Psyche
alle pijlers
Ergens volgende week..
donderdag 9 februari 2012 om 18:18
heb ik geen moeder meer...
Mijn moeder is ziek, zo ziek zonder kans op herstel dat ze een aantal weken geleden de wens heeft geuit om te mogen sterven.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat dat mag, en mijn moeder is zo opgelucht dat het door kan gaan.
Ik, en de rest van ons gezin kunnen haar zo goed begrijpen, maar we moeten er niet aan denken dat we haar straks kwijt zijn.
Gerustgesteld dat ze niet langer hoeft te lijden, halen we met haar erbij herinneringen op aan wat ze altijd heeft gedaan, hoe ze was, wat ze allemaal kon. We huilen omdat we het zo erg vinden, en lachen soms ook om hilarische dingen van vroeger die ons te binnen schieten.
Zoals ze jongleerde met sinaasappels die van de markt mee naar huis kwamen voordat ze op de schaal terecht kwamen, eerst met twee, dan met drie, en dan ging het mis en dan spetterde er eentje kapot op de keukenvloer.
En zeggen we dat we het zo erg vinden dat het nu zo met haar is dat ze de dood als enige uitweg ziet. En met haar haar artsen.
Het is zo tegenstrijdig!
Ze is nog helemaal niet oud, ik zie zoveel dametjes van haar leeftijd het nog zo fijn hebben, die hebben ook hun kinderen volwassen zien worden, en gaan nu weer genieten.
Nog een paar dagen. Waarschijnlijk volgende week om deze tijd is ze er niet meer. Terwijl GTST gewoon blijft doorgaan.
Misschien een raar vergelijk, maar GTST behoorde tot haar vaste dagritme. Erna is de dag voor haar om, vaak ligt ze al in bed te kijken.
Gisteren zit ik bij haar en komt de bezorger van het weekkrantje langs, zoals vorige woensdag en zoals hij volgende woensdag ook zal doen.
En dan is mijn vader alleen. Hoe zal hij het gaan redden. Hij is de laatste jaren ingesteld geraakt op het volledig verzorgen van mijn moeder. Overdag en 's nachts.
De wereld draait inderdaad door, maar voor ons staat-ie even stil.
Wij zitten in een vacuüm met zijn viertjes.
Mijn moeder is ziek, zo ziek zonder kans op herstel dat ze een aantal weken geleden de wens heeft geuit om te mogen sterven.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat dat mag, en mijn moeder is zo opgelucht dat het door kan gaan.
Ik, en de rest van ons gezin kunnen haar zo goed begrijpen, maar we moeten er niet aan denken dat we haar straks kwijt zijn.
Gerustgesteld dat ze niet langer hoeft te lijden, halen we met haar erbij herinneringen op aan wat ze altijd heeft gedaan, hoe ze was, wat ze allemaal kon. We huilen omdat we het zo erg vinden, en lachen soms ook om hilarische dingen van vroeger die ons te binnen schieten.
Zoals ze jongleerde met sinaasappels die van de markt mee naar huis kwamen voordat ze op de schaal terecht kwamen, eerst met twee, dan met drie, en dan ging het mis en dan spetterde er eentje kapot op de keukenvloer.
En zeggen we dat we het zo erg vinden dat het nu zo met haar is dat ze de dood als enige uitweg ziet. En met haar haar artsen.
Het is zo tegenstrijdig!
Ze is nog helemaal niet oud, ik zie zoveel dametjes van haar leeftijd het nog zo fijn hebben, die hebben ook hun kinderen volwassen zien worden, en gaan nu weer genieten.
Nog een paar dagen. Waarschijnlijk volgende week om deze tijd is ze er niet meer. Terwijl GTST gewoon blijft doorgaan.
Misschien een raar vergelijk, maar GTST behoorde tot haar vaste dagritme. Erna is de dag voor haar om, vaak ligt ze al in bed te kijken.
Gisteren zit ik bij haar en komt de bezorger van het weekkrantje langs, zoals vorige woensdag en zoals hij volgende woensdag ook zal doen.
En dan is mijn vader alleen. Hoe zal hij het gaan redden. Hij is de laatste jaren ingesteld geraakt op het volledig verzorgen van mijn moeder. Overdag en 's nachts.
De wereld draait inderdaad door, maar voor ons staat-ie even stil.
Wij zitten in een vacuüm met zijn viertjes.
donderdag 9 februari 2012 om 18:30
Ja, het is bijna niet te bevatten.
