Erg sentimenteel door feestdagen.

Dit is iets van de afgelopen jaren..

Door de feestdagen kom ik elk jaar op de één of andere manier dichter bij mijn verleden te staan. Waarschijnlijk omdat mijn herinneringen van 'vroeger' (Dat kan zowel 4 jaar als 14 jaar geleden zijn) veel levendiger zijn rond deze periode.

Dit maakt dat ik de feestdagen nu al een tijdje enerzijds als een leuke periode ervaar, maar anderzijds ook als een confronterende periode. Aan de ene kant vind ik het namelijk enorm gezellig, aan de andere kant roept het bij mij ook sterker het gevoel op van dingen in mijn leven die definitief zijn veranderd en die nooit meer zullen terugkeren.

Dan denk ik bijvoorbeeld aan een kerst zo'n 4 jaar geleden. Ik werkte nog bij de supermarkt, waar ik lange dagen maakte rond kerst. Ik herinner het me als een enorm gezellige periode waarin het gigantisch druk was in de winkel, enorm gezellig, vol met personeel en klanten, gezellige versiering, enorm veel producten in huis. Dagen van 6 uur 's ochtends tot 9 uur 's avonds maakte ik. Daarna in de kou op mijn fiets naar huis, en onderweg maakte ik vaak een tussenstop bij mijn opa en oma. Zo vanzelfsprekend leek dit toen, maar nu is mijn opa er niet meer en mijn oma zit zwaar dement in een bejaardentehuis. En hoewel ik er normaal best goed mee om kan gaan, breekt het in deze periode af en toe echt mijn hart.

Dit heb ik ook met op mijzelf wonen. Normaal altijd heel vanzelfsprekend, maar in de kerstperiode heb ik opeens constant flashbacks hoe ik als 12 jarig meisje avonden lang op mijn kamer vuurwerkkrantjes zat door te spitten (ik was gek van vuurwerk) met wat ik allemaal ging kopen, en hoe ik met mijn broertje in het bed van mijn ouders de heerlijk ruikende Bart Smit / Intertoys krant zat te bekijken voor sinterklaas avond.

Enerzijds hele fijne herinneringen, anderzijds ook het besef dat ik echt definitief het ouderlijk huis heb verlaten en daar nooit meer op die manier 's avonds zal zitten. En daaruit volgt dan weer het verdere besef dat nu mijn opa er niet meer is en mijn oma steeds slechter gaat, mijn ouders de volgende generatie in de lijn zijn die zullen gaan aftakelen.

En tegelijkertijd besef ik dat de kerstdagen, zoals ze ooit waren, elk jaar een beetje minder zijn zoals vroeger, tot ze over een paar jaar compleet anders zijn en een hele andere inhoud hebben.

Dit vind ik heel moeilijk. Om deze reden hecht ik in de kerstperiode ook heel erg aan vaste rituelen, die ik bijna dwangmatig van mijzelf moet uitvoeren, anders is het niet compleet : Mijn kerstboom moet ik altijd kopen bij hetzelfde tuincentrum als waar ik met mijn vader als klein meisje op zaterdagochtend heen ging. Ooit ben ik verslingerd geraakt aan Serious Request, en hoewel ik het evenement qua leeftijd wel een beetje voorbij ben, merk ik dat ik het af en toe van mijzelf MOET bekijken, want het hoort erbij en kerst is niet compleet zonder. Daarnaast is kerstavond voor mij elke keer weer stress, want bij mijn ritueel hoort ook met vriendinnen een drankje doen in een gezellige kroeg met kerstversiering en beslagen ramen van de gezelligheid.

Het wordt alleen elk jaar een beetje lastiger om nog een paar mensen te vinden die ook mee willen in plaats van thuis blijven zitten.

Al met al maakt het bovenstaande voor mij kerst speciaal, maar het maakt het ook lastig en confronterend op een bepaalde manier.

Hebben jullie dit ook?

Cherubijn schreef: ↑

10-12-2017 23:54

Je moet niks, hoe komt het dat je dat denkt?
En ik denk dat veel mensen wel met wat weemoed terug kunnen kijken naar vroeger maar het is ook belangrijk om blij te worden van het maken van nieuwe herinneringen, zoals misschien later met je eigen kinderen?

Dat is dus waar ik me wel eens zorgen over maak..

Ik weet niet in hoeverre zoiets kan, maar mijn vader bijvoorbeeld is ook echt in het vroeger blijven hangen. Als ik hem de kans geef, zit hij de hele avond te ouwehoeren over zijn 'autoped' en hoe hij vroeger een transistorradio'tje naast zijn bed had en dan ging luisteren naar een bepaalde show met de nieuwste muziek midden in de nacht.

En als je hem laat gaan, vertelt hij je gerust de volgende dag het hele verhaal nog een keer.

Ben een beetje bang dat ik een beetje dezelfde aanleg heb als mijn vader om dit soort dingen enorm te romantiseren in plaats van gewoon te genieten van het moment.

Moiren’ schreef: ↑

10-12-2017 23:56

Het is trouwens niet sentimenteel maar ziekelijk dwangmatig.

Zo'n vaart zal het niet lopen. Mijn dagelijks leven leidt er op zich niet onder dus vind het een beetje zwaar aangezet.

Moet wel eerlijk toegeven dat ik me wel eens afvraag; als ik het nu al zo erg heb, hoe moet dat dan over een jaar of 20 ofzo.