er over schrijft TO... toegeven en erkennen dat je niet lekker in je vel zit is al een hele stap..
Ik ben er wel achter dat de hoofdoorzaak vooral de eeuwige kritiek die ik op mezelf heb en dat ik echt de negatief naar mezelf kijk.
Weet niet of iemand dit herkent?
Goed dat je er over schrijft TO... toegeven en erkennen dat je niet lekker in je vel zit is al een hele stap..
zaterdag 11 juli 2015 om 01:01
Wat helpt is innerlijke rust vinden, dus iets doen wat je boeit en je aandacht vasthoudt. Iets waarbij je ook soms moet lachen. Een echt goed boek doet al wonderen. Zo leer je weer te ontspannen,en op een gegeven moment hou je dat gevoel vast.
En je moet accepteren dat jij je gedachten niet zelf kan sturen; laat het los, laat maar komen. Je zal er echt niet meteen dood aan gaan.
En je moet accepteren dat jij je gedachten niet zelf kan sturen; laat het los, laat maar komen. Je zal er echt niet meteen dood aan gaan.
Neem het leven niet te serieus, je overleeft het toch niet
zaterdag 11 juli 2015 om 08:41
Waar je met anderen te maken hebt, heb je direct met jezelf te maken. Houd je mensen op afstand, dan doe je ook afstand van een deel van jezelf. Daarom voelt alleen zijn "veilig". Je wordt dan niet geconfronteerd met je onvermogen om:
- jezelf te zijn met/bij mensen
- jezelf genoeg te vertrouwen om afstand te nemen van schadelijke mensen
- grenzen te stellen en daarnaar te handelen
- je veilig te voelen in je eigen lichaam/geest
Ben je eindelijk alleen dan begint de drang naar verbinding met anderen weer op te spelen. Je wilt verbinding, maar je voelt je al naar bij het idee dat de ander (wie dat ook is) je compleet overneemt en je jezelf verliest. Vandaar de onrust en het niet kunnen settelen met wat je ook kiest.
Je mist een basisvertrouwen in jezelf en daar kun je aan werken/opbouwen al dan niet met professionele hulp. Sterkte!
- jezelf te zijn met/bij mensen
- jezelf genoeg te vertrouwen om afstand te nemen van schadelijke mensen
- grenzen te stellen en daarnaar te handelen
- je veilig te voelen in je eigen lichaam/geest
Ben je eindelijk alleen dan begint de drang naar verbinding met anderen weer op te spelen. Je wilt verbinding, maar je voelt je al naar bij het idee dat de ander (wie dat ook is) je compleet overneemt en je jezelf verliest. Vandaar de onrust en het niet kunnen settelen met wat je ook kiest.
Je mist een basisvertrouwen in jezelf en daar kun je aan werken/opbouwen al dan niet met professionele hulp. Sterkte!
zaterdag 11 juli 2015 om 13:33
Ik herken vooral wat Sensy beschrijft. Als je met een ander te maken hebt, heb je ook met jezelf te maken. In contact staan met anderen is ook in contact staan met jezelf. Een soort confrontatie met jezelf.
Ik heb overigens één vriendin waar ik altijd wel zin heb om mee af te spreken. Bij haar voel ik me echt op mijn gemak en heb ik het idee dat ik gewaardeerd wordt. Niet dat ik dat bij anderen niet heb, maar toch op een andere manier. Bij hen ben ik toch vaker bang iets verkeerd te doen/zeggen. Dat zegt wel iets denk ik.
Ik ben me nu wel aan het afvragen of mijn zelfbeeld nu wel zo goed is als ik altijd dacht. Ik straal wel zelfvertrouwen uit. Maar misschien houd ik mezelf wel voor de gek en zijn er dingen waar ik eens mee aan de slag moet gaan.
Ik heb overigens één vriendin waar ik altijd wel zin heb om mee af te spreken. Bij haar voel ik me echt op mijn gemak en heb ik het idee dat ik gewaardeerd wordt. Niet dat ik dat bij anderen niet heb, maar toch op een andere manier. Bij hen ben ik toch vaker bang iets verkeerd te doen/zeggen. Dat zegt wel iets denk ik.
Ik ben me nu wel aan het afvragen of mijn zelfbeeld nu wel zo goed is als ik altijd dacht. Ik straal wel zelfvertrouwen uit. Maar misschien houd ik mezelf wel voor de gek en zijn er dingen waar ik eens mee aan de slag moet gaan.