Het zag er vanaf het moment dat mijn moeder haar wens bekend maakte naar uit dat ze de toestemming zou krijgen, maar ik heb tot gisteren toch een soort slag om mijn arm gehouden, omdat ik er eigenlijk niet aan wilde, wat ik tegelijkertijd ook heel egoistisch van mezelf vond.
Want voor háár wilde ik het wel, maar voor mezelf is het hartverscheurend.
Maar mijn moedige moeder mag gaan.
En ze wil zo graag haar rust. Ik ga straks heerlijk slapen, heeft ze gezegd.
Het zag er vanaf het moment dat mijn moeder haar wens bekend maakte naar uit dat ze de toestemming zou krijgen, maar ik heb tot gisteren toch een soort slag om mijn arm gehouden, omdat ik er eigenlijk niet aan wilde, wat ik tegelijkertijd ook heel egoistisch van mezelf vond.
Want voor háár wilde ik het wel, maar voor mezelf is het hartverscheurend.
Maar mijn moedige moeder mag gaan.
En ze wil zo graag haar rust. Ik ga straks heerlijk slapen, heeft ze gezegd.
donderdag 9 februari 2012 om 18:50
Jeetje wat lijkt me dat zwaar! Heel veel sterkte en probeer idd. nog, zover mogelijk, even te genieten van haar en bekijk of ze wensen heeft wat haar afscheid betreft.
Heel veel sterkte en je kan hier altijd terecht. Toen ik het erg zwaar had met het ziektebed van mijn man was er zelfs midden in de nacht nog wel iemand die reageerde.
Heel veel sterkte en je kan hier altijd terecht. Toen ik het erg zwaar had met het ziektebed van mijn man was er zelfs midden in de nacht nog wel iemand die reageerde.
donderdag 9 februari 2012 om 18:50
Zes weken geleden is bekend geworden dat mijn vader heftig ziek was, dusdanig heftig dat hij zal komen te overlijden. Vanaf dat moment heeft hij te kenne gegeven dit proces niet helemaal te willen uitzingen en er middels euthanasie er tussenuit te willen knijpen.
Drie weken geleden is, mijn vader heel vredig en snel ingeslapen. Met zijn laatste woorden dankte hij de arts en weg was hij.
Nu is hij weg en mis ik hem heel erg. Maar wat ik hem ook vertelde en wat ik jou nu ook wil meegeven. Die extra dagen zijn heus wel waardevol maar als je alles besproken hebt maakt het weinig verschil. Je gaat haar missen, of ze nu over twee dagen overlijd of over drie maanden.
Het haar zien lijden is ook een last, die straks wanneer alles voorbij is, van je af zou vallen.
Heel veel strekte komende tijd en zoals een nichtje van mij zei, en wij vervolgens tegen elkaar:
Hou haar goed vast als je haar moet laten gaan.
Drie weken geleden is, mijn vader heel vredig en snel ingeslapen. Met zijn laatste woorden dankte hij de arts en weg was hij.
Nu is hij weg en mis ik hem heel erg. Maar wat ik hem ook vertelde en wat ik jou nu ook wil meegeven. Die extra dagen zijn heus wel waardevol maar als je alles besproken hebt maakt het weinig verschil. Je gaat haar missen, of ze nu over twee dagen overlijd of over drie maanden.
Het haar zien lijden is ook een last, die straks wanneer alles voorbij is, van je af zou vallen.
Heel veel strekte komende tijd en zoals een nichtje van mij zei, en wij vervolgens tegen elkaar:
Hou haar goed vast als je haar moet laten gaan.
donderdag 9 februari 2012 om 18:53
Ik heb haar gevraagd hoe dat is, te weten dat ze het nu zelf in de hand heeft, dat moet toch heel onwerkelijk zijn, zo'n beslissing te nemen want je weet niet hoe het straks is, als het moment daar is.
De dokter heeft het waar we allemaal bij waren precies uitgelegd, de hele gang van zaken, wat hij gaat doen en hoe snel dat gaat.
Maar mijn moeder maakt ons steeds weer duidelijk dat zij er helemaal klaar voor is, dat ze er al lange tijd mee verzoend is, alles heeft overdacht en verwerkt heeft, en dat het goed is.
En wat er geweest is, is ook goed geweest, maar voorbij.
De dokter heeft het waar we allemaal bij waren precies uitgelegd, de hele gang van zaken, wat hij gaat doen en hoe snel dat gaat.
Maar mijn moeder maakt ons steeds weer duidelijk dat zij er helemaal klaar voor is, dat ze er al lange tijd mee verzoend is, alles heeft overdacht en verwerkt heeft, en dat het goed is.
En wat er geweest is, is ook goed geweest, maar voorbij.
